Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Μια γιορτή για τη Δημοκρατία

 Απόηχοι από τη γιορτή του Πολυτεχνείου, 16 Νοέμβρη 2018 στο σχολείο μας. 
Την ετοίμασαν η κ. Μενύχτα (μαθηματικός) και ο κ.Παπαγεωργίου (φιλόλογος).



Παρακολουθήσαμε θεατρικά δρώμενα, απολαύσαμε τη χορωδία, είδαμε βίντεο, όλα δεμένα με σύντομες παρεμβάσεις των αφηγητών,

Για να τιμήσουμε τον αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία και να γνωρίσουμε πλευρές της ζωής των Ελλήνων εκείνη την περίοδο.

Συγχαρητήρια σε όλους!!!

 Ευχαριστούμε πολύ 
τη μαθήτρια 
Σοφία Νικήτα για τις φωτογραφίες.







Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

TO 6o  ΓΕΛ ... ΣΤΟ  CERN

       

      Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών δράσεων που οργάνωσε το σχολείο μας επισκεφτήκαμε το ερευνητικό κέντρο
 CERN .Το CERN είναι το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο, το μεγαλύτερο κέντρο για τη Φυσική στοιχειωδών σωματιδίων στον κόσμο. Οταν ιδρύθηκε, το 1954, ήταν ένα από τα πρώτα συλλογικά Ευρωπαϊκά εγχειρήματα και αποτελεί, ήδη, ένα λαμπρό παράδειγμα διεθνούς συνεργασίας. Ο αρχικός αριθμός των 12 ιδρυτικών μελών, σήμερα, έχει αυξηθεί σε 20 κράτη μέλη

       Το CERN ερευνά τα συστατικά της ύλης και το είδος των δυνάμεων που την κρατούν ενωμένη. Οι ερευνητές χρησιμοποιούν όλες τις, υψηλού επιπέδου, επιστημονικές δυνατότητες που τους παρέχει το εργαστήριο. Πρόκειται για επιταχυντές που επιταχύνουν τα μικροσκοπικά σωματίδια σε ταχύτητες λίγο μικρότερες από την ταχύτητα του φωτός και ανιχνευτές που κάνουν τα σωματίδια αυτά "ορατά".

       To CERN βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Ελβετίας, λίγο έξω από τη Γενεύη. Η θέση του συμβολίζει το διεθνές πνεύμα συνεργασίας, που είναι και ο λόγος της επιτυχίας του εργαστηρίου.







Οι μαθητές μας ξεναγήθηκαν στους χώρους των πειραμάτων και συνομίλησαν με αξιόλογους επιστήμονες που εργάζονται σε αυτόν τον εξαιρετικό χώρο.





Το ταξίδι μας  δεν περιορίστηκε στο  CERN. Περιηγηθήκαμε και  σε άλλες πόλεις  της  Ελβετίας και  Γαλλίας και επιστρέψαμε γεμάτοι εικόνες ,παραστάσεις και εμπειρίες μοναδικές.










...και  επειδή  κάθε  ταξίδι  ανοίγει ένα  παράθυρο ...στο  σύμπαν και μας  υπενθυμίζει  ότι είμαστε  ένα    απειροελάχιστο  σπάραγμα   αυτού  του  θαυμαστού  ...μακρόκοσμου , που  αναζητάει  τη  βαθύτερη  ουσία  του , ας παρηγορηθούμε για όσα ερωτήματα  εναγώνια  παραμένουν  αναπάντητα με  λίγη  ποίηση...

Α. Εμπειρίκος
ΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ 

Πίσω και γύρω από τους αθανάτους
των ερήμων και των περιβολιών
Τα θνητά φυτά και οι άνθρωποι
ζουν και υπάρχουν.
Ο ουρανός είναι απύθμενος
και η θάλασσα πανδέγμων
Οι άνθρωποι όπως και τα φυτά
ζουν την ζωήν των.

Εκ πρώτης όψεως, τα πάντα φαίνονται αλλοπρόσαλλα,
όμως μια προσεκτική θεώρησις του συνόλου
καταδεικνύει στα έκθαμβα μάτια των παρατηρητών
ότι παντού υπάρχει μία καταπληκτική συνέπεια, μία δομή, μία αρχιτεκτονική
Όχι όμως της επιστήμης ή της τέχνης μα της φύσεως,
μη καταλήγουσα εις καμμίαν οριστική μορφήν
όπως εις τας οικοδομάς ή τα άλλα κτίσματα
μα που αποτελεί κατά ποικίλα διαστήματα προσωρινήν όψιν
μιας αείποτε εξελισσομένης ενδελεχείας
μιας αείποτης πολλαπλασιαζομένης διαθρώσεως και επικοινωνίας,
ενός αείποτε τελουμένου μυστηρίου,
που άλλοι το ονομάζουν Κόσμον,
άλλοι Χάος ή Αρμονία
και άλλοι Θεού σοφίαν.

Μέσα εις αυτήν την απέραντον μεγαλοσύνη
και τα μικρά και τα παραμικρά έχουν την πλήρη σημασίαν των
και την ανυπολόγιστον βαρύτητα των
Και εντός της αδιαπτώτου παρουσίας του αναμφισβητήτου αυτού συνόλου
των μικρών και τεραστίων, των ορατών και αοράτων, των λογικών και παραλόγων
οπίσω και γύρω από τους αθανάτους,
που φύονται και εις τους κρημνούς
και ζουν και εις τας ερήμους
τα θνητά φυτά, τα ζώα και ημείς οι άνθρωποι
όλοι μαζί παρά τον θάνατον
εις αιώνα τον άπαντα ακμάζομεν.


...και ζωγραφική


Από  πού ερχόμαστε;Τι  είμαστε; Πού  πάμε;   ΠΩΛ ΓΚΩΓΚΕΝ



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Πάνω σε ένα ποίημα....

Γράφει η μαθήτρια του Β1, Αλσού Ισαλμπάεβα

Με αφορμή μιας άσκησης στο μάθημα της λογοτεχνίας 
αποφάσισα να γράψω αυτό το ποίημα και αν μοιραστώ 
για πρώτη φορά με τόσα πολλά πρόσωπα 
τα συναισθήματα μου για τη μετανάστευση. 
Καθώς έγραφα το ποίημα αυτό σκεφτόμουν το ταξίδι μου από τη χώρα μου σε μια άλλη χώρα που λέγεται Ελλάδα. Η νέα αυτή πατρίδα μου δίνει καθημερινά πολλές ευκαιρίες παρόλα αυτά  όμως δεν ξεχνώ ποτέ τη μητέρα Πατρίδα. Αυτό το ποίημα είναι  αφιερωμένο σε όσα παιδιά ζουν σε μια δεύτερη πατρίδα και για όσα κάποια στιγμή αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους.

"Είμαστε κάτι"
Είμαστε κάτι πουλιά που ταξιδεύουν
στις εναλλαγές των εποχών.
Είμαστε κάτι αέρηδες που δεν μπορούν
να στεργιωνόσουν κάπου.
Είμαστε κάτι χιλιόμετρα που διανύουμε
για ένα καλύτερο αύριο,
ψυχές ατρόμητες σε ένα μέρος άγνωστο.
Είμαστε κάτι εισιτήρια χωρίς επιστροφή
και μια ανάμνηση από την προηγούμενη ζωή
Είμαστε ο καινούργιος τόπος μια φρέσκια πνοή.
Οι γλώσσες του κόσμου
και μια νέα αρχή.



Πάνω στο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη

[Είμαστε κάτι...]

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει


στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάκτυλά στα χάη,
στην κορυφή τους τ΄άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Ευχαριστούμε τη συνάδελφό μας  φιλόλογο του τμήματος , Άννα Ζωγάκη
που έδωσε την ευκαιρία στην Αλσού να εκφραστεί και σε μας να το απολαύσουμε.