Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019


                    "Το χρωμόσωμα της αγάπης ..."


   Είναι καλό να έχουμε εμπειρίες στην ζωή μας! Είναι καλό να γνωρίζουμε ανθρώπους διαφορετικούς, ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα, διαφορετική θρησκεία, ακόμη και ανθρώπους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Μέσα από τις εμπειρίες αυτές μαθαίνουμε να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους. Ακόμη και αυτούς που έχουν «Σύνδρομο Down»ή αλλιώς, τα «Μογγολάκια».
     Για εμένα όλα ξεκίνησαν λίγες ημέρες μετά την γέννησή του· τότε ήταν που γνώρισα τον «αδερφό» μου. ΄Ηταν πολύ ξεχωριστός και ό,τι κι αν έκανε, γι’αυτόν ήταν ένα κατόρθωμα.Να φάει, να πιει, ακόμα και να μιλήσει ήταν ένα κατόρθωμα και πάντα ήταν τόσο χαρούμενος, όταν κατάφερνε να κάνει κάτι που ήταν πέρα από τα όριά του. Πάντα τον θαύμαζα και πάντα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεται και πώς. Ωστόσο, γι’αυτόν ήταν ένα μαρτύριο όλη του η ζωή. Από τη στιγμή που ήρθε μέχρι την στιγμή που έφυγε από αυτόν τον κόσμο ζούσε ένα μαρτύριο.
      ΄Ηταν θείος του πατέρα μου και μετά τον θάνατο της μητέρας του, τον ανέλαβε η γιαγιά μου, η αδερφή του. Είχε και άλλα δυο αδέρφια, τα οποία δεν ενδιαφέρονταν για αυτόν. Όπου κι αν πήγαινε τον είχε πάντα μαζί της, του συμπεριφέρονταν σαν ένα από τα παιδιά της. Παλιά, όταν ήταν νέος, στο χωριό του, όλοι οι συγχωριανοί του, τον κορόιδευαν και "έπαιζαν" μαζί του. Του έδιναν κρασί μέχρι να μεθύσει και τσιγάρα να καπνίσει μόνο και μόνο για να γελάσει λίγο το χειλάκι τους. Μπορεί οι περισσότεροι από αυτούς να είχαν γεμάτο πορτοφόλι αλλά όλοι είχαν άδεια καρδιά. Λες και αυτός δεν είχε ψυχή, λες και αυτός δεν ήταν άνθρωπος. Άμα ,όμως, τους έλεγες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων,η απάντησή τους σε άφηνε άναυδο. «Εμείς είμαστε αγράμματοι άνθρωποι». Τον περνούσαν για χαζό και κάθε φορά που τον έβλεπαν να πλησιάζει έλεγαν:«Έρχεται ο Τάκης (αυτό ήταν το όνομά του) ο άρρωστος». Δεν πίστευαν ότι ήταν ικανός να κάνει πράγματα. Ο Τάκης όμως είχε άλλες  ιδιαιτερότητες, άγνωστες στον περισσότερο κόσμο, αλλά  τότε  δεν υπήρχαν τα ειδικά σχολεία που υπάρχουν τώρα για να μπορέσει να εξελίξει τις ικανότητές του και αυτό ήταν πολύ άδικο για αυτόν.
        Μετά από κάποια χρόνια, αυτός και η γιαγιά μου, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Κάθε Κυριακή, όπως είχε καθιερωθεί πια, εγώ και η οικογένειά μου, πηγαίναμε για φαγητό. ΄Οταν άνοιγε η πόρτα, πρώτα χαιρετούσα αυτόν αγκαλιάζοντάς τον και μετά όλους τους άλλους, τη γιαγιά μου και τον θείο μου, ο οποίος κατοικούσε μαζί τους για να τους βοηθάει. Μέχρι να ετοιμαστεί το τραπέζι, καθόμουν μαζί του. Ζωγραφίζαμε,παίζαμε, γελάγαμε. Αχ, αυτό το γέλιο του! Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ μου. Το χαμόγελό του, πλατύ που έφτανε μέχρι τα αυτιά του, και το γέλιο του, ακούγονταν από τη μια άκρη του σπιτιού ως την άλλη.Γέλαγε με όλη του την ψυχή, για δικούς του λόγους κάθε φορά, που πάντα ήθελα να ανακαλύψω.  Όταν πηγαίναμε οικογενειακές βόλτες, τον κρατούσα από το χέρι και δεν τον άφηνα. Δεν με ένοιαζαν καθόλου τα αδιάκριτα και απαξιωτικά βλέμματα του κόσμου. Τα άλλα παιδάκια τον φοβόντουσαν, αλλά εγώ ήξερα τον Τάκη, ήξερα ότι, όπως δεν είχε βλάψει ποτέ εμένα και την αδερφή μου, έτσι δεν θα έβλαπτε ούτε αυτά, γιατί πολύ απλά ήταν και αυτός ένα παιδί, ένα ταλαιπωρημένο παιδί.Θυμάμαι πως κάθε φορά που περνάγαμε διόδια και παίρναμε τις αποδείξεις, του τις δίναμε και αυτός  νόμιζε ότι ήταν λεφτά και χαίρονταν.
          Πάσχα δεν κάναμε ποτέ στο χωριό του, γιατί ήταν εκεί αυτοί που τον κορόιδευαν και εμείς πάντα προσπαθούσαμε να τον κρατήσουμε μακριά από όποιον και απ’ ό,τι μπορούσε να τον βλάψει. Σε κάθε  Ανάσταση κάθονταν σπίτι, γιατί,όπως τα μικρά παιδιά, έτσι και αυτός φοβόταν τα πυροτεχνήματα. Την Κυριακή του Πάσχα, χόρευε παραδοσιακά τραγούδια στην αυλή του σπιτιού μας και μαζί του χορεύαμε και εμείς και όλοι όσοι τον αγαπούσαν, μετά καθόμασταν στο τραπέζι και τρώγαμε και μέσα στην ησυχία τραγουδούσε διάφορα τραγούδια και γέλαγε. Γέλαγε, γιατί ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος και έτσι θέλαμε και εμείς να είναι.
     Τα χρόνια περνούσαν και όσο μεγαλώναμε εμείς, τόσο μεγάλωνε και ο Τάκης, ο «αδερφός» μου. Ήταν πια 50 χρόνων. Θα έμοιαζε με 70,  χωρίς το «Σύνδρομο Down».Κάποια στιγμή, άρχισε να εμφανίζει διάφορα  προβλήματα στην καρδιά, τους πνεύμονες και η υγεία του εξελίχθηκε από το κακό στο χειρότερο μέχρι που στο τέλος έχασε την όρασή του.  Μέσα σε λίγες μέρες δεν μας αναγνώριζε πια, δεν έβγαινε από το σπίτι και δεν έτρωγε. Ήταν πολύ άσχημα και τον πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί η κατάστασή του επιδεινώθηκε και οι γιατροί μας είπαν ότι είναι πολύ μεγάλος για την πάθηση αυτή, κάτι που το ξέραμε από μόνοι μας αλλά απλά θέλαμε επιβεβαίωση . Μας είπαν ότι δέν έχει ακόμη πολύ καιρό. Σαν τώρα θυμάμαι τον γιατρό να μας λέει: «Το προσδόκιμο της ζωής του έχει φτάσει στο τέλος του». Με την είδηση αυτή ήμασταν όλοι πολύ στεναχωρημένοι και τρέμαμε στην ιδέα ότι θα φύγει από κοντά μας. Αλλά ο Τάκης ήταν πολύ δυνατός και μας έκανε μια μεγάλη  έκπληξη, ίσως την καλύτερη που μπορούσε ποτέ να κάνει  και έζησε 5 ακόμα χρόνια. Ξεπέρασε όλες του τις δυνάμεις και μας έκανε αυτήν την τεράστια έκπληξη.
      Τον περασμένο μήνα έγινε το μοιραίο, έγινε αυτό που όλοι μας περιμέναμε. Ο Τάκης μας, ο «αδερφούλης μου»,μας άφησε και πήγε στην γειτονιά των αγγέλων, στον Παράδεισο και τώρα μας βλέπει και μας προστατεύει από εκεί ψηλά. Γιατί, κάποιος με την δική του την ψυχή, την αγνή και άκακη αυτή ψυχή, μόνο εκεί θα μπορούσε να πάει. Στον παράδεισο.Το είχε καταλάβει ότι θα πέθαινε. Και επειδή με το «σύνδρομο Down»η ομιλία του ήταν περιορισμένη, είπε στην γιαγιά μου: «Πάω, μάνα, εγώ». Όλοι όσοι τον αγαπούσαν ήταν εκεί για το τελευταίο αντίο, για να τον αποχαιρετήσουν, ακόμη και αυτοί που του έκαναν κακό, που τον κορόιδευαν. Αυτοί που προσπαθούσαμε να κρατήσουμε μακριά του για να μην τον βλάψουν, τελικά  αποδείχθηκε ότι τον αγαπούσαν και ήταν εκεί. Την ώρα εκείνη πέρασαν από το μυαλό μου όλες οι στιγμές, καλές και κακές, ωραίες και άσχημες, χαρούμενες και λυπητερές που περάσαμε μαζί. Έκλαψα, πόνεσα μέχρι που κατάλαβα ότι έφυγε γιατί τελείωσε την αποστολή του, να προσφέρει αγάπη, σε εμένα, στη γιαγιά μου, στην οικογένειά του και επιτέλους μετά από 50 χρόνια ταλαιπωρίας και χλευασμού ξεκουράστηκε.  
     Μετά από το θάνατό του , είχα μια ευαισθησία προς τους διαφορετικούς ανθρώπους, αντιδρούσα, αντιδρώ και θα αντιδρώ, όταν θα βλέπω την αδικία σε βάρος των ανθρώπων με  κινητικές  ή νοητικές ικανότητες, γιατί μόνο ικανότητες μπορούν να θεωρηθούν οι ιδιαιτερότητες αυτές. Έμαθα να αγαπώ και να μην φοβάμαι το διαφορετικό. Το θέμα όμως είναι να αντιδρούμε σε κάτι, χωρίς να έχουμε κάποια προσωπική επαφή, κάποιο βίωμα για να είμαστε πιο  ευαίσθητοι.  Όσον αφορά τον Τάκη και τις στιγμές τις οποίες πέρασα  με τον «αδερφό» μου, θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη μου. Στο κάτω κάτω, τι το διαφορετικό είχε; Ένα χρωμόσωμα παραπάνω από ότι εμείς ! Ε και; Όπως κάθε άνθρωπος είναι  διαφορετικός, έτσι  ήταν και ο Τάκης· ήταν μοναδικός στο είδος του και αγαπητός σε όλους ,όσοι τον γνωρίζανε απ’ ότι αποδείχθηκε. Αν οι άνθρωποι δεν ήταν διαφορετικοί, η ζωή θα ήταν βαρετή.


                                                                                    Γεωργία Αναστοπούλου Β'1

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2019

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ     ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 

ΑΠΟ ΤΑ  ΔΥΣΚΟΛΑ  ΧΡΟΝΙΑ  ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

                                                          ...μέσα   από   παιδικά  μάτια 


       Ο παππούς μου Δημήτρης Μακρής αφηγείται: " Δεν ξέραμε ακόμα αν είχε πέσει η εθνική κυβέρνηση, και αν είχαν μπει τα στρατεύματα κατοχής, και καθώς παίζαμε μικρά παιδάκια στην αυλή του σπιτιού, περνάγανε τα ιταλικά αεροπλάνα ,τα οποία είχαν ξεκινήσει από την Πάτρα και είχαν φτάσει μέχρι και τη Ζαχάρω ( το χωριό μου στον νομό Ηλείας) και βομβαρδίζανε τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τους οποίους είχαν καταλάβει πρωτύτερα, και τα βουνά γύρω από εμάς. Ο πόλεμος μόλις είχε αρχίσει  και μας διέταξαν να κρυφτούμε μέσα στα σπίτια.
 Όταν ήρθαν οι Ιταλοί, ορισμένοι αντιστασιακοί παίρνανε τα ντουφέκια και άρχιζαν να πυροβολούν εναντίον  τους. Μία μέρα, που δεν θέλω να την θυμάμαι, είχαμε ξαπλώσει κάτω από τα δέντρα και εμφανίστηκε ένα κάρο με οπλισμένους Ιταλούς που έκαναν περιπολία. Εκείνη την στιγμή σε ένα ύψωμα πιο πάνω οι αντιστασιακοί άρχιζαν να πυροβολούν. Επειδή  οι ντουφεκιές ακούγονταν, σαν να έβγαιναν από την πόρτα μας, άρχισαν οι Ιταλοί που φύλαγαν την γειτονιά μας να πυροβολούν εναντίον μας και τότε… μία σφαίρα πέρασε τον κορμό της αμυγδαλιάς, στην οποία είχαμε κρυφτεί και πέρασε πάνω από το κεφάλι του πατέρα μου. Με το που καταλάβαμε τι συνέβαινε μας πήρε η θεία μου και πήγαμε και κρυφτήκαμε σε κάτι ρεματιές, ενώ η μάνα μου και ο πατέρας μου παρέμειναν σπίτι και οι Ιταλοί τους έπιασαν και τους έδεσαν σε μία συκιά με κλειστά τα μάτια και άρχισαν να τους χτυπούν για να ομολογήσουν τι είχε συμβεί. Όταν συνειδητοποίησαν ότι δεν ήξεραν, έφυγαν και εμείς την επόμενη μέρα γυρίσαμε στο σπίτι μας."
             

Ο παππούς μου Γεώργιος Σκαλτσάς αφηγείται: "Μία μέρα, μία ομάδα ανθρώπων από όλα τα ορεινά χωριά επιτέθηκαν πάνω στα βουνά, κοντά στον ναό του Επικούρειου Απόλλωνα, στους Γερμανούς κατακτητές , με αποτέλεσμα να σκοτώσουν πολλούς από αυτούς και άλλους να τους τραυματίσουν, αλλά και να προκαλέσουν φθορές στα οχήματα. Ύστερα από αυτό το συμβάν ο Γερμανός αξιωματικός θεώρησε υπεύθυνους τους κατοίκους ενός χωριού , το οποίο λεγόταν τότε  Στροβίτσι (σήμερα Λέπρεο) και το  κατέκαψε."
Η γιαγιά μου Χριστίνα Διαμαντοπούλου- Μακρή αφηγείται: "όταν ήμουν μικρή  βλέποντας ένα μαχαίρι, ένα πιρούνι και ένα κουτάλι με μία τρύπα στην  άκρη, ρώτησα την μάνα μου «Γιατί είναι έτσι;» και μου αποκρίθηκε «Οι Ιταλοί είχαν πιάσει αιχμάλωτο τον πατέρα σου και τα είχε μαζί του στην φυλακή κρεμασμένα από την ζώνη του»"



           Ο παππούς μου Δημήτρης Μακρής αφηγείται  για  τα  δύσκολα  χρόνια  της κατοχής: "Ο καιρός περνούσε.. τα τρόφιμα λιγόστευαν, μόνο σταφίδες υπήρχαν ...ούτε σιτηρά...τίποτα ...για  να συντηρηθεί ο κόσμος και οι αποθήκες κλειστές. Μία μέρα που τις άνοιξαν, πλάκωσε ο κόσμος να προλάβει να φάει και εμείς αφού στείλαμε ένα ψυχογιό, γέμισε ένα σακί το οποίο και έθαψε στο χώμα μέσα στην δική μας αποθήκη.  Μόνη μας σωτηρία… η φύση και οι καρποί της (τα πορτοκάλια,τα λεμόνια  και  τα χορταρικά). Στη συνέχεια, οι μεγαλύτεροι άρχιζαν και έβαζαν κήπους με λαχανικά, τα οποία λεηλατούσαν οι Ιταλοί, για να τρέφονται οι ίδιοι.  Κάποια στιγμή όταν η κατάσταση είχε φτάσε στο απροχώρητο, ο πατέρας μου είχε βγει έξω και τους φώναζε « Μην τα παίρνετε, γιατί τα παιδιά μου δεν θα έχουν να φάνε» .Αυτοί που είχαν το κάτι παραπάνω, δεν έδιναν στους υπόλοιπους, γιατί δεν ήξεραν πόσο θα κρατήσει η κατοχή. Ακόμη, εκείνη την εποχή, όσοι συγγενείς ξέραμε ότι έχουν κάποια περισσότερα τρόφιμα πηγαίναμε για να μας δώσουν. Κάποτε στην γιορτή του Αγίου Γρηγορίου εγώ και οι αδερφές μου, πήγαμε σε μία θεία μας, για να μας δώσει να φάμε και ξαφνικά μία κοπέλα βγήκε στο μπαλκόνι και μας είπε να γυρίσουμε πίσω. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι και οι συγγενικές σχέσεις, πόσο μάλλον οι διαπροσωπικές περνούσαν κρίση...
Ρούχα δεν υπήρχαν…  και χρησιμοποιούσαμε για ενδυμασία (όσοι είχαμε από τις σταφίδες) τα λεγόμενα σκληρά σταφιδόπανα. Παπούτσια μας, ήταν οι πλεχτοί σπάγκοι. Σε όσους περίσσευαν ρούχα, τα πουλάγανε στα χωριά. Ο πατέρας μου έλεγε  μία χαρακτηριστική ιστορία  " Όταν  παντρέψαμε  την αδερφή μου ,  τα ρούχα που της έδωσαν σαν δώρο βγήκαμε και τα πουλήσαμε στα γύρω χωριά."
         Η γιαγιά μου Χριστίνα Διαμαντοπούλου- Μακρή αφηγείται:  ‘’Είχαν έρθει οι Ιταλοί  στο σπίτι μας και στο διπλανό σπίτι υπήρχε ένα κάρο και ρώτησαν οι Ιταλοί  την μάνα μου «το κάρο αυτό είναι καλό, δουλεύει;». Η μάνα μου απάντησε « όχι, όχι» και αφού αυτοί πήγανε και το έλεγξαν και συνειδητοποίησαν  ότι ήταν  καλό, γύρισαν και χτύπησαν την έγκυο μάνα μου με το πίσω του ντουφεκιού στην κοιλιά,  και φωνάζοντας της είπαν:
 « παλιοκομμουνίστρια, το κάρο δουλεύει, γιατί μας είπες ψέματα;».                  Η μάνα μου απάντησε « να πάτε να βρείτε τους κομμουνιστές ...»   και έτσι έφυγαν οι Ιταλοί.
Η Άννα Σιθιακάκη αφηγείται την ιστορία του άντρα της από το Μεσολόγγι στα χρόνια της Κατοχής:Η μάνα μου ήταν αντάρτισσα πάνω στα βουνά και εγώ μικρό παιδί έμενα μόνος μου στο σπίτι μας. Πατέρα δεν είχα. Μια μέρα λοιπόν ο παππούς μου έπιασε πολλά ψάρια και οι Γερμανοί του τα πήραν. Από τότε ξεκίνησε για μένα ο πόλεμος. Κάθε βράδυ εγώ και ο ξάδερφος μου πηγαίναμε εκεί που είχαν σταθμεύσει οι Γερμανοί και τους κλέβαμε τα παπούτσια και τα ρούχα και αυτοί την επόμενη μέρα μας έψαχναν στα σπίτια για να μας σκοτώσουν. Αυτό γινόταν για μήνες. Η μάνα μου, όταν το έμαθε κατέβηκε από το βουνό και με έντυσε κοριτσάκι γιατί έτσι έλεγε θα γλίτωνα από τους Γερμανούς, διότι αυτοί έψαχναν το αγόρι. Έτσι και γλίτωσα…’
       Η Άννα Σιθιακάκη αφηγείται τη  ζωή στην Αθήνα την περίοδο της κατοχής : "Το κλίμα που επικρατούσε στην πόλη ήταν τρομαχτικό. Στους δρόμους περνάγανε Γερμανοί και πυροβολούσαν για να τρομάζουν τον κόσμο και εμείς κάθε τόσο κρυβόμασταν στις καταπακτές των σπιτιών για αμέτρητες ώρες, χωρίς φαγητό, νερό και χωρίς να μιλάμε."

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους παππούδες μου Δημήτρη Μακρή και Γεώργιο Σκαλτσά  και στην γιαγιά μου, Διαμαντοπούλου Χριστίνα για τις αναμνήσεις που μοιράστηκαν μαζί μου. 
Ένα ακόμα, μεγάλο ευχαριστώ στη θεία του μπαμπά μου, Άννα,για τις αφηγήσεις της.

                                                                             Σκαλτσά Αγγελική Β4







                 ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ


                                 Μπορς...                                          με μια σημαντική προσωπικότητα

    Η αγαπημένη μου προγιαγιά , Ναταλία , έζησε δυστυχώς την φρίκη του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου .Αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στο Β.Καζακστάν για να μην υπάρξει κίνδυνος εκτέλεσης . Η προγιαγιά μου τότε ήταν 9 χρονών και αποφάσισε να βρει τον μπαμπά της, ο οποίος πολεμούσε εναντίον των Γερμανών. Έτσι με τα πόδια έφτασε στο σταθμό, όπου επιβιβάστηκε μέσα σε ένα τρένο που μετέφερε τανκς στο μέτωπο. Η προγιαγιά μου κρύφτηκε μέσα σε ένα τανκ όπου την βρήκαν εκεί για αρκετές μέρες νυσταγμένη και πεινασμένη. Βρισκόταν πια στο Κρασνογιάρσκι κράιγ. 
  Την έβγαλαν από εκεί και άρχισαν να την ρωτάνε τι έκανε εκεί. Εκείνη με όλο το θάρρος απάντησε και εξήγησε πως ήθελε να βρει τον πατέρα της. Εκείνη την στιγμή, εισέβαλε στο γραφείο ο Ζούκωφ, ο κύριος στρατιωτικός ηγέτης της σοβιετικής αντεπίθεσης κατά των Γερμανών, ο οποίος μάλωσε τους στρατιώτες που κράτησαν νηστική την προγιαγιά μου . Εκείνος τύχαινε να βρίσκεται εκεί κοντά για μια αποστολή που του είχαν αναθέσει. Την πήρε λοιπόν στο κοντινό χωριό όπου έμενε και την τάισε με σούπα Μπορς. Κατά την διάρκεια του γεύματος ο Ζούκωφ με πολύ γλυκό τρόπο την ρώταγε πώς βρέθηκε εκεί. Απευθείας έβαλε να ενημερώσουν την οικογένεια της,η οποία είχε ανησυχήσει και την έψαχνε τόσο καιρό. Μετά το δείπνο , έβαλε τον βοηθό του να την πάρει από το χέρι , να επιβιβαστούν στο τρένο και να την παραδώσει στην οικογένεια της. Έλειπε από το σπίτι της σχεδόν για ένα μήνα. 
  Θυμάμαι την προγιαγιά μου να λέει χαρακτηριστικά " Ήταν το πιο νόστιμο μπρος που έχω φάει στη ζωή μου". Όπως γύρναγε είχε την τιμή να γνωρίσει τον Τσουίκωφ, στρατηγό του Σοβιετικού Στρατού , ο οποίος έμαθε για το μικρό πεινασμένο κοριτσάκι που έψαχνε τον μπαμπά της.
   Η συγκεκριμένη ιστορία με έκανε να θαυμάζω περισσότερο την δυναμική μου προγιαγιά, αφού μόλις 9 χρονών είχε το θάρρος να ταξιδέψει για να βρει τον μπαμπά της.

                                                                      Μαριαλένα Ιγνατιάδου Β1

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019


 ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ...


                  ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

                                                   (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)


Ημέρα 3η και για πολλούς, κυρίως για τους μαθητές της θετικής κατεύθυνσης , ένα όνειρο είναι έτοιμο να πραγματοποιηθεί. Η ώρα της επίσκεψης μας στο CERN φτάνει. Αφού λοιπόν λαμβάνουν τις κάρτες εισόδου και αφού αγοράζουν μερικά souvenir, η ξενάγηση αρχίζει .Η ξενάγηση χωρίζεται σε 3 μέρη. Αρχικά , παρακολουθούν ένα βίντεο σχετικό με την δημιουργία του CERN και τα μυστήρια που προσπαθούν να λύσουν. Έπειτα, μεταφέρονται σε ένα από το πειράματα του CERN το ALICE ,όπου η ελληνίδα επικεφαλής τους μιλάει για το αντικείμενο με το οποίο ακριβώς ασχολείται.Τέλος, μαθαίνουν για τους μαγνήτες και κυρίως για την βοήθεια της κρυογονικής, χάρη στην οποία έχουν καταφέρει να είναι μικρότεροι και οικονομικότεροι.





Ύστερα τα παιδιά επισκέπτονται την πόλη της Γενεύης με το  εντυπωσιακό ρολόι των λουλουδιών και τον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου, όπου στο εσωτερικό του τα χρώματα που δημιουργούνται από το φως του ηλίου είναι εντυπωσιακά. Ο ελεύθερος χρόνος στην πόλη οδηγεί τους πεινασμένους σε τοπικά σούπερ μάρκετ από όπου και παίρνουν να φάνε.



Ο χρόνος περνάει και όλο το γκρουπ κατευθύνεται προς το πούλμαν για να πάρει τον δρόμο προς το όμορφο Ανεσί. Οι γεφυρούλες με τα ανθισμένα λουλούδια,τα ανθισμένα μπαλκόνια και τα πολύχρωμα σπιτάκια κάνουν  μερικά από  τα παιδιά να γίνουν μοντέλα και άλλα φωτογράφοι. Τέλος, αφού ταΐζουν τους κύκνους με πατατάκια γυρνούν στο ξενοδοχείο όπου και δειπνούν.



Η τελευταία μέρα ξημερώνει χωρίς όμως να πτοεί το ηθικό των παιδιών, τα οποία τώρα ετοιμάζονται να επισκεφτούν την Λουκέρνη, όπου με την άφιξη τους εκεί βλέπουν τις χρωματιστές προσόψεις  των σπιτιών, το Δημαρχείο και την μαγευτική ξύλινη γέφυρα Κάμπελ Μπρούκε. Παρόλο που η βροχή συνεχίζει να πέφτει τα παιδιά φωτογραφίζονται παρέα με τις ομπρέλες τους.



Αργότερα το μεσημέρι, το πούλμαν φτάνει στην Ζυρίχη, όπου τώρα όλοι διασχίζουν την Μπανχοφστράσε την λεωφόρο με τα ακριβότερα μαγαζιά στον κόσμο και όπου κάτω από αυτή βρίσκονται τα χρηματοκιβώτια της Ζυρίχης. Έκπληκτοι όλοι από τις τιμές, τραβούν βιντεάκια, στα οποία εκδηλώνουν τον...θαυμασμό τους. Το πούλμαν τώρα ξεκινάει για το αεροδρόμιο, όπου θα ολοκληρωθεί το ωραίο μας ταξίδι! 

     Κατά την διάρκεια της πτήσης και την ώρα που το φαγητό σερβίρεται το αεροπλάνο βρίσκεται σε κάποια κενά αέρος, χωρίς αυτό να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το δείπνο.  Μετά την άφιξη στο αεροδρόμιο, τα παιδιά παίρνουν το δρόμο της επιστροφής.Στο πούλμαν χάρη και στο γεγονός ότι βρίσκονται στην Ελλάδα, χορεύουν ξέφρενα και τραγουδάνε κλείνοντας αυτήν την παραμυθένια εκδρομή με ένα μεγάλο χαμόγελο.





                                                                                            Αγγελική Σκαλτσά Β΄4

                                                                     


                            ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ...                                                                                                                                                                                                      ΤΟ ΧΤΕΣ



21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Γεννιέται το 1907 ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος. Αποτελεί μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές τις δεκαετίας του ΄30 και έμεινε γνωστός ως ένας από τους κύριους εκφραστές του υπερρεαλισμού. Βαθιά του πεποίθηση ότι η καλλιτεχνική δημιουργία  συντελεί στην έκφραση του ανθρώπου και στην νίκη κατά της μοναξιάς.  ‘ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΡΑ ΔΥΟ ΣΚΟΠΟΙ. Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ’



22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Φαίνεται πως είναι η εβδομάδα των καλλιτεχνών, καθώς το 1937 γεννιέται ο Μάνος Λοϊζος. Κατέχει επάξια μια θέση στο πάνθεον των Ελλήνων μουσικοσυνθετών και η επιρροή της μουσικής του κατά της 7ετία της δικτατορίας είναι τεράστια. Το πολιτικό τραγούδι θα φέρει πάντοτε την σφραγίδα του καθώς και ο δίσκος  ΄’ Τα τραγούδια του δρόμου ‘’ στον οποίο συμμετείχε. Ο τελευταίος άλλωστε είναι ο πιο ευπώλητος στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.


23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Η Βρετανική δημοκρατία θα βάλει τα καλά της για άλλη μια φορά. Είναι βλέπετε η 312η επέτειος από την πρώτη συνεδρίαση του Βρετανικού κοινοβουλίου. Η χώρα στην οποία έκανε  τα πρώτα της βήματα ο Διαφωτισμός πραγματοποίησε ένα άλμα προς τη πρόοδο επάξιο της προσοχής όλων των μεγάλων πνευματικών ανθρώπων της τότε εποχής.

24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Η Ελλάδα το 1963 βρίσκει επιτέλους  στο πρόσωπο του Γιώργου Σεφέρη(1900-1971) τον πρώτο νομπελίστα λογοτέχνη της. Η Σουηδική ακαδημία απένειμε το βραβείο με καθολική σχεδόν απόφαση( μόνο ένας κριτής καταψήφισε την υποψηφιότητα). Την απονομή συνόδευσε η ανάγνωση του ποιήματος ‘ Ο Βασιλιάς της Ασίνης’ καθώς και η αναφορά σε σπουδαίους καλλιτέχνες που τον ενέπνευσαν, όπως είναι ο Διονύσιος Σολωμός, ο Καβάφης και ο Μακρυγιάννης. 

25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ:  Ο Άγγλος στρατηγός Μοντγκόμερι αντιμετωπίζει τα γερμανικά στρατεύματα με επικεφαλής τον Ρόμελ ( Ή όπως τον φώναζαν αλεπού της ερήμου) στην δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν το 1942. Η νίκη αυτή των συμμάχων έμεινε στην ιστορία ως το σημείο καμπής για τον συσχετισμό δυνάμεων στο μέτωπο  της Αφρικής. Οι γερμανικό-ιταλικές   δυνάμεις έχαναν οριστικά την πιθανότητα κατάκτησης της διώρυγας του Σουέζ κάτι που έμελλε να αποβεί μοιραίο για την εξέλιξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Ο κόσμος των ελληνικών  γραμμάτων θρηνεί το 1957 τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη. Ο πολυγραφότατος Κρητικός συγγραφέας φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών. Όμως ο όρος συγγραφέας είναι πολύ μικρός για να περιγράψει τις ιδιότητες του. Υπήρξε σεναριογράφος, ποιητής, μεταφραστής, ενώ τέλος το έργο του Ασκητική του χαρίζει άτυπα τον τίτλο του φιλοσόφου. Είναι ένας από τους πλέον προτεινόμενους για βραβείο νόμπελ λογοτεχνίας, δίχως όμως να το κατακτήσει ούτε μια φορά( μεγάλο ρόλο έπαιξε και η διαμάχη του με την εκκλησία). Σημαντικότερα έργα του: Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη ζορμπά, η αναφορά στον Γκρέκο,   η Οδύσσεια και άλλα...



Δεν ελπίζω τίποτα….
Δεν φοβάμαι τίποτα…
Είμαι ελεύθερος….




27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Πριν 2 χρόνια(2017) η Καταλονία κηρύττει ανεξαρτησία, η οποία δεν αναγνωρίστηκε από κανένα κράτος. Σήμερα το αίτημα πολλών πολιτών για ανεξαρτησία συνεχίζεται, αλλά  η Ισπανική κυβέρνηση αρνείται οποιαδήποτε τέτοια πιθανότητα. Οφείλουμε να αναφέρουμε ότι στο δημοψήφισμα(1 Σεπτεμβρίου 2017) που είχε διεξαχθεί το ποσοστό των ερωτηθέντων που ψήφισαν υπέρ ήταν 91,96% και κατά  το υπόλοιπο 8,04%.

                                           
                             ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
                                           

                                              Ιωάννης Νικολάου Μπράζιος   

                                                    

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

               ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ...                                                                                                                                                                                                                                                                                  ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ...




     Κυριακή 3:45, βρισκόμαστε στον χώρο του σχολείου και ακούγονται πολλά ροδάκια από βαλίτσες να πηγαινοέρχονται, αλλά και χαρούμενες φωνές παιδιών, που είναι έτοιμα να αποκτήσουν μία εμπειρία ζωής που θα τους συντροφεύει σε όλη τους την ζωή. Το πούλμαν φτάνεi και αφού όλοι ταχτοποιούνται σε αυτό, παίρνουν τον δρόμο για το αεροδρόμιο. Σε λίγα λεπτά, πολλά παιδιά θα πετάξουν για πρώτη φορά με το αεροπλάνο και μάλιστα όχι με τους γονείς τους, αλλά με τους φίλους τους.
             Φτάνοντας στο αεροδρόμιο γίνονται τα απαραίτητα (check in) και επιβιβαζόμαστε  στο αεροπλάνο….  ένα ταξίδι μόλις αρχίζει…

    Πρώτος προορισμός, η όμορφη Βιέννη στην Αυστρία. Τα 34 παιδιά από το 6ο ΓΕΛ Καλλιθέας κάνουν μια πανοραμική περιήγηση με το πούλμαν και βλέπουν το Δημοτικό Πάρκο, το Δημαρχείο, το Πανεπιστήμιο, την Όπερα και τα μουσεία Φυσικής Ιστορίας και Ιστορίας της Τέχνης. Τα επιφωνήματα θαυμασμού και έκπληξης ακούγονται σε όλο το πούλμαν. Όλα τα κτήρια νεοκλασικά, πολύ καλά συντηρημένα και το σκηνικό θυμίζει μια άλλη Ευρώπη, όχι σαν αυτή που ζούμε καθημερινά. Τα παιδιά τώρα ανεβαίνουν ένα δρομάκι, που καταλήγει στον γοτθικού ρυθμού Καθεδρικό ναό, του Αγίου Στεφάνου. Το θέαμα είναι μοναδικό, ασύλληπτο στο νου και το ερώτημα, πως εκείνη την εποχή, χωρίς τα σύγχρονα μέσα, έφτιαχναν τέτοια μεγαλειώδη αριστουργήματα, έρχεται και φωλιάζει στο μυαλό τους. Τα κινητά και οι κάμερες έχουν πάρει φωτιά, αποτυπώνοντας κάθε στιγμή σε μια φωτογραφία. Όλοι μα όλοι, ακόμα και οι πιο ντροπαλοί ποζάρουν με τον ναό πίσω τους.
     Η ώρα περνάει και αφού τελειώνουν το φαγητό τους σε ένα ελληνικό εστιατόριο, παίρνουν τον δρόμο για το πούλμαν που πηγαίνει στον αεροδρόμιο με προορισμό την Φρανκφούρτη. Έχει έρθει το βράδυ, και τα παιδιά μετά από ένα κουραστικό ταξίδι φτάνουν στο ξενοδοχείο στο Στρασβούργο και πέφτουν να κοιμηθούν, γιατί μία καινούργια μέρα τους περιμένει.
       

     
        Με την καινούργια μέρα και μετά την επιβίβαση στο πούλμαν τα παιδιά ετοιμάζονται να εξερευνήσουν το γραφικό Στρασβούργο ή αλλιώς την μικρή Γαλλία. Με την άφιξη τους εκεί, περιπλανιούνται στην περιοχή με τα γραφικά στενάκια, με τα μικρά ξύλινα σπιτάκια, τα αμέτρητα γεφύρια και τα λουλουδιασμένα μπαλκόνια, καθώς βλέπουν και τον επιβλητικό Καθεδρικό ναό ύψους 142 μ.  Στη συνέχεια πηγαίνουν στην Βέρνη, με το πάρκο με τις αρκουδίτσες στην είσοδο του και τώρα.. αν τους βλέπεις από μακριά… διασχίζουν την γέφυρα για να μπούνε στην πόλη. 







          Πάρα πολλές φωτογραφίες  λαμβάνονται από τα παιδιά ,με στόχο να 'τρελάνουν' τους διαδικτυακούς τους φίλους.  Στην Βέρνη μπροστά από το Κοινοβούλιο μία παρέα ντόπιων παιδιών χορεύουν και μερικά από  τα παιδιά τους ακολουθούν. Το μεσημέρι τελειώνει και αφού μερικοί μόλις έχουν φάει ένα brot mit wurst (κάτι σαν hot dog) παίρνουν τον δρόμο του γυρισμού για το ξενοδοχείο.Καθώς η νύχτα περνάει, στον χώρο του εστιατορίου όλοι λένε τις απόψεις τους για το φαγητό, ενώ για μερικούς η νύχτα φαίνεται μεγάλη, λόγω των βραδινών τους σχεδίων, που αφορούν τα πηγαδάκια, που αρχίζουν και σχηματίζονται σε πολλά δωμάτια.

                    (Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα...)                                 

                                                                    Αγγελική Σκαλτσά  Β'4


                                                                                                                       

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

                         ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ...

                                                       ΤΟ ΧΤΕΣ



  • 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Πριν 55 χρόνια (1964), ως ελάχιστη τιμή για τα όσα προσέφερε στην καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ παραλαμβάνει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.Η αντίληψη του ότι η χρήση μη βίας είναι ο μόνος δρόμος για την επιτυχία θα μείνει για πάντα στην ιστορία. Όπως φυσικά και ο πύρινος λόγος του, με αποκορύφωμα την ομιλία ΄I have a dream’. Ένα όνειρο που το πλήρωσε με την ίδια του την ζωή στις 4 Απριλίου 1968.

  •  15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Γεννιέται το 1844 ο Γερμανός φιλόσοφος και ποιητής Φρίντριχ Νίτσε.Οι ρηξικέλευθες θέσεις του επηρέασαν καθοριστικά τους μεταγενέστερους φιλοσόφους και καλλιτέχνες και έθεσε νέες βάσεις στις υπαρξιακές ανησυχίες για τον άνθρωπο και τα συστήματα του.Προχώρησε σε μια ανάλυση και εκτίμηση τον θεμελιωδών πολιτιστικών αξιών,της θρησκείας και της ηθικής των καιρών του.Η επιρροή του δεν μπορεί να κριθεί αμελητέα,αφού σπέρματα των ιδεών του βρίσκονται τόσο στον Φρόυντ, όσο και στον Καζαντζάκη. Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι: '' Ανθρώπινο πολύ ανθρώπινο'' και ''Τάδε έφη Ζαρατούστρα''.
  '' Ότι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό''  



  • 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ:  Αποκεφαλίζεται από τους Γάλλους επαναστάτες η Μαρία Αντουανέτα, μισητό σύμβολο της Μοναρχίας ως πρώην βασίλισσα. Πολύ συχνά και κατά πάσα πιθανότητα λανθασμένα της αποδίδεται η φράση ΄ Αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι’.


  •  17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Ο διάσημος εφευρέτης Τόμας Έντισον (1847-1931) καταθέτει αίτηση για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την πρώτη κινηματογραφική ταινία. Ο Αμερικάνος εφευρέτης επινόησε 1000 και πλέον πατέντες. Μεταξύ άλλων το μικρόφωνο, το φωνογράφο και τον ηλεκτρικό λαμπτήρα.






  • 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Οι Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής παίρνουν στην κατοχή τους την Αλάσκα από την Ρωσική Αυτοκρατορία το 1867 για 7.200.000 $.  Η πάλαι ποτέ Τσαρική Ρωσία αποφασίζει για την πώληση της περιοχής εν μέσω του Κριμαϊκού πολέμου λόγω των υπέρογκων εξόδων και της ανάγκης της για χρήματα.




  • 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ:  Μεταφερόμαστε πάνω από 20 αιώνες στο παρελθόν , καθώς το 202 π.Χ  και ενώ μαίνεται ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, τα στρατεύματα του Σκιπίωνα του Αφρικανού ( Αρχηγού των ρωμαϊκών λεγεώνων) νικούν στην μάχη της Ζάμας τον Καρχηδόνιο στρατηλάτη  Αννίβα. Με την νίκη αυτή η Ρώμη επικυρώνει για ακόμη μια φορά την κυριαρχία της και μετατρέπεται στην ηγέτιδα δύναμη της Μεσογείου.


  • 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ:  Το 1827, ο Οθωμανικός και ο Αιγυπτιακός στόλος ηττάται στην Πύλο (Ναυαρίνο) από τις βρετανικές, γαλλικές και ρωσικές δυνάμεις. Από πολλούς ιστορικούς η παραπάνω εξέλιξη σημάδεψε την  πορεία της ελληνικής επανάστασης και έδωσε την τελική ώθηση για τη δημιουργία του ελληνικού κράτους.


ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

                                                                Ιωάννης Νικολάου Μπράζιος

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2019

                    ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ...                                                                        ΤΟ   ΧΤΕΣ


    Τα παρακάτω γεγονότα παρατίθενται με σκοπό να  θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Ο Γάλλος συγγραφέας Γκυ ντε Μωπασσάν έγραψε κάποτε πως " Η μνήμη είναι ένας κόσμος πιο τέλειος και από το σύμπαν, γιατί δίνει Ζωή σε ό,τι έχει πάψει πια να υπάρχει ". Ας ακονίσουμε λοιπόν τη μνήμη, ας γλυτώσουμε από την λήθη.

  • 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Αν έπρεπε κανείς να επιλέξει ένα μονάχα γεγονός στο πέρασμα των αιώνων  για να σημαδέψει  αυτήν τη μέρα, θα ήταν οπωσδήποτε η γέννηση του Δανού φυσικού Νιλς Μπορ. Γεννήθηκε το 1885 και πέθανε στις 18 Νοεμβρίου το 1962. Η συνεισφορά του στην κατανόηση της ατομικής δομής  και της κβαντικής μηχανικής θεωρείται κολοσσιαία. Ακόμη και για εμάς τους απλούς ανθρώπους αρκεί να σκεφτούμε ότι αν δεν υπήρχε ο Αϊνστάιν, ο Μπορ θα θεωρούνταν σήμερα ο επιστήμονας του 20ου αιώνα. Ακόμη το 1922, τιμήθηκε με το βραβείο νόμπελ φυσικής για το μοναδικό του ατομικό πρότυπο, ενώ τέλος εργάστηκε για την κατασκευή της πρώτης πυρηνικής βόμβας.  
  •  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BB%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%81


  • 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ : Τα σύνορα του κράτους δεν ήταν πάντοτε δεδομένα,έγιναν μεγάλοι αγώνες για τη διεύρυνσή τους. Έτσι λοιπόν ο Ελληνικός στόλος απελευθερώνει την Λήμνο το 1912, ύστερα δηλαδή από 433 χρόνια Τουρκικού ζυγού.


  • 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ :  Λατινική Αμερική και Ελλάδα. Ναύπλιο  και Βολιβία. Πολιτική και αντάρτικο. Πώς συνδέονται όλα αυτά; Με μια κοινή λέξη: Επανάσταση.  Σαν σήμερα λοιπόν με απόσταση 136 χρόνων δολοφονούνται δυο μεγάλες φυσιογνωμίες. Το 1831 ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης(στο παρελθόν διπλωμάτης και υπουργός εξωτερικών της ρωσικής αυτοκρατορίας) του  νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ο οποίος μεταξύ άλλων επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την σύγχρονη ιστορία μας. Το 1967, αφήνει την τελευταία του πνοή ο Ερνέστο ‘Τσε’ Γκεβάρα, έπειτα από τον πυροβολισμό του βολιβιανού αξιωματικού Μάριο Τεράν.Στα 39 του χρόνια λοιπόν,ο Αργεντινός γιατρός(κι ύστερα επαναστάτης) αφήνει μια κληρονομιά ισάξια με προσφορά αιώνων,αφού συνείσφερε στην απελευθέρωση της Κούβας από την στυγνή δικτατορία του Μπατίστα και βοήθησε με πλήθος άλλων τέτοιων ενεργειών ολόκληρο τον κόσμο. Ας μας συντροφεύουν τα λόγια μέσα στα οποία συμπυκνώνεται όλη του η δράση." 'Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει".   



  • 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Είναι όπως φαίνεται η εβδομάδα των απελευθερώσεων, καθώς στα πλαίσια του  Α΄Βαλκανικού πολέμου το 1912 ο Ελληνικός στρατός φτάνει στην Κοζάνη και έκτοτε κυματίζει η γαλανόλευκη σημαία.

  • 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Πώς μπορούμε να μην αναφέρουμε την απελευθέρωση της Αθήνας από τα Γερμανικά στρατεύματα το 1944; Μάλιστα, ανεξαρτήτως της μετέπειτα πορείας (Εμφύλιος πόλεμος) μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε γενική ομοψυχία στις τάξεις όλων των Ελλήνων , από όποιον πολιτικό χώρο και αν βρίσκονταν. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε όπου πολλοί προτείνουν να αλλάξει η μέρα της εθνικής εορτής. Φαίνεται όμως πως στην νοοτροπία του Έλληνα κυριαρχεί η έννοια του αγώνα και της αντίστασης παρά αυτή της νίκης. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε  πως δεν γιορτάζουμε αντίστοιχα την απελευθέρωση από τους Τούρκους αλλά την αρχή της επανάστασης.