Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Ένα βιβλίο, μία συνάντηση, μια αφορμή



Για το βιβλίο «Το μυστικό της Έλλης», ξαναγράψαμε στο μπλογκ ( εδώ).
                Στη ΒΑ.Β.Ε.Λ, την  αναγνωστική μας λέσχη, το διαβάσαμε και το ευχαριστηθήκαμε. Ο συγγραφέας δέχτηκε πρόθυμα να είναι μαζί μας όταν θα το συζητούσαμε*.
                Κι εμείς, για να τον ευχαριστήσουμε, αλλά και για να αξιοποιήσουμε δημιουργικά την ανάγνωση του μυθιστορήματος, του ετοιμάσαμε για έκπληξη μια φωτογραφική έκθεση με τα τοπία της ιστορίας του βιβλίου, ιστορία που έχει τοποθετήσει στην περιοχή του Κεραμεικού. 

Ακολουθήσαμε τις περιγραφές σε όλες τις σελίδες του βιβλίου, πήγαμε στην περιοχή και προσπαθήσαμε να τις αποτυπώσουμε σε φωτογραφίες. Κι έτσι, μας προέκυψε 
η έκθεση «Τα τοπία της Έλλης».
                Στο εισαγωγικό της σημείωμα γράφαμε: «Σκεφτήκαμε να γνωρίσουμε τις γειτονιές τής Έλλης.
                Τον Κεραμεικό που αλλάζει πρόσωπο, την πλατεία, το σταθμό του μετρό, τα μαγαζιά, αυτά που σύχναζε κι αυτά που απέφευγε η Έλλη, τα παλιά και καινούρια του κτίρια, τους γύρω δρόμους.
                Περπατήσαμε στην Κωνσταντινουπόλεως, στη Σπύρου Πάτση, στην Ορφέως, τη Νευροκοπίου, διασχίσαμε τις διαβάσεις των γραμμών, που χωρίζουν δύο κόσμους, είδαμε τα γεμάτα γκράφιτι τρένα,
πήγαμε στο σταθμό του Ρουφ και περάσαμε στην αχαρτογράφητη περιοχή του Ελαιώνα. Είδαμε τη λαϊκή της Τρίτης και
επισκεφτήκαμε το καφενείο της Αίμου.

                Είδαμε και φωτογραφίσαμε τα κλειστά μαγαζιά, τα συνεργεία, τα γεμάτα χρωματιστά ρούχα μπαλκόνια, τη Λαΐδα και τα studio με το νέον, το υπόγειο ταβερνάκι που σύχναζε η Έλλη με τις φίλες της, το σχολείο της και τη γειτονιά του Αντώνη, το βοτανικό κήπο, τις μεταφορικές  και τις εγκατελειμμένες βιοτεχνίες της περιοχής.
                Για λίγο γίναμε ήρωες του βιβλίου. Και τα τοπία αυτά, τα τοπία τής Έλλης, τα μεταφέραμε εδώ.»

                Μαζί με τη Μαριάννα Νικολαΐδου, το …πλέον επίτιμο μέλος της λέσχης μας, στη φωτογραφική αποστολή ήταν η Ελεάννα Σ., η Μαρία Τ.-Π. κι η Χαρούλα Χ.

                Τώρα που η χρονιά τελειώνει, τώρα που οι διακοπές του Πάσχα μας δίνουν τη δυνατότητα να ζυγίσουμε αυτά  που πετύχαμε κι αυτά που δεν καταφέραμε ή που αφήσαμε στη μέση, ώστε η επόμενη χρονιά να μας βρει πιο αποφασισμένους, δραστηριότητες όπως η φωτογραφική έκθεση και η συνάντηση με τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη μας κλείνουν το μάτι και μας ψιθυρίζουν για τη θετική πλευρά των πραγμάτων.

* για τη συνάντηση αυτή θα γράψουμε σε επόμενη ανάρτηση.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Εντροπία #9

Σε  άλλη μια εντροπία θα βαδίσω στο χώρο της πολιτικής...
Οι ερωτήσεις μου αυτή την φορά έχουν να κάνουν με την δημοκρατία....
Το αν και κατά πόσο εφαρμόζεται στην πράξη αυτή δεν είναι ένα θέμα που θα αναλύσουμε τώρα....
Η απορία μου είναι σε ένα τελείως διαφορετικό κομμάτι....
Και είναι η παρακάτω:
Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει ένα όριο ηλικίας για τα άτομα που ψηφίζουν...;
Άτομα μεγάλης ηλικίας δεν έχουν τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν για όσα γίνονται...
Δεν θα κατέβει ο συνταξιούχος σε μία πορεία,
δεν μπορεί ο συνταξιούχος να κάνει μια απεργία.....
Οπότε, δεν είναι και λίγο  άδικο, αν όχι να αποφασίζει,να συμβάλλει στη λήψη απόφασης για το μέλλον ενός 20χρονου;
Ακόμα, δεν είναι εξίσου άδικο η απόφαση ενός λογικού ατόμου να μετράει το ίδιο με ενός ατόμου με διαταραγμένη λογική;
          Μήπως θα έπρεπε να βάλουμε και κάποιες προϋποθέσεις  στην όλη διαδικασία;
     

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Φωτογραφίες, παρόν που γίνεται παρελθόν!

Ποιος από εμάς δεν έχει τραβήξει έστω μία φωτογραφία; 

Ποιος από εμάς δεν θέλησε να απαθανατίσει ένα συναρπαστικό τοπίο ή κάτι άλλο που του φάνηκε παράξενο και ταυτόχρονα τρομαχτικά ωραίο;

Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο 1000 λέξεις. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που μας αρέσει να τραβάμε φωτογραφίες. Γιατί οι φωτογραφίες μπορούν να αιχμαλωτίσουν τις στιγμές πολύ καλύτερα απ' ότι μπορούν οι λέξεις. Τώρα, αν η ζωή μας είναι μία σειρά από φωτογραφίες στο άλμπουμ του χρόνου, πως ξέρουμε ότι οι κάποιες από τις καλύτερες δεν έχουν ήδη τραβηχτεί;

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Η Δανάη και τα όνειρα



Από τις πιο ευχάριστες στιγμές του ιστολόγιού μας είναι αυτές που φτάνει στο ταχυδρομικό κουτί ένα μέιλ με την ένδειξη "για τη σχεδία". Και το σημερινό είναι το δεύτερο της Δανάης, που έχει βαλθεί να γίνει σταθερός υποστηρικτής και συνεργάτης:-) Ο λόγος στην ίδια, λοιπόν: 

Είναι τα όνειρα μια πραγματικότητα; 
Η πραγματικότητα μας είναι όνειρα; 
Η φαντασία είναι ένα όνειρο; Κι αν η φαντασία είναι ένα όνειρο,η πραγματικότητα είναι μια φαντασία; 
Ένας σκοτεινός δρόμος από σκέψεις και μια φωτεινή επιγραφή με τα παρακάτω : 
Η πραγματικότητα είναι ένα όνειρο,τα όνειρα μας αν δεν είναι η πραγματικότητα,είναι μια πραγματικότητα και φαντάζεσαι όταν ονειρεύεσαι ξύπνιος, έχοντας τα μάτια ανοιχτά,στον κόσμο και την καρδιά σου.. 
Τα όνειρα είναι ένα ταξίδι. Πιστεύεις στη μαγεία; 
Μεταφέρεσαι σε όποιο χωροχρόνο επιλέγει η βούληση και η σκέψη σου. Πάψε να αναρωτιέσαι!
Είναι σαν το τρενάκι στο λούνα παρκ, μόνο που επιλέγεις χιλιάδες διαφορετικές διαδρομές για να ανακαλύψεις τον κρυμμένο θησαυρό του εαυτού σου 
Αν παρατηρήσει κανείς το πρόσωπο του όταν ονειρεύεται, θα δει ένα χαμόγελο να διαγράφεται 
Λένε ονειρευόμαστε όταν θέλουμε να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα 
Γιατί όμως τα προβλήματα να αποτελούν την πραγματικότητα μας και όχι οι όμορφες στιγμές; 
Κάνοντας, σκοτεινές και επίπονες σκέψεις οι άνθρωποι σε καλωσορίζουν στην "πραγματικότητα". Σε υποδέχονται σε μια κόλαση.
Άραγε στη δική τους ή στη μετέπειτα δική σου; Φοβούνται τα όνειρα οι άνθρωποι...μάχονται για ελευθερία όταν καν δεν έχουν κατακτήσει την προσωπική τους μάχη για διεκδίκηση χώρου και ανοχής στον εσωτερικό τους κόσμο.
Τα όνειρα δεν είναι μόνο εγκόσμια, είναι το υπερβατό. Είσαι ήρωας. Μη φοβάσαι, έχεις ασπίδα δε θα πληγωθείς, είσαι ελεύθερος όταν αφήνεσαι ελεύθερος στη δυνατότητα του ονείρου.
Εγώ λοιπόν δε θα σας καλωσορίσω σε μια κόλαση,αλλά σε ένα Παράδεισο. Σας περιμένω όλους εκεί. 

Εγκαίνια : 23/4/2013 
Χώρος υποδοχής: Η καρδιά σας 
ωράριο: 24 ώρες το 24ωρο

Δανάη

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

ΕΝΤΡΟΠΙΑ #8


               Μιας και πέρασαν δύο εβδομάδες με διάφορες εκδηλώσεις ήρθε και πάλι η ώρα για μια ακόμα εντροπία μου...

Και αφού έχει περάσει και αρκετός καιρός από το τελευταίο μου κείμενο είπα αυτή την φορά να βρω ένα καλό θέμα να σας δώσω.
 Και νομίζω ότι το βρήκα....

Σε αυτό το όμορφο χωριό που λέγεται Ελλάδα υπάρχει μια φράση που ακούγεται εδώ και χρόνια και την έχουμε ακούσει όλοι!

Και τώρα που έχουμε μια κρίση,οικονομική και όχι μόνο, ακούγεται όλο και περισσότερο....

Σχεδόν σε όλες τις συζητήσεις με θέμα την κατάσταση της Ελλάδας θα ακούσεις:

<<  Την Ελλάδα την έφτασαν σε αυτό το σημείο οι δημόσιοι υπάλληλοι και  η γενιά του  Πολυτεχνείου >>

Η αλήθεια είναι πως τόσες φορές που το έχω ακούσει έφτασα σε σημείο και εγώ να το πιστέψω...
Ας δούμε όμως αν και κατά πόσο είναι αλήθεια αυτό μέσα από αριθμούς:

Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, στο σύνολό τους - στενού και ευρύτερου, μόνιμοι, με σύμβαση ορισμένου και αορίστου χρόνου, με σχέση ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου, σε θέσεις οργανικές και μη, σε Υπουργεία, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, νοσοκομεία, κλπ - είναι 1.000.000: για την ακρίβεια ήταν 1.022.000 το 2008.
1.022.000 σε σύνολο 4.582.500 εργαζομένων (σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα). Αυτό μας κάνει το 22% επί του συνόλου των εργαζομένων, σχεδόν 1 στους 4

Αν σκεφτούμε όμως και το ποσοστό των ανέργων, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων σε σχέση με τον πληθυσμό είναι μικρότερο του 20%

Θα μου πεις δεν μπορείς να μιλάς για το πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι συμπεριλαμβάνοντας και όσους δεν έχουν δουλειά!

Όσο αφορά το κομμάτι της εργασίας σίγουρα όχι, τι γίνεται όμως σε άλλες περιπτώσεις;
Τι γίνεται όμως σε κομμάτια όπως οι εκλογές λόγου χάρη(!)
Στο κομμάτι που είναι και ο πιο άμεσος τρόπος λήψης αποφάσεων από τον λαό.
Εκεί οι άνεργοι μπορούν και να ψηφίσουν!

Συνεπώς οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι λιγότεροι από 1 στους 5!

και πάμε τώρα στην γενιά του Πολυτεχνείου...

Ας δεχτούμε ότι όντως ολόκληρη αυτή η γενιά ήταν η '' καταραμένη γενιά'', πράγμα που δεν ισχύει αλλά ας πούμε ότι είναι έτσι!

Τα όσα συνέβησαν στο Πολυτεχνείου έγιναν το 1973...!
Και αν η γενιά αυτή ήταν κατά μέσο όρο 20 ετών τότε, τώρα είναι 60 !

Και αν δεν έχουν χαλάσει τα ημερολόγια μου,τώρα έχουμε 2013 !

Συνεπώς μιλάμε για την 2η γενιά μετά από αυτήν του πολυτεχνείου...!

Και έρχομαι εγώ τώρα να ρωτήσω κάτι...

Πως γίνεται όταν αποφασίζουν 5 για ένα θέμα και δεν παίρνουν τη σωστή απόφαση να φταίει ο ένας;
Αυτό δείχνει ή ότι αυτός ο ένας είναι πολύ ικανός ή ότι οι άλλοι 4 πολύ ανίκανοι! (και αυτός ο ένας δεν είναι και τόσο ικανός!!!)
Και πως γίνεται η ''δράση'' μιας γενιάς να έχει αρνητικά αποτελέσματα  και αυτά να φαίνονται 2 γενιές μετά;
Και αν όντως έγινε έτσι τι έκαναν οι επόμενες γενιές για να αποτρέψουν τα χειρότερα και να διορθώσουν την κατάσταση;

Μήπως τελικά δεν φταίνε ΜΟΝΟ οι δημόσιοι υπάλληλοι και η γενιά του Πολυτεχνείου για την κατάσταση στην οποία έχει έρθει αυτό εδώ το χωριό;

Μήπως για άλλη μια φορά καίγεται το δάσος και εμείς κοιτάμε μόνο το δέντρο...!

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

"ξέρεις, τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις».

η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη Λ.Τ
Η Σεραφείνα, με τα ακροβατικά της και την κορδέλα, ανοίγει την παράσταση

Στο 5ο φεστιβάλ του δήμου Καλλιθέας συμμετείχαμε με δυο χορευτικές ομάδες και τη μουσική παράσταση «Στις αμμουδιές του Ομήρου».
Γι’ αυτή την παράσταση σήμερα ο λόγος κι η ανάμνηση.

Μ’ αυτή την παράσταση προσπαθήσαμε να ανιχνεύσουμε αυτό που είναι ο τόπος μας, αυτό που είναι η πατρίδα μας, η πατρίδα του κάθε ανθρώπου.
Όχημά μας στο ταξίδι αυτό η γλώσσα και οδηγός μας η ποίηση. Γιατί μέσα απ’ αυτή, τη γλώσσα, ο άνθρωπος συλλαμβάνει τις έννοιες, κατανοεί και περιγράφει το εξωτερικό και εσωτερικό τοπίο, το εκφράζει και πολλές φορές το μεταβάλλει.
Η ποίηση, με τις ευαίσθητες κεραίες της, δίνοντας σχήμα σε όλα αυτά, αναλαμβάνει να μεταβιβάσει αυτή την ανθρώπινη εμπειρία στην κάθε επόμενη γενιά.

                Πατρίδα, λοιπόν,  ορίσαμε  τη γλώσσα μας. Τη γλώσσα μας που κατοικούμε στους αιώνες κι αυτή μας  ταξιδεύει και  ανοίγει την αγκαλιά της να κουρνιάσουν μέσα η φύση του τόπου μας, οι άνθρωποι και τα πάθη τους, τα βάσανά τους κι οι μόχθοι, τα οράματα κι οι αγώνες, ο πόνος κι η ξενιτιά, να κουρνιάσει η ζωή. Ανοίγει την αγκαλιά της και μέσα από την ποίηση τα κάνει όλα τραγούδι και τ’ ακουμπάει μέσα μας τρυφερά..
                Το μέσα αυτό είν’ η πατρίδα μας, αιώνων φορτίο κι όμως ανάλαφρο, δροσερό αεράκι.
                Κι αυτό το αεράκι τραγουδήσαμε.

Στην οθόνη, ονειρικές εικόνες και ποητικός λόγος συμπληρώνουν τα λόγια μας
                Ερμήνευσαν, τραγούδησαν και έπαιξαν ο Οφσέπ, ο Πάνος, η Νάσια, η Σταυρούλα, ο  Θάνος, η Ελεάννα, η Βασιλική, η Αναστασία, την παράσταση «ἀνοιξε» η Σεραφείνα. Μια παράσταση που την έντυσε με ονειρικές εικόνες η αγαπημένη μας Λίλα, αποδεικνύοντας πως δεν υπάρχει μόνο «παλιός καλός καιρός», αλλά και ένα ολοζώντανο παρόν.
           

Το πρώτο τραγούδι. Σαπφώ. Χατζιδάκις. Κέλομαί σε, Γογγύλα

Απόσπασμα από το εκπληκτικό τζιβαέρι της Σταυρούλας 
που "συνομιλεί" με στίχους ποιητών. 
Ο πόνος της ξενιτιάς, ο καημός της προσφυγιάς, η πατρίδα μας.

Παιδιά, ευχαριστούμε για τη συνέπεια, την ευαισθησία, 
την ομαδικότητα, την προθυμία, για την ομορφιά που χαρίσατε.

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Η αγωνία του να είσαι έφηβος


Η Άρτεμη Καλοφύρη διάβασε το παρακάτω κείμενο στο ιστολόγιο του ανιχνευτή και θέλησε να το μοιραστεί μαζί μας. 


του ανιχνευτή
Aφιερωμένο σε όλους τους εφήβους.

Που ασφυχτιούν μέσα στα σχολικά ιδρύματα, εισπράττοντας μια γνώση που δεν είναι βιωματική, δεν περνά μέσα στον εαυτό και μέσα από τον εαυτό. Υποχρεωμένοι να γίνουν οι στόχοι ενός ολόκληρου συστήματος που υποτίθεται ότι διαπνέεται από καλές και παιδαγωγικές προθέσεις, οι οποίες όμως οδηγούν στην κόλαση: στην παραγωγή εξειδικευμένων σκλάβων στα δουλεμπορικά της αγοράς "εργασίας", στη διαμόρφωση ημιμαθών πολιτών-υποζύγιων, στη διασπορά παραποιημένων γνώσεων, στη συσσώρευση πληροφοριών που περνιούνται ως γνώση και αποδεικνύονται καταστροφικό φορτίο...Ένα σύστημα που ενώ, υποτίθεται, ενισχύει την αμφισβήτηση, στην πραγματικότητα την απωθεί και τη χλευάζει.

 Γνώση χωρίς αμφισβήτηση δεν είναι γνώση αλλά στυγνή κατήχηση.

(Βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι λίγοι αξιόμαχοι και φωτισμένοι εκπαιδευτικοί, που αν και υποχρεωμένοι να κινούνται μέσα στους κόλπους ενός τέτοιου συστήματος-χωνευτηρίου, εντούτοις διαφοροποιούνται από αναλυτικά προγράμματα και νοοτροπίες και δίνουν το δικό τους, συχνά μοναχικό κι άνισο, αγώνα. Απελευθερώνοντας πρώτα συναισθηματικά τα παιδιά για να εργαστούν ανάλογα και στο γνωστικό πεδίο).

Έτσι κι αλλιώς, η εφηβεία είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος για τον άνθρωπο και οι αντιξοότητές της, τις πιο πολλές φορές, ενισχύονται και διογκώνονται μέσα στο μικρόκοσμο της σχολικής κοινωνίας, που αντικατοπτρίζει μια ολόκληρη κοινωνική πραγματικότητα.

 Είτε σε λένε Γιάννη, Αντώνη, Αλή, Ντμίτρι, Τζον, Πέτερ, είτε Μαρία, Αλίκη, Ελίζαμπεθ, Αϊσέ, Σβετλάνα, είναι σίγουρα λεπτή για σένα η ισορροπία:
 ανάμεσα στα εφηβικά σκιρτήματα και την απόρριψη, ανάμεσα στους "μπούληδες" και τα θύματά τους, στο να είσαι αποδεκτός στις παρέες ή απόβλητος, στο ν'ανήκεις στις κάστες "των πληβείων" ή των "πατρίκιων" ή να τις φτύσεις ακολουθώντας ξεχωριστά μονοπάτια, στο να γίνεσαι δέκτης πληθώρας άνισων κι αντιφατικών ερεθισμάτων και να τα επεξεργάζεσαι έτσι ώστε ή να σε ατσαλώσουν ή να σε λυγίσουν. Προβλήματα, που αν δεν υπάρξουν, απ'όλους τους εμπλεκόμενους γύρω από ένα παιδί, οι κατάλληλοι κι επιδέξιοι χειρισμοί, μπορούν να σημαδέψουν για πάντα τη ζωή του. Ή και να την τερματίσουν πρόωρα...

Σκέψου λοιπόν να είσαι έφηβος και να περνάς, εσύ και η οικογένειά σου, και από τη μισάνθρωπη στενωπό των σύγχρονων εποχών, με σπόνσορα τις "αγορές". Και να γίνεσαι ο δέκτης εκπαιδευτικών σχεδίων και πειραματισμών και ν'ακούς μέσα στην τάξη για χάρτες ανθρώπινων δικαιωμάτων και ηρωικούς αγώνες προγόνων και να τρέμεις κάτωχρος... λόγω υποσιτισμού ή ασιτίας! Ξέροντας πως οι άνεργοι γονείς σου κάνουν ό,τι μπορούν αλλά δεν...μπορούν! Και βλέποντας πως δεν είσαι ο μόνος που βρίσκεται σε τέτοια θέση, αλλά υπάρχει ένα ολόκληρο και διαρκώς αυξανόμενο  "κοινωνικό κλαμπ" γνωστών, φίλων, συμμαθητών που οφείλουν "να μορφωθούν" κι ας πεθαίνουν της πείνας! Και να είστε και υποχρεωμένοι να δίνετε κάθε λίγο και λιγάκι  εξετάσεις, έτσι για να εμπεδώσετε από νωρίς ότι τα πάντα στη ζωή εξαρτώνται από ανταγωνιστικά νούμερα και κοστολογούνται με βαθμολόγια και λίστες.

Και σκέφτεσαι πως ή εσύ δεν πας καλά ή όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τον κόσμο στον οποίο καλείσαι να ζήσεις. Έναν τρελό κόσμο! ("mad world!")

Γιατί όλο και πιο συχνά σκέφτεσαι πως δεν θα'θελες να ζήσεις άλλο κι ας είσαι μόνο 14-15-16-17 χρονών, με μια ζωή να στρώνεται στα πόδια σου σαν τεντωμένο σχοινί που καλείσαι να ισορροπήσεις...

 Όμως πάντα υπάρχει και σε περιμένει κάτι ΟΜΟΡΦΟ εκεί έξω, που ξεκινάει από μέσα μας!
 Πίστεψέ το και...
....Μη το βάζεις κάτω!
Οι λύσεις δεν είναι μονόδρομοι και τα τεντωμένα σχοινιά μετατρέπονται σε μαγικά ραβδιά που μπογιατίζουν τη μαυρίλα που σου-μας πασάρουν με τα πιο ζωηρά χρώματα! Aρκεί να το πιστέψουμε ΟΛΟΙ πως μπορούμε και θα το καταφέρουμε! Κι εσύ κι εμείς οι μεγαλύτεροι!
 ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ/Η!

Να'σαι πάντα ο εαυτός σου! Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να στο πάρει κανείς "σωτήρας", κανείς ξερόλας, κανείς φασίστας, καμιά "αυθεντία", κανένα σχολείο-κενοτάφιο της εκπαίδευσης.

Έτσι, για να τους τη σπάσεις κιόλας!

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Ανοιξιάτικο ραντεβού της ΒΑΒΕΛ με το συγγραφέα Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Σχέδιο με κάρβουνο της Νάσιας Κ.
 - αυτό το μυστικό δεν το κρατήσαμε..
Λίγο καιρό πριν είχαμε γράψει για το βιβλίο του
  Θεόδωρου Γρηγοριάδη 
"Το μυστικό της Έλλης"
των εκδ. Πατάκη. Αυτή την Κυριακή, 14 Απριλίου, στις 17.00΄ ήρθε η ώρα να το συζητήσουμε με το συγγραφέα του. Καλεσμένος τής  ΒΑΒΕΛ, της αναγνωστικής λέσχης του σχολείου μας, ο Θ. Γρηγοριάδης είχε την καλοσύνη, την προθυμία, τη διάθεση να μας κάνει παρέα, καθώς θα βάζουμε τους ήρωές του στο μικροσκοπιό μας και θα τους αναλύουμε ( αχ, αυτή η ανάλυση!).
Οπότε, για το απόγεμα της Κυριακής δύο επιλογές έχετε:
1) Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο, ελάτε να το συζητήσουμε παρέα.
2) Αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, ελάτε να ακούσετε γι' αυτό:-)

Εμείς, στη ΒΑΒΕΛ, προετοιμάσαμε την επίσκεψη του συγγραφέα μας με πολλή όρεξη, κάποια μικρά μυστικά (ε, να μην έχουμε κι εμείς τα δικά μας; μόνο η Έλλη;) και με την ελπίδα μιας ζεστής  συνάντησης
Σας περιμένουμε

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Ας ξεχαστούμε λίγο

    Ας ξεφύγουμε λίγο από τα καθημερινά προβλήματα που μας κάνουν να σπαζοκεφαλιάζουμε και να αγχωνόμαστε συνεχώς και ας παιδεύσουμε το νου μας με κάτι ευχάριστο. Ήρθε ο καιρός λοιπόν για:          
                             ΓΡΙΦΟΥΣ                                                            
     1) Το ηλιακό ρολόι είναι η συσκευή μέτρησης χρόνου με τα λιγότερα κινούμενα μέρη. Ποια είναι η συσκευή μέτρησης χρόνου με τα περισσότερα κινούμενα μέρη? 
      ΕΕΕΕΕΕΕΕ. Εύκολο???????
     2) Τα βουνά χιονίσανε κι οι μύλοι σταματήσανε και τα δυο γενήκαν τρία. Τι είναι?  
      Δυσκολευτήκαμε? Όχι......... Πάρε κι άλλο.
    3) Η σκρόφα μας, η λούγκρα μας, η λουγκροφαγωμένη, όλον τον κόσμο έφαγε κι ακόμα δεν χορταίνει. Τι είναι?
     Τώρα να σας δω.
    4) Είναι ένα πράγμα που το έχουν όλα τα πράγματα. Τι είναι?
      Εεεε.....  
         Και για το τέλος μια  δύσκολη μπλε ιστoρίες:            ΙΔΟΥ:

Επικρατεί απόλυτο σκοτάδι και συνάμα απόλυτη σιωπή. Ξαφνικά ανάβει ένα σπίρτο και δύο πρόσωπα φωτίζονται από την φλόγα του . Με το που σβήνει το σπίρτο ακούγεται μια κραυγή τρόμου και απόγνωσης. Τι έχει συμβεί?
          

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Μήνας δημιουργίας

Τελευταίος μήνας της σχολικής χρονιάς. Φέτος μαζί με τις διακοπές του Πάσχα έρχεται ουσιαστικά και το τέλος των μαθημάτων. Στο μεταξύ η άνοιξη εισβάλλει από παντού. Βλέπεις τα παιδιά της τρίτης, πιο κοντά στο τέλος της σχολικής τους ζωής, αλλά και πιο κοντά στις εξετάσεις, πιο κοντά στην αμηχανία, το άγχος, την αδημονία. Η ύλη σιγά σιγά τελειώνει, πιο ήρεμα μαθήματα. Τα υπόλοιπα παιδιά, πιο "λυμένα", πιο κοντά στον εαυτό τους.
Καιρός που ολοκληρώνονται αρκετές δραστηριότητες.
Οι επισκέψεις τάξεων σε διάφορα μέρη, μικρές εκδηλώσεις-συναυλίες στο πλαίσιο μαθημάτων, όπως αυτή για τα ελληνόφωνα χωριά της Κ. Ιταλίας,
( το βίντεο είναι από τα ίδια τραγούδια και τα ίδια παιδιά, αλλά από..εδώ και δύο χρόνια, 
όταν μας είχε επισκεφτεί η φοβερή κ. Κεφαλά από την Κω και τα φοβερά της παιδιά 
και κάναμε μαζί τις πρόβες μας)


η συμμετοχή της ομάδας της κ. Βαγιατίδου 
στην προσομοίωση του Ευρωπαϊκού  Κοινοβολίου,


 ο γιορτασμός της μέρας της ποίησης, 
η γιορτή της 25ης Μαρτίου ( κ. Κεμανατζόγλου, παιδιά, ευχαριστούμε!),

οι πρόβες των χορευτικών συγκροτημάτων 
(. Μαυρογιώργο, κ. Πάνια, ευχαριστούμε!) 


κι αυτές της μουσικής ομάδας για την παράσταση
 "Στις αμμουδιές του Ομήρου" στο φεστιβάλ του δήμου Καλλιθέας, 
η παρουσία των παλιών μας μαθητών που εθελοντικά και αφιλοκερδώς  έχουν οργανώσει τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας,

οι δράσεις της περιβαλλοντικής τις Κυριακές (κ. Χριστοπούλου, παιδιά, ευχαριστούμε!), 

αλλά και οι επισκέψεις της σε χώρους όπως το HELMEPA,

 το 2ο φετινό bazaar γλυκών και μεζέδων, 

οι προετοιμασίες για τις επισκέψεις των συγγραφέων Θεόδωρου Γρηγοριάδη ( 14/4) και Ανδρέα Κασσέτα (21/4), η προετοιμασία μιας φωτογραφικής έκθεσης - έκπληξης, 

οι παρουσιάσεις των projects και ποιος ξέρει και τι άλλο που μας διαφεύγει.

Η χαρά σε όλα αυτά είναι να βλέπεις τα παιδιά να ξεδιπλώνονται, να εκφράζονται, να χαίρονται, να δημιουργούν, να είναι πιο κοντά στον εαυτό τους, όταν βλέπεις να αξιοποιείται πολλαπλά ο σχολικός χώρος και να γίνεται πεδίο συνάντησης και δημιουργίας.


Χτες, στην πρόβα των χορευτικών ομάδων και του μουσικού, στην ΙΖΟΛΑ, αυτές ήταν οι σκέψεις και η κρυφή απόλαυση: Να βλέπεις τα παιδιά να δημιουργούν, να συμμετέχουν, να δοκιμάζονται στην ευθύνη και την έκφραση, στην ομαδικότητα. Και τότε, βέβαια, αναλογίζεται κανείς πόσο αξίζουν οι όποιες θυσίες, για να φτάνουμε εδώ.

Παιδιά, καλή επιτυχία σήμερα κι αύριο:-)

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

σπίτι, house, Haus, casa , hus, talo, huset

-Καθάρισε το δωμάτιό σου!

-Μάζεψε τα ρούχα σου !

-Τακτοποίησε τα καλλυντικά σου, τα παπούτσια σου!

-ΜΑΖΕΨΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΟΥ, ΠΩΣ ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΣΚΟΡΠΙΣΕΙ ΕΤΣΙ !!!

-Μωρέ, κάτσε να περάσω σε καμιά σχολή εκτός Αθήνας και να δεις πώς θα τα μαζέψω ! Έχουμε και μια αξιοπρέπεια, κυρία μου ! Δεν θα κάτσουμε εδώ να μας προσβάλλουν !

Και κάπως έτσι επιλέγεις ένα επαρχιακό πανεπιστήμιο. :D
 Πλάκα κάνω. Προσωπικά επέλεξα τη σχολή μου βασισμένη στο αντικείμενό της, αλλά μακάρι να είχα ακούσει τη μανούλα μου όταν μου έλεγε να είμαι λιιιιιίγο πιο τακτική γιατί μερικές φορές αναρωτιέμαι αν πρέπει να συγυρίσω το σπίτι ή απλώς να του βάλω φωτιά να το κάψω και να βρω ένα άλλο, τακτοποιημένο… :D
Βέβαια, το θέμα της καθαριότητας του σπιτιού δεν είναι και τόσο φοβερό, ακόμη και γι’ αυτούς που είχαν συνηθίσει να περιφέρονται στο βασίλειό τους με μια φουρκισμένη μαμά να μαζεύει από πίσω τις ακαταστασίες τους, όπως εγώ.

Αυτό που μας λείπει περισσότερο εμάς των... ξενιτεμένων είναι ό,τι ανήκε στο μέχρι τώρα οικείο περιβάλλον μας. Η οικογένεια, η φίλοι, η σχολική ατμόσφαιρα με το παρεΐστικο κλίμα της, η γειτονιά μας, το σπίτι μας…


Και, παραβλέποντας το πόσο πολύ μου λείπουν οι φίλοι μου και η οικογένειά μου, την τελευταία φορά που πήγα Αθήνα, έφαγα κόλλημα με το σπίτι μου!

Τα χρώματα, τα έπιπλα, η τόσο γνώριμη μυρωδιά του, η θέα από το μπαλκόνι.. Μπορεί να έφταιγε που έφυγα για Κέρκυρα χωρίς να χαρώ ιδιαίτερα την καλοκαιρινή όψη του και τις ανταύγειες  που κάνει ο ήλιος στους τοίχους αλλά ένοιωθα τέτοια ικανοποίηση και πληρότητα καθισμένη στον καναπέ μου μέσα στην ησυχία της νύχτας !
Ήξερα σε ποια γωνία είχα γδάρει το χέρι μου, πού είχα φάει μια φαντασμαγορική σαβούρα, σπάζοντας ένα kosta boda της μάνας  μου, πού κρυβόμουν όταν παίζαμε κρυφτό( κάτω από το κρεβάτι των γονιών μου, κρυψώνα στην οποία δεν χωράω πια :/ )

Ίσως αυτή η ξαφνική λαχτάρα να οφείλεται και στην μετάβαση από τη ζωή ενός σχολιαρόπαιδου σε μια ζωή πιο «ενήλικη», που την ευθύνη για τον εαυτό μου την έχω εγώ, χωρίς να τρέχει κάποιος άλλος για τις δουλειές που εγώ βαριέμαι να κάνω.

Αυτά προς  το παρόν.

Παρ’ όλα αυτά η ανεξάρτητη ζωή rocks γιατί πολύ απλά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, ό,τι ώρα θέλεις.
Μου ‘ρθε να πάω να μαζέψω σαλιγκάρια στις  5 το πρωί ? Ανοίγω την πόρτα και βγαίνω ! Kυρία ! :D

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Εντροπία #7

Αρχικά θέλω να ζητήσω συγνώμη αλλά λόγο μη προβλέψιμων  καταστάσεων  δεν μπόρεσα να κάνω την ανάρτηση στην ώρα της!
Επειδή όμως ποτέ δεν είναι αργά θα την κάνω τώρα...
Το θέμα με το οποίο θα προσπαθήσω να ασχοληθώ αυτή τη φορά δεν είναι και ιδιαίτερα επίκαιρο!
Αλλά πιστεύω πως είναι αρκετά σημαντικό και με  άμεσες επιπτώσεις στο τώρα αλλά και στο αύριο!
Τον τελευταίο καιρό στην χώρα μας(αλλά και όχι μόνο) έχει σημειωθεί μια ραγδαία αύξηση στα ποσοστά δεξιών και ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων!
Τρανό παράδειγμα αυτού η τεράστια άνοδος της Χρυσής Αυγής!
Το κείμενο όμως δεν έχει ως κύριο θέμα το κόμμα αυτό!
Ψάχνοντας να βρω τους λόγους για το φαινόμενο αυτό βρήκα αρκετά!
Κρίση( οικονομική και όχι μόνο) ,φόβος,αβεβαιότητα κ.α.π. είναι δεδομένα που ευνοούν την άνοδο κάθε ακραίου κόμματος και γενικά κάθε ακραίου τρόπου σκέψης!
Όμως ψάχνοντας τα πράγματα λίγο καλύτερα κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτοί οι λόγοι είναι λίγο επιφανειακοί και μοιάζουν πιο πολύ με αφορμές παρά με την αιτία!
Στο "πολίτικο τραπέζι" αυτής της χώρας  εδώ και πολύ καιρό τα κόμματα της αριστεράς είχαν το ίδιο μερίδιο και τις περισσότερες φόρες μεγαλύτερο από αυτά της δεξιάς!
Ένα γεγονός που δείχνει με τον πιο έντονο τρόπο τα παραπάνω είναι η εικόνα που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στα πολιτικά κόμματα της φοιτητικής κοινότητας της χώρας...
Στο 90% των ΑΕΙ και ΤΕΙ  της χώρας υπάρχουν 10 αριστερά κόμματα που συνολικά συγκεντρώνουν ποσοστά του 70% όμως πρώτο κόμμα είναι η ΔΑΠ με ποσοστά 20-30%.
Αυτό γιατί τα 10 αυτά κόμματα της ίδιας ιδεολογίας δεν μπορούν  να συνεργαστούν.
Το ίδιο γίνεται και στα κόμματα της βουλής!
Ο ΣΥΡΙΖΑ λόγου χάρη είναι πιο πιθανό να συμφωνήσει (ακόμα και τώρα που βιώνουμε μια κρίση και οι καταστάσεις είναι κρίσιμες ) με το δεξιό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων παρά με το Κ.Κ.Ε.
(Και αυτά είναι λόγια που ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος είχε πει λίγο καιρό πριν)
Επομένως μήπως οι πραγματικές αιτίες του φαινομένου που ανέφερα στην αρχή της ανάρτησης είναι πιο βαθιές και πιο σημαντικές;
Μήπως την Χρυσή Αυγή την έφτασε στο σημείο που έφτασε η απάθεια ή η ανικανότητα των κομμάτων της αριστεράς να βρουν έναν κοινό δρόμο για να βαδίσουν.
Μήπως οι όποιες δυσκολίες του σήμερα είναι απλά μια αφορμή και η πραγματική αιτία είναι αλλού...;!