Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Χριστούγεννα στο σχολείο

Όταν πόμολα, πόρτες, πίνακες ανακοινώσεων "ντύνονται"γιορτινά


 ...και δέντρα "γεμίζουν" τις γωνιές των τάξεων, με τα φωτάκια τους να αναβοσβήνουν σκορπίζοντας 
λάμψεις γιορτινές.



Ατμόσφαιρα γιορτινή με πρωτοβουλία 
των παιδιών και των καθηγητών τους!
Να είμαστε καλά, και του χρόνου!!! 


και το δενδράκι του χημείου

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Μια γιορτή για τη Δημοκρατία

 Απόηχοι από τη γιορτή του Πολυτεχνείου, 16 Νοέμβρη 2018 στο σχολείο μας. 
Την ετοίμασαν η κ. Μενύχτα (μαθηματικός) και ο κ.Παπαγεωργίου (φιλόλογος).



Παρακολουθήσαμε θεατρικά δρώμενα, απολαύσαμε τη χορωδία, είδαμε βίντεο, όλα δεμένα με σύντομες παρεμβάσεις των αφηγητών,

Για να τιμήσουμε τον αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία και να γνωρίσουμε πλευρές της ζωής των Ελλήνων εκείνη την περίοδο.

Συγχαρητήρια σε όλους!!!

 Ευχαριστούμε πολύ 
τη μαθήτρια 
Σοφία Νικήτα για τις φωτογραφίες.







Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

TO 6o  ΓΕΛ ... ΣΤΟ  CERN

       

      Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών δράσεων που οργάνωσε το σχολείο μας επισκεφτήκαμε το ερευνητικό κέντρο
 CERN .Το CERN είναι το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο, το μεγαλύτερο κέντρο για τη Φυσική στοιχειωδών σωματιδίων στον κόσμο. Οταν ιδρύθηκε, το 1954, ήταν ένα από τα πρώτα συλλογικά Ευρωπαϊκά εγχειρήματα και αποτελεί, ήδη, ένα λαμπρό παράδειγμα διεθνούς συνεργασίας. Ο αρχικός αριθμός των 12 ιδρυτικών μελών, σήμερα, έχει αυξηθεί σε 20 κράτη μέλη

       Το CERN ερευνά τα συστατικά της ύλης και το είδος των δυνάμεων που την κρατούν ενωμένη. Οι ερευνητές χρησιμοποιούν όλες τις, υψηλού επιπέδου, επιστημονικές δυνατότητες που τους παρέχει το εργαστήριο. Πρόκειται για επιταχυντές που επιταχύνουν τα μικροσκοπικά σωματίδια σε ταχύτητες λίγο μικρότερες από την ταχύτητα του φωτός και ανιχνευτές που κάνουν τα σωματίδια αυτά "ορατά".

       To CERN βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Ελβετίας, λίγο έξω από τη Γενεύη. Η θέση του συμβολίζει το διεθνές πνεύμα συνεργασίας, που είναι και ο λόγος της επιτυχίας του εργαστηρίου.







Οι μαθητές μας ξεναγήθηκαν στους χώρους των πειραμάτων και συνομίλησαν με αξιόλογους επιστήμονες που εργάζονται σε αυτόν τον εξαιρετικό χώρο.





Το ταξίδι μας  δεν περιορίστηκε στο  CERN. Περιηγηθήκαμε και  σε άλλες πόλεις  της  Ελβετίας και  Γαλλίας και επιστρέψαμε γεμάτοι εικόνες ,παραστάσεις και εμπειρίες μοναδικές.










...και  επειδή  κάθε  ταξίδι  ανοίγει ένα  παράθυρο ...στο  σύμπαν και μας  υπενθυμίζει  ότι είμαστε  ένα    απειροελάχιστο  σπάραγμα   αυτού  του  θαυμαστού  ...μακρόκοσμου , που  αναζητάει  τη  βαθύτερη  ουσία  του , ας παρηγορηθούμε για όσα ερωτήματα  εναγώνια  παραμένουν  αναπάντητα με  λίγη  ποίηση...

Α. Εμπειρίκος
ΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ 

Πίσω και γύρω από τους αθανάτους
των ερήμων και των περιβολιών
Τα θνητά φυτά και οι άνθρωποι
ζουν και υπάρχουν.
Ο ουρανός είναι απύθμενος
και η θάλασσα πανδέγμων
Οι άνθρωποι όπως και τα φυτά
ζουν την ζωήν των.

Εκ πρώτης όψεως, τα πάντα φαίνονται αλλοπρόσαλλα,
όμως μια προσεκτική θεώρησις του συνόλου
καταδεικνύει στα έκθαμβα μάτια των παρατηρητών
ότι παντού υπάρχει μία καταπληκτική συνέπεια, μία δομή, μία αρχιτεκτονική
Όχι όμως της επιστήμης ή της τέχνης μα της φύσεως,
μη καταλήγουσα εις καμμίαν οριστική μορφήν
όπως εις τας οικοδομάς ή τα άλλα κτίσματα
μα που αποτελεί κατά ποικίλα διαστήματα προσωρινήν όψιν
μιας αείποτε εξελισσομένης ενδελεχείας
μιας αείποτης πολλαπλασιαζομένης διαθρώσεως και επικοινωνίας,
ενός αείποτε τελουμένου μυστηρίου,
που άλλοι το ονομάζουν Κόσμον,
άλλοι Χάος ή Αρμονία
και άλλοι Θεού σοφίαν.

Μέσα εις αυτήν την απέραντον μεγαλοσύνη
και τα μικρά και τα παραμικρά έχουν την πλήρη σημασίαν των
και την ανυπολόγιστον βαρύτητα των
Και εντός της αδιαπτώτου παρουσίας του αναμφισβητήτου αυτού συνόλου
των μικρών και τεραστίων, των ορατών και αοράτων, των λογικών και παραλόγων
οπίσω και γύρω από τους αθανάτους,
που φύονται και εις τους κρημνούς
και ζουν και εις τας ερήμους
τα θνητά φυτά, τα ζώα και ημείς οι άνθρωποι
όλοι μαζί παρά τον θάνατον
εις αιώνα τον άπαντα ακμάζομεν.


...και ζωγραφική


Από  πού ερχόμαστε;Τι  είμαστε; Πού  πάμε;   ΠΩΛ ΓΚΩΓΚΕΝ



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Πάνω σε ένα ποίημα....

Γράφει η μαθήτρια του Β1, Αλσού Ισαλμπάεβα

Με αφορμή μιας άσκησης στο μάθημα της λογοτεχνίας 
αποφάσισα να γράψω αυτό το ποίημα και αν μοιραστώ 
για πρώτη φορά με τόσα πολλά πρόσωπα 
τα συναισθήματα μου για τη μετανάστευση. 
Καθώς έγραφα το ποίημα αυτό σκεφτόμουν το ταξίδι μου από τη χώρα μου σε μια άλλη χώρα που λέγεται Ελλάδα. Η νέα αυτή πατρίδα μου δίνει καθημερινά πολλές ευκαιρίες παρόλα αυτά  όμως δεν ξεχνώ ποτέ τη μητέρα Πατρίδα. Αυτό το ποίημα είναι  αφιερωμένο σε όσα παιδιά ζουν σε μια δεύτερη πατρίδα και για όσα κάποια στιγμή αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους.

"Είμαστε κάτι"
Είμαστε κάτι πουλιά που ταξιδεύουν
στις εναλλαγές των εποχών.
Είμαστε κάτι αέρηδες που δεν μπορούν
να στεργιωνόσουν κάπου.
Είμαστε κάτι χιλιόμετρα που διανύουμε
για ένα καλύτερο αύριο,
ψυχές ατρόμητες σε ένα μέρος άγνωστο.
Είμαστε κάτι εισιτήρια χωρίς επιστροφή
και μια ανάμνηση από την προηγούμενη ζωή
Είμαστε ο καινούργιος τόπος μια φρέσκια πνοή.
Οι γλώσσες του κόσμου
και μια νέα αρχή.



Πάνω στο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη

[Είμαστε κάτι...]

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει


στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάκτυλά στα χάη,
στην κορυφή τους τ΄άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Ευχαριστούμε τη συνάδελφό μας  φιλόλογο του τμήματος , Άννα Ζωγάκη
που έδωσε την ευκαιρία στην Αλσού να εκφραστεί και σε μας να το απολαύσουμε.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Εκδρομή στο Ε.Κ.Ε.Φ.Ε. Δημόκριτος

Γράφει ο Ιωάννης Νικόλαου- Μπράζιος, μαθητής της Β τάξης

Αγαπητοί συμμαθητές, τι σκέφτεστε συνήθως όταν ακούτε τις λέξεις χημεία, βιολογία και φυσική;

     Εάν, είστε της θετικής κατεύθυνσης τότε πιθανότατα αυτές οι λέξεις αντηχούν ως παράδεισοι στα αυτιά σας ή ως κόσμοι μαγικοί μέσα στους οποίους μπορείτε να χάνεστε για ώρες. Τι συμβαίνει όμως όταν η κατεύθυνση σας είναι η θεωρητική ή όταν σας ενδιαφέρουν τα οικονομικά; Μήπως τότε οι παραπάνω επιστήμες σας φαίνονται ακατανόητες, δίχως αντίκτυπο στην πραγματικότητα  και οι μοναδικές σας αναμνήσεις είναι μακροσκελείς ονοματολογίες, ακαταλαβίστικοι τύποι και ένας ‘περίεργος’(συγγνώμη κυρία Χριστοπούλου) περιοδικός πίνακας; Στην περίπτωση που ταυτίζεστε, το Ε.Κ.Ε.Φ.Ε ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ είναι εδώ για να σας αλλάξει την γνώμη.

      Το εξαίρετο αυτό ίδρυμα ερευνών, το οποίο χρωστά το όνομά του στον αρχαίο προσωκρατικό-ατομικό  φιλόσοφο , είναι διαμορφωμένο με τρόπο τέτοιο ώστε οι επιστήμες να επικοινωνούν μεταξύ τους και πάνω από όλα να φέρνουν τις μεγάλες του αλήθειες και αποδείξεις σε ανθρώπινο επίπεδο. Στον μαγικό αυτό χώρο, θα δείτε να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια σας τα ανθρώπινα πάθη(αλκοολισμός, χρήση ουσιών) με τις συνέπειες τους, το πρώτο ρομπότ που περπάτησε επί ελληνικού εδάφους και άλλα πολλά. 

       

Η αξέχαστη αυτή εμπειρία θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου ως η σπουδαιότερη επιστημονική εκδρομή.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Ημέρα αθλητισμού, 2018

Ας κινηθούμε....

.......στην αυλή του σχολείου μας, παίζοντας ποδόσφαιρο


βόλεϊ



μπάσκετ

με φοβερούς διαιτητές
κάποιοι αγωνίζονται στο σκάκι
και άλλοι τρέχουν στο Ίδρυμα Νιάρχος



οι καλλιτέχνες μας δημιουργούν.....


.....εξαιρετικά έργα

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Μου έλεγαν όλα θα πάνε καλά ....


Για τη Βικτώρια, 20 Σεπτέμβρη 2018

Μου έλεγαν  όλα θα πάνε καλά. 
Δεν είναι τίποτα.
Όμως οι φωνές στο μυαλό μου
ήταν χειρότερες από τον μπαμπούλα
στην ντουλάπα.
Δεν με φόβιζε το τέρας κάτω από το κρεβάτι.
Με φόβιζε ο κόσμος, οι λέξεις, οι ματιές.
Ο τρίτος Παγκόσμιος συνέβαινε στο κεφάλι μου.
το μυαλό έριχνε σφαίρες στην καρδιά.
Η ψυχή δάκρυζε, άρχισε να πονά.
Πλέον δεν μπορώ να ανοίξω τα μάτια
όμως δεν πονάω.
Νιώθω την ανάγκη που ήθελα να νιώσω.
Νιώθω την καρδιά μου να πετάει 
στα σύννεφα.
Νιώθω την ψυχή μου να φωτίζει το βράδυ
τον ουρανό.
Νιώθω ελεύθερη.


Μαριάννα Μαυρογένη (μαθήτρια του Β2)


Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Στη Βικτώρια....

...που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ

από την Ειρήνη Τσακίρογλου, μαθήτρια της Γ Λυκείου



20.9.18 πτώση Βικτώριας

9.3.16 πτώση Αφροδίτης

Αν είμαι για ένα πράγμα περήφανη, αυτό είναι η μνήμη μου. Ξέρω ότι από τη στιγμή που δω, ακούσω ή ζήσω κάτι, θα αποτυπωθεί στη μνήμη μου. Για εσάς που δεν τις γνωρίζατε, αυτά είναι ημερομηνίες, απλές μέρες που ξυπνήσατε και απλά είδατε στις ειδήσεις ή στο ίντερνετ ένα "θλιβερό" γεγονός. Δεν σας είπαν τα ονόματά τους στα σχολεία σας, δεν ξέρατε το αγαπημένο τους φαγητό , δεν γνωρίζατε αν τους άρεσαν περισσότερο τα αστέρια ή η θάλασσα. Αποφάσισαν για εσάς τα σχολεία και αυτό το σάπιο κράτος να μην μάθετε για τις αυτοχειρίες τους, να μην μάθετε τις ιστορίες και τις ανησυχίες τους. Και ένας και δύο και τρεις δεν έμαθαν και υπήρξαν και άλλες πτώσεις η μία μετά την άλλη και κάθονται οι πολιτικοί και λένε αερολογίες για το πόσο "άσχημα" νιώθουν για το γεγονός ότι νέα παιδιά χάνονται. ΌΧΙ.

Οι γονείς , οι φίλοι , οι συγγενείς, τα αδέρφια, οι συμμαθητές , οι καθηγητές , αυτοί είναι που νιώθουν "άσχημα". Αυτό πρέπει να είναι οι ιστορίες τους; Ένα θέμα που θα συζητήσουμε στο διάλειμμα και μετά τι; Ποιος κάνει τι; Συνεχίζονται οι ζωές μας και νέα παιδιά δεν βρίσκουν τις φωνές τους, είναι δυστυχισμένα και πρακτικά δεν έχουν κανέναν. Δεν πρόκειται να αποστειρώσω αυτή εδώ τη δημοσίευση, ούτε να πω τα πράγματα πιο όμορφα για να μην διαταράξω την ηρεμία σας.Αυτές οι δύο ημερομηνίες είναι κάτι πολύ παραπάνω από απλά νούμερα, ήταν δύο όμορφοι άνθρωποι που αν κάποιος δεν σας πει για αυτούς δεν θα αγαπήσετε ποτέ το μυαλό τους.

Στο σχολείο μας παίρνουν τους καφέδες και τα κινητά αλλά δεν υπάρχει ένας κοινωνικός λειτουργός ή ψυχολόγος να είναι πραγματικά εκεί για εμάς όταν όλα καταρρέουν; Δεν το ξέρατε; Ναι και εμείς οι έφηβοι έχουμε προβλήματα, παρόλο που δεν τα υπολογίζετε και τα μειώνετε επειδή δεν είμαστε αρκετά ώριμοι στην ηλικία και δεν μεγαλοδείχνουμε. Χθες χάθηκε η Βικτώρια (3η λυκείου) και είχε μία ιστορία όπως όλοι μας, πριν 2.5 χρόνια χάθηκε η Αφροδίτη (3η γυμνασίου) και είχε μία ιστορία όπως όλοι μας. Πριν λίγο διάστημα χάθηκε ένα αγόρι στην Αργυρούπολη, τον έλεγαν Νικόλα και είχε μία ιστορία όπως όλοι μας. 
Όλοι προσπαθούν να αποφύγουν να πουν τα πράγματα όπως είναι: οι καθηγητές, οι γονείς μας. 

 Μόνο όμως αν ξέρετε τι δυστυχία υπάρχει στον κόσμο θα σταματήσετε να γκρινιάζετε για ανούσια πράγματα και να εκτιμήσετε τη ζωή σας. Αυτά τα παιδιά πάλευαν καθημερινά και δεν ακούστηκαν, υπάρχουν χιλιάδες , εκατομμύρια άλλα παιδιά που νιώθουν όπως η Βικτώρια, η Αφροδίτη και ο Νικόλας στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Σταματήστε να μένετε σε λεπτομέρειες και δείτε την ουσία, ακούστε αυτά τα παιδιά, ακούστε τους ανθρώπους που ένιωσαν την απώλεια , ακούστε και ο κόσμος θα γίνει λίγο καλύτερος μέρα με τη μέρα. Γιατί δεν είναι ημερομηνίες, είναι ανθρώπινες ζωές και αν τις υποτιμήσετε , η ζωή θα υποτιμήσει και εσάς κάποια στιγμή.

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ...



        Ξεκίνησε η νέα σχολική  μας  χρονιά! Σήμερα, μέρα  του  αγιασμού, ξαναβρεθήκαμε  στον γνώριμο χώρο μας, τολμώ  να  πω  αγαπημένο, για  να μοιραστούμε  το  ταξίδι  της  γνώσης και   τις εμπειρίες μιας  νέας  σχολικής  χρονιάς. Ας  ελπίσουμε ότι  το  κέφι  και  η  χαρά  του καλοκαιριού δεν  θα  μας  εγκαταλείψουν   και  με διάθεση  δημιουργική θα  πορευτούμε  και φέτος   στηρίζοντας  και  κατανοώντας  ο  ένας  τον  άλλον.











...ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ  ΧΩΡΙΣ  ΧΙΟΥΜΟΡ   Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ  ΑΝΕΚΤΗ...
ΚΑΙ  Ο  ΜΑΘΗΤΗΣ ...ΕΧΕΙ  ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ  ΤΟΥ ...
.



ΚΑΙ Ο  ΔΑΣΚΑΛΟΣ  ΘΕΛΕΙ  ...ΤΗΝ  ΦΡΟΝΤΙΔΑ  ΤΟΥ...