Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

graffity στο σχολείο, έγινε παράδοση;;;


Το πιο πρόσφατο graffity στην κεντρική είσοδο του σχολείου.

Μήνας Μάιος, των εξετάσεων, των βαθμών, της αγωνίας
των λουλουδιών, των χρωμάτων, προάγγελος καλοκαιριού.

Η ζωή  σίγουρα κερδίζει γοητεία μέσα από τις αντιφάσεις.
Η ζωή γίνεται πιο όμορφη μέσα από τα μάτια των παιδιών,
σχεδιάζεται και χρωματίζεται από τα χέρια τους
και στο σχολείο μας, υπάρχουν ...αποδείξεις.

Έτσι, ας πούμε  "Καλό μήνα"
μέσα από φωτογραφίες που διηγούνται ιστορίες 
δημιουργίας και ελπίδας.


Το Β3 , σε δράση....

Και πέρσι τέτοια εποχή, έργα Κωνσταντίνας Καρυωτάκη, με συμπαραστάτες και βοηθούς την Ελένη Αμβροσιάδου  και Κωνσταντίνα Στάη:



Με  φόντο την αμυγδαλιά που φυτεύτηκε  από τα παιδιά της Περιβαλλοντικής Ομάδας ,
το 6ο Λύκειο Καλλιθέας, μοιάζει να είναι , πραγματικά, ένα σχολείο που αγαπήθηκε και αγαπιέται...


Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Η  ΚΙΚΗ  ΔΗΜΟΥΛΑ ΚΑΙ...εμείς!



          Η συνάντησή μας με  την  ποιήτρια Κική  Δημουλά  ήταν  από  τις  καλύτερες στιγμές  της σχολικής μας χρονιάς !Οι  ερωτήσεις των  παιδιών καθόρισαν  το  πλαίσιο της  συζήτησης. Αυθόρμητη , άμεση,αληθινή απαντούσε προκαλώντας  νέο κύκλο  ερωτήσεων!!!
          Αν και  ο  χρόνος είναι  "γλύπτης ανθρώπων παράφορος"  στην  περίπτωση  της Δημουλά  μόνο  το  σώμα  αγγίζει...



Κυριακή, 17 Απριλίου 2016



  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΜΕ  ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ 
 ΚΙΚΗ  ΔΗΜΟΥΛΑ...

Την  Τετάρτη  η τύχη μας  χαμογελά!! Θα συναντηθούμε με την αγαπημένη  ποιήτρια Κική Δημουλά! Ας διαβάσουμε  μερικά στοιχεία  για  τη ζωή  και  το  έργο της για  να  είμαστε  προετοιμασμένοι!


 Βιογραφικό Σημείωμα

 
Δημουλά Κική· ποιήτρια της μεταπολεμικής περιόδου, σύζυγος του Άθου Δημουλά. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931, εργάστηκε από το 1949 ως το 1974 στην Τράπεζα της Ελλάδος και ανήκε επί πολλά χρόνια στη σύνταξη του περιοδικού της Τραπέζης Ο κύκλος, όπου δημοσίευσε ποιήματα και πεζά της. Το 1952 τύπωσε την πρώτη της συλλογή Ποιήματα, κι ακολούθησαν τα ποιητικά βιβλία: Έρεβος (1956), Ερήμην (1958), Επί τα ίχνη (1963), Το λίγο του κόσμου (1971), Το τελευταίο σώμα μου (1981). Ποιήματά της μεταφράστηκαν Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Βουλγαρικά, ενώ για τη συλλογή της Το λίγο του κόσμου τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως.
Η Κική Δημουλά, ξεκινώντας από κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα —που, συνήθως, επαναλαμβανόμενο σηματοδοτεί το ποίημα— απλώνεται βαθμιαία σε συνθέσεις με αυξανόμενη ένταση. Τα πράγματα που την περιβάλλουν μετουσιώνονται, από λυρικές μνήμες ή άμεσες αισθήσεις, σε συστοιχίες εικόνων τα ευρήματά της, μακριά από κάθε πρόθεση κατασκευής, έχουν την ομορφιά του τυχαίου και η μικτή, καθημερινή γλώσσα της, αποφορτισμένη από κάθε συναισθηματισμό, επιβάλλεται με την αμεσότητα, τη λιτότητα και την ουσιαστικότητά της. Μ' ένα ανυποχώρητο πάθος ζωής, η ποιήτρια επιμένει να βρίσκεται συνεχώς και ακάλυπτη στη γραμμή του πυρός, επισημαίνοντας διαψεύσεις και αναξέοντας πρόσκαιρα επουλωμένες πληγές. Από αυτό, άλλωστε, το πάθος της έντονης βίωσης και της μεταγραφής της καθημερινότητας σε ποιητικά σήματα πηγάζουν και πολλά στοιχεία της προσωπικής γραφής της Κικής Δημουλά, όπως ο γοργός, αιχμηρός στίχος, ο ειρωνικός τόνος με τη χρήση λέξεων της καθαρεύουσας, της τεχνολογίας, της αργκό ή και νεολογισμών, η φιλοπαίγμων διάθεση με την παράθεση αντίθετων ή ομόηχων λέξεων, η ηθελημένη αμέλεια στη σύνταξη και οι επαναλήψεις. Τα ίδια στοιχεία ύφους υπάρχουν και στο μικρό σε έκταση αφηγηματικό της έργο.
Τάσος Κόρφης
Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάννικα, τόμ. 20, Αθήνα 1986
Για την Ποιητική Τεχνική της
 
Αναφέρομαι βέβαια σε όλα τα σύνεργα που καθιστούν πράγματι «πολυμήχανο το ταξίδι της φωνής»: στις μεταφορές, στις παρηχήσεις, τις διπλώσεις και τις επωδούς, στα ανακόλουθα και τα υπερβατά που φτάνουν ως την αποδιάρθρωση της σύνταξης, στη χρήση επιθέτων ως ουσιαστικών, στα οξύμωρα, στα ανανταπόδοτα όπου το νόημα αφήνεται εκκρεμές, στους νεολογισμούς, και κυρίως στον πανταχού παρόντα ανθρωπομορφισμό και τα αιφνιδιαστικά ζεύγη, τα οποία αναλαμβάνουν το εγχείρημα να δημιουργήσουν νέο, ενιαίο πλάσμα, απελευθερώνοντας έτσι συνειρμούς που ειδάλλως θα παρέμεναν αιχμάλωτοι της εκφραστικής συμβατικότητας.
Τα απροσδόκητα ζεύγη (είτε επιθέτου και ουσιαστικού είτε ρήματος και ουσιαστικού είτε δύο ουσιαστικών), το «χέρσο ύψος», το «κραυγάζω φωταψίες», το «ευρυχωρία αναμονής» της νέας συλλογής, έχουν πολλούς προγόνους: το «φορτηγό κλάμα», την «επιδόρπια θάλασσα», το «εκφωνείς γραμματόσημα» και τους «πολιούχους χωρισμούς» του «Χαίρε ποτέ», τη «χήρα στιγμή», το «φως κορνάρει» και τον «δουλοπάροικο παλμό» στο «Τελευταίο σώμα μου», τον «αξημέρωτο ήχο» και τα «ετοιμόρροπα μεσάνυχτα» που απαντούν στο «Λίγο του κόσμου», ή το «μεσίστιο μέλλον» και το «φυτεύομαι άνθη, ανθίζω συναισθήματα» του «Ερήμην» (1958). Μανιέρα; Χωρίς αυτά τα συστατικά, η ποίηση της Δημουλά δεν θα ήταν απλώς άλλη· θα ήταν λιγότερο λαμπρή και πλούσια και πολύ πιο κλειστή στον εαυτό της, ένα αίνιγμα δίχως ανοίγματα.
Παντελής Μπουκάλας, Καθημερινή, 20-12-1994





Κική Δημουλά


Η ποίηση είναι ένα πείσμον μυστικό. Το ποίημα που γράφεται είναι μία πείσμων πονηρία που, πες πες πες, καταφέρνει πότε πότε να αποσπάσει ελάχιστο τμήμα αυτού του μυστικού, και που σπεύδει να το διαδώσει. Με την ίδια όμως ασάφεια και υπαινικτικότητα που το παρέλαβε. Έτσι, το ποίημα γίνεται αυτόματα συνένοχος και συντηρητής της μυστικότητας που θέλει να διατρήσει.
Η ποίηση είναι ένα πείσμον μυστικό παράπονο. Που σχηματίστηκε πολύ πριν απ' τις αιτίες του, προεξοφλώντας ότι θα υπάρξουν. Ο επίσης απόρρητος υπαίτιος αυτού του παραπόνου απειλεί την ποίηση, ότι αν το αποκαλύψει, θα της αφαιρεθεί αυτόματα και αυτοστιγμεί κάθε λόγος, κάθε νόημα υπάρξεώς της.
Ο ποιητής τώρα, είναι ο συναγερμός που έχει τοποθετήσει η ποίηση στα τρωτά της σημεία για να μην την διαρρήξουν. Είναι το κόκκινο ματάκι που αρχίζει να βαράει δαιμονισμένα, μόλις περάσει μπροστά από την ακτίνα του ύποπτος, γάτα, κουνούπι ή και κάποια σωματώδης αδιαφορία. Ο ποιητής εξαπολύει αμέσως όλες τις αστυνομικές του δυνάμεις που τρέχουν να συλλάβουν το ερέθισμα.
Η αμοιβή του γι' αυτές τις υπηρεσίες του είναι ενσωματωμένη εξ αρχής, προκαταβολικά, μέσα στον τίτλο του ποιητή που φέρει, συν το ΦΠΑ. Ένας τίτλος που τον αυτοκατέβαλε δαπάναις του, στον εαυτό του, προκαταβολικά, πριν να ξέρει αν είναι ή δεν είναι. Η αμοιβή του γι' αυτή την προπέτεια παίζεται. Κατά κανόνα ίσα ίσα που τον φτάνει για να συντηρεί αυτή την προπέτεια.

Η Τέχνη ξαναπλάθει ως λαθραίος Θεός τον κόσμο απ' την αρχή σχεδόν, μεταμορφώνοντας ό,τι μας απελπίζει ως γνωστό και αδιάσειστο σε μια καταπραϋντική αβεβαιότητα. Όσον αφορά τώρα τα άγνωστα, αυτά που μας διαφεύγουν και τα πολλά που μας τρομοκρατούν, τα αναπαριστά κατά το δυνατόν, κατά προσέγγισιν, σύμφωνα με πληροφορίες μισοέγκυρες που της δίνει κρυφά η φαντασία και με άλλες κάπως εγκυρότερες που κρατά στο αρχείο του το διορατικό ένστικτο. Και δεν επενεργεί μεν επάνω του ως καλλυντικό που σκεπάζει τις αγριότητές τους, αλλά ως εξορκιστής, κάτι σαν σημείο σταυρού που σχηματίζεται στον αέρα και φεύγουν τα κακά πνεύματα. Γίνεται επομένως φανερό, ότι κερδισμένος απ' αυτές τις λυτρωτικές ταχυδακτυλουργίες της τέχνης είναι εκείνος που επικοινωνεί στενά μαζί της, η προσωπική του καθενός υπαρξιακή περιπέτεια. Κοσμοσωτήριες ευρύτερα διαστάσεις στην Τέχνη εγώ τουλάχιστον δεν της αποδίδω αφού, όπως αποδείχτηκε, ούτε μεταδοτική είναι η εξευγενίζουσα σημασία της, ούτε (τοπικό φαινόμενο, όπως παραμένει) μπόρεσε ως τώρα να αποτρέψει αιματοχυσίες, μίση, κατάφωρες ανισότητες. Η δύναμή της όλη εκφράζεται με του κάθε κοινωνού της την εσωτερική διαμαρτυρία και εξέγερση. Από μιαν άποψη είναι ευχής έργο που δεν κατάφερε τα προσδοκώμενα, γιατί τότε θα είχαμε απαλλάξει ολότελα τον Θεό από τα καθήκοντά του.
Το τι λοιπόν προσφέρει η Τέχνη, ας πούμε ότι μπορεί κανείς να το προσεγγίσει. Αλλά είναι ίσως αφελές να θέλεις να ορίσεις τι είναι ένα έργο τέχνης. Ματαιοπονείς, όσο το φύκι που προσπαθεί να διατρήσει ένα κλειστό όστρακο. Η Τέχνη, και συγκεκριμένα η ποίηση, είναι ένας ψιθυριστός υπαινιγμός. Υποθετικές είναι πάντα οι αποκρυπτογραφήσεις του και πάνω κει γράφουν πια τη δική τους ιστορία οι ανεξάντλητες ωραιολογίες, που ο όγκος τους δημιούργησε μιαν άλλη αξιόλογη μορφή λογοτεχνίας.
Η ποίηση ιδιαίτερα είναι μια ξεχωριστή φιλοδοξία, με τις πιο περίπλοκες διαδικασίες, αφού για να σαρκωθεί κάθε φορά πρέπει να συνεργαστούν εν αρμονία αντίπαλα μεταξύ τους ζεύγη, όπως το φανταστικό με το πραγματικό, το λογικό με το παράλογο, ο ρέων λόγος με τη σιωπηλή εικόνα, το γήινο με την απογείωσή του. Ο εκχυμωτής αυτών των συνδυασμών, ο αρωματικός χυμός που βγαίνει από τη συμπίεσή τους είναι οι λέξεις. Με την εύκολα και δύσκολα προσφερόμενη λαγνεία τους. Η καταλληλότητά τους να επανδρώσουν έναν στίχο δεν προκύπτει από το τι εκφράζει η κάθε μία, αλλά από το πώς θα συνηχήσει εν ρυθμώ με τη διπλανή γειτόνισσά της λέξη. Σταματώ εδώ, γιατί το ανεξάντλητο κεφάλαιο της αποστολής των λέξεων απαιτεί μακρά φλυαρία.
Αν τώρα ερωτηθώ, κι ερωτήθηκα πολλές φορές, πώς μπορεί κανείς μέσα από τέτοιες απαγορευτικές σχεδόν σκοτεινότητες να εννοήσει την ποίηση, θα απαντήσω ότι, την ποίηση δεν την εννοούμε. Πρωτίστως την νιώθουμε. Πριν μας δοθούν κατευθύνσεις και οδικοί χάρτες.
Μια κλασσική ερώτηση που υποβάλλεται στους ποιητές είναι, πώς γράφεται ένα ποίημα. Με τόσους τρόπους όσοι και οι ποιητές στον κόσμο. Τώρα, πώς γράφεται ένα καλό ποίημα, ε αυτό πια πραγματικά μόνον ένας Θεός το ξέρει. Πάντως με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες. Με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή απέναντι σ' αυτό που γράφει. Με γενναιότητα αυτοκριτικής. Σκίζοντας. Τα καλά ποιήματα που γράφτηκαν ανεμπόδιστα απ' την αρχή ως το τέλος μονορούφι, πιστεύω ότι είναι τόσο σπάνια όσο και η ευτυχία. Ο μύθος της έμπνευσης, που στα φέρνει όλα μασημένα, που την μυρίζεις ως κρίνο και γεννάται θείον ποίημα, έχει καταρριφθεί. Η έμπνευση είναι μόνο η κατάλληλη χρονική στιγμή, ένα ανήσυχο ξυπνητήρι, που εγείρει τη διάθεσή σου από τη μακάρια αφασία της. Από κει και πέρα γίνεσαι ένας χειρώναξ που κουβαλάει τόννους άμορφο υλικό, από τη μια λύση στην άλλη από τη μια αστοχία στην άλλη, χτίζει γκρεμίζει, κινείται κάθε φορά σαν αρχάριος, βάζει στη θέση της πόρτας το παράθυρο. Το ανεξήγητο και το θαυμαστό μυστήριο της τέχνης είναι ότι, συχνά αυτή η λάθος κίνησή σου, να βάλεις δηλαδή στη θέση της πόρτας το παράθυρο, αυτή αποβαίνει να είναι η ευτυχισμένη τελείωση του ποιήματος.

Προβλέπω ότι θα υπάρξουν κάποιες ερωτήσεις. Πριν αυτό συμβεί, θέλω να ξέρετε ότι ένας άνθρωπος που έχει γράψει δέκα ή χίλια ποιήματα δεν σημαίνει ότι ξέρει να απαντά. Αντίθετα, είναι το άτομο που συνεχώς ρωτάει, απορεί για το αναπάντητο, και αυτή την απορία κυρίως εκφράζει γράφοντας. Παρ' όλο που δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις, γιατί είναι ένας εύκολος τρόπος να ισοπεδώνονται οι αμέτρητες διαφορετικότητες που γεννιούνται από τη λεπτομέρεια, καταλήγω ότι κάθε μορφή τέχνης είναι εν τέλει ένα διαρκές ερώτημα προς έναν αόρατο παντογνώστη, ο οποίος ή δεν απαντά ή απαντά με τον τρόπο του χρησμού ἥξεις ἀφήξεις οὐ... Σ' αυτό το σκοτεινό ατελές του χρησμού, που αλλιώς καλείται και μοίρα μας, έχω δηλώσει την υποταγή μου γράφοντας.

 
Από πότε νιώσατε την ανάγκη να εκφραστείτε;

Από τότε που η εφηβεία μετέρχεται και αυτόν τον τρόπο, τον πιο αθόρυβο και ακίνδυνο, για να βγει από την κοσμογονική θολούρα που την περιβάλλει. Ήμουν επομένως γυμνασιοκόριτσο.

 
Επηρεαστήκατε από τα διαβάσματά σας;

Κάθε τι που διαβάζουμε αγαπώντας το, αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη του μέσα μας. Είμαστε προϊόν επιρροών. Το ζητούμενο είναι ο κάθε επίδοξος δημιουργός να μπορέσει να δημιουργήσει γύρω από αυτές τις επιρροές μία αδιαφανή συγκαλυπτική κρούστα, που είναι εν τέλει η προσπάθεια της διαμόρφωσης του λεγόμενου προσωπικού ύφους.

 
Ποια είναι η θέση της ποίησης στην εποχή μας; Θα γίνει μελλοντικά ποιητικότερος ο κόσμος μας;

Η θέση της ποίησης στην εποχή μας και στην κάθε εποχή, πιστεύω, είναι όποια και η θέση ενός ψιλόβροχου σε μια εκτεταμένη και παρατεινόμενη ξηρασία. Δροσίζεται και κερδίζει μόνον όποιος βρίσκεται κάτω απ' αυτό το τοπικό φαινόμενο.
Τώρα, αν σταματήσουν οι πόλεμοι, οι αδίστακτες αιμοτοχυσίες, η θανατηφόρα πείνα φυλών ολόκληρων, αν στη θέση του φεγγαριού και των ονειροπόλων αστεριών δεν ξεφυτρώσουν πολυκατοικίες, καφετέριες, ντίσκο και μοντέρνα κοιμητήρια, τότε ίσως είναι ποιητικότερος ο αυριανός κόσμος.

 
Ποιο ποίημα σάς εκφράζει περισσότερο;

Κανένα. Κάθε ποίημα εκφράζει τη στιγμή που γράφτηκε, και μόνο την πτυχή εκείνη που θέλει να εκμυστηρευτεί τη μορφή της, τη διάστασή της στο πρώτο πρόθυμο θέμα να γίνει ο εξομολόγος της. Σε μένα, κατά κανόνα, το θέμα είναι ανύπαρκτο, τρέχουν πίσω του, σαν λαγωνικά, να το ανακαλύψουν δυο-τρεις πλανόδιοι στίχοι, που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να διαθέτουν οξύτατη όσφρηση, κυνηγόσκυλου. Μπορώ ακόμα να πω ότι, αυτοί οι στίχοι-δολώματα είναι κάτι σαν το παρατεταμένο, ανιαρό, και σαν παράφωνο κούρδισμα των οργάνων μιας ορχήστρας, πριν ξεσπάσει η συναυλία.

 
Τι έχετε να προτείνετε σε κορίτσια που βρίσκονται στην κρίσιμη ηλικία;

Οι προτάσεις που είναι οι πρώτες ξαδέλφες των συμβουλών, ο έμμεσος ήπιος τρόπος τους, επιχειρούν να γίνουν μια αυτοσχέδια γέφυρα, η οποία να ενώσει το αγεφύρωτο, τελικά, χάσμα μεταξύ των δύο γενεών. Από τη γέφυρα αυτή περνούν, προφταίνουν να περάσουν, οι συμβουλές, αλλά ποτέ η απήχησή τους. Απομένει λοιπόν να προτείνω κάτι που ακούγεται παράλογο. Κι επειδή οι νέοι έχουν μεγαλύτερη εξοικείωση με το παράλογο παρά με τη λογική, έχω κάποιες ελπίδες ότι μπορεί να περάσει τη γέφυρα.
Προτείνω λοιπόν, αυτό το μέγιστο, εφ' άπαξ δώρο, που μας κάνει ο χρόνος, τη νεότητα, να μην την ξοδέψουν τώρα ολόκληρη, τώρα που δεν έχουν ακόμα τα αντισώματα κατά των απογοητεύσεων. Να ξοδεύουν τόση νεότητα την ημέρα όση χρειάζεται για να συντηρείται και να θριαμβεύει η αίσθηση πως την διαθέτουν. Να την κατανείμουν έτσι, ώστε κάθε επόμενη φάση της ζωής τους να παίρνει τη μερίδα της, τη δόση νεανικότητας που, με την ενίσχυσή της μέσα στην ωριμότητα, θα δημιουργείται ένας εξαίσιος συνδυασμός φρεσκάδας και σοφίας, συνδυασμός που ξέρει να διαλέγει τις αξίες, προπάντων ξέρει να βαθμολογεί τις απολαύσεις και να τις παρατείνει. Ούτε λίγο ούτε πολύ, καταδικάζω με τούτη την πρόταση την ασυγχώρητη παράλειψη της φύσης —δεν είναι το μόνο λάθος της— να μην εφοδιάσει τις δύσκολες αδιέξοδες ηλικίες με μιαν ανθηρή, αγέραστη αντιμετώπιση. Ας αποκαταστήσουν οι νέοι αυτή την άδικη συμπεριφορά του χρόνου. Κάτι βέβαια που απαιτεί εγκράτεια. Και εγκράτεια σημαίνει στέρηση, που δεν είναι αγαπητή διόλου στην τάση αδηφαγίας που διακρίνει τη νεότητα. Για να επιτευχθεί, προτείνω στους νέους, κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν, να πίνουν, ένα, το ίδιο πάντα, μεγάλο ηρεμιστικό όνειρο: το γεμάτο όνειρο του μέλλοντος, που είναι όλο δικό τους.
(Κατάλογος αρ. 20, Στιγμή, Νοέμβριος 1996)


 πηγή   :ebooks.edu.gr/new/allmaterial
 
 

  

     Δημουλά Κική

Ο πληθυντικός αριθμός


Εκτύπωση

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

http://www.snhell.gr/images/line.jpg
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1998)

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

ΜΟΥΣΙΚΗ   ΚΑΙ ... ΓΕΥΣΕΙΣ
 ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ  ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ





                 Η  μέρα  μας σήμερα  στο  σχολείο γέμισε από  μουσικούς  ήχους  και  γεύσεις .Τα  παιδιά  μας με  κέφι  και  όρεξη τραγούδησαν  και  ...μαγείρεψαν ... για  την ειρήνη  και  την αλληλεγγύη.
                 Είναι  πολύ  παρήγορο  να  βλέπουμε τους  μαθητές  μας  να  συνεργάζονται, να δημιουργούν,να ονειρεύονται  έναν  καλύτερο  κόσμο!...και  να  ξεδιπλώνουν  τα  ταλέντα  τους  και  έξω  από  τη  σχολική τάξη!
                Μπράβο  στα  παιδιά και  στη  συνάδελφο κ. Ζωγάκη Ιωάννα που το  οργάνωσε!



Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

ΘΕΑΤΡΙΚΑ   ΚΑΙ  ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ...  ΔΡΩΜΕΝΑ 


ΣΤΗ  ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ



          Το  σχολείο μας φέτος  στη  γιορτή  της  25ης  Μαρτίου  παρουσίασε δραματοποιημένα  αποσπάσματα από  το  κορυφαίο έργο  του  Δ. Σολωμού  "Ελεύθεροι  Πολιορκημένοι"
          Το  κείμενο των μαθητών  που  συμμετείχαν στο  θεατρικό  δρώμενο νομίζω  ότι  αποτυπώνει και  το  πνεύμα  της  γιορτής:

      "  Ο ηρωικός αγώνας των Μεσολογγιτών  αποτελεί παγκόσμιο  σύμβολο ελευθερίας και  η έξοδος συγκλονίζει κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Το ερώτημα που πραγματεύεται ο σημερινός εορτασμός είναι το εξής  «Εγώ θα έβαζα σε κίνδυνο τη ζωή μου για κάτι μεγαλύτερο και ανώτερο από το ατομικό;». Ιδιαίτερα σήμερα που συγκλονιστικά γεγονότα αναδεικνύουν την ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε το χρέος μας απέναντι σε αναλλοίωτες αξίες και κυρίως απέναντι στην ανθρώπινη αξία.
           Σήμερα που χιλιάδες πρόσφυγες ξεριζωμένοι από το τόπο τους διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή, θύματα της πολιτικής των ισχυρών και του πολέμου είναι περισσότερο από αναγκαίο να υπερβούμε την ατομικότητά μας και να αποδείξουμε ότι το χρέος μας είναι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, ο αγώνας για ένα δικαιότερο κόσμο  που οι άνθρωποι θα νιώθουν ασφαλείς και ελεύθεροι.
         Είναι σημαντικό λοιπόν να γνωρίζουμε τον αγώνα των Μεσολογγιτών για να ορίσουμε καλύτερα στη δύσκολη συγκυρία που βρισκόμαστε, τις αξίες οι οποίες θα μας οδηγήσουν στην αυτογνωσία μας και  θα αποτελέσουν την  πυξίδα για την πορεία μας στο μέλλον."

        Μετά  το  θεατρικό δρώμενο απολαύσαμε το  δυναμισμό  και  τη  χάρη  της Χορευτικής  μας ομάδας.




Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Τιµωρία ή ενίσχυση της συµπεριφοράς;



Είναι αδιαµφισβήτητο ότι ο αντικειµενικός στόχος κάθε εκπαιδευτικού είναι η οµαλή διεξαγωγή της µαθησιακής διαδικασίας. Στην προσπάθειά του αυτή έρχεται αντιµέτωπος µε τις ποικίλες αντιδράσεις και συµπεριφορές των µαθητών. Στο βαθµό που ορισµένες από τις συµπεριφορές κρίνονται ως ανεπιθύµητες η απρόσκοπτη διεξαγωγή του µαθήµατος διακόπτεται. Ο εκπαιδευτικός συνήθως θεωρεί παράλογο να αγνοήσει την προβληµατική συµπεριφορά ή να την αφήσει να εκτονωθεί µόνη της. Θεωρεί σχεδόν βέβαιον ότι εάν την αφήσει να περάσει απαρατήρητη τότε αυτή θα χειροτερεύσει. Συνεπακόλουθα, ένα µεγάλο µέρος του διδακτικού χρόνου αφιερώνεται στην προσπάθεια χειρισµού των ανεπιθύµητων συµπεριφορών. Μία µέθοδος που ενδεχοµένως χρησιµοποιείται για να ελαχιστοποιηθούν οι ανεπιθύµητες συµπεριφορές είναι η τιµωρία. Η τιµωρία µπορεί να πάρει τη µορφή της αυστηρής κριτικής, της επίπληξης, του χλευασµού, της στέρησης συµµετοχής σε διάφορες δραστηριότητες, ακόµα και της βίας. Όντως, εφαρµόζοντας την τιµωρία η αρνητική συµπεριφορά περιορίζεται δραστικά. Όµως τα αποτελέσµατά της είναι a priori εφήµερα, αρνητικά και συνεπώς αντιπαιδαγωγικά.                                                                                                                                    Φρονώ ότι η µέθοδος της τιµωρίας έχει σηµαντικότατες αδυναµίες οι οποίες δεν µπορούν να αγνοηθούν:  
1. Η τιµωρία κάνει ξεκάθαρο στο µαθητή ποια συµπεριφορά δεν ενδείκνυται, ενώ δεν του υποδεικνύει ποια είναι η ενδεδειγµένη συµπεριφορά. Ουσιαστικά υποδεικνύεται στο µαθητή τι δεν πρέπει να κάνει και παράλληλα δεν του υποδεικνύεται τι πρέπει να κάνει.
2. Ο εκπαιδευτικός εκπλήσσεται από την άµεση αποτελεσµατικότητα της τιµωρίας και τείνει να τη χρησιµοποιεί µαζικά και ανεπιφύλακτα. Παρατηρώντας τη δραστική µείωση της ανεπιθύµητης συµπεριφοράς ενισχύει αρνητικά τον εαυτό του, ότι µε το να αντιδράσει µε τον ίδιο τρόπο σε παρόµοιες καταστάσεις θα έχει και πάλι τα ίδια δραστικά αποτελέσµατα.
3. Ο µαθητής µαθαίνει ότι η τιµωρία είναι µία ηθική και σωστή µέθοδος αντιµετώπισης των προβληµάτων και ενδεχοµένως µακροπρόθεσµα να τη χρησιµοποιεί και ο ίδιος. ∆εν είναι τυχαίο ότι οι ενήλικες που χρησιµοποιούν την τιµωρία έχουν µεγαλώσει σ’ ένα περιβάλλον στο οποίο η τιµωρία εφαρµοζόταν ευρέως. Ως εκ τούτου τη θεωρούν ως κάτι το φυσιολογικό. 
4. Ο µαθητής αναπτύσσει αρνητικά συναισθήµατα προς τον εκπαιδευτικό ή και το σχολείο, µε αποτέλεσµα να επιβαρύνεται η παιδαγωγική σχέση. Ενδεικτικό παράδειγµα είναι τα παιδιά τα οποία µισούν το µάθηµα που κάνει ο εκπαιδευτικός που τιµωρεί. 
5. Η επιθυµητή συµπεριφορά ενδεχοµένως να εκδηλώνεται µόνο στην παρουσία του εκπαιδευτικού που τιµωρεί. Όταν δηλαδή ο εκπαιδευτικός που εφαρµόζει τη µέθοδο της τιµωρίας είναι παρόν οι µαθητές εκδηλώνουν την επιθυµητή συµπεριφορά. Σε αντίθετη περίπτωση η ανεπιθύµητη συµπεριφορά εκδηλώνεται αβίαστα.                           
Γι’ αυτούς του λόγους η τιµωρία δεν ενδείκνυται παρόλο που είναι εύκολη, άµεση και εφήµερα αποτελεσµατική. Στην ουσία είναι µία µέθοδος αναχαίτισης υπό προϋποθέσεις κι όχι θεραπείας της προβληµατικής συµπεριφοράς. Απαιτεί τη δυναµική εµπλοκή του εκπαιδευτικού εις βάρος της οµαλής µαθησιακής διαδικασίας και επιβαρύνει συναισθηµατικά την παιδαγωγική σχέση.

https://lefterisp.wordpress.com/2013/03/04/cw/