Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019

Παράθυρο στο όνειρο


Γράφει ο Ιωάννης Νικολάου- Μπράζιος , 
(μαθητή της Γ Λυκείου)       

Ο κυρ Θάνος πέθανε, αλλά μάλλον όχι παραπονεμένος. Στα 72 του χρόνια αφήνει έναν κόσμο ολάκερο πίσω, το κόσμο της σύνθεσής του. Έναν κόσμο βαθιά ποιητικό, ίσως ποιητικότερο πολλές φορές των στίχων που μελοποίησε. Ίσως να αναρωτιέστε πώς κάτι τέτοιο είναι δυνατόν. Όμως για τον Θάνο και μερικούς ακόμα γίγαντες του Ελληνικού(και ξένου φυσικά) πενταγράμμου δεν είναι κάτι αφύσικο. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η δύναμη (της δημιουργίας) εκείνη που σε κάνει να ανατριχιάζεις, να κλαις-από χαρά ή στεναχώρια-, να νιώθεις ταυτόχρονα μέγας και ελάχιστος, αν όχι ποίηση; Οι στίχοι και οι λέξεις είναι η ποίηση του νου, η μουσική η ποίηση της ψυχής. Για να μην παρεξηγηθώ βέβαια, ετούτο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και το συναισθηματικό φορτίο στις λέξεις. Υπάρχει και είναι μεγαλειώδες. Αλλά το θεωρώ δευτερεύον σε σχέση με την κατανόηση. Ας γυρίσουμε όμως στον Θάνο.


Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι αμιγώς μουσικό θα έλεγα και γνωρίζοντας από πολύ μικρός ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής δισκογραφίας και μουσικής εν γένει, η ώρα της πρώτης συνάντησης μου με την μουσική του δεν άργησε να έρθει. ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΨΑ. Οι ανεπανάληπτες συνεργασίες του με τον Δημήτρη Μητροπάνο (ποιος άλλωστε δεν έχει τραγουδήσει ή ακόμα και αγαπήσει την Ρόζα), ήταν, είναι και θα είναι για πάντα το πολυτιμότερο δώρο που έχω πάρει από την μουσική. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα, μέχρι να έρθει ο Σταυρός του Νότου, η ποίηση του Καββαδία και να με ταξιδέψουν σε άλλους κόσμους. Μέχρι τότε δεν είχα αγγίξει ποτέ μου ποίηση. Δεν είχα διαβάσει και χλεύαζα πολλές φορές ότι είχε σχέση με αυτήν. Σήμερα πραγματικά δεν μπορώ και μάλλον δεν θέλω να επιλέξω ανάμεσα στα προηγούμενα δημιουργήματα. Τελικά για εμένα ο μουσικός Μικρούτσικος υπήρξε μέλος της αγίας Ελληνικής μουσικής τριάδας , μαζί με Χατζιδάκι και Θεοδωράκη.

https://www.tanea.gr/2019/12/28/greece/

Ωστόσο, ο άνθρωπος Μικρούτσικος ίσως και με άγγιξε ακόμη περισσότερο. Ένας άνθρωπος γεμάτος πάθος, πάθος ειλικρινές και όχι το υποκριτικό που πολλές φορές συναντάμε στον κόσμο. Πάθος για την μουσική, πάθος για την πολιτική και μέχρι το τέλος παθιασμένος με την ίδια την ζωή. Πάντοτε διδακτικός, πάντοτε υποστηρικτικός. Ποιος μπορεί άλλωστε να ξεχάσει τα λόγια του στην συναυλία ‘Όσοι περπάτησαν μαζί μου’;

‘ Ζούμε σε έναν βάρβαρο κόσμο, μεγάλη βαρβαρότητα. Όμως, πρέπει ειδικότερα οι νέοι άνθρωποι παρόλο την βαρβαρότητα, παρόλο το σκοτάδι να αφήσουν ανοιχτό το παράθυρο στο όνειρο’

Αυτό ακολούθησε στην ζωή του, αυτό πρέπει αν θέλετε να ακολουθήσουμε και εμείς. Γιατί αν πνίξουμε το όνειρο μέσα μας , θα είναι σαν να αυτοκτονούμε. 
Πάντοτε βέβαια με σύμμαχο τον ρεαλισμό.

Βέβαια ο Θάνος έκρυβε ένα ακόμη μάθημα. Ακούγοντας χτες την είδηση του θανάτου του, παρασύρθηκα και εγώ στο γενικευμένο  "Αφήνει πίσω του μια έρημο. Αναντικατάστατος. Ποιος μπορεί να σταθεί στο ύψος του; Ποιος θα πάρει την σκυτάλη;" Ωστόσο, με μια από τις τελευταίες του αναρτήσεις μας έδειξε ότι η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πάλη. Ένας αγώνας πυγμαχίας. Ο τρίμετρος Θάνατος είναι βέβαιο πως θα έρθει και δεν είμαστε Άδμητοι να μας σώσει ο Ηρακλής. Πρέπει όσο βρισκόμαστε στο ρινγκ να δώσουμε τα πάντα. Τελικά ο Θάνος δεν μας αφήνει έρημο, αλλά κληρονομιά. 
Ας αγωνιστούμε να την συνεχίσουμε. 

Τέρμα τα κλάματα, τέρμα οι θρήνοι. 
Αυτό θα ήθελε και ο Θάνος. 
ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ.

http://www.katiousa.gr/apopseis/

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019



Μια παραμυθένια Καλλιθέα


                ...    προτάσεις  στα  μαθητικά συμβούλια  

                                              του  Δήμου Καλλιθέας






Από μικρά παιδιά μας έλεγαν ότι δεν πρέπει να πιστεύουμε στα παραμύθια, γιατί παρουσιάζουν μία ουτοπία πολύ διαφορετική από την πραγματικότητα. Ωστόσο, πολλοί από εμάς δεν ακούσαμε  τους γονείς μας και θέλουμε να ζήσουμε ένα παραμύθι. Μα πώς θα ζήσουμε το παραμύθι που ονειρευόμαστε; Η πραγματοποίηση του ονείρου θα μπορούσε να αρχίσει αλλάζοντας την πόλη μας. Η σημερινή εικόνα της πόλης μας, απέχει πολύ από μία παραμυθένια εικόνα. Για τον λόγο αυτό, προτείνουμε τρόπους, για να υλοποιήσουμε το όνειρο μας.

Αρχικά, κατά τη γνώμη μας ιδιαίτερο βάρος πρέπει να δοθεί στους χώρους αναψυχής, που αποτελούν τόπους απόδρασης από την μονοτονία της  καθημερινότητας. Για την ακρίβεια ο δήμος θα πρέπει να κατασκευάσει περισσότερους χώρους πρασίνου και πάρκα με παιδικές χαρές, όπου γονείς και παιδιά θα μπορούν να περνούν ώρες ψυχικής γαλήνης, σωματικής και πνευματικής ξεκούρασης.  Ακόμη, σε αυτούς τους χώρους μπορούν να τοποθετηθούν και πολύχρωμα παγκάκια. Αυτά είναι απαραίτητα,γιατί έτσι θα αναπτύσσονται οι οικογενειακοί δεσμοί και οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι άνθρωποι θα ξεφεύγουν από το άγχος και την πίεση, με αποτέλεσμα να αποφεύγονται  οι εντάσεις και οι φασαρίες.
      Επιπροσθέτως, θα ήταν καλό να επισκευαστούν πεζοδρόμια και ποδηλατοδρόμοι, όπου τα ποδήλατα θα διατίθενται από τον δήμο, θα είναι ζωγραφισμένα με περίτεχνα σχέδια και θα έχουν συγκεκριμένο χρόνο χρήσης. Ταυτόχρονα, να δημιουργηθούν χώροι στάθμευσης. Αυτό μπορεί να γίνει αξιοποιώντας τα οικόπεδα που είναι τώρα σκουπιδότοποι .

Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε ότι μία άλλη ιδέα είναι αυτή της δημιουργίας 3D διαγραμμίσεων διαβάσεων, για να αποφευχθούν οι υψηλές ταχύτητες των αυτοκινήτων, αφού θα δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορεί να πέσουν σε κάποιο κενό.  Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι καθώς συμβαίνουν πολλά ατυχήματα πρέπει να τοποθετηθούν περισσότεροι φωτεινοί σηματοδότες και  και  να υπάρχουν περισσότεροι τροχονόμοι για να ελέγχουν αν τηρείται ο ΚΟΚ. Αυτά  θα βοηθάνε στην ασφάλεια τόσο των πεζών, όσο και των οδηγών. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα άτομα με ειδικές ανάγκες ,για τα οποία κρίνεται απαραίτητη η κατασκευή ανελκυστήρων σε δημόσια κτήρια και χώρους αναψυχής.

Επιπροσθέτως, μία καλή πρόταση για να γίνει η Καλλιθέα μας παραμυθένια είναι   να  οργανώνονται happenings ,να διαδραματίζονται κάποια δρώμενα  σε κεντρικά σημεία, τα οποία να είναι εμπνευσμένα από ταινίες με πριγκίπισσες , νεράιδες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.  Βέβαια, αυτό θα βοηθήσει  και στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της πόλης μας, καθώς όλο και περισσότερο δημότες θα κάνουν την βόλτα τους στην Καλλιθέα.
Ακόμη, μπορούν να καθορίζονται μέρες δενδροφυτεύσεων, όπου θα συμμετέχουν όλοι οι πολίτες και έτσι θα γεμίσει η πόλη μας με όμορφα λουλούδια και δένδρα , τα οποία θα φροντίζουν οι ίδιοι, αποκτώντας με αυτόν τον τρόπο και υπευθυνότητα. Ο δήμος,, προκειμένου να δημιουργήσει μία παραμυθένια πόλη, οφείλει να βάλει λάμπες σε όλους τους δρόμους, οι οποίες να είναι πολύχρωμες, δημιουργώντας έτσι ένα ειδυλλιακό σκηνικό.
Επιπλέον, πρέπει να δραστηριοποιηθεί στη βελτίωση  και στην κατασκευή των έργων υποδομής, ενώ παράλληλα να βελτιώσει την εικόνα των παλαιών και εγκαταλελειμμένων  κτηρίων της πόλης μας. Αυτό μπορεί να υλοποιηθεί, βάφοντας τους τοίχους των κτηρίων ,αλλά και μερικά δρομάκια  με πολύχρωμα και φωτεινά χρώματα,  προσθέτοντας κάποια σχέδια, τα οποία να μεταφέρουν ένα κοινωνικό μήνυμα. Για να καταλάβουμε περισσότερο τον θετικό  αντίκτυπο του χρωματισμού των δρόμων, μπορούμε να αναφερθούμε στην όμορφη πόλη του Στρασβούργου, όπου πολλοί δρόμοι είναι ζωγραφισμένοι, προκαλώντας τον θαυμασμό και την έκπληξη όλων των ανθρώπων. Οι δωρεάν κινηματογραφικές ταινίες και οι θεατρικές παραστάσεις, καθώς και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, θα ομορφύνουν την Καλλιθέας μας ,κάνοντας την παραμυθένια. 
Άλλη μια καλή ιδέα είναι η τοποθέτηση κάδων ανακύκλωσης (γυαλιού, χαρτιού, αλουμινίου), οι οποίοι θα είναι ωραίο να είναι ζωγραφισμένοι και να λειτουργούν με σύστημα  υπόγειας συλλογής σκουπιδιών, όπου και θα ανοίγουν με κουμπί, ώστε να αποφευχθούν οι δυσάρεστες οσμές.

Συνοψίζοντας, θεωρούμε πως η Καλλιθέα θα ωφεληθεί από αυτές τις αλλαγές , προσελκύοντας όλο και περισσότερους συμπολίτες μας να ανακαλύψουν την μαγεία της. Επίσης, όπως έχει πει και ο Walt Disney:

 "Πρώτα,  σκέψου.
 Δεύτερον ονειρέψου.
Τρίτον, πίστεψε.
 Και τέλος, τόλμησέ το."
                             
                          Αποσπάσματα  από  τις  προτάσεις  των  μαθητών /τριών του  σχολείου μας:

                                                                           Γεροντίδου Ελπίδα
                                                                           Γιαννόπουλος Κώστας
                                                                           Ιγνατιάδου Μαριαλένα
                                                                           Ζουρντού Έλενα
                                                                           Κίτσου Θεοδώρα
                                                                           Λαινοπούλου Σοφία
                                                                           Ντρέτσα Νικολέτα
                                                                           Μπράζιος Ιωάννης
                                                                           Σαράτση Σπυριδούλα
                                                                           Σκαλτσά Αγγελική
                                                                           Σταθοπούλου Ραφαέλα
                                                                           Τσελικα Ανδρομάχη
                                                                           Φυτίλη Ζωη

            ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...


                                ΣΤΟ ΕΡΓΟ " ΣΤΕΛΛΑ ΒΙΟΛΑΝΤΗ"




              Η   δημιουργική γραφή στη λογοτεχνία.Οι μαθήτριες φαντάζονται ένα διαφορετικό τέλος στο έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου.Ας απολαύσουμε τις διαφορετικές εκδοχές.



Στέλλα Βιολάντη: Η συνέχεια...
Μια πρώτη  εκδοχή...

- Εκατάλαβα˙ εσύ, παιδί μου, έχεις το διάολο μέσα σου!
Αυτή ήταν η τελευταία της φράση. Προχώρησε προς τη θύρα γεμάτη απελπισία, ξεκλείδωσε και, αφού εξήλθε, τη βρόντηξε για να δείξει στην κόρη της πως είχε χάσει πια ολότελα τη στήριξή της.
   Η Στέλλα, κυριευμένη από οργή, εσηκώθη απότομα από το διβάνι, όρμησε προς τη θύρα και την εκτύπησε με όλη τη δύναμη που της είχε απομείνει φωνάζοντας:
- Ναι, θα φύγω! Μ’ ακούτε; Θα φύγω και δε θα λογαριάσω τίποτε. Κανείς σας δεν μπορεί να με σταματήσει. Θα φύγω, θα φύγω..., έλεγε και σε κάθε λέξη εβροντούσε τη θύρα με το χέρι της.
   Ύστερα, ακούμπησε την πλάτη της επάνω και, αφήνοντας το σώμα της να κυλήσει ώσπου να φτάσει στο πάτωμα, άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Στην πραγματικότητα, δεν τα εννοούσε όσα είχε πει. Τα είπε από πείσμα, από εγωισμό. Τώρα, όμως, έπρεπε και να τα πράξει ,γιατί ήταν η Στέλλα του Βιολάντη. Έκλαιγε γοερά, τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα ώσπου, τελικά, ήρθε και την πήρε ένας ύπνος ανήσυχος, ένας ύπνος ταραχώδης.
   Το επόμενο πρωί την βρήκε ξαπλωμένη στο ξύλινο πάτωμα της σοφίτας. Τα στεγνά δάκρυα που αισθανόταν στο πρόσωπό της της εθύμισαν αμέσως τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας. Βάλθηκε να τρίβει τα μάγουλά της. Όχι, δεν της άρμοζε να κλαίει. Ήταν πια αποφασισμένη. Θα έβρισκε κάποιον τρόπο και θα το έσκαγε. Εσηκώθη κι εκίνησε προς το σφραγισμένο παράθυρο. Εκάθισε δίπλα και άρχισε να λογαριάζει πώς μπορούσε ν α ξεφύγει. Σε ό,τι και να επιχειρούσε ήταν μόνη της αφού κανένας δεν την υποστήριζε.
    Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ηκούσθη από τη θύρα ένα ευγενικό χτύπημα. Η Ρηνιώ επρόβαλλε διστακτικά κρατώντας λίγον άρτο και νερό. Η Στέλλα απόρησε. Δεν πίστευε πως μετά από αυτόν τον καβγά η μητέρα θα επέτρεπε να της φέρουν φαγητό, τουλάχιστον όχι για μιαν ολόκληρη ημέρα.
- Μόνο αυτά μπόρεσα να σου κρατήσω κυρά, είπε η Ρηνιώ ξεκαθαρίζοντας τις σκέψεις της Στέλλας.
   Μα βέβαια... Πώς δεν το είχε σκεφτεί πρωτύτερα; Η Ρηνιώ. Η Ρηνιώ που ήταν στη δούλεψη της οικογένειας Βιολάντη από μικρό παιδί και αγαπούσε την “κυρά” σαν αδερφή της. Ήταν η μόνη που μπορούσε να βοηθήσει. Η Στέλλα έτρεξε κοντά της, έπιασε τρυφερά τα χέρια της κοπέλας και είπε παρακλητικά αλλά κai  ελπιδοφόρα:
- Βοήθησέ με! Βοήθησέ με Ρηνιώ να ξεφύγω από εδώ. Στο όνομα των παιδικών μας χρόνων, βοήθησέ με.
   Εκείνη κοντοτάθηκε. Δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοια ξεσπάσματα της “κυράς” της. Έβλεπε πάντοτε τη Στέλλα ως ένα δυναμικό, ισχυρογνώμον κορίτσι που δεν τα παρατούσε ό,τι και να συνέβαινε. Γι’ αυτό, τώρα, εκατάλαβε την απελπισία και τη δύσκολη θέση της. Εκοίταξε τα μάτια της, που έλαμπαν γεμάτα αγωνία, και την καθησύχασε:
- Μην ανησυχείς, κυρά. Θα κάμω ό,τι μπορώ. Πες μου τι είναι αυτό που επιθυμείς και εάν τα καταφέρω...
- Τον Χρηστάκη. Βρες, πρώτα, τον Χρηστάκη και πες του τι ετοιμάζουνε, είπε θέλοντας να αισθανθεί πως, επιτέλους, δεν είναι μόνη της, πως κάποιος -ή μάλλον κάποια- τη στηρίζει. Φύγε, τώρα, για να μη σε δουν εδώ και μπλέξουμε και οι δύο.
     Τον απολάμβανε αυτόν τον πληθυντικό. Ένιωθε, τώρα, κάποια ελπίδα. Επλησίασε το παράθυρο και εκοίταξε από τη χαραμάδα ανάμεσα στα καρφωμένα ξύλα. Ο ουρανός της φάνηκε πιο φωτεινός, ο πέτρινος δρόμος πιο κοντινός, Σαν να τον έφτανε άμα άπλωνε το πόδι της έξω από το κλειστό παράθυρο. Έμεινε να κοιτάζει όλο το απόγευμα. Ώσπου τον είδε! Επρόβαλλε από τη γωνιά του δρόμου. Λίγο λαχανιασμένος, λίγο ανήσυχος. Σαν κάτι να έψαχνε. Μια ανησυχία, όμως, γλυκιά, χαρούμενη. Τα μάτια της Στέλλας άστραψαν.
- Ο Χρήστος! Ήρθε ο Χρηστάκης. Με γυρεύει! Του μίλησε η Ρηνιώ και ήρθε να με πάρει.
     Μιλούσε στον εαυτό της. Όσα είπε από πείσμα το προηγούμενο βράδυ στη Βιολάνταινα, είχε αποφασίσει πως θα τα πράξει. Είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στη Ρηνιώ και στον Χρηστάκη. Ήταν μια Στέλλα ολότελα διαφορετική. Αφότου η Ρηνιώ μετέφερε το μήνυμα στον Χρήστο, η σωτηρία της εξαρτιόταν αποκλειστικά από εκείνον. Πού να ήξερε τι της έμελλε;
- Χρήστο! Αγάπη μου!, άρχισε να φωνάζει.
     Εκείνος δε φάνηκε να την ακούει. Μονάχα εκοίταζε μία από την αριστερή και μία από τη δεξιά πλευρά του δρόμου. Ξάφνου, εστάθη και ένα μεγάλο χαμόγελο εσχηματίσθη στο πρόσωπό του. Άνοιξε πλατιά τα χέρια του και περίμενε.
      Η Στέλλα που τον επαρακολούθη δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε. Εκείνη η γωνία ήταν κρυμμένη πίσω από μία πλατύφυλλη συκιά που της έκοβε τη θέα. Ένα κακό προαίσθημα άρχισε να την καταλαμβάνει. Δεν άργησε να βγει αληθινή αφού μια νέα κοπέλα έπεσε στην αγκαλιά του Χρήστου. Οι δύο νέοι φιλήθηκαν, εκράτησαν ο ένας το χέρι του άλλου και απομακρύνθηκαν ευτυχισμένοι.
   Η Στέλλα δεν έχασε στιγμή τα μάτια της από πάνω τους ώσπου εχάθησαν στη στροφή. Εκινήθη με μικρά βήματα προς τα πίσω και όλο έστριβε το κεφάλι της δεξιά και αριστερά, πρώτα με αργούς και έπειτα με γρήγορους ρυθμούς αυξάνοντας παράλληλα και τη φωνή της:
- Όχι, όχι... ΟΧΙ! Αποκλείεται... Δεν μπορεί να μου το έκαμε αυτό. Ο Χρήστος με αγαπάει. Θα με σώσει.
   “Θα με σώσει” ξαναείπε ουρλιάζοντας τώρα και έτρεξε προς το μικρό τραπέζι πάνω στο οποίο βρίσκονταν λιγοστά αντικείμενα. Απότομα σταμάτησε, πήρε μια βαθιά ανάσα και, βγάζοντας μια λυσσασμένη κραυγή, το αναποδογύρισε. Με τη μανία που κυριεύει τους παράφρονες άρχισε να γυρίζει σε όλο το δωμάτιο διαλύοντας και σκορπώντας τα πάντα στο πάτωμα. Έσκισε το σεντόνι, τραβούσε τα μακριά της μαλλιά, πέταξε το μοναδικό βάζο που υπήρχε στον τοίχο σπάζοντάς το σε χίλια κομμάτια και σωριάστηκε κάτω. Μαζεύτηκε σε εμβρυακή στάση και έμεινε έτσι για αρκετή ώρα. Κανείς δεν την άκουσε ή δεν ήθελε να την ακούσει.
   Εξημέρωνε σε λίγο. Η Στέλλα πιο αδρανής πλέον αλλά καθόλου ήρεμη σύρθηκε ως το αναποδογυρισμένο τραπέζι. Πήρε την πένα που βρήκε και έφτασε στον τοίχο. Ήταν τρομερή η στιγμή εκείνη. Το κορίτσι, με χέρι που έτρεμε, κατόρθωσε να γράψει: “Επειδή κανείς δε με αγαπάει. Εκτός από το Ρηνάκι μου. Συγγνώμη Ειρήνη.” και υπέγραψε “η Στέλλα ΟΧΙ του Βιολάντη”.
   Στηρίχτηκε στον τοίχο και άφησε το χέρι που κρατούσε την πένα να πέσει άγρια στο πάτωμα. Με το άλλο χέρι πήρε ένα σπασμένο κομμάτι από το γυάλινο βάζο. Είχε φτάσει το τέλος. Η Στέλλα, με μια απότομη κίνηση, αποχαιρέτησε αυτόν τον κόσμο.
   Όχι πολλήν ώρα αργότερα ηκούσθη ξανά το ευγενικό χτύπημα στη θύρα. Η Ρηνιώ έφερνε τα άσχημα νέα της παντρειάς του Χρήστου. Ξεκλείδωσε και άνοιξε και πάλι διστακτικά. Πρώτα, αντίκρυσε το χάος που επικρατούσε στη σοφίτα. Ψέλλισε το όνομα της φίλης της. Δεν πήρε απάντηση. Επροχώρησε λίγο πιο μέσα και τότε την είδε.
- Θεέ μου, αναφώνησε. Στέλλα, έτρεξε κοντά της. Στέλλα, ξύπνα, ανασήκωσε το άψυχο σώμα της. Στέλλα, ούρλιαζε τώρα. Στέλλα, έκλαιγε. Αδελφούλα μου, σπάραζε.
   Η Βιολάνταινα και η άλλη υπηρέτρια άκουσαν τις φωνές και ανέβηκαν στη σοφίτα. Η μητέρα, αφού αντίκρυσε το αποκρουστικό θέαμα, έπεσε λιπόθυμη. Κόσμος μαζεύτηκε έξω από το σπίτι του Βιολάντη. Μαζί κι ο Χρήστος. Κάτι τραγικό είχε συμβεί.
- Η κόρη του Βιολάντη αυτοκτόνησε, είπαν κάποιοι.
     Μόνο η Ειρήνη φώναζε: “Στέλλα, Στέλλα...”


                                                                                      Ντέλλα Αλεξάνδρα Β3

                                                     
                                        Μια δεύτερη   εκδοχή...

-Κατάλαβα εσύ παιδί μου έχεις τον διάολο μέσα σου. Και σαν είπε αυτό η μητέρα κλείδωσε τη πόρτα. 
   Όμως η Στέλλα δεν το έβαλε κάτω, πήγε πίσω από τη πόρτα άρχισε να την χτυπάει και να φωνάζει. Ένοιωσε την πίεση να περνάει από το λαιμό στο κεφάλι της, δεν άντεξε άλλο...Μέτα από λίγη ώρα καθώς κουράστηκε είπε "Δεν αντέχω άλλο. Γιατί η ζωή να είναι τόσο άδικη; Κάθισε κάτω και ξέσπασε σε κλάματα".   Νύχτωνε πλησίαζε η ώρα που επέστρεφε ο πατέρας από την απογευματινή του έξοδο. Μόλις μπήκε ο Βιολάντης σπίτι ρώτησε,τη γυναίκα του με ύφος ειρωνικό.
-Τι έγινε τελικά; Φαντάζομαι μετάνιωσε και θέλει να ζητήσει συγγνώμη από τον πατέρα της έτσι;
-Όχι απάντησε εκείνη
-Τι όχι γυναίκα; ρώτησε
    Η γυναίκα συνέχισε με φωνή που έτρεμε και δεν ακουγόταν.
-Δεν θέλει να ζητήσει, συγγνώμη προτιμάει να πεθάνει παρά να είναι δυστυχισμένη λέει.
Ο Βιολάντης δεν είπε τίποτα κατευθύνθηκε νευριασμένος προς το δωμάτιο που ήταν κλειδωμένη η Στέλλα και είπε:
-Τι πράγματα είναι αυτά που μου είπε η μητέρα σου;Ελπίζω να μην αστειεύεσαι
-Όχι πατέρα κανείς δεν αστειεύεται, είπε υψώνοντας τον τόνο της φωνής της.
-Στέλλα πρώτον έμενα δε θα μου υψώνεις τον τόνο της φωνής σου και δεύτερον πας κόντρα στα θελήματα του πατέρα σου;
-Ναι πατέρα, αν τα θελήματα σου θα με κάνουν δυστυχισμένη σου πάω κόντρα και ξέσπασε σε κλάματα. Ο Βιολάντης είχε νευριάσει τόσο πολύ που πήγε να απλώσει το χέρι του στην Στέλλα. Κάτι όμως τον σταμάτησε. Κοίταξε την κόρη του με βλέμμα που ποτέ δεν την είχε κοιτάξει, και τότε είπε:
-Θα σε αφήσω να σκεφτείς, όμως θα μου απαντήσεις αύριο.
-Δεν έχω τίποτα να σκεφτώ ό,τι είχα το είπα . Η Στέλλα έβλεπε την πόρτα να κλείνει, και την έπιασε το παράπονο. Άρχισε να μονολογεί  "Γιατί να μου το κάνουν αυτό; Γιατί οι γονείς μου είναι τόσο άκαρδοι; Δεν νοιάζονται καθόλου για μένα. Νιώθω λες και είμαι ένα σκουπίδι. Το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσω ευτυχισμένη με τον Χρηστάκη." 
      Και ενώ όλες αυτές οι σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό της, η Στέλλα πλησίασε το κουτί που βρισκόταν στο δωμάτιο. Ήξερε ότι υπήρχαν προσωπικά αντικείμενα του πατέρα της. Το άνοιξε και άρχιζε να ψάχνει. Έψαχνε μέχρι το ξημέρωμα και δεν την έπιανε ο ύπνος. Βρήκε το παλιό όπλο του πατέρα της, το κρατούσε και χάζευε για αρκετή ώρα. Άκουσε βήματα από τις σκάλες, έκλεισε γρήγορα το κουτί τοποθετώντας το όπλο κάτω απ’ το μαξιλάρι της. Άνοιξε η πόρτα και ακούστηκε μια φωνή;
-Στέλλα κοιμάσαι;
-Όχι μητέρα θες κάτι;Μήπως θες πάλι να μου πεις για τις λάθος αποφάσεις που έχω πάρει; Ό,τι και να μου πείτε εγώ αυτόν θέλω, σας αρέσει δεν σας αρέσει.
    Η μητέρα δεν είπε τίποτα την κοίταξε με βλέμμα απογοητευμένο και μετά έφυγε. Η Στέλλα νευριασμένη άρχισε να χτυπάει με μίσος το μαξιλάρι της. Ακούστηκε ένας δυνατός ήχος,έπεσε το όπλο από το κρεβάτι το κοίταξε χωρίς να το σκεφτεί το έπιασε στα χέρια της και το τοποθέτησε στο κεφάλι της και είπε "Εγώ έτσι δεν θέλω να ζήσω, προτιμώ να πεθάνω πάρα να ζήσω, την ζωή που επιθυμούν οι άλλοι για μένα."  Τράβηξε την σκανδάλη και ο πυροβολισμός ήταν τόσο δυνατός που ταρακουνήθηκε το σπίτι. Μόλις το ακούσαν αυτό οι γονείς ανεβήκαν πάνω και βρήκαν την Στέλλα πεσμένη στο πάτωμα, η μητέρα άρχισε να φωνάζει και να κλαίει. Ο άντρας της δίχως να πει κάτι πήρε την κόρη του στα χέρια την έβαλε στο κρεβάτι και είπε με βλέμμα γεμάτο πόνο:
-Συγγνώμη κόρη μου,εγώ φταίω που δεν πρόκειται πότε να γίνεις ευτυχισμένη. Πως μπόρεσα να σου στερήσω την ευτυχία;Και ξεκίνησε να κλαίει πάνω από το σώμα της νεκρής πλέον Στέλλας.

                                                              Σαμπάνη Έρση-Αναστασία Β3΄



και μια  τρίτη  εκδοχή ...                                           

   ... Μετά από αυτήν την φράση, η Βιολάνταινα σηκώθηκε και έφυγε έξαλη από το δωμάτιο της Στέλλας, χωρίς να μπορεί να πιστέψει τις ξαφνικές αντιδράσεις και τα λόγια της κόρης της. Πλέον πίστευε ότι η Στέλλα ήταν άξια της μοίρας της και για ότι θα συνέβαινε στο μέλλον δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι, εφόσον πήγε να την συμβουλέψει και αυτή αρνήθηκε να την υπακούσει.
  Η Στέλλα συγκλονισμένη μετά από όλα αυτά, δεν πίστευε ποτέ ότι θα μπορούσε να αντιμιλήσει έτσι και να ξεστομίσει τόσα πράγματα. Πλέον, τίποτα δεν θα την σταματούσε και γι’αυτό την επόμενη ημέρα θα πήγαινε κρυφά να βρεί τον Χρήστο. Έτσι περίμενε σιωπηλά μέχρι την άλλη ημέρα κλειδωμένη στο δωμάτιο της και όταν η μητέρα της έφερε φαγητό,  την ώρα που πάει να τις αναφέρει για το προξενιό που επρόκειτο να γίνει με ένα από τους γιούς του μεγαλέμπορα όλης της Περιφέρειας, η Στέλλα αποκρίθηκε ότι δεν θέλει να συνεχίσει αυτή την κουβέντα.
  Έτσι, η μάνα έφυγε χωρίς να την κοιτάξει καν. Το μόνο που είπε στον πατέρα όταν κατέβηκε ήταν να προχωρήσει το προξενιό κρυφά από την Στέλλα και ότι  θα το αποδεχόταν αργότερα μόλις ηρεμούσαν τα πράγματα. Το επόμενο πρωί  η Στέλλα καθώς ετοιμαζόταν να το σκάσει και να πάει να βρεί τον Χρήστο, η χαρά της δεν κράτησε για πολύ καθώς τον βλέπει από το παράθυρό της με μία άλλη κοπέλα. Τότε, η Στέλλα έχασε την γη κάτω από τα πόδια της, κάθισε στο κρεβάτι της και άρχισε να κλάιει ασταμάτητα.
  Ο μόνος άνθρωπος που είχε εναποθέσει όλες τις ελπίδες της, την απογοήτευσε και αυτός. Μάλιστα άρχισε να σπάει ό,τι έβρισκε μπροστά της και η μάνα της εφόσον άκουσε τους θορύβους έτρεξε επάνω να δεί τι έγινε. Όταν της τα εξήγησε όλα αγκαλιάστηκαν ξανά μετά από τόσο καιρό, ζητώντας η μία συγνώμη στην άλλη.
    Έπειτα, κατέβηκε κάτω και με δάκρυα στα μάτια μίλησε στον πατέρα της μετά από τόσο καιρό, χωρίς να φέρει καμία αντίρρηση ,το μόνο που του είπε ήταν να συνεχίσουν το προξενιό.  Ο πατέρας της, δεν περίμενε κάτι τέτοιο. Μετά από όλα αυτά του είπε ότι κατάλαβε το λάθος της, καθώς την δεδομένη στιγμή το μόνο που της είχε απομείνει ήταν η οικογένεια της και γι’αυτό υποχώτησε και ήταν πρόθυμη να συνεχιστεί το προξενιό.
    Πέρασε ο καιρός, έγινε ο γάμος και πλέον η επαναστάτρια Στέλλα όχι μόνο ξεπέρασε την αγάπη της για τον Χρήστο, αλλά έγινε υπέροχη μητέρα τριών παιδιών.  Λοιπόν, συνέχισε την ζωή με τον σύζυγό της και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...  
                                                                    Αργυρώ Παπατζελάκη  Β3




   

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

                    Η ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ...
                                                                                                                                   ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ






      Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν τη συγγραφέα Agatha Christie ,η οποία έγραψε πολλά και ενδιαφέροντα αστυνομικά μυθιστορήματα, κινητοποιώντας τη φαντασία μας. Το καλοκαίρι λοιπόν,διάβασα το βιβλίο Οι 10 μικροι Νέγροι και είχα σκεφτεί πως θα ήταν υπέροχο όλες αυτές οι εντυπωσιακές σκηνές να παρουσιάζονταν πάνω στο σανίδι. Έτσι, οι σκέψεις μου έγιναν πραγματικότητα αφού,οι 10 Μικροι Νέγροι έγιναν θεατρική παράσταση στο θέατρο Νέος Ακάδημος με :τον Αργύρη Αγγέλου , τον Παύλο Ευαγγελόπουλο , την Γωγώ Μπρέμπου ,τον Άρη Λεμπεσόπουλο και άλλους. 

      Η ρητορική ομάδα του σχολείου μας ,αποφάσισε να πάει να παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη παράσταση. Οι σκηνές ήταν γεμάτες ένταση, οι ηθοποιοί έπαιζαν με πάθος και φυσικά τα σκηνικά ήταν καλοφτιαγμένα. Η αγωνία και η απορία για το ποιος είναι ο δολοφόνος ήταν τα κύρια στοιχεία της παράστασης. 
   
     Δεν θα κάνω spoiler. Θεωρώ πως ήταν από τις καλύτερες θεατρικές παραστάσεις που έχω δει. Η  αγαπημένη μου σκηνή ήταν η τελευταία αφού η αγωνία κορυφώθηκε και οι ηθοποιοί κατάφεραν (με μεγάλη επιτυχία μάλιστα) να μας μεταφέρουν όλα τους τα συναισθήματα.


    
       Μπορεί να ήταν ένα έργο μυστηρίου μιας άλλης εποχής, όμως μας προκάλεσε πολλά ερωτήματα για τη  σύγχρονη κοινωνία και γενικά μας έβαλε να σκεφτούμε τα συναισθήματα των άλλων αλλά και τα δικά μας και να αναλύσουμε διάφορες συμπεριφορές που παρατηρούμε καθημερινά.
         


                                                                                              Μαριαλένα Ιγνατιάδου Β1'
                                ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ...                                                                              
                                                            ΤΟ ΧΤΕΣ


9 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ: Γεννιέται ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, το 1867. Ο Ζακυνθινός μυθιστοριογράφος,δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων υπήρξε μια από τις κορυφαίες  προσωπικότητες του 19ου και 20ου αιώνα. Το ιδιότυπο λογοτεχνικό του ύφος,καθώς και η μοναδική του ικανότητα να μεταφέρει το πνεύμα της ενετοκρατίας τον καθιστούν πάντα επίκαιρο και αν θέλετε την άποψή μου έναν μοναδικό πρεσβευτή μιας άλλης εποχής. Η προσφορά στον χώρο της δημοσιογραφίας θεωρείται τεράστια και ο ίδιος υπήρξε αρχισυντάκτης τόσο του περιοδικού Η Διάπλασις των Παίδων, όσο και της Νέας Εστίας. Οι πεποιθήσεις του για την σπουδαιότητα της λογοτεχνίας ως τέχνης καθώς και της συνεισφοράς της στην εξέλιξη της κοινωνίας θα τον οδηγήσει μαζί με τους Παλαμά, Σικελιανό και Καζαντζάκη να ιδρύσουν την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών το 1931, στην οποία υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος. Τα έργα του ''Στέλλα Βιολάντη", Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας'',  ''Πλούσιοι και οι Φτωχοί'' καθώς και '
'Το φιόρο του Λεβάντε '' θα του χαρίζουν μια για πάντα την αιωνιότητα στις καρδιές μας.

10 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ: Πριν 7 χρόνια(2012), ο κόσμος της μουσικής και της ποίησης θα χάσει ένα από τα αγαπημένα της παιδιά, τον Βαγγέλη Λιάρο. Ο κατά κόσμον γνωστός Άλκης Αλκαίος, του οποίου η ζωή ίσως να υπήρξε ακόμη ποιοτικότερη από τα δημιουργήματά του, θα χάσει τελικά την μάχη με τον καρκίνο. Βαθιά επηρεασμένος αρχικά από τον Καρυωτάκη θα γράψει για αυτόν ένα δοκίμιο το 1967. Η περίοδος της Χούντας θα τον στιγματίσει, αφού στην πρώτη απόπειρα αποφυλάκισης του Αλέκου Παναγούλη, συλλαμβάνεται μαζί με τους συνεργάτες του και βασανίζονται άγρια. Απόρροια των βασανισμών αυτών υπήρξε το ισόβιο πρόβλημα κίνησης που απέκτησε.  Η ποίηση έκτοτε υπήρξε το βαθύτερο καταπραϋντικό του.  Η στιγμή που θα καθορίσει και θα αλλάξει μια για πάντα την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού είναι το 1977, όταν τον ανακαλύπτει ο εξίσου σπουδαίος Θάνος Μικρούτσικος. Οι συνεργασίες τους μας μάγεψαν, μας μαγεύουν και δεν θα πάψουν ποτέ να μας μαγεύουν. Μερικά ‘παιδιά’ τους είναι Το Ερωτικό( Η πιρόγα) και φυσικά η Ρόζα… Ωστόσο και άλλοι μεγάλοι συνθέτες συνεργάστηκαν με τον Αλκαίο  προσφέροντας μας διαμάντια, όπως το Πόρτο Ρίκο, το Σαν Πλανόδιο Τσίρκο, το Πάντα γελαστοί καθώς και ολόκληρο τον δίσκο Εντελβάις. Σε ευχαριστούμε Άλκη. Σε ευχαριστώ. Και να θυμάστε:

                                   ‘ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΕ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ,
                                    ΔΕΝ ΠΑΙΧΤΗΚΕ Η ΠΑΡΤΙΔΑ ΜΑΣ ΑΚΟΜΑ’ 




11 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ: Το 1792, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ οδηγείται από την συμβατική Εθνοσυνέλευση σε δίκη για προδοσία. 40 μέρες(21 Ιανουαρίου 1793) αργότερα ο μισητός βασιλιάς θα βρει τον θάνατό του. Για την ιστορία η Συμβατική Εθνοσυνέλευση υπήρξε η τρίτη κατά σειρά επαναστατική κυβέρνηση καθώς και η πρώτη της οποίας τα  μέλη εκλέγονταν μέσω ψηφοφορίας χωρίς ταξικές διακρίσεις.







12 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ:Για τους λάτρες της γεωγραφίας, το Δελχί δεν ήταν πάντοτε η πρωτεύουσα της Ινδίας. Για την ακρίβεια μόλις το 1911 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Καλκούτα στο Δελχί. Σήμερα αποτελεί την δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας καθώς και την όγδοη του πλανήτη με 16,7 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ η ευρύτερη περιοχή ξεπερνά τα 22 εκατομμύρια. Μάλιστα έχει την δική του νομοθεσία, δικαστική αρχή και υπουργικό συμβούλιο, ενώ διοικείται ταυτόχρονα από την εκεί κυβέρνηση και την κυβέρνηση ολόκληρης την Ινδίας.

13 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ: Ημέρα πένθους για όλη την Ελλάδα και κυρίως τα Καλάβρυτα, καθώς συμπληρώνονται 76 χρόνια από την σφαγή των Καλαβρύτων.  Το παραπάνω γεγονός είναι το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της κατοχής και ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Αφορμή για την εξολόθρευση ολόκληρου του ανδρικού πληθυσμού αλλά και της πόλης ως σύνολο υπήρξε η εκτέλεση 77 Γερμανών αιχμαλώτων από αντάρτες . Η ανθρώπινη αυτή θηριωδία θα μας υπενθυμίζει πως είμαστε ικανοί τόσο για το καλύτερο, όσο και σίγουρα για το χειρότερο. Ας πολεμήσουμε λοιπόν με όνειρο να μην διαταραχθεί ξανά η ειρήνη. Να ένας ανθρωπιστικός πόλεμος.

14  ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ: Γεννιέται ο Μανώλης Καλομοίρης, το 1883. Ο Έλληνας συνθέτης, έπειτα από πολύχρονες σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα και την Βιέννη διδάσκει πιάνο στην Ουκρανία, γνωρίζοντας παράλληλα και τη Ρώσικη μουσική σχολή. Όλες αυτές οι εμπειρίες θα τον οδηγήσουν γρήγορα στην άποψη ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια Ελληνική Εθνική μουσική . Για αυτόν τον λόγο θα δημιουργήσει και την Εθνική σχολή. Υπήρξε υπέρμαχος του δημοτικισμού(άλλωστε πίστευε στην μουσική συνύπαρξη του δημοτικού και του κλασικού στοιχείου) και συνδέθηκε με τις μεγάλες προσωπικότητες της εποχής Καζαντζάκη και Σικελιανό. Σημαντικότερα έργα του θεωρούνται οι όπερες: Ο Πρωτομάστορας, το Δαχτυλίδι της μάνας και η Συμφωνία της λεβεντιάς.

15 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ:  Η εξερεύνηση του σύμπαντος ήταν πάντοτε μια επίπονη αλλά και σπουδαία διαδικασία. Έτσι λοιπόν ύστερα από χρόνιες προσπάθειες και με την προσεδάφιση στη σελήνη να είναι ήδη γεγονός, η ‘κατάκτηση’ ενός άλλου πλανήτη έρχεται να συμπληρώσει ένα ακόμη κομμάτι του παζλ. Το 1970 λοιπόν, επιτυγχάνεται η πρώτη επιτυχημένη προσεδάφιση σε άλλον πλανήτη(στην Αφροδίτη) από το σοβιετικό διαστημικό σκάφος Βενέρα 7. 




                        
                          ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
                                                                   
 
                                                                  Ιωάννης Νικολάου Μπράζιος
                                               

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019


                           

                 ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ...                                                                                                                
                                                       ΤΟ ΧΤΕΣ

      Τα παρακάτω γεγονότα παρατίθενται με σκοπό να  θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Ο Γάλλος συγγραφέας Γκυ ντε Μωπασσάν έγραψε κάποτε πως " Η μνήμη είναι ένας κόσμος πιο τέλειος και από το σύμπαν, γιατί δίνει Ζωή σε ό,τι έχει πάψει πια να υπάρχει ". Ας ακονίσουμε ,λοιπόν, τη μνήμη, ας γλυτώσουμε από την λήθη.


2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Γεννιέται το 1923 η σπουδαία Ελληνίδα  τραγουδίστρια  Μαρία Κάλλας. Θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες αν όχι η κορυφαία ντίβα της όπερας όλων των εποχών. Η ανοδική πορεία της ήταν γρήγορη και μεγάλη, καθώς μόλις στα 24  κάνει την πρώτη της εμφάνιση της στην αρένα της Βερόνα με την Τζοκόντα του Πονκιέλι. Η συνέχεια υπήρξε ακόμη σπουδαιότερη. Πέρα όμως από αυτά και η προσωπική της ζωή ήταν αν μη τι άλλο πολυτάραχη. Οι έρωτες της με τους Μενεγκινι και Ωνάση θα σημαδέψουν τον βίο της και θα σχολιαστούν ποικιλοτρόπως.




3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Γεννιέται ο θρύλος της Πολωνικής λογοτεχνίας Τζόζεφ Κόνραντ το 1857. Ο κατά πολλούς κριτικούς,  κορυφαίος πρόδρομος του μοντερνισμού του 19ου αιώνα, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Αγγλική κοινωνία , στην οποία και εγκαταστάθηκε έπειτα από περιπλάνηση 16 ετών στην θάλασσα. Το ανατρεπτικό του ύφος με του αντί-ηρωικούς και  αυτοεξαπατούμενους χαρακτήρες θα αφήσει εποχή. Στα σημαντικότερα έργα του συμπεριλαμβάνονται ο νέγρος του Ναρκίσσου και η νουβέλα του η κάρδια του σκότους , της οποίας στοιχεία βρίσκουμε  στην ταινία Αποκάλυψη τώρα.


4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Σε μια ιστορική στιγμή για τον παγκόσμιο τύπο, εκδίδεται το 1791 το πρώτο φύλλο της εφημερίδας The Observer, της πρώτης κυριακάτικης εφημερίδας στον κόσμο. Μπορεί κάνεις να φανταστεί εύκολα την απήχηση της καινοτομίας αυτής, που σήμερα είναι μια από τις πλέον γνωστές συνήθειες ανά την υφήλιο.


5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Αφήνει την τελευταία του πνοή ο Αυστριακός σύνθετης Βόλφανγκ Αμαντέους Μότσαρτ το 1791.  Τα 600 περίπου(εξαιρετικής ποιότητας) έργα του δημιουργημένα σε πολλά είδη ,όπως συμφωνική, εκκλησιαστική, μουσική δωματίου, άριες και σονάτες θα τον κάνουν παγκοσμίως γνωστό, σε βαθμό τέτοιο μάλιστα, ώστε να θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της κλασικής μουσικής. To  σημαντικότερo έργo του είναι το Ρέκβιεμ .


6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Σε μια από τις ηρωικότερες στιγμές του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ο Ελληνικός στρατός καταλαμβάνει τους Άγιους Σαράντα στην Βόρεια Ήπειρο το 1940. Σε κάτι περισσότερο λοιπόν από ένα  μήνα έπειτα από το ΟΧΙ και την κήρυξη πολέμου οι δυνάμεις μας έχουν περάσει για τα καλά στην αντεπίθεση.


7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Το 1972, εκτοξεύεται ο Απόλλων 17, η τελευταία αποστολή του ομώνυμου προγράμματος στην Σελήνη. Ας θυμηθούμε, ότι κατά την διάρκεια του και συγκεκριμένα στην 11η αποστολή, έγινε η πρώτη προσσελήνωση στις 20 Ιουλίου 1969. Ακολούθησαν άλλες 5 και συνολικά 12 άνθρωποι περπάτησαν πάνω στην σελήνη. Θα μας συντροφεύουν πάντοτε τα λόγια του Νηλ Άρμστρονγκ :

                 Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα



8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ: Γεννιέται ο σημαντικός Έλληνας ποιητής, μεταφραστής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος , το 1911. Έδειξε από νωρίς την κλίση του στα γράμματα και δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα σε ηλικία 20 ετών. Όσον αφορά την ποίηση, καθοριστική υπήρξε  η συνάντηση του με τον Ελύτη . Έπειτα από αυτήν συνδέθηκε με το ρεύμα του υπερρεαλισμού. Το 1943 θα εκδώσει και την μοναδική του ποιητική συλλογή την Αμοργό. Ωστόσο το μεγαλύτερο έργο του βρίσκεται στο πεδίο της στιχουργικής. Η συνεργασία του με μια σειρά μεγάλων συνθετών όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης ,ο Ξαρχάκος και ο Κηλαηδόνης έδωσαν μερικά από τα σπουδαιότερα κομμάτια στην ιστορία του Ελληνικού τραγουδιού. Οι μαγευτικοί του στίχοι, ταξίδεψαν και ταξιδεύουν ακόμη σε όλον τον κόσμο. Φτάνει να σκεφτούμε ότι μεταφράστηκαν σε 10    γλώσσες μέχρι σήμερα.



''Χρόνια καὶ χρόνια πάλεψα μὲ τὸ μελάνι καὶ τὸ σφυρὶ βασανισμένη καρδιά μου
Μὲ τὸ χρυσάφι καὶ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ σοῦ κάμω ἕνα κέντημα
Ἕνα ζουμπούλι πορτοκαλιᾶς
Μίαν ἀνθισμένη κυδωνιὰ νὰ σὲ παρηγορήσω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιὰ μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου''.


                                           


                            
                        ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

                                                                

                                                  Ιωάννης Νικολάου-Μπράζιος