Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Η αυλαία πέφτει...


             Η  χρονιά μας  έφτασε  στο  τέλος  της ! Κάνοντας  τον  απολογισμό  μας  τα  ευχάριστα  συναισθήματα  επικρατούν! Το  σχολείο  μας  προσπάθησε  να δημιουργήσει  ένα  περιβάλλον οικείο ,φιλικό ,δημιουργικό  ώστε  να  μπορέσουμε να  ανασάνουμε  από  την  πίεση των  μαθημάτων και  να  εμπλουτίσουμε  την εκπαιδευτική  διαδικασία  και  με ενδιαφέρουσες   δράσεις !

  •        Επίσκεψη στην  Εφημερίδα  των Συντακτών με σκοπό  την  ενημέρωση για  τα  συνεταιριστικά  προγράμματα στο χώρο  των  ΜΜΕ ( προβληματιστήκαμε για  τον  ρόλο  των  ΜΜΕ στη σύγχρονη  κοινωνία και  πήραμε  μια  γεύση για  το  ...δύσκολο  εγχείρημα της  αυτοδιαχείρισης)


  •      Παρακολούθηση εκπαιδευτικού προγράμματος με  θέμα  την Προσφυγική  κρίση στο   Ίδρυμα  Λασκαρίδη (προσεγγίσαμε το  θέμα  των  προσφύγων  από διάφορες πλευρές και  συνειδητοποιήσαμε είναι  ένα θέμα  που  αφορά  όλους  μας μια  και το  σύμπαν στο  οποίο  ζούμε  είναι ...μεταβλητό)


  •      Ενημέρωση για  τις  σχολές και τα τμήματα από  τους  αρμόδιους  καθηγητές  του  Παντείου Πανεπιστημίου( ακούσαμε  ενδιαφέροντα  πράγματα που , ίσως ,  βοηθήσουν στην  επιλογή σχολής σε  μια  μετέωρη  αγορά  εργασίας!!)



  •     Συμμετοχή  στους  αγώνες    Αυθόρμητου  Λόγου(  πειραματιστήκαμε  με κέφι ,  φαντασία  ,σπιρτάδα και  ...πρωτοτυπία)




         Μπορεί    αυτά να  μην είναι  όλα , όσα  θα θέλαμε  να πραγματοποιήσουμε μέσα  στη  χρονιά. Είναι , όμως , μια  προσπάθεια να χτίσουμε  ένα  σχολείο ,με  τα  πενιχρά μέσα  που  διαθέτουμε  (και  δεν  εννοώ  την υλικοτεχνική  υποδομή,γιατί  όσον  αφορά αυτό  το  κομμάτι είμαστε  τυχεροί  στο  6ο ΓΕΛ Καλλιθέας), δημιουργικό ,ανοικτό  στην κοινωνία .Ένα  σχολείο  που  θα  αγκαλιάζει  τους  μαθητές μας και  δεν  θα  τους  προκαλεί  άγχος ,ανία, ασφυξία.Δεν  ξέρουμε  σε  ποιο  βαθμό  το  καταφέραμε !Θέλουμε  να  πιστεύουμε  ικανοποιητικό!Του  χρόνου θα προσπαθήσουμε  περισσότερο!!!

..........και  μια μικρή  αφιέρωση στους νέους  που ονειρεύονται,ελπίζουν,διεκδικούν και  ...μας  εμπνέουν!!!

Ο. Ελύτης, [Είσαι νέος]

«Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.
Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σου υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.»
(ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ «Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ» Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ)









Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

........ελεύθεροι να κυνηγήσουν τα όνειρά τους.

Γράφει ο μαθητής της Α΄τάξης, του σχολείου μας
Δημήτρης Ευθυμίου

      "Στην κοινωνία που ζούμε, οι νέοι είναι παγιδευμένοι στα όνειρα και στους στόχους που οι μεγαλύτεροι έχουν θέσει γι΄αυτούς. Ζουν με το άγχος της αποτυχίας εκπλήρωσης των προσδοκιών των γονιών τους, κάτι που τους καταστρέφει ψυχολογικά. Νιώθουν πως όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω τους και η κάθε "κίνησή" τους κρίνεται.
        Πώς, λοιπόν, θα μπορέσει ένας νέος  που κάποτε, σε πολύ μικρή ηλικία, έκανε τρελά όνειρα για το μέλλον να συνεχίσει να ζει κάτω από τέτοια πίεση;  Δεν θα συνεχίσει, είναι η απάντηση. Κάτι θα αλλάξει. Τότε, όταν "δε πάει άλλο", οι νέοι κάνουν την επανάστασή τους. αυτού του είδους την επανάσταση την εκφράζουν με πολλά μέσα. παράξενο ντύσιμο, ιδιόρρυθμη διάλεκτος και απόρριψη στερεοτύπων είναι λίγα απ΄αυτά. Όποιο και αν είναι το μέσο έκφρασής τους, θα φροντίσουν να γίνουν αντιληπτοί  από την κοινωνία. 

https://sofiaepimorfosi2.blogspot.gr/2013/03/blog-post_27.html
          Αν δεν γίνουν, άλλωστε, δεν θα έχει νόημα αυτή η αντίδραση, αφού αυτή είναι η "φωνή" τους. Στους πιο μεγάλους και ιδιαίτερα στους γονείς δεν αρέσει η ιδέα μιας τέτοιας επανάστασης. Δεν είναι και αυτό ανησυχητικό όμως; Δεν θα έπρεπε οι γονείς να αφήσουν τα παιδιά τους να εκφράζονται όπως αυτά θέλουν; Δεν θα έπρεπε να να είναι υπερήφανοι που δεν φοβούνται τις γνώμες των άλλων και δεν κολλάνε σε στερεότυπα, τα οποία με τον καιρό "γκρεμίζουν"; 
       
         Και, πηγαίνοντας πίσω στην αρχή της επανάστασης θα έπρεπε να θυμούνται πως αυτοί είναι υπεύθυνοι γι΄αυτή την αντίδραση και πως αν δεν καθοδηγούσαν τα παιδιά τους στα "μονοπάτια",   που αυτοί επέλεξαν,  τίποτα δεν θα είχε γίνει. Μήπως για τους γονείς, ήρθε η  ώρα να καταλάβουν πως οι νέοι θα έπρεπε να είναι ελεύθεροι να κυνηγήσουν τα όνειρά τους;"