Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Εντροπία #14


     Πρέπει να πω πως η ανάρτηση που τώρα διαβάζεις είναι για μένα , μια από τις πιο περίεργες αναρτήσεις που έχω κάνει.....

Όχι τόσο γιατί γράφω μια νέα Εντροπία ένα χρόνο και κάτι μετά την τελευταία μου ανάρτηση, αλλά γιατί είναι η πρώτη ανάρτηση που κάνω χωρίς να έχω την ιδιότητα του μαθητή...

Πάμε όμως στο θέμα....

Φέτος είναι η πρώτη φορά που κάνω μάθημα σε άτομα Α Λυκείου...


Αφού λοιπόν δεν υπάρχει το φάντασμα που υπάρχει στην Γ Λυκείου που σου λέει : 
" Έλα πάμε γρήγορα , πρέπει να βγει η ύλη "
  έχεις την δυνατότητα να πεις και 2 λόγια με τα παιδιά...

Μέσα από αυτές τις συζητήσεις λοιπόν είδα κάτι που έβλεπα από τότε που ήμουν και εγώ μαθητής (Ναι λες και έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε  :P ) ...

Έκανα λοιπόν το λάθος να πω :

 " Και δεν μου λέτε ρε παιδιά, γιατί κάνετε φυσική ; Θα χρειαστούν στην  καθημερινή σας ζωή οι τύποι του Νεύτωνα π.χ. και θα είναι πρέπει να τους μάθετε ή δεν έχουμε βρει άλλο τρόπο να σας ζαλίσουμε και το κάνουμε με την Φυσική , τα Μαθηματικά και τα Αρχαία ; "


 Και εκεί είδα αυτό που πίστευα από τότε που ήμουν πίσω από τα θρανία...

Κάποιος δεν θέλει να σκέφτεσαι... 
Κάποιος θέλει να κάνεις κάτι γιατί σου έδωσαν εντολή και όχι κίνητρο να το κάνεις...

Γιατί δεν σου είπαν πότε το γιατί πρέπει να ξέρεις φυσική , μαθηματικά , γλώσσα ή αρχαία...
 Και το κυριότερο ,δεν σου είπαν πως 
Φυσική ΔΕΝ είναι να βρεις μια ταχύτητα....
Μαθηματικά ΔΕΝ είναι να λύσεις μία εξίσωση...
Γλώσσα ΔΕΝ είναι το πως θα γράψεις μία λέξη σωστά...
Αρχαία  ΔΕΝ είναι να μάθεις απ 'έξω μία μετάφραση....

Δεν σου είπαν πως όλα τα παραπάνω δεν είναι μαθήματα αλλά επιστήμη....


 Φτάνεις στο σημείο λοιπόν , όταν για χρόνια δεν σου δίνουν κίνητρο αλλά μια εντολή , να μην ζητάς και εσύ από την μεριά σου το κίνητρο αλλά απλά να εκτελείς....
Δεν ρωτάς κανέναν γιατί να κάτσεις να διαβάσεις αλλά κοιτάς πως θα πάρεις καλό βαθμό ...

Φτάνεις στο σημείο , ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνεις , να εκτελείς απλά και όχι να σκέφτεσαι....


Όμως σίγουρα είναι πιο εύκολο να σου δίνω εντολές παρά κίνητρα...
Και σίγουρα με βολεύει να εκτελείς μόνο και όχι να σκέφτεσαι....
 

  

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

" Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή..."

      Ο Πέτρος Αρμάος γράφει για έναν μοναδικό άνθρωπο, έναν υπέροχο Έλληνα, έναν σοφό:

     Πέθανε το βράδυ της Παρασκευής 22 Αυγούστου, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 108 ετών, ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς - η γηραιότερη εν ζωή προσωπικότητα της χώρας.


"Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή... Θυμάμαι -ξέρετε- τον κομήτη του Χάλεϊ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην - μικρό παιδί- σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη...".

       Πέρασαν 107 χρόνια από το Νοέμβριο του 1906 οπότε γεννιόταν στον Πειραιά ο Εμμανουήλ Κριαράς, πέρασαν περί τα 100 από την παιδική του ζωή στη Μήλο, την εφηβική αργότερα στην Κρήτη (τόπο καταγωγής των γονιών του), την Αθήνα ύστερα για σπουδές στη Φιλοσοφική σχολή και για εργασία (επί 20 συνεχή χρόνια στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών). Μεσολάβησε το Μόναχο και το Παρίσι κι ύστερα "ανέβηκε" στη Θεσσαλονίκη (Από το 1950 οπότε εκλέχτηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της). Μέχρι το 1968 δίδασκε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία. Ήταν τότε που τον εξώθησε σε παραίτηση- συνταξιοδότηση η Χούντα. Έκτοτε, ήταν …ομότιμος καθηγητής (συνταξιούχος) επί 45 χρόνια .

     Απολύθηκε απ τη Χούντα αλλά, συνέχισε. Με τη σύνταξη του Λεξικού της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας, με τη μαχητική στήριξη της δημοτικής και του μονοτονικού συστήματος (πρόεδρος της επιτροπής για το μονοτονικό το 1981).

Έργο του Κώστα Λούστα, 1995.
  "Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ - δυστυχώς - την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω." Είναι βάρος πια η ζωή μου" έλεγε προ εξαετίας -μόλις που είχε "κατακτήσει" το αιωνόβιος.

Άλλαξε σύντομα γνώμη. Δυο-τρία χρόνια μετά δήλωνε "Όχι δε φοβάμαι το θάνατο. Δεν θέλω όμως να πεθάνω αμέσως... Θέλω να ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες των κειμένων μου"... Βλέπω τη ζωή του ανθρώπου στη γη ως ένα τραγικό γεγονός. Διότι δεν δίδει η ζωή ευτυχία. Ο άνθρωπος είναι τραγική μορφή στη Γή. Το γεγονός ότι έχει συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας".





         Και πρόσφατα (στα τέλη του 2011 -μεσούσης της οικονομικής κρίσης) ο ...σοφός καθηγητής δήλωνε: "Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά και κυρίως - οικονομικά αδιέξοδα. Θα ήθελα να είχa πεθάνει , να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Φταίμε κι εμείς . Λειτουργήσαμε όλοι - κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας , της κλεψιάς , της απάτης . Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο… Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε , η λύση, είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου . Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες..."

          Ο καθηγητής Κριαράς πέθανε εχθές - ήρεμα και "κανονικά" - όπως του άρεσε να λέει περιγράφοντας τη ζωή του- στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Στο ίδιο σπίτι, της οδού Αγγελάκη, που τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε ως βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του , εκεί όπου δεχόταν πρωθυπουργούς, υπουργούς, συνεργάτες του.
 
Ο Εμμανουήλ Κριαράς από τον Αλέκο Παπαδάτο, όπως δημοσιεύεται στο εξώφυλλο του Books' Journal.
Η σύζυγος του - Αικατερίνη Στριφτού, καθηγήτρια ψυχοτεχνικής στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας - με την οποία είχαν παντρευτεί το 1936- είχε πεθάνει την πρωτομαγιά του 2000. Δεν είχαν κάνει παιδιά.
    "Φεύγοντας" ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς αφήνει πίσω του (για τους μελετητές και φοιτητές του) εκατοντάδες τόμους με πραγματείες, μελέτες , επιστολές, κείμενα, 14 τόμους του µνηµειώδους έργου "Λεξικό της Βυζαντινής Γραµµατείας". Τη συνέχεια ανέλαβε το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας . Ήδη έχει τυπωθεί και κυκλοφορεί ο 18ος τόμος...
Για τους υπόλοιπους; Τον αγώνα του για το Δημοτικισμό , τη σοφία και τη διαύγεια του πνεύματός του - όπως αυτές "έλαμψαν" σε σειρά συνεντεύξεων που έδωσε -ειδικά μετά τη συμπλήρωση των 100 "πρώτων" χρόνων της ζωής του. Με τα δικά του λόγια:

"Διδασκαλία του ήθους δεν υπάρχει. Μαθαίνουμε την τεχνική. Πώς να μεταδώσουμε τις γνώσεις. Αλλά πώς να βελτιώσουμε το ήθος του ανθρώπου δεν το μάθαμε..."

"Η έξαρση είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή. Να εξαρθείς πάνω από τον εαυτό σου. Από τα πάθη σου. Σπάνια εξαίρονται οι άνθρωποι. Η ζωή όλων βέβαια ενέχει στιγμές έξαρσης. Όταν λες την αλήθεια -ακόμα κι όταν σε θίγει, σε πειράζει -είναι έξαρση. Η θυσία για τον άλλο, ο έρωτας, η φιλία, η αφοσίωση είναι έξαρση..."



"Ανυψώνει τον άνθρωπο ο Έρωτας. Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας. Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι …πέτρα…"  

                   

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Αφιερωμένο εξαιρετικά...


11 Σεπτέμβρη 2014, ζεστό και υγρό πρωινό, 
και το σχολειό, λουσμένο σε εκείνο 
το μοναδικό φως του φθινοπώρου  ,
 ανοίγει τις πόρτες του -τις θέλουμε φιλόξενες-  
σε παιδιά, καθηγητές και γονείς,
στο καθιερωμένο πρώτο ραντεβού για τον Αγιασμό.

Μαριλένα, Ρένος, Νίκος, Γ Λυκείου, έτοιμοι για όλα!;
Καθεμία και καθένας από εμάς κουβαλάει 
και θα κουβαλάει για πάντα
εικόνες και συναισθήματα από αυτές τις πρώτες συναντήσεις του χρόνου,στα σχολεία,

όμως για κάποιους, οι συναντήσεις αυτές  
έχουν το δικό τους ιδιαίτερο νόημα χρωματισμένο
από συναισθήματα που γεννούν καινούργιοι ρόλοι.

Αφιερωμένη λοιπόν αυτή η ανάρτηση, 
στους δάσκαλους του σχολείου μας 
που έφυγαν με σύνταξη
και τους νιώθουμε ακόμα και πάντα δίπλα μας,
η αύρα τους υπάρχει παντού, 
για εμάς που έχουμε ζήσει κάμποσα χρόνια εκεί.

Αφιερωμένη και στους νέους συνταξιδιώτες, 
στον καινούργιο διευθυντή 
και τους νέους συναδέλφους μας 
που προστέθηκαν φέτος στο δυναμικό του 
6ου Λυκείου Καλλιθέας.

Αφιερωμένη και στους απόφοιτους που μας τίμησαν με την παρουσία τους, 
τα χαμόγελα, τη δροσιά, τις ελπίδες τους, την αγάπη...


Σωτήρης Μίχας, μαθηματικός, ο νέος μας διευθυντής....

Προσθήκη λεζάντας

.....και δίπλα του η νέα μας υποδιευθύντρια , η Αθηνά Πάνια,
ενώ παρακολουθεί ο αγαπημένος προηγούμενος διευθυντής Δημήτρης Βάγιας
και η Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Αναστασία Παπαθανασίου.
Η γωνιά των αποφοίτων,
κοντά τους ο Πολ Τουάρντιτς και η Αννα  η Ζωγάκη
σε ένα πέρασμα που εξελίσσεται....

σε ζεστή αγκαλιά!

Απόφοιτοι με τον κ. Στεφάνου...
... ενώ η φετεινή Τρίτη Λυκείου ξεκινάει και επίσημα την προσπάθεια της ,
κάτω από το βλέμμα της κ. Τρεμούλη και του κ. Παπασταμόπουλου .

Χαμόγελα και από τους καθηγητές της Ενισχυτικής Διδασκαλίας
του σχολείου μας. Ευχαριστούμε!

Καλή μας Χρονιά!

Υ.Γ. Παρακαλούμε για την επιείκεια σας για το φωτογράφο και  τις πιθανές παραλείψεις του, είναι καινούργιος κι αυτός, βλέπετε σ΄αυτό τον ρόλο.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Ξεκίνημα

Η σχεδία μας "σαλπάρει" για μια ακόμη χρονιά! Δεν ξέρω αν χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή για μια σχεδία, όμως ποια άλλη λέξη δημιουργεί τέτοιους συνειρμούς;;;
Ξεκίνημα, ταξίδι, νερά, αγωνία, προσμονή, ελπίδα.....


Τα συναισθήματα ανάμικτα, τα μάτια θολώνουν, γιατί αγαπημένοι μας συνάδελφοι και φίλοι, 
μας έφυγαν από το σχολείο, 
αλλά έχουμε την ελπίδα 
και ευχόμαστε να είναι δίπλα μας, 
με όλους τους τρόπους 
που μηχανεύονται οι άνθρωποι,
 για μη χωρίζουν ποτέ.



Δημήτρης Βάγιας, αγαπημένος διευθυντής μας μέχρι τότε,γιορτή αποφοίτησης 2014

Ευχόμαστε και από εδώ Δημήτρη, Κατερίνα, Δήμητρα, Διονύση, Θανάση, Μανώλη, Πολ να περνάτε καλά, να είστε γεροί και να χαρείτε τη νέα φάση που ξεκινάει και για εσάς .


Κατερίνα Πασσά, αγαπημένη υποδιευθύντρια μέχρι τον Ιούνιο του 2014

Μανώλης Καπετανάκης, Πολ Τουάρντιτς, φιλαράκια για πάντα, σε χαρακτηριστική πόζα!

Διονύσης Μάνεσης, στη βιβλιοθήκη που ο ίδιος έστησε, με αγαπημένες μαθήτριες του τότε....
Δήμητρα Δράνια, χαμόγελα με φόντο ποίηση, της ταιριάζει πραγματικά!

Θανάσης Μπουρλέκας, ο τρίτος από τους μαθηματικούς, που μας λείπουν....

Ξεκίνημα λοιπόν για τους συναδέλφους που αφυπηρέτησαν, 
ξεκίνημα για τα παιδιά μας της Γ΄Λυκείου
 που ταξιδεύουν σε καινούργια νερά,
ξεκίνημα για το νέο μας διευθυντή και την υποδιευθύντρια μας (θα επανέλθουμε σχετικά με ειδικό ρεπορτάζ!),


Φετινές μας απόφοιτες, υπέροχα χαμόγελα!

ξεκίνημα για τους αγαπημένους μαθητές μας,αλλά και για εμάς που επιμένουμε και σας περιμένουμε συντρόφους στο ταξίδι , γιατί ...η σχεδία μας είναι μεγάλη και χωράει πολλούς και οι θάλασσες απέραντες!



Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Σχεδια για ένα καλοκαίρι



Τετάρτη βράδυ, στο θερινό "σινε σχολείον", παραδοσιακά, στο αίθριο.
Παρασκευή στην αυλή, η παράσταση για τον Ελύτη και ο αποχαιρετισμός στα τριτάκια και σε κάποιους καθηγητές που φεύγουν.






Μαζευόμαστε. Διαθέσεις πιο καλοκαιρινές. Μερικοί φοιτητές, καθώς οι εξεταστικές σιγά σιγά τελειώνουν και επιστρέφουν στα πάτρια εδάφη. Μαθητές, καθηγητές, φίλοι, όλοι μαζί. Ανταλλάσσουμε κουβέντες και χαμόγελα. Πολλές φορές τα μάτια λένε αυτά που τα στόματα δεν τολμούν. Σχέδια για το καλοκαίρι, για το αύριο. Μικροί, πρόχειροι απολογισμοί. Αναμνήσεις. Σε πολλούς ένας μόνιμος κόμπος στο λαιμό.
Χαιρετάμε τη χρονιά, τους φίλους που κάναμε, συνοδεύοντάς τους με ευχές. Κι η αίσθηση του αποχωρισμού βαραίνει τα πόδια και υγραίνει τα μάτια.
            Νιώθω έτσι πως τα καταφέραμε κι αυτή τη χρονιά. Καταφέραμε να ξαναπλώσουμε ένα δίχτυ αγάπης, έγνοιας, συντροφικότητας. Να νοηματοδοτήσουμε το σχολικό χώρο, να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας.







         Κάπως έτσι και με τη σχεδία μας. Ταξιδεύοντας στα χίλια κύματα άλλος χάνεται, άλλος γαντζώνεται απ  αυτή, στεριές πλησιάζουν και στεριές απομακρύνονται, μέρες φιλόξενες με αεράκι πρίμο και μέρες κακιασμένες να μας τσακίζουν, όπως κι αν έχει, ο περίπλους της συνεχίστηκε κι αυτή τη χρονιά – σημείο αναφοράς πια για τους επιβάτες της, επτά χρόνια κιόλας από τον απόπλου της.
            Ρίχνουμε άγκυρα σε απάνεμο όρμο, να ξεκαλοκαιριάσουμε.
            Και έχει ο Σεπτέμβρης.
            Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014




Περπατάς ανέμελος/η στο δρόμο. Κάποιος περνά από δίπλα σου, σταματά για ένα λεπτό, σε κοιτάζει εξεταστικά  και  με απόλυτη φυσικότητα ξεφουρνίζει: «τα χάλια σου έχεις».
Βγάζεις βόλτα το μωρό σου, μια γιαγιάκα σκύβει να το κανακέψει και σηκώνοντας το κεφάλι, σχολιάζει : «πω, πω κακάσχημο είναι, έμοιασε στη γυναίκα σας».

Εξωφρενικό, έτσι ;

Κι όμως, σε έναν κόσμο όπως αυτός που ζει ο Μαρκ Μπέλισον (Ricky Gervais) στην ταινία The Invention Of Lying (H εφεύρεση του ψέματος ), όλοι μιλούν με απόλυτη ειλικρίνεια και ευθύτητα, πληγώνοντας ,βέβαια, συχνά χωρίς να το θέλουν, τους συνανθρώπους τους. Κι αυτό, γιατί δεν γνωρίζουν τι πάει να πει ψέμα. Ό,τι ειπώνεται είναι η απόλυτη αλήθεια, αν και πολλές φορές οι άνθρωποι φαίνεται να απολαμβάνουν την αναπόφευκτη κακεντρέχεια.



Μάλιστα, κατά τα πρότυπα της δικής μας κοινωνίας, το χρήμα, η δύναμη και η αψεγάδιαστη εξωτερική εμφάνιση θεωρούνται οι απόλυτες «αρετές». Είναι μάλιστα εμφανέστατη μια προσπάθεια-τάση για καλό ζευγάρωμα,  τέλειο γονιδιακό συνδυασμό, που φυσικά αποκλείει όσους  δεν τις διαθέτουν. Αυτοί θεωρούνται αποτυχημένοι, άχρηστοι.  Με λίγα λόγια, ένας κόσμος επιφανειακός, γεμάτος ταμπέλες.

Στην κατηγορία των αποτυχημένων ανήκει και ο Μαρκ, καθώς ούτε διακεκριμένος στο επάγγελμά του είναι, ούτε όμορφος -με τη συμβατική έννοια- είναι, ούτε λεφτά έχει. Και φυσικά αυτό είναι κάτι που του το τρίβουν στη μούρη κάθε μέρα γείτονες, συνάδελφοι, φίλοι, άγνωστοι.



Ώσπου μια μέρα, σε μια κατάσταση πλήρους αδιεξόδου, ανοίγει το στόμα του και ξεφουρνίζει κάτι που δεν είναι αλήθεια! (Βγάλτε τις κουδουνίστρες σας, το πρώτο ψέμα μόλις γεννήθηκε!)
Στην αρχή χρησιμοποιεί αυτή τη μοναδική ικανότητά του για την προώθηση των συμφερόντων  του στη δουλειά,  για φήμη, αναγνώριση ή απλώς για να κερδίσει τη συμπάθεια των συνανθρώπων του, οι οποίοι δεν αμφισβητούν τα λεγόμενά του, ούτε στο ελάχιστο.

Λίγο καιρό αργότερα, βέβαια, βλέποντας τη μητέρα του να εξαϋλώνεται σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου , πάντα με το φόβο ότι θα χαθεί σε μια «αιωνιότητα ανυπαρξίας», αρχίζει τα ψέματα παρηγοριάς, παραμυθίας, σκιτσάροντας έναν «άνθρωπο στον ουρανό», ο οποίος θα της χαρίσει μια ζωή ευτυχισμένη σ’ ένα μέρος που λέγεται «παράδεισος».
Έτσι, ξυπνάει το ενδιαφέρον των υπολοίπων, που ζητούν εναγωνίως λεπτομέρειες για το Θεό, που μέσα απ’ τα λόγια του Μαρκ, μια φαίνεται πανάγαθος και μια τιμωρός ("good guy and a prick") κλπ κλπ…

Όπως φαίνεται, η ταινία αγγίζει μπόλικα θέματα:

Τα λευκά, κατά συνθήκη ψεύδη,

Το πώς η κοινωνία διαστρεβλώνει και διαμορφώνει την οπτική μας και το τι αναγνωρίζουμε ως ωραίο,

Τη θρησκεία,

Κι άλλα πολλά.

Η αλήθεια είναι ότι σε βάζει σε σκέψεις.


Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος αν το γειτονόπουλο δεν θεωρούνταν πια ως «ο κοντός, χοντρομπαλάς Μπράιαν» αλλά «ο Μπράιαν με το όμορφο χαμόγελο »;

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Ο τοίχος έχει τη δική μας ιστορία

    Ήταν η σχολική χρονιά 2002-2003, η πρώτη χρονιά που  6 ο λύκειο ξεκινούσε τη λειτουργία του στο καινούριο του κτίριο, αυτό που στεγάζεται σήμερα. Φθινόπωρο του 2002, 80 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή. Οι συναδέλφισσες Λίλα Τζέτζου και Άννα Ζωγάκη προγραμμάτισαν μια μεγάλη εκδήλωση μνήμης με τίτλο « Μνήμη Μικράς Ασίας. Μνήμη χαμένων πατρίδων». Δούλεψαν πολύ με τα παιδιά, ετοιμάστηκαν προβολές, ανακοινώθηκαν ομαδικές εργασίες –ήταν η πρώτη φορά που χαιρόμασταν την αίθουσα εκδηλώσεων του καινούριου σχολείου. Και η αίθουσα υποδοχής; Να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη; Με την όρεξη του πρωτοφανέρωτου, παιδιά και μεγάλοι μαγειρέψαμε, στήσαμε έναν τεράστιο μπουφέ, μαμάδες και γιαγιάδες έφεραν μικρασιάτικα φαγητά και γλυκά που είχαν μάθει να φτιάχνουν στις χαμένες πατρίδες τους.

            Έτσι συναντηθήκαμε με τη χαρά ότι το λύκειό μας  μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από ένα άχαρο μηχανισμό προετοιμασίας υποψηφίων για πανελλαδικές. Ακολούθησαν πολλές πολλές ιδέες και πολλές, πάρα πολλές δραστηριότητες, που αρκετές κρατάνε μέχρι και σήμερα. Προσκλήσεις ανθρώπων σημαντικών, ημερίδες για θέματα, αφιερώματα σε ανθρώπους του πολιτισμού και θέματα, συνεργασίες με άλλα σχολεία, πολλές, πάρα πολλές εκδηλώσεις, πέρα από τις καθιερωμένες των γιορτών, πολλή μουσική, λέσχη ανάγνωσης και συναντήσεις με συγγραφείς, κινηματογραφική λέσχη χειμερινή και θερινή, στο μεταξύ η περιβαλλοντική ομάδα όλο και φρόντιζε τον κήπο, τον καλλιεργούσε και τον καλλιεργεί, έστηνε κάδους ανακύκλωσης και αναλάμβανε πρωτοβουλίες, σιγά σιγά βγάζαμε το κεφαλάκι μας έξω, περίπατοι και επισκέψεις, παρακολούθηση παραστάσεων, πολλές κυριακάτικες συναντήσεις μέσα και έξω από το σχολείο, συμμετοχές σε προγράμματα και θεσμούς (πόση ιστορία η ομάδα MUN), θεατρικές παραστάσεις, χοροί, παραδοσιακοί και μοντέρνοι, πού να τα θυμάται όλα κανείς..
            Κάποιες απ’ αυτές τις αναμνήσεις τις κάναμε αφίσες και τις τοποθετήσαμε στο μεγάλο τοίχο της αίθουσας υποδοχής. 42 αφίσες για την ώρα, όσες βρήκαμε και θυμηθήκαμε, και αφήσαμε και χώρο για επόμενες. Χρειάστηκε μάλιστα, για να χωρέσουν, να μετακομίσουμε σε άλλο τοίχο τα πολλά αθλητικά διπλώματα και τους επαίνους που υπήρχαν εκεί – άλλη μεγάλη ιστορία οι αθλητικές δραστηριότητες.
Ο τοίχος πριν, χωρίς τα καδράκια, παραμονές χριστουγεννιάτικων διακοπών ,
τη μέρα του bazaar της περιβαλλοντικής


            Πέρα από τη μικρή κατάθεση στοιχείων ιστορίας του σχολείου, σημαντική θεωρούμε την έμπνευση που μπορεί να αντληθεί στο μέλλον, ώστε να συνεχιστεί αυτή η πορεία. Ας το ελπίσουμε. 

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

"...στο πιο μικρό λουλούδι πες να με θυμάται."





Εξασφαλίσαμε κάποια βιντεάκια από την παράσταση-μικρό αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη 
"Εμπρός, ας ανηφορίσουμε τις ίδιες θάλασσες" ( Λίλα, ευχαριστούμε - πάντα!)
Και, μέρες, που είναι, μέρες εξετάσεων  αλλά και απολογισμών, ας χαιρόμαστε χωρίς πολλά λόγια αυτά που κατάφεραν, δουλεύοντας με πολλή όρεξη, οι:
Πάνος και Παντελής, από την Α΄ λυκείου
Ειρήνη, Βασιλική, Κατερίνα, Αναστασία, Πάνος από τη Β΄ 
και Ελεάννα, από τη Γ΄ ( Ελεάννα, καλές επιτυχίες, δε μασάμε!)
Την παράστασή μας θα την ξαναπαίξουμε στις 28 Ιουνίου, στο αίθριο, 
αποχαιρετώντας τα τριτάκια μας αλλά και τη χρονιά που φεύγει.
video

video


video

video

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

"Δεύτερη ζωή δεν έχει"


Καθώς τα μαθήματα ουσιαστικά τελείωσαν, οι τάξεις ερημώσαν (αυτές της Γ΄ λυκείου νωρίτερα, κατά τη γνωστή και θλιβερή συνήθεια των τελευταίων ετών..), οι δραστηριότητες σχεδόν έπαυσαν ή, κάποιες λίγες, περιμένουν τις μετά τις εξετάσεις μέρες, καθώς απομένεις, λοιπόν, σε ένα άδειο από παιδιά σχολείο, κάποιες σκέψεις έρχονται πιο φυσικά και πάντα επίκαιρες:
            Πόση ανάγκη να μη «σταματά να τραγουδά»  το σχολείο. Να είναι εκεί, ζωντανό, για τα παιδιά του, τους γείτονες, τον πολιτισμό. Άσυλο, κύτταρο σκέψης και δημιουργίας. Να μην περιμένει νεκρό το Σεπτέμβρη, για να εφαρμόσει τις νέες ιδέες ( 28 παιδιά στο τμήμα – τι ιδέα!).  Γίνεται; Όλα γίνονται – και τίποτα δε γίνεται.  
       
            Σ’αυτό το σχολείο ( και σε αρκετά άλλα, φαντάζομαι) τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν πολλές πρωτοβουλίες, κυοφορήθηκαν ιδέες που κάποιες εφαρμόστηκαν με λιγότερη ή περισσότερη επιτυχία. Προστατεύτηκαν,  έτυχαν φροντίδας, διακοσμήθηκαν οι χώροι του, αποκτήθηκαν και ζωντάνεψαν πολλά ταμπλό που έγιναν πεδία επικοινωνίας και έκφρασης, ζωντάνεψε ο κήπος του που όλο και μεγαλώνει, έγινε όμορφος και παραγωγικός, πεδίο κι αυτός ζωής από χώρος ανύπαρκτος, στήθηκε ένας αυτοσχέδιος χώρος γεμάτος βιβλία, μουσική, ιδέες, βιβλιοθήκη λειτουργική και δανειστική, εμπλουτίστηκαν, λειτούργησαν και λειτουργούν τα εργαστήρια, η αίθουσα πληροφορικής,
θεμελιώθηκαν θεσμοί, όπως η λέσχη ανάγνωσης, οι κινηματογραφικές προβολές, το ιστολόγιό μας άντεξε στο χρόνο και προτείνει ακόμα με την ύπαρξή του ένα χώρο συνάντησης και διαλόγου, ποικίλες εκδηλώσεις και δραστηριότητες, επισκέψεις σε σημαντικούς χώρους της πόλης, εκδηλώσεις που βοηθάνε τα μέλη της σχολικής κοινότητας να λειτουργούν σύμμαχα, σε κλίμα οικειότητας και αγάπης.

            Δεν τα σημειώνω αυτά για να εξωραΐσω  την πραγματικότητα. Για να την ξορκίσω τα γράφω. Για να επαγρυπνούμε, να μην παραιτούμαστε, να συνεχίσουμε να ενεργούμε. Με τα απλά υλικά του πολιτισμού. Απογέματα με προβολές, συζητήσεις, εκθέσεις, εκδηλώσεις.. Τι χρειάζεται για να γίνει αυτό, πέρα από τη δική μας διάθεση και συμμετοχή; Ποιον περιμένουμε; Γιατί δεν ανοίγουμε το σχολείο, το σχολείο μας; Υπάρχει μια βάση. Τόσα χρόνια κάτι κάναμε, κάτι είδαμε, κάτι καταλάβαμε. Γιατί δεν πεισμώνουμε να μην υποχωρήσουν όλα αυτά αλλά και να πολλαπλασιαστούν; «Δεύτερη ζωή δεν έχει» - χρειάζεται να το πει ο Ελύτης;

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Η Selma Ancira ταξιδεύει και μας ταξιδεύει


Την Πέμπτη 8-5-14 στις 12.00΄, θα έχουμε την τύχη και τη χαρά να φιλοξενήσουμε για λίγες ώρες στο σχολείο μας τη μεξικάνα μεταφράστρια Selma Ancira, να την ακούσουμε και να συζητήσουμε μαζί της σε μια συνάντηση που της δώσαμε τον τίτλο «Ταξίδια της μετάφρασης», νιώθοντας πως η μετάφραση είναι η αφορμή να ταξιδέψεις με/σε ένα κείμενο και στη συνέχεια να το ταξιδέψεις σε άλλους ανθρώπους, άλλες χώρες.
            Είναι κι ο ίδιος ο τρόπος της  δουλειάς και της ζωής της Selma Ancira τέτοιος που οδηγεί κατευθείαν στο θέμα μας: η αγάπη και το πάθος για κάποια κείμενα και κάποιους συγγραφείς αποτελούν οδηγό της, η ανεξάντλητη δίψα για τη ζωή και τους ανθρώπους, το φιλέρευνο πνεύμα της, η βαθιά αφοσίωση  στο έργο της, η εργατικότητά της, αποτελούν βασικές παραμέτρους της προσέγγισής της στα έργα με τα οποία χτίζει γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους.

            Ας αφήσουμε τα ταξίδια να μας πουν δυο λόγια για τη ζωή της:
Τα ταξίδια της Selma Ancira

Το ταξίδι της ζωής της Selma Ancira ξεκινάει από το Μεξικό. Κόρη του μεγάλου μεξικάνου ηθοποιού Carlos Ancira ταξιδεύει από μικρή μέσα από τις παραστάσεις του θεάτρου.
            Αργότερα τη συναντάμε στη Ρωσία, στη Μόσχα, να σπουδάζει ρωσική φιλολογία και σιγά σιγά, καθώς γοητεύεται από την ποίηση της Μαρίνας Τσβετάγιεβα, να  αρχίζει, μέσα από τη μετάφραση,  τις απέραντες διαδρομές της στη ρωσική  λογοτεχνία. Μεταφέρει όλο το έργο της ρωσίδας ποιήτριας στον ισπανόφωνο κόσμο και αυτό είναι μόνο η αρχή. Δουλεύοντας παθιασμένα, εντατικά και συστηματικά, μεταφράζει πολλούς σημαντικούς ρώσους συγγραφείς. Ανάμεσα σ’ αυτούς τη Νίνα Μπερμπέροβα, το Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Τσέχωφ, Ντοστογιέφσκι, Σεργκέι Άιζενστάιν, Γκόγκολ, Πάστερνακ, Βίκτορ Πελέβιν, Μπουλάτ Οκουτζάβα, Βικτώρια Τοκάρεβα, τα περίφημα ημερολόγια και αλληλογραφία του Τολστόι, Πούσκιν.
            Σύντομα η Selma Ancira θα αποκτήσει και άλλη αγάπη: την Ελλάδα. Δε διστάζει να ταξιδέψει στην πατρίδα μας, να σπουδάσει ελληνικά και ελληνική λογοτεχνία στο  Πανεπιστήμιο της Αθήνας και σύντομα θα ξεκινήσει τις περιπλανήσεις της στα έργα του Σεφέρη, του Ρίτσου, της Μαρίας Ιορδανίδου, της Λούλας Αναγνωστάκη, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σφραγίζοντάς τους  τα διαβατήρια για τον ισπανόφωνο κόσμο.

            Θα εγκατασταθεί στη Βαρκελώνη και από το μικρό, λιτό και ζεστό της διαμέρισμα θα συνεχίσει τα ταξίδια της στη ρώσικη και την ελληνική λογοτεχνία, την ίδια στιγμή που και στη ζωή της στήνει γέφυρες με τους τόπους που λατρεύει: Στη Ρωσία διοργανώνει κάθε χρόνο συνάντηση μεταφραστών του Τολστόι, συμμετέχει σε συνέδρια και εκδηλώσεις, στην Ελλάδα απολαμβάνει αυτά που τόσο αγαπάει. Αλλά κι οι μεταφράσεις της την παρασύρουν στους τόπους τους, συχνά επισκέπτεται μέρη που αναφέρονται στα βιβλία που μεταφράζει, η μετάφραση γίνεται όχημα, μαγικό χαλί που την ταξιδεύει, το κάθε βιβλίο πρώτα το νιώθει, το ζει, και μετά του δίνει το σχήμα του στη νέα γλώσσα.

            Περισσότερα από 100 βιβλία λογοτεχνικά, απαιτητικά, καρποί αγάπης και σκληρής όσο και απολαυστικής δουλειάς. Τώρα η Selma ταξιδεύει για να παραλαμβάνει  βραβεία. Στη Μόσχα, το Μεξικό, τη Μαδρίτη –εκεί θα πάρει το μεγάλο εθνικό βραβείο μετάφρασης για το σύνολο του έργου της. Αλλά ταξιδεύει και για να εκθέτει τις φωτογραφίες της. Φωτογραφίες που δεν κοσμούν πια μόνο τα εξώφυλλα των βιβλίων που μεταφράζει, αλλά και αίθουσες τέχνης στη Βαρκελώνη, το Παρίσι, το Μεξικό, την Κύπρο, τη Νάξο.

            Το ταξίδι για τη Selma Ancira είναι ό,τι την αντιπροσωπεύει περισσότερο. Και το ταξίδι της στις λέξεις, τις σημασίες, τους τόπους και τις ψυχές των ανθρώπων, στα τοπία και στην κάθε της μέρα, χάνει τη μεταφορικότητά του, γίνεται πραγματικό ταξίδι στη ζωή.
            Ταξιδεύουμε, λοιπόν. Πέμπτη 8-5-14, ώρα 12.00΄. Με την καλύτερη παρέα. Και αυτό το μάθημά μας θα είναι ανοιχτό. Για τους παλιούς μας μαθητές και συναδέλφους, τους γονείς, τους φίλους. Σας περιμένουμε.