Προτείνοντας ταινίες

η Κωνσταντίνα Πεζούλα, της Β΄,

προτείνει την ταινία

"Ο κύκλος των χαμένων ποιητών"

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Ακαδημία Γουέλτον. Σχολή αρένων στο έτος 1929. Ένα φημισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα, μοναδική προπαρασκευαστική σχολή για την εισαγωγή σε ανώτατα πανεπιστήμια της εποχής. Η διαπαιδαγώγηση των μαθητών πραγματοποιείται με βάση το αδιαπραγμάτευτο τετράπτυχο ¨Παράδοση, Τιμή, Πειθαρχία, Διάκριση¨.

Αντίθετος στις τότε αρχές, απορρίπτοντας όλους τους καθιερωμένους και τετριμμένους τρόπους διδασκαλίας και αγνοώντας κάθε τίμημα, ο κύριος Κήτινγκ, νέος καθηγητής στο σχολείο, αναλαμβάνει από το πρώτο κιόλας μάθημα να απελευθερώσει τη σκέψη και τη φαντασία των μαθητών ή, όπως ο ίδιος θα αποκαλούσε, ¨ελεύθερων στοχαστών¨. Εργαλείο του η ποίηση. Μια διαφορετική όμως ποίηση. Μια ποίηση που επαναστατεί ενάντια σε κάθε κριτική, ξεφεύγει από κάθε κανόνα. Δεν υπάρχουν κανόνες. Υπάρχει φαντασία.

Αναζωπυρώνει την αυτοπεποίθηση και το ένστικτο, αφυπνίζει τη συνείδηση των μαθητών, τους διδάσκει την αξία και μοναδικότητα κάθε ευκαιρίας. Τα αγόρια μαθαίνουν να παίρνουν πρωτοβουλίες, γράφουν ποιήματα, κυνηγούν τα όνειρά τους, οργανώνουν κλειστές συναντήσεις αφιερωμένες στην ποίηση. Χωρίς να υπολογίζουν συνέπειες. Δεν υπάρχουν συνέπειες.
Κάθε στιγμή είναι μοναδική.
¨ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ¨…

Ένα έργο συνταρακτικό, διαχρονικό, διεισδυτικό. Εμβαθύνει στον ανθρώπινο ψυχισμό, κρύβει νοήματα, περνάει μηνύματα, απορρίπτει κάθε στερεότυπο. Μας μαθαίνει να θέτουμε τα δικά μας όρια στον κόσμο, στη ζωή μας… Να κυνηγάμε κάθε ευκαιρία που θα μας οδηγήσει στα όνειρά μας, σπάζοντας τα δεσμά που μας θέλουν φυλακισμένους…

¨Η αλήθεια είναι μια κουβέρτα
που αφήνει τα πόδια σου παγωμένα.
Τη σπρώχνεις, την τραβάς,
ποτέ δεν είναι αρκετή…
Δε θα μας σκεπάσει ποτέ!
Μπαίνουμε κλαίγοντας,
φεύγουμε πεθαίνοντας,
απλά σκεπάζει το πρόσωπο.
Ενώ κλαις, φωνάζεις, ουρλιάζεις..!¨

Κωνσταντίνα

Το έχετε δει; Συμφωνείτε με την επιλογή; Θα θέλατε να το βλέπαμε στο σχολείο;

Μουσική...γέφυρα

Βλέποντας καθηγητές και μαθητές να ετοιμάζουν μαζί τις σχολικές γιορτές, να συναποφασίζουν για το μουσικό τους μέρος, να κάνουν τις προτάσεις τους, να καταλήγουν σε επιλογές που τελικά φαίνεται πως όλους τους αφήνουν ικανοποιημένους, λέω, δεν μπορεί, κάπου θα συναντιόμαστε, οι μεγαλύτεροι και οι μικρότεροι, στη μουσική. Θα υπάρχει πεδίο κοινό...

...Αλλά ποιο; Γράψτε μας τις προτάσεις σας: Σε ποια τραγούδια, ποια μουσική, ποιους καλλιτέχνες μπορούμε να συναντηθούμε και να αντλήσουμε κοινές συγκινήσεις;


Στη Μόνικα, πχ;

Hey, hey, hey, it's weird

My friends are coming

I will reveal them all the things I used to hide

Cause I've got pieces in my soul

And a lover in my heart I can't deny

This bloody something

That freaks me out until the night makes me say "I love you"

Blues and jazz and pop and rock & roll are crazy

These are the rhythms all my life I used to keep

But I'm afraid I cannot shine

Cause I'm afraid of all the things I can't describe

I've got to push it on my pillow

I've got a drum, da, da, da "I love you"

"No, no, no don't call me nasty, baby

I can't remember all the things I used to hide

Cause I've got pieces in my soul

And a lover in my heart I should deny

This bloody something

That freaks me out until the night makes me shout

"I love you"

Where's that boy? Where's that look in your eyes turned me on?

Κυριακή με βιβλία. Ξεκινήσαμε!

Δύο σημειώματα έφτασαν σήμερα ταυτόχρονα για ανάρτηση, από εκλεκτά μέλη της αναγνωστικής μας λέσχης. Το πρώτο το συντάξανε από κοινού η Ισμήνη, η Λίζα Καραμπασίδη και ο Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος, της Α΄τάξης, ενώ το δεύτερο μας το έφερε ο Νίκος Κατσιαούνης, της Β΄.

Το βιβλίο του Έρμαν Έσσε "Ντέμιαν" διαβάσαμε, αλλά ...σε δύο δόσεις. Οπότε, λογικά, τα κείμενα των παιδιών περιορίζονται στη συνάντησή μας της Κυριακής που πέρασε. Περισσότερα για το βιβλίο, όταν θα ολοκληρώσουμε τη συζήτηση γι'αυτό.

1. " Η δεύτερη χρονιά της λέσχης ανάγνωσης ξεκίνησε την Κυριακή, 1-11-2009 και εμείς, ως νέα μέλη, νιώσαμε πως πρέπει να μοιραστούμε αυτή την εμπειρία μας μαζί σας (ε, έβαλε και ο κύριος Μάνεσης το χεράκι του!).

η Αντωνία ανάλαβε την καλλιτεχνική επιμέλεια του πίνακα!

Έξι παρά πέντε και η ατμόσφαιρα στη βιβλιοθήκη είναι ζεστή και φιλική σε αντίθεση με το ψοφόκρυο της μέρας! Τα μέλη καταφτάνουν και τα "εφόδια" έχουν ήδη παραταχθεί στο τραπέζι έτοιμα να καταναλωθούν:"Έχε χάρη που τρελαίνομαι για κέικ, πάλι θα παχύνω", μουρμουρίζει η Λίζα! Η μουσική δυνατή, έχει βλέπετε πρόβα το συγκρότημα του σχολείου·

από την αίθουσα εκδηλώσεων ερχόντουσαν ήχοι από ...κίτρινα ποδήλατα

δεν πτοούμαστε, όμως, παίρνουμε τις θέσεις μας και ξεκινάμε.
Ως νέα μέλη έχουμε λίγο άγχος, το οποίο όμως εκμηδενίζεται από τις πρώτες αντιπαραθέσεις - γιατί, ναι, σε πολλούς δεν άρεσε ο "Ντέμιαν" - και αρχίζουμε να παίρνουμε μέρος στη συζήτηση. Είτε λογομαχίες είτε απλή παράθεση απόψεων, συνοδεύονται από το κρατς κρατς των…πατατακίων και τις επίμονες προσπάθειες του δαιμόνιου ρεπόρτερ κυρίου Μάνεση να απαθανατίσει τη στιγμή. "Μα σας έχω πει, δεν είναι αυτό το καλό μου προφίλ", παραπονιέται η Ισμήνη.
Αποφασίστηκε να γίνει και ψηφοφορία, αλλά προς απογοήτευση του Έρμαν Έσσε (να'ναι καλά εκεί που είναι) ο Ντέμιαν έλαβε μέσο όρο 6,5/10. Προτάθηκαν και βιβλία για την επόμενη συνάντηση, αλλά δεν καταλήξαμε κάπου, θα δείξει…

Το προεδρείον της Ιεράς Εξετάσεως, χαμογελαστό τάχα...

H ...altera pars, ήγουν, η αντιπολίτευσις.

Πάντως, εκτός από τις ενοχές για την υπερκατανάλωση πατατακίων ήταν μια μοναδική εμπειρία που ανυπομονούμε να επαναληφθεί για πολλές ακόμα Κυριακές. Εις το επανιδείν, λοιπόν!
Α! Ευχαριστούμε πραγματικά τους καθηγητές κ. Ζωγάκη, κ. Τρεμούλη, κ. Καρατζή (που μας έλειψε και ευχόμαστε περαστικά) για την οργάνωση και λειτουργία της λέσχης."

Ισμήνη, Λίζα, Κωνσταντίνος

2. "Ναι, είναι γεγονός! Η λέσχη ανάγνωσης μετά από μια καλοκαιρινή παύση άρχισε ξανά τη λειτουργία της. Αν και εγώ είμαι νέο μέλος, έχω ενθουσιαστεί! Την Κυριακή που μας πέρασε συναντηθήκαμε στο χώρο της βιβλιοθήκης του σχολείου μας και συζητήσαμε για το βιβλίο του Έρμαν Έσσε "Ντέμιαν". Εγώ, ο κ. Μάνεσης, η Ρεγγίνα και η Σοφία, επειδή δε μας άρεσε το βιβλίο, προσπαθήσαμε να πείσουμε τους άλλους ότι το βιβλίο ήταν μια αποτυχία. Από την άλλη, η κ. Ζωγάκη και τα υπόλοιπα μέλη της λέσχης προσπάθησαν να μας πείσουν για το αντίθετο. Τελικά κανείς δεν έπεισε τον άλλο και αποχωρήσαμε έτοιμοι για μια νέα αντιπαράθεση πάνω στο ίδιο βιβλιο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, το βαθμολογήσαμε και έβγαλε μέσο όρο 6,5!!! Απίστευτο!!"

Νίκος

Εσείς; Έχετε διαβάσει το "Ντέμιαν"; Πώς σας φάνηκε;

Άξιοι! Και του χρόνου.

Αντρέααααα, την κουρτίνα, αρχίζουμε!!

Η καθεμιά από τις σχολικές γιορτές έχει το χαρακτήρα της.
Της 28ης μου φαίνεται πιο…οικογενειακή. Θες επειδή είναι η πρώτη του χρόνου, οπότε και διαφορετική η σύνθεση στη σκηνή και στην αίθουσα, θες η απονομή των αριστείων και των βραβείων προόδου που έχει κάτι ζεστό, η προσέλευση αρκετών περυσινών μαθητών, θες επειδή αποτελεί την πρώτη "ανάσα" του σχολικού προγράμματος…

Φέτος οι συντελεστές συνέτειναν να γίνει ακόμα πιο ζεστή, πιο οικογενειακή η γιορτή μας. Κεντρική ομιλία ενδιαφέρουσα, σφιχτή, γλαφυρή και νευρώδης, κείμενα χωρίς πλατειασμούς, εύλικτη σύνδεση των μερών, επιλογές τραγουδιών με εκπλήξεις, τα ίδια τα τραγούδια καλοδουλεμένα, μοιρασμένα σε χορωδία και σόλο, σκηνοθετικό στήσιμο έξυπνο και λειτουργικό, προβολή power point, διαφανειών πλούσια, χορωδία με πολλά νέα πρόσωπα, παρουσίες όμορφες και σεμνές, ροή συνεχής.
Δυστυχώς, οι τεχνικοί μας…μείνανε από μπαταρία και ούτε βίντεο διαθέτουμε, ούτε φωτογραφίες αρκετές, ώστε να επιλέξουμε…( Αν κανείς έχει, ας μας στείλει!) Όμως, η ανάγκη να πούμε ένα ευχαριστώ σε όσους συντέλεσαν στην επιτυχία της γιορτής μάς υπαγορεύει τη σημερινή ανάρτηση, έστω και με λειψό φωτογραφικό υλικό.

Για να δούμε:


Ο συνάδελφος Γιώργος Παπασταμόπουλος συνεχίζει την παράδοση των πρωτότυπων προσεγγίσεων: Το έπος του '40 όπως το είδαν οι Ιταλοί δημοσιογράφοι εκείνης της εποχής!

Η χορωδία. Θαμπή στο μάτι, αλλά υπέροχη στο αυτί!

Με νέο αίμα και ..πεπειραμένους δασκάλους ( Γεια σας, Χριστίνα, Στέφη, Μαρία!)

Οι κιθάρες , Μάνος Γεωργιλάς, Παναγιώτης Παντελαίος, Ηλιάννα Ντίνου, σε στιγμή δημιουργικού οίστρου και η επί των σκηνικών και παντός επιστητού και καιρού Ελένη Γαλίτη

Τα θαύματα του power point και των χειριστών του Η/Υ,

Φρόσως Βασιλειάδη και Ορέστη Λόγου.

Την ίδια ώρα η Στέφη Γιαννακοπούλου τραγουδάει και γοητεύει

Και η Λίζα Καραμπασίδη.

Λίγο τραγούδι( αλλά τι τραούδι..),

λίγος συντονισμός (αλλά τι συντονισμός..),

λίγο αρμόνιο (αλλά τι αρμόνιο..)

Η Στέφη σε ώρα επίπονης εργασίας.

Δίπλα ο εκ των αφηγητών Ανδρέας Μαρκουλιδάκης.
Κουίζ: Σε ποιον ανήκει το χέρι που κρατάει το μικρόφωνο στη Στέφη;

Το βρήκατε! Στη Μαρία τη Μαστρονικόλα...

...η οποία τραγούδησε συγκλονιστικά,

μαζί με τη χορωδία και τη Στέφη

το Partisan, του Leonard Cohen

Νά το:

( υπέροχο, ε;)

Λοιπόν, ανακεφαλαιώνουμε: Συγχαρητήρια
στους υπεύθυνους καθηγητές: Μαρία Τρεμούλη, Κουγιουμτζόπουλο Κυριάκο, Γιώργο Παπασταμόπουλο.
Στους αφηγητές: Αντρέα Μαρκουλιδάκη, Μαρία Μαστρονικόλα.
Στους μουσικούς: Λίζα Καραμπασίδη, Στέφη Γιαννακοπούλου, Μάνο Γεωργιλά, Παναγιώτη Παντελαίο, Ηλιάννα Ντίνου.
Στους επί των σκηνικών: Γεωργία Αρχιμανδρίτη, Ελένη Γαλίτη, Βασιλάκη Αγγελική (το είπα σωστά, Αγγελική;)
Στους επί της επιμέλειας γιορτής και παρουσιάσεων: Ανδρέα Μαρκουλιδάκη, Θοδωρή Μιστρίδη, Όλγα Μπελεγρίνη, Άννα Τσάκου.
Στους χειριστές Η/Υ: Φρόσω Βασιλειάδη, Ορέστη Λόγο.
Στους επί της επιμέλειας του προγράμματος: Θοδωρή Μιστρίδη, Φαίη Μπουντούνα, Άννα Τσάκου.
Στους μαέστρους της χορωδίας, που μου έκλεψαν τη δόξα: Στέφη, Μαρία, Χριστίνα Μαντοπούλου.
Στα υπέροχα παιδιά της χορωδίας που μέχρι και γαλλικά μας τα είπαν.
Στα παιδιά που απήγγειλαν: Ανδρομάχη Πλατή, Μαρία Χαϊδεμένου, Νόπη Δανιηλίδου, Αναστασία Γρίβα.
(Ξεχάσαμε κάτι;)

Παρακαλούμε, το χειροκρότημά σας στα σχόλια!

Το καράβι που μας ταξιδεύει το λένε ….. «Ντέμιαν»

Δεύτερος χρόνος λειτουργίας της Λέσχης Ανάγνωσης στο σχολείο μας.
Στην πρώτη μας συνάντηση τις προάλλες αποχαιρετίσαμε «τα πουλιά μας που μισέψανε» (Αχ αυτή η Γ΄Λυκείου , ας όψεται που μας τους πήρε), χαιρετηθήκαμε οι παλιοί γνώριμοι και καλωσορίσαμε στην παρέα τους νέους μας συντρόφους.
Λοιπόν · «πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για …τη μαγική χώρα του «Έρμαν Έσσε». Μπαρκάραμε με το καράβι-βιβλίο του "Ντέμιαν".

« Η θάλασσα που μας ταξιδεύει είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη και ξεδιπλώνει μια απέραντη γαλήνη».
Καλός καιρός!

από την Άννα Ζωγάκη

Τα ναυτάκια που κάνουν μαζί μας το πρώτο τους μπάρκο, στέλνουν γράμματα για τη συμμετοχή τους στα ταξίδια της λέσχης.

Η ανάγνωση ενός νέου βιβλίου ισοδυναμεί με μια νέα άποψη θεώρησης του κόσμου. Μέσα σε έναν μεγάλο ή μικρό αριθμό σελίδων αναδύεται ένας ολόκληρος κόσμος, ένας κόσμος όπως κάποιος, κα΄που, κάποτε θα ήθελε να είναι. Αξίζει να ανακαλύπτει κανείς ότι τα εςώψυχα ενός τυχαίου ανθρώπου πάνω στη Γη, που από άποψη απέχει τόσο πολύ από τον ίδιο στο φύλο, εθνικότητα και τρόπο ζωής, συμπίπτουν τόσο πολύ με τα δικά του. Ότι κανείς δεν είναι εντελώς μόνος…..
Κωνσταντίνα

Στη Λέσχη ανάγνωσης συμμετέχω διότι η ανάγνωση λογοτεχνίας αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου τρόπους ψυχαγωγίας. Τα βιβλία είναι ένας θησαυρός και έχουν να δώσουν πολλά σημαντικά οφέλη και στη λέσχη θα μπορέσουμε να τα ανακαλύψουμε αυτά , αφού θα συζητήσουμε διάφορες πτυχές των βιβλίων. Θα διαβάσουμε βιβλία που ίσως δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη τους και θα προτείνουμε και εμείς τα αγαπημένα μας. Είναι μια ευκαιρία να διεισδύσουμε ακόμα βαθύτερα στο λογοτεχνικό κόσμο.
Μαργαρίτα Ιωαννίδου

Αποφάσισα να γίνω μέλος στη Λέσχη Ανάγνωσης διότι πιστεύω πως είναι μια ευκαιρία έτσι ώστε να γνωρίσω τον κόσμο της λογοτεχνίας.
Κωνσταντίνος

Στη Λέσχη Ανάγνωσης γράφτηκα επειδή μου αρέσει να διαβάζω βιβλία και μέσα από αυτά να ταξιδεύω και να γίνομαι μέρος του βιβλίου, έτσι αντιλαμβάνομαι καλύτερα αυτά που θέλει να μας περάσει ο συγγραφέας.
Αντωνία

Είμαι ο Νίκος και έχω έρθει στη Λέσχη βιβλίου, διότι μου αρέσει το διάβασμα και γενικότερα τα βιβλία.

Μπήκα στη Λέσχη Ανάγνωσης γιατί μου αρέσουν πολύ τα βιβλία. Με το βιβλίο ξεφεύγεις από την καθημερινότητα, πράγμα το οποίο είναι αναγκαίο όταν είσαι μαθητής και ασχολείσαι με το σχολείο συνέχεια.. Επίσης έχω ακούσει καλά λόγια από προηγούμενα μέλη και θέλω να ζήσω αυτή την εμπειρία. Όλες οι εμπειρίες είναι χρήσιμες.
Μαρία

"Aka the reader", Claude Monet

Γράφτηκα στη Λέσχη Ανάγνωσης γιατί όταν συζητούσαν οι μαθητές με τους καθηγητές για τα βιβλία που είχαν διαβάσει, τους ζήλευα αφάνταστα. Επίσης, πιστεύω πως θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω καινούργιους και κλασσικούς συγγραφείς.
Λίζα

Έλαβα μέρος στη Λέσχη Ανάγνωσης με σκοπό όχι μόνο να διαβάσω κάποια βιβλία αλλά και να δουλέψω πάνω σ΄ αυτά με άτομα έμπειρα (με τη βοήθεια των καθηγητών μου) και να ανακαλύψω διαφορετικές απόψεις για συγκεκριμένα θέματα (με τη βοήθεια των συμμαθητών μου).
Νίνα

Βιβλία διάβαζα από μικρή γιατί είναι κάτι που μου αρέσει και με εκφράζει. Κάθε φορά λοιπόν που τέλειωνα ένα βιβλίο ένιωθα ότι ήθελα να συζητήσω με κάποιον τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες που μου πρόσφερε. Χαίρομαι λοιπόν που από φέτος θα έχω την ευκαιρία να μοιραστώ τις σκέψεις μου και με άλλους, ν΄ ακούσω τις διαφορετικές γνώμες και συμπεράσματα και να περάσω ευχάριστα τα μελαγχολικά απογεύματα της Κυριακής.
Ισμήνη

" PaperReader " Yusuf Arakkal

«Είχε εκείνο το αγέρωχο και σκωπτικό ύφος που αν δε γνώριζες το παράτολμο πείσμα της , θα το περνούσες για υπεροψία» Δ.Σωτηρίου, Εντολή

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα της Τρίτης η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στις 10:30 το πρωί του Σαββάτου στο Γ' Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.
Η οικογένειά της ζήτησε αντί στεφάνων τα χρήματα να κατατεθούν για την ενίσχυση των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1068236&lngDtrID=244

Η Έλλη Παππά (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009), γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου.

1938. Όρθιοι από αριστερά: Ο Πλάτων, η Έλλη, η Διδώ. Καθιστή από αριστερά: η μητέρα

Και συγγενείς από το Πήλιο και τη Ρόδο

(Σ.Τσακίρη, Διδώ Σωτηρίου/ Από τον κήπο της Εδέμ στο καμίνι του αιώνα μας)

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος.

1933. Έξω από τον Άγιο Δημήτριο το Λουμπαρδιάρη, ύστερα από το γάμο της Διδώς.

Από αριστερά: Άλκη Ζέη, Διδώ , Λενούλα Ζέη, Έλλη

(Σ.Τσακίρη, ό.π)

Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της.



Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964.

Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).
Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από το γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου.
http://el.wikipedia.org/

Το 2002, η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας. σε: 60 αρχειακά κουτιά (χαρτώο υλικό, φωτογραφίες, κασέτες ήχου, αντικείμενα, χειροτεχνήματα)

http://www.elia.org.gr/entry.fds?entryID=708&pageCode=03.04&tablePageID=25&pageID=101&langid=1

Στα δεκατρία χρόνια της φυλακής, δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς Σωτηρίου.

Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με συναρπαστική λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για το γιο της η Έλλη Παππά είναι μια ακραία αντίσταση πολιτισμού σε συνθήκες βαρβαρότητας.

Είναι μια χειρονομία πλούτου, που εκφράζεται με μια πλησμονή λέξεων και χρωμάτων σε συνθήκες πλήρους στέρησης (του συντρόφου της, του παιδιού της, της ελευθερίας της).

Εκεί ακριβώς οφείλεται η διαχρονική σημασία τους: καταδεικνύουν την επιλογή –ίσως, σωστότερα, την υποχρέωση– του ανθρώπου να παραμένει στρατευμένος στο αίτημα του Λόγου και της Ομορφιάς, όταν η έλλειψή τους τον δυναστεύει.

http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=06.03.02&langid=1

Από το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου , η Εντολή που αναφέρεται στην Έλλη Παππά , το σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη και τα «πέτρινα χρόνια» :

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Πώς να βάλεις λάβα στο χαρτί και να μην καούν τα χέρια σου, η καρδιά σου, ακόμα και η τέχνη σου; Βαριά και ανιστόρητα τα παθήματα που ακολούθησαν τη Γερμανική κατοχή. Και μήπως γνώρισαν τελειωμό, να πεις μπόρα ήταν και πέρασε, έγινε ανάμνηση. Πήραμε ανάσα τριανταπέντε τόσα χρόνια, να με­ρέψουμε, να σταθούμε, να μετρηθούμε πεθαμένοι, ζωντανοί, ζημιωμένοι, κερδισμένοι, να δούμε πού λαθέψαμε, όλοι μαζί, δεξιοί, αριστεροί, δημοκρατικοί; Να οροθετήσουμε το χτες με το σήμερα. Να γίνουμε, όπως λένε, «αντικειμενικοί», ν' αποχτήσει και η τέχνη τη νηφαλιότητα που φέρνει η απόσταση. . .

«Με φυλάγανε πολύ. Δεν μπόρεσα να στείλω τα γράμματα Το πρόσωπο του Νίκου έσκυβε μέσα από σίδερα. Δέχτηκα αυτή τη ζωή που μού ζήτησε να ζήσω. Βαριά, σκληρή –πολλές φορές μ΄έκανε να πω «γιατί να μη μ΄έχουνε εκτελέσει…» μα κράτησα το λόγο μου –δεν έδωσα μόνη μου το τέλος. Δέχτηκα, και για τους δυο μας πια, τη χαρά σου. Σού έπλεξα το πρώτο σου παντελονάκι. Ήσουνα εφτά μηνών, ένα «ωραίο» ποίημα εφτά μηνών. Τώρα κοντεύεις έντεκα χρονών, κι ακόμα είμαι μακριά σου. Αυτή την ιστορία της Καλλιθέας σού τη γράφω με πολύ κόπο, γι΄αυτό και τόσο σύντομα. Όμως έπρεπε να σ’την πω. Για να μπορέσεις πιο πολύ να γνωρίσεις τον πατέρα σου. Κι αυτά τα φοβερά και τόσο μεγάλα χρόνια , που ζήσαμε εμείς.
Η αγάπη της μάνας σου και του πατέρα σου ας κάνουνε να είναι ευτυχισμένη η ζωή σου , αγοράκι μου , να είναι ευτυχισμένα κι όμορφα τα χρόνια της γενιάς σου. Ας είμαστε εμείς η τελευταία βασανισμένη γενιά.
Σε φιλώ γλυκά-γλυκά, μωρό μου
Η Μάνα».

Μάης 1962
Φυλακές Αβέρωφ

Η Έλλη Παππά της Αντίστασης, της Διδώς, του Νίκου Μπελογιάννη, του Νίκου Μπελογιάννη, της δημοσιογραφίας , της φυλακής, των μελετημάτων, των αγώνων, της Εντολής, της επιμονής, της ζωής...

Υ.Γ.Στην Άννα που μάς κρατάει σε εγρήγορση.

"Επί του πιεστηρίου": εξαιρετικό αφιέρωμα από την καλή μας

Εαρινή Συμφωνία:

http://many-books.blogspot.com/2009/10/blog-post_27.html

χρυσάνθεμα

26 Οκτωβρίου, η γιορτή του Αη-Δημήτρη,

ένα λουλούδι, από τα λίγα που ανθίζουν αυτή την εποχή,

κυριαρχεί γύρω και δένει με προσωπικές αναμνήσεις, φθινοπώρου.....

γράφει ο Γιώργος Καρατζής

Δεν είναι τυχαία το χρυσάνθεμο το κατεξοχήν άνθος του φθινοπώρου˙
Τα σχήματα, τα χρώματα κι η οσμή του συμβαδίζουν με την εποχή που ανθίζει:
Στενά πέταλα –μικρά ή μεγάλα- σαν τις αναμνήσεις που απόμειναν απ’ το καλοκαίρι.
Ατίθαση κόμη – σαν παιδιού που αγουροξυπνημένο επιστρέφει σχολείο.
Μυρωδιά νοτισμένης στιγμής – σαν ουρανού μετά από βροχή.
Και τα χρώματά του – άσπρο, κίτρινο, μπορντώ , μαβί- σύντροφοι στο φως που όλο λιγοστεύει.

ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΟ
Ψηλά μέσα στα σύννεφα
Ένα χρυσάνθεμο άσπρο.
Ή μήπως έλαμψε
Με άσπρο φως
Ένα άστρο;

Φουτζιουάρα-Νο-Τοσιηγιούκι
( Ανθολογία ιαπωνικής ποίησης, Στίχοι γραμμένοι πάνω στο νερό, εκδ. Σμίλη, Αθήνα 1994)





Αχτένιστα ξανθά μαλλιά
Στον φθινοπωρινό αέρα˙
Πόσα πέταλα θα μετρήσει
Η αγάπη
Για να μάθω αν είναι δικιά μου;

Γλυκόστυφες μπορντώ παχιές πινελιές
Έκρηξη χρώματος από πράσινο βλαστό˙
Μα και το πάθος στη γη δεν κοκκινίζει;

Πάνω σ’ ένα τόσο δα μαβί
Γλίστησε ο έρωτας˙
Μια σταγόνα κύλησε
Και τον πήρε.

( οι στίχοι είναι του Γιώργου Καρατζή)


Χρόνια Πολλά Δημήτρη, Δήμητρα!!!

Ο Μάνος Χατζιδάκις, παραμονές εθνικής επετείου.

23 Οκτωβρίου απόψε. Αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, θα έκλεινε τα 84 του χρόνια.
Θέλουμε να τον θυμηθούμε παραθέτοντας το κείμενό του από ένα ραδιοφωνικό σχόλιό του, του 1985. Παραμονές εθνικής επετείου και τότε (17ης Νοέμβρη), προσφέρεται για να κάνουμε συγκρίσεις και να διαπιστώσουμε το διαχρονικά επικαιρικό χαρακτήρα του.

" Οι εθνικές γιορτές έχουν καταντήσει να είναι τελετουργίες χωρίς αντίκρισμα και με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου είναι πρόσφατα - γιορτάζουμε μόλις τη 12η επέτειο- κι όμως μοιάζει η γιορτή σαν το χρυσό σταυρό που κοσμεί τους λαιμούς νεαρών ερωτιδέων ή ηλιοκαμένων καμακιών. Καμιά επαφή με το ουσιαστικό περιεχόμενο του σταυρού. Στολίδι, ένταση του αισθησιασμού. Έτσι και οι γιορτές του Πολυτεχνείου κατέληξαν σε εκτόνωση, σε κομματικό σφετερισμό και σε συνθήματα άσχετα από το ιδεολογικό περιεχόμενο των γεγονότων που η μνήμη τους συνέθεσε τους επί "εθνικού" επιπέδου εορτασμούς της επετείου. 12η σήμερα, 30ή μεθαύριο, 50ή και θα χαθεί μες στην ανυποληψία των μελλοντικών στολών και επετείων με μερικά λογύδρια στα σχολεία και παρελάσεις στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους των ενόπλων δυνάμεων, διαολοστέλνοντας οι στρατιώτες τη γιορτή και την ταλαιπωρία των παρελάσεων κάτω απ'τις επίπονες προετοιμασίες και τις στερήσεις των αδειών τους.
Όμως το τραγικό δεν είναι αυτό. Το τραγικό είναι που κάθε κυβέρνηση βρίσκει τον τρόπο να συνδεθεί κατευθείαν με τις επετείους αυτές, αγνοώντας τα αληθινά μηνύματα των γεγονότων που τις συνέθεσαν.
Θα θυμόμαστε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την επί επταετίαν χούντα του με πόσην άνεση οικειοποιούντο τις εθνικές εορτές της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.Τις ίδιες γιορτές στις οποίες οι εφημεριδογράφοι σήμερα ανακαλύπτουν σοσιαλιστικές τάσεις και προθέσεις των πολεμιστών προγόνων μας του '21 και του '40.
Γι' αυτό νιώθω την ανάγκη να εκμυστηρευτώ. Σέβομαι βαθιά αυτές τις γιορτές γι' αυτούς που χάθηκαν κι όχι για τους εναπομείναντες που προσπαθούν να τις επωφεληθούν στο έπακρον. Τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου μάς παρέχονται με περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτούς που επέζησαν παρά γι' αυτούς που χάθηκαν οριστικά. Οι εναπομείναντες παρελαύνουν επικεφαλής, βγάζουν λόγους, πραγματοποιούν τηλεοπτικές συνεντεύξεις και δεν τους άκουσα ούτε μια φορά να μνημονεύουν αυτούς που χάθηκαν οριστικά, που δεν είναι σε θέση να μιλήσουν σήμερα.

Έτσι έρχεται η σειρά να δούμε από κοντά το τραπέζι ενός Ινδιάνου που αμέριμνος με την παραδοσιακή τεχνική αμύνης υπερασπιζόταν το σπιτικό του και τον τόπο του από τους εισβολείς, ήσυχος για το δίκαιό του και για το θεό του. Όμως οι πιονέροι με το δικό τους θεό κατασκευάσανε ένα δικό τους δίκαιο και κατέκτησαν τους Ινδιάνους. Κι αφού τους εξαφάνισαν, άρχισαν να γυρίζουν ταινίες με το δίκαιο αμφίρροπο ανάμεσα στους Ινδιάνους και τους Αμερικανούς στρατιώτες. Όμως η κατάληψη είχε επιτελεστεί. Η Αμερική στους Αμερικανούς. Και η 17η Νοεμβρίου στους επιζήσαντες. Αύριο -καθόλου απίθανο- μια μελλοντική δικτατορία να οικειοποιηθεί την επέτειο του Πολυτεχνείου ως σύμβολο αντιστάσεως εναντίον των αντιπάλων της. Μήπως δεν έγινε παρόμοια πλαστοπροσωπία στα ανατολικά "σοσιαλιστικά" κράτη; Αγώνες νέων παιδιών μήπως δεν έγιναν σύμβολο εορτασμού τυραννικών καθεστώτων;Τα έχουμε δει αυτά και, τα'χουμε, αλίμονο, συνηθίσει."

( Μ.Χατζιδάκι, Ο καθρέφτης και το μαχαίρι, εκδ.Ίκαρος, σελ.111-113)

Είδατε; Έτσι όπως γράφει το κείμενό του, αντί να πεις πως τον θυμόμαστε, πιο εύκολα λες πως εκείνος μας θυμάται..

Ανάρτηση για το Μάνο Χατζιδάκι έχει κάνει σήμερα κι η φίλη Roadartist. Μπορείτε να τη δείτε εδώ: http://roadartist.blogspot.com/2009/10/blog-post_23.html

Εξαίσιοι θίασοι...

Εξαίσιοι θίασοι και μεμονωμένοι καλλιτέχνες γέμισαν με τη μαγεία τους για πέντε ημέρες (16/10- 20/10/ 2009) το κέντρο της Αθήνας , συμμετέχοντας στο Διεθνές φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου , Αθήνα 2009.

ένα ελάχιστο δείγμα:

Στην Καπνικαρέα που ευώδιαζε από το άρωμα μιας ηρωικής γαζίας ,

η βραζιλιάνα -όπως τη σύστησαν- τραγουδίστρια

και ο νεοϋρκέζος μουσικός

ξεσήκωσαν τα πλήθη!

Στην Ερμού, ο μοναχικός καλλιτέχνης

Στο Θησείο,
οι φοβεροί ξυλοπόδαροι που θα ανηφόριζαν προς τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου .




Και πολλές , ακόμη, παραστάσεις στην Κλαυθμώνος, την πλατεία Αγίων Ασωμάτων, το Θησείο, την Ερμού, την πλατεία Μακρυγιάννη
Μια γιορτή « από όλο το φάσμα και τις εκφράσεις του θεάτρου Δρόμου» , όπως αναφέρεται στο Πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Εξαιρετικές φωτογραφίες από την τελετή έναρξης στο Καλλιμάρμαρο:

http://roadartist.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html

Και…. (αλλάζοντας κλίμα)
Λίγο παρακάτω, στην Πειραιώς,

για τους… technomaniacs
Ψηφιακή εβδομάδα στην Τεχνόπολη!

Και ρομποτική!

Και ψηφιακά βίντεο

και ψηφιακή μουσική



και κινητό πλανητάριο και συζητήσεις και λογισμικό ανοιχτού κώδικα

Πολύ μεγάλη προσέλευση.
Οι νεότερες γενιές εξοικειωμένες με τα πάντα ζήταγαν πληροφορίες για τη ρομποτική, δημιουργούσαν μουσική ψηφιακά, ψήφιζαν για «τα καλύτερα μυαλά!»

Κάτι κινείται;;;

…και το σχολείο ζωντάνεψε και ομόρφυνε

Κυριακή 18 Οκτωβρίου,
Είχαν προηγηθεί οι ευλογημένες βροχές του φθινοπώρου.
Αναρωτιόμασταν , όμως, για την επιτυχία της συνάντησης της Περιβαλλοντικής ομάδας του σχολείου μας, μια που ο στόχος ήταν : σκάψιμο και φύτεμα χειμωνιάτικων λαχανικών . Πώς θα ήταν το χώμα, άραγε;;;

Και να, που ο ήλιος φάνηκε γλυκός , στέγνωσε το χώμα, αρκετά για να επιτρέψει σε μια χαρούμενη ομάδα από κορίτσια και αγόρια ,

μαζί με τους καθηγητές τους

να απολαύσουν τη μυρωδιά του- κυρίως- , να το σκαλίσουν, να το σπείρουν, να φυτέψουν μαρούλια , λάχανα,. κουνουπίδια, να σπείρουν παντζάρια, σπανάκια , να φυτέψουν πανσεδάκια και χρυσάνθεμα, πολύχρωμα γεράνια.

Με μουσική, γέλια , κουλουράκια και κέικ και καλή διάθεση , το σχολείο ζωντάνεψε και ομόρφυνε , όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, που τράβηξε ο ακούραστος και ολοένα βελτιούμενος φωτογράφος κύριος Διονύσης Μάνεσης !

Όπως βλέπετε χάρη στο Νίκο, μαθητή του Β2 και δραστήριο μέλος της ομάδας από πέρσι, μαζέψαμε και ελιές από τη δικιά μας ελιά (!!!) και σκοπεύουμε να τις ετοιμάσουμε κατάλληλα κια να τις απολαύσουμε!

Για το τέλος κρατήσαμε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο γεωπόνο Στράτο Αλεξανδρή και στην αγαπημένη συνάδελφο Μάντω, γονείς παλιού μας μαθητή, που με ιδιαίτερη ευαισθησία μας στήριξαν και μας πρόσφεραν τα φυτώρια και τους σπόρους των λαχανικών μαζί με πολύτιμες συμβουλές.

Φτυάρια , αξίνες, σκαλιστήρια, τσουγκράνες πλύθηκαν και φυλάχτηκαν

γιατί σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να περιποιούμαστε με αγάπη το μικρό μας κήπο!