Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008

ΘΕΜΑ: Περιβάλλον. Επιλογές από επίκαιρα άρθρα





Σκεφτόμαστε από τούτο το blog να παρουσιάζουμε άρθρα και κείμενα που διαβάσαμε και που θα αναφέρονται σε ποικίλα θέματα. Στόχος είναι όχι μόνο να τα θέτουμε προς συζήτηση, μέσα από τα σχόλια όλων, αλλά και να ερχόμαστε σε τακτική επαφή με αξιόλογα κείμενα, να προσφέρουμε σε όλους τη δυνατότητα να ξεκινήσουν τη δημιουργία αρχείου θεμάτων, να προσανατολιστούμε σε πράγματα ποιοτικά, να "καθαρίσουμε" λίγο από τη σαβούρα της τηλεοπτικής υπερπροσφοράς.
Σήμερα, διαβάσαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο τής Τάνιας Γεωργιοπούλου στην εφημερίδα "Καθημερινή", το οποίο σας το προτείνουμε ( άλλωστε, τι περιβαλλοντική ομάδα θα ήμασταν, χωρίς προτάσεις! ) και σας το προσεφέρουμε.








Οταν μας κλέβουν το μέλλον...
Tης Τανιας Γεωργιοπουλου



Πριν από λίγο καιρό φιλοξενήθηκα σε σπίτι φίλων στο Μόναχο. Ανοιχτοί και φιλικοί -αντίθετα από τις φήμες που θέλουν τους Γερμανούς ψυχρούς και απόμακρους- μου ξεκαθάρισαν ότι ένα «νόμο» του σπιτιού δεν έπρεπε να παραβιάσω. Τον τρόπο που διαχωρίζονται τα οικιακά απορρίμματα, πλαστικά, γυαλιά, χαρτικά και οργανικά, σε διαφορετικούς κάδους εντός σπιτιού, προκειμένου να διευκολυνθεί η διαδικασία ανακύκλωσης στη συνέχεια. Η τοπική αστυνομία κάνει συχνά εφόδους στα σπίτια, για να τσεκάρει αν χωρίζεις σωστά τα σκουπίδια σου. Αν όχι, σου κόβει γερό πρόστιμο», με πληροφόρησαν.
Είχα ξεχάσει αυτό το περιστατικό, άλλωστε σε σχέση με όσα συμβαίνουν εδώ, περιβαλλοντικά, η Γερμανία ήταν κάτι σαν επίσκεψη σε άλλο πλανήτη, όταν εντόπισα γείτονα να πετάει τη σακούλα σκουπιδιών στον μπλε κάδο όπου συγκεντρώνονται οι συσκευασίες που προορίζονται για ανακύκλωση. Οταν τόλμησα να τον ρωτήσω «γιατί», έλαβα την αποστομωτική απάντηση. «Γιατί έτσι μου κάνει κέφι. Εσένα τι σε νοιάζει»;
Με νοιάζει βέβαια για πολλούς λόγους: Γιατί οι ενέργειες του καθενός από εμάς, εφόσον χρειάζεται να μοιραζόμαστε την ίδια γειτονιά, πόλη, χώρα, επηρεάζουν και τη ζωή των υπολοίπων. Γιατί όταν εγώ υπακούω σε κάποιους κανόνες ώστε να μπορεί να λειτουργήσει αυτή η κοινωνία, θα προτιμούσα και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο. Γιατί όσο περνάει από το χέρι μου, θα ήθελα και η επόμενη γενιά να μπορεί να ζήσει σε αυτόν τον πλανήτη τουλάχιστον στις ίδιες συνθήκες με αυτές που έζησα εγώ αν όχι καλύτερες. Γιατί αν δεν φτάσουμε τους στόχους που ορίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση όσον αφορά την ανακύκλωση, θα πληρώσουμε πρόστιμο ως χώρα, το οποίο όμως θα επιβαρύνει τον καθένα από εμάς.
Θα ήμουν βέβαια αφελής αν πίστευα ότι αυτά τα επιχειρήματα μπορούν να πείσουν κάποιον που συμπεριφέρεται όπως του κάνει κέφι και μάλιστα υπερασπίζεται αυτό του το δικαίωμα. Η εκπαίδευση θα μπορούσε να λειτουργήσει βοηθητικά, αλλά θα χρειαζόταν να περάσουν μία ίσως και δύο γενεές για να αποδώσει καρπούς.
Καθώς λοιπόν «το πιο δύσκολο πράγμα είναι να αλλάξουν οι νοοτροπίες», η νομοθεσία θα μπορούσε να βοηθήσει τη χώρα να κάνει ένα βήμα μπροστά, παρά τις αντιστάσεις ή τις αδράνειες της κοινωνίας, διαπαιδαγωγώντας τους πολίτες -γιατί όχι;- στα βήματα της Γερμανίας.
Θα μπορούσε, με λίγα λόγια, να προβλέπονται συγκεκριμένες ποινές- πρόστιμα για την παραβίαση περιβαλλοντικών κανόνων και υποχρεώσεων.
Ετσι θα γίνει σαφές ότι η τήρησή τους δεν είναι οικειοθελής παραχώρηση προς το κακόμοιρο το περιβάλλον που υποφέρει, από όποιον έχει καλή διάθεση, αλλά αναγκαία και επιβεβλημένη συνθήκη. Αν η ανακύκλωση, για παράδειγμα, συνιστάται αλλά δεν επιβάλλεται, είναι σαφές ότι πολλοί θα επιλέξουμε τον εύκολο δρόμο. Bέβαια, η θεσμοθέτηση υποχρεωτικών περιβαλλοντικών κανόνων για τους πολίτες προϋποθέτει ότι κάποιος θα αναλάβει το περίφημο «πολιτικό κόστος» να διδάξει απρόθυμους συχνά μαθητές, ότι κοντά στις άλλες, υπάρχουν και οι περιβαλλοντικές παραβάσεις.
Αφού όμως το να κλέβεις πορτοφόλια θεωρείται αξιόποινη πράξη, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και όταν κλέβεις το μέλλον της επόμενης γενιάς σε αυτόν τον πλανήτη;






Πώς σας φάνηκε; Περιμένουμε με χαρά τα σχόλιά σας.

7 σχόλια:

  1. Διαβάζοντας το άρθρο αυτό μελαγχόλησα για το χάλι που επικρατεί στη πατρίδα μας.«Δεν μας ανήκει τίποτα τα έχουμε πάρει δανεικά απ΄τα παιδιά μας » λέει ένα πρόσφατο τραγούδι του Πάνου Κατσιμίχα.Αλλά; ποιος ενήλικας να τα ακούσει αυτά ο καφενόβιος που ξεχνάει να πάει στο σπίτι του να δεί την οικογένειά του; ο οικοπεδούχος και ο κατασκευαστής που προσπαθεί να κτίσει όσο το δυνατόν μπορεί αυθαίρετα με τη συμπαράσταση δυστυχώς κάποιων μηχανικών;οι υπηρεσίες που είναι επιφορτισμένες να φυλλάτουν τις ΘΕΡΜΟΠΎΛΕΣ του περιβάλλοντος και σε πολλές περιπτώσεις κάνουν τα στραβά μάτια ;.Στη πατρίδα μας δυστυχώς επικρατεί ένας τζαμπαμαγκισμός,ωχαδερφισμός,αδιαφορία για τα κοινά,και ένας κακόγουστος κουτσαβακισμός.Υπάρχει δόξα τον Θεό και ένα σημαντικό ποσοστό ενηλίκων συμπολιτών μας με ευαισθησίες που προσπαθεί.Ας θυμηθούμε το καλοκαίρι τις αυθόρμητες διαμαρτυρίες χιλιάδων ανθρώπων στο Σύνταγμα μετά τις τραγικές πυρκαγιές στη Πελοπόννησο και αλλού.Εμείς ως εκπαιδευτικοί θα πρέπει όσο το δυνατόν καλλύτερα να μυήσουμε τα νέα παιδιά να αγαπήσουν τον τόπο τους και το περιβάλλον κυρίως με την ενημέρωση και με το παράδειγμά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 1.Σίγουρα, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε , όσον αφορά τις περιβαλλοντικές ανησυχίες, όμως ας εκτιμήσουμε το γεγονός ότι λειτουργούν πολλές ζωντανές περιβαλλοντικές ομάδες στα σχολεία, που και γνώση προσφέρουν σχετικά με το περιβάλλον-βασική προϋπόθεση για την ευαισθητοποίηση- και προσπαθούν να καλλιεργήσουν συνειδητή και υπεύθυνη στάση απέναντι στα περιβαλλοντικά προβλήματα.
    2. Να πούμε ότι, ειδικά στη Γερμανία το ενδιαφέρον και η σοβαρή εκπαίδευση σχετικά με το περιβάλλον, είχε αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του '70, εποχή κατά την οποία εκεί γίνονταν ήδη φανερές οι επιπτώσεις από τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Τότε,στην Ελλάδα, η λέξη "οικολογία" ήταν σχεδόν άγνωστη.
    3. Και λίγη ποίηση από τον καλό μας τον Γκάτσο.



    Ο εφιάλτης της Περσεφόνης



    Εκεί που φύτρωνε φλυσκούνι κι άγρια μέντα
    κι έβγαζε η γη το πρώτο κυκλάμινο
    Τώρα χωριάτες παζαρεύουν τσιμέντα
    και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο



    Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
    Στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μη ξαναβγείς



    Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
    ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
    Τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες
    και το καινούργιο παν να δουν το διυλιστήριο



    Κοιμήσου Περσεφόνη...



    Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
    κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
    Τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
    'Aδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα
    Κοιμήσου Περσεφόνη...


    ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ :

    ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. διονύσης μάνεσης10 Φεβρουαρίου 2008 - 9:46 μ.μ.

    Ο/Η Ε.Τζέτζου είπε...
    Σίγουρα, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε ...

    Συμφωνώ κι εγώ. Πολύ. Πολύ δρόμο. Ναι ( ας χρησιμοποιήσω έναν ακόμα στίχο από ποίηση, μπας και εκνευρίσουμε κανέναν!.. ), " είναι νωρίς ακόμα μες στον κόσμο αυτόν, μ'ακούς..", όπως λέει ο Ελύτης στο υπέροχο Μονόγραμμα.
    Αλλά πώς αλλιώς; Σε ένα περιβάλλον παραιτήσεων δε σας εμπνέει η συμμετοχή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπράβο σας για την ιδέα να επιλέγετε άρθρα! Κι αυτό ήταν ότι καλύτερο!
    Άντε μπας και ξυπνήσουμε τον κόσμο και σεβαστεί το περιβάλλον μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ας ελπίσουμε να μη μπει ποτέ η αστυνομία στο χώρο μας, για τέτοιο ή άλλο λόγο!Οι πολίτες πρέπει να πεισθούν, για την επιτακτική ανάγκη να "αστυνομεύουν" οι ίδιοι τους εαυτούς τους, όσον αφορά ζητήματα του περιβάλλοντος! Νομίζω ότι προς τα εκεί πρέπειο να στραφούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αλέξανδρος βαρνάβας13 Φεβρουαρίου 2008 - 9:04 μ.μ.

    Πολύ καλό το άρθρο! Με υπομονή και επιμονή πιστεύω σιγά σιγά ολο και περισσότεροι θα αντιληφθούν τα κέρδη της ανακύκλωσης.

    Χαίρομαι Στέλλα που μπορείς πλεόν να αφήνεις σχόλια στο blog μας. Αν θες λογαριασμό για να ανοίγεις δικά σου θέματα, ενημέρωσέ με!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θέλει, θέλει, Αλέξανδρε! Μοίραζε (λογαριασμούς)και μη ερεύνα. Άντε, μπας και πάρει φόρα το κάρο μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Το ιστολόγιό μας στοχεύει στη συμμετοχή, τη συζήτηση, την ανταλλαγή, την έκφραση απόψεων και ιδεών, γι' αυτό και τα σχόλιά σας είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα:-)