Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Yπάρχει και η TΤIP και μας απειλεί!

Ερωτήσεις που θα μπορούσε να θέσει ο καθένας και η καθεμιά απαντά η  υπεύθυνη του Τμήματος Εκστρατειών του ελληνικού γραφείου της Greenpeace  Nαταλία Tσιγαρίδου  
            
http://www.lifo.gr/print/foni_laou/10018


        Τι είναι η TΤΙΡ;

        Η TTIP (Διατλαντική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων) αποτελεί κατά πάσα      πιθανότητα τη μεγαλύτερη εμπορική συμφωνία διεθνώς, η οποία, εφόσον τεθεί σε ισχύ, θα   καλύπτει το εμπόριο μεταξύ των ΗΠΑ και της Ε.Ε., δηλαδή το ένα τρίτο περίπου των    παγκόσμιων εμπορικών ροών. Η TTIP θα επηρεάσει σχεδόν κάθε τομέα της οικονομίας και   της ζωής μας γενικότερα, από τον τομέα της γεωργίας και της υγείας μέχρι τα εργασιακά       δικαιώματα.

http://ripiscostas.blogspot.gr/2015/06/blog-post_12.html


              Ποιος είναι ο στόχος της TΤΙΡ;
Ο στόχος της συμφωνίας είναι να απομακρύνει και τα τελευταία εμπόδια στο εμπόριο μεταξύ των ΗΠΑ και της Ε.Ε., προστατεύοντας, πάνω απ' όλα, τα συμφέροντα των επενδυτών και των πολυεθνικών επιχειρήσεων.

http://www.capital.gr/story/3123911               
            
        Τι μας φοβίζει σε αυτήν τη συμφωνία;

      Καταρχάς, οι διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία διεξάγονται σε καθεστώς απόλυτης μυστικότητας, κάτι που μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλέσει ως προς το περιεχόμενό της. Επιπλέον, όπως επιβεβαιώνεται τελικά από τα ίδια τα έγγραφα που διέρρευσαν μέσω του ολλανδικού γραφείου της Greenpeace, αυτοί που έχουν προνομιακή πρόσβαση στις διαπραγματεύσεις είναι οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας. Αντίθετα, η Κοινωνία των Πολιτών, αλλά και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας λαμβάνουν ενημέρωση με το σταγονόμετρο, ενώ δεν μπορούν, μέχρι στιγμής, να συμμετέχουν στη διαδικασία. Η TTIP απειλεί βασικές αξίες και δικαιώματα, ξεκινώντας από την ίδια τη δημοκρατία μας. Οι μόνες ευνοημένες από τη συμφωνία θα είναι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, ακόμα και εις βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους.
       Την ίδια στιγμή, οι πολίτες θα δουν τα εργασιακά τους δικαιώματα να περιστέλλονται περαιτέρω, την υγεία τους και το περιβάλλον να επιβαρύνονται μέσω νέων ρυθμιστικών κανόνων, την προστασία τους ως καταναλωτών και την ποιότητα της τροφής τους να υπονομεύονται στο όνομα του κέρδους.                                            Πηγή: www.lifo.gr

Περισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
Ειδικά για την Ελλάδα διαβάστε :


Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Ο μύθος του «είμαι κακός στα μαθηματικά»

Δύο έμπειροι καθηγητές Μαθηματικών, ο Miles Kimball και ο Noah Smith καταρρίπτουν τον μύθο του «είμαι κακός στα Μαθηματικά» και εξηγούν γιατί κάθε παιδί μπορεί να τα καταφέρει με σκληρή δουλειά και αυτοπεποίθηση.


"Είμαι κακός στα Μαθηματικά". Το ακούμε συνέχεια. Και απηυδήσαμε. Επειδή πιστεύουμε ότι η πίστη στην ιδέα των «μαθηματικών μυαλών» είναι μια από τις πιο αυτοκαταστροφικές ιδέες στις μέρες μας. Η αλήθεια είναι, ότι ενδέχεται να έχεις μαθηματικό μυαλό και πιστεύοντας το αντίθετο, απλώς περιορίζεις τις δυνατότητες εξέλιξής σου. Ακόμα χειρότερα, βοηθάς στη διάδοση μιας ανυπόστατης γνώμης, που είναι επιβλαβής για τα μη προνομιούχα παιδιά: το μύθο της εγγενούς μαθηματικής ικανότητας.
Είναι γενετική ικανότητα η μαθηματική σκέψη; Ναι, είναι σε έναν βαθμό. Ο Terence Tao είναι ένας διάσημος βετεράνος των μαθηματικών, με χιλιάδες δημοσιεύσεις σε κορυφαία επιστημονικά περιοδικά, του οποίου τη βοήθεια ζητούν ερευνητές απ' όλο τον κόσμο όταν τα βρίσκουν σκούρα στα δύσκολα σημεία των θεωριών τους. Εξυπακούεται, λοιπόν, ότι δύσκολα γίνεται κανείς Terence Tao, ανεξάρτητα από τον κόπο που θα καταβάλλει ή την εκπαίδευση που θα έχει. Κι εδώ βρίσκεται το σημείο κλειδί: δεν χρειάζεται να γίνει κανείς τόσο καλός. Για τα μαθηματικά σχολικού επιπέδου, το φυσικό ταλέντο είναι πολύ λιγότερο σημαντικό από τη σκληρή δουλειά, την επιμελή προετοιμασία και την αυτοπεποίθηση.
Πώς είμαστε τόσο βέβαιοι; Κατ' αρχάς, και οι δυο μας διδάσκουμε μαθηματικά για πολλά χρόνια, ως καθηγητές, βοηθοί καθηγητών και σε ιδιαίτερα μαθήματα. Ξανά και ξανά, ήρθαμε αντιμέτωποι με τα ακόλουθα επαναλαμβανόμενα μοτίβα:
1. Διαφορετικά παιδιά, διαφορετικών γνωστικών επιπέδων μπήκαν στις τάξεις μας.Κάποια απ' αυτά, είχαν γονείς που τα εξάσκησαν από μικρή ηλικία στα μαθηματικά, ενώ άλλα δεν είχαν ποτέ αυτό το είδος «γονικής παροχής».
2. Στα πρώτα διαγωνίσματα, οι εξοικειωμένοι και καλά προετοιμασμένοι μαθητές, έπαιρναν άριστους βαθμούς, ενώ οι υπόλοιποι κατάφερναν να απαντήσουν σωστά μόνο σε όσα είχαν κατανοήσει στο περίπου, παίρνοντας τελικά ένα μέτριο βαθμό.
3. Τα παιδιά που δεν ήταν εξοικειωμένα με τη μαθηματική σκέψη και τα μαθηματικά,δεν αντιλαμβάν0νταν ότι υστερούσαν μόνο σε προετοιμασία από τους αριστούχους, κι έτσι απέδιδαν την κακή τους επίδοση σε μια επί της αρχής, γενετική ανικανότητα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποφασίσουν ότι «δεν έχουν μαθηματικό μυαλό», να σταματήσουν να μελετούν σοβαρά και τελικά να μένουν πίσω.
4. Αντίστοιχα, οι μαθητές που είχαν καλή σχέση με τα μαθηματικά, υπέθεταν ότι έχουν «μαθηματικό μυαλό», ενθαρρύνονταν, προσπαθούσαν περισσότερο και, τελικά, παγίωναν το προνόμιό τους.


Έτσι λοιπόν, η άποψη ότι η ικανότητα στα μαθηματικά δεν είναι μεταβλητή, γίνεται ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας.
Η γνώμη ότι η μαθηματική σκέψη υπάρχει εκ γενετής στους ανθρώπους, είναι μια σκοτεινή πλευρά μιας γενικευμένης πλάνης: η ευφυία είναι εγγενής. Η βιβλιοθήκη της διεθνούς ακαδημαϊκής ψυχολογίας είναι γεμάτη από έρευνες που μελετούν την άποψη του κόσμου σχετικά με το ζήτημα αυτό. Για παράδειγμα, η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Patricia Linehan, γράφοντας για την κοινή αντίληψη περί ευφυίας λέει: «υπάρχουν δύο προσανατολισμοί. Ο Aυξητικός και ο Οντολογικός. Οι μαθητές με Αυξητικό προσανατολισμό, πιστεύουν ότι η ευφυία και οι ικανότητες είναι εύπλαστες και μπορούν να βελτιωθούν με προσπάθεια. Αντίθετα, οι μαθητές με Οντολογικό προσανατολισμό, θεωρούν παγιωμένες και μη βελτιώσιμες τις διανοητικές ικανότητες. Η γνώμη των τελευταίων, που μεταφράζεται στο "Είτε είσαι έξυπνος είτε δεν είσαι. Τέλος." οδηγεί σε κακές επιδόσεις.»
Η έρευνα τριών ψυχολόγων, των Lisa Blackwell, Kali Trzesniewski και Carol Dweck, έδειξε, ότι οι μαθητές που συμφωνούν με την άποψη ότι μπορούμε να γίνουμε «εξυπνότεροι», βελτίωσαν σταδιακά τους βαθμούς τους. Ομάδα ψυχολόγων προσπάθησε να πείσει μια μικρή ομάδα μαθητών Λυκείου ότι η ευφυία είναι εξαιρετικά εξελίξιμη αν δουλέψουν σκληρά και ότι αυτή η βελτίωση είναι στο χέρι τους. Οι μαθητές, αφού πείστηκαν ότι πράγματι μπορούν να αυτοβελτιωθούν, μελέτησαν πολύ και κατάφεραν να εκτοξεύσουν τους βαθμούς τους. Αντίθετα, παιδιά της γνώμης «έχουμε συγκεκριμένη "ποσότητα" ευφυίας και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να την αλλάξουμε», μαθαίνοντας ότι οι ικανότητες του μυαλού δεν είναι ζήτημα γονιδίων αλλά και τον τρόπο που λειτουργεί η μνήμη (φυσικά ασκείται, δεν είναι θεμελιακά καλή ή κακή) δεν παρουσίασαν αντίστοιχη βελτίωση.

Πιστεύοντας ότι έχεις γεννηθεί χαζός -και είσαι καταδικασμένος να μείνεις χαζός- πιστεύεις ένα ψέμα. Το IQ μπορεί να αυξηθεί με σκληρή δουλειά, κι αυτό είναι de facto για την επιστημονική κοινότητα.
Πολλοί είναι οι λόγοι που επικεντρωνόμαστε στα μαθηματικά. Αρχικά, οι μαθηματικές ικανότητες είναι εξαιρετικά χρήσιμες επαγγελματικά στις μέρες μας, επομένως πιστεύοντας κανείς ότι είναι αδύνατο να είναι καλός στα μαθηματικά, περιορίζει σημαντικά τις επαγγελματικές του ευκαιρίες. Επιπλέον, η πλάνη περί εκ γενετής εξυπνάδας, βρίσκει εφαρμογή κυρίως στον τομέα των μαθηματικών. Αν μπορούμε να πείσουμε ένα παιδί ότι ο καθένας μπορεί να γίνει καλός στα μαθηματικά, κάνουμε ένα βήμα στο να το πείσουμε ότι μπορεί να γίνει καλός σε ό, τι θέλει, αν δουλέψει σκληρά.

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

graffity στο σχολείο, έγινε παράδοση;;;


Το πιο πρόσφατο graffity στην κεντρική είσοδο του σχολείου.

Μήνας Μάιος, των εξετάσεων, των βαθμών, της αγωνίας
των λουλουδιών, των χρωμάτων, προάγγελος καλοκαιριού.

Η ζωή  σίγουρα κερδίζει γοητεία μέσα από τις αντιφάσεις.
Η ζωή γίνεται πιο όμορφη μέσα από τα μάτια των παιδιών,
σχεδιάζεται και χρωματίζεται από τα χέρια τους
και στο σχολείο μας, υπάρχουν ...αποδείξεις.

Έτσι, ας πούμε  "Καλό μήνα"
μέσα από φωτογραφίες που διηγούνται ιστορίες 
δημιουργίας και ελπίδας.


Το Β3 , σε δράση....

Και πέρσι τέτοια εποχή, έργα Κωνσταντίνας Καρυωτάκη, με συμπαραστάτες και βοηθούς την Ελένη Αμβροσιάδου  και Κωνσταντίνα Στάη:



Με  φόντο την αμυγδαλιά που φυτεύτηκε  από τα παιδιά της Περιβαλλοντικής Ομάδας ,
το 6ο Λύκειο Καλλιθέας, μοιάζει να είναι , πραγματικά, ένα σχολείο που αγαπήθηκε και αγαπιέται...


Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Η  ΚΙΚΗ  ΔΗΜΟΥΛΑ ΚΑΙ...εμείς!



          Η συνάντησή μας με  την  ποιήτρια Κική  Δημουλά  ήταν  από  τις  καλύτερες στιγμές  της σχολικής μας χρονιάς !Οι  ερωτήσεις των  παιδιών καθόρισαν  το  πλαίσιο της  συζήτησης. Αυθόρμητη , άμεση,αληθινή απαντούσε προκαλώντας  νέο κύκλο  ερωτήσεων!!!
          Αν και  ο  χρόνος είναι  "γλύπτης ανθρώπων παράφορος"  στην  περίπτωση  της Δημουλά  μόνο  το  σώμα  αγγίζει...



Κυριακή, 17 Απριλίου 2016



  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΜΕ  ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ 
 ΚΙΚΗ  ΔΗΜΟΥΛΑ...

Την  Τετάρτη  η τύχη μας  χαμογελά!! Θα συναντηθούμε με την αγαπημένη  ποιήτρια Κική Δημουλά! Ας διαβάσουμε  μερικά στοιχεία  για  τη ζωή  και  το  έργο της για  να  είμαστε  προετοιμασμένοι!


 Βιογραφικό Σημείωμα

 
Δημουλά Κική· ποιήτρια της μεταπολεμικής περιόδου, σύζυγος του Άθου Δημουλά. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931, εργάστηκε από το 1949 ως το 1974 στην Τράπεζα της Ελλάδος και ανήκε επί πολλά χρόνια στη σύνταξη του περιοδικού της Τραπέζης Ο κύκλος, όπου δημοσίευσε ποιήματα και πεζά της. Το 1952 τύπωσε την πρώτη της συλλογή Ποιήματα, κι ακολούθησαν τα ποιητικά βιβλία: Έρεβος (1956), Ερήμην (1958), Επί τα ίχνη (1963), Το λίγο του κόσμου (1971), Το τελευταίο σώμα μου (1981). Ποιήματά της μεταφράστηκαν Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Βουλγαρικά, ενώ για τη συλλογή της Το λίγο του κόσμου τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως.
Η Κική Δημουλά, ξεκινώντας από κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα —που, συνήθως, επαναλαμβανόμενο σηματοδοτεί το ποίημα— απλώνεται βαθμιαία σε συνθέσεις με αυξανόμενη ένταση. Τα πράγματα που την περιβάλλουν μετουσιώνονται, από λυρικές μνήμες ή άμεσες αισθήσεις, σε συστοιχίες εικόνων τα ευρήματά της, μακριά από κάθε πρόθεση κατασκευής, έχουν την ομορφιά του τυχαίου και η μικτή, καθημερινή γλώσσα της, αποφορτισμένη από κάθε συναισθηματισμό, επιβάλλεται με την αμεσότητα, τη λιτότητα και την ουσιαστικότητά της. Μ' ένα ανυποχώρητο πάθος ζωής, η ποιήτρια επιμένει να βρίσκεται συνεχώς και ακάλυπτη στη γραμμή του πυρός, επισημαίνοντας διαψεύσεις και αναξέοντας πρόσκαιρα επουλωμένες πληγές. Από αυτό, άλλωστε, το πάθος της έντονης βίωσης και της μεταγραφής της καθημερινότητας σε ποιητικά σήματα πηγάζουν και πολλά στοιχεία της προσωπικής γραφής της Κικής Δημουλά, όπως ο γοργός, αιχμηρός στίχος, ο ειρωνικός τόνος με τη χρήση λέξεων της καθαρεύουσας, της τεχνολογίας, της αργκό ή και νεολογισμών, η φιλοπαίγμων διάθεση με την παράθεση αντίθετων ή ομόηχων λέξεων, η ηθελημένη αμέλεια στη σύνταξη και οι επαναλήψεις. Τα ίδια στοιχεία ύφους υπάρχουν και στο μικρό σε έκταση αφηγηματικό της έργο.
Τάσος Κόρφης
Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάννικα, τόμ. 20, Αθήνα 1986
Για την Ποιητική Τεχνική της
 
Αναφέρομαι βέβαια σε όλα τα σύνεργα που καθιστούν πράγματι «πολυμήχανο το ταξίδι της φωνής»: στις μεταφορές, στις παρηχήσεις, τις διπλώσεις και τις επωδούς, στα ανακόλουθα και τα υπερβατά που φτάνουν ως την αποδιάρθρωση της σύνταξης, στη χρήση επιθέτων ως ουσιαστικών, στα οξύμωρα, στα ανανταπόδοτα όπου το νόημα αφήνεται εκκρεμές, στους νεολογισμούς, και κυρίως στον πανταχού παρόντα ανθρωπομορφισμό και τα αιφνιδιαστικά ζεύγη, τα οποία αναλαμβάνουν το εγχείρημα να δημιουργήσουν νέο, ενιαίο πλάσμα, απελευθερώνοντας έτσι συνειρμούς που ειδάλλως θα παρέμεναν αιχμάλωτοι της εκφραστικής συμβατικότητας.
Τα απροσδόκητα ζεύγη (είτε επιθέτου και ουσιαστικού είτε ρήματος και ουσιαστικού είτε δύο ουσιαστικών), το «χέρσο ύψος», το «κραυγάζω φωταψίες», το «ευρυχωρία αναμονής» της νέας συλλογής, έχουν πολλούς προγόνους: το «φορτηγό κλάμα», την «επιδόρπια θάλασσα», το «εκφωνείς γραμματόσημα» και τους «πολιούχους χωρισμούς» του «Χαίρε ποτέ», τη «χήρα στιγμή», το «φως κορνάρει» και τον «δουλοπάροικο παλμό» στο «Τελευταίο σώμα μου», τον «αξημέρωτο ήχο» και τα «ετοιμόρροπα μεσάνυχτα» που απαντούν στο «Λίγο του κόσμου», ή το «μεσίστιο μέλλον» και το «φυτεύομαι άνθη, ανθίζω συναισθήματα» του «Ερήμην» (1958). Μανιέρα; Χωρίς αυτά τα συστατικά, η ποίηση της Δημουλά δεν θα ήταν απλώς άλλη· θα ήταν λιγότερο λαμπρή και πλούσια και πολύ πιο κλειστή στον εαυτό της, ένα αίνιγμα δίχως ανοίγματα.
Παντελής Μπουκάλας, Καθημερινή, 20-12-1994





Κική Δημουλά


Η ποίηση είναι ένα πείσμον μυστικό. Το ποίημα που γράφεται είναι μία πείσμων πονηρία που, πες πες πες, καταφέρνει πότε πότε να αποσπάσει ελάχιστο τμήμα αυτού του μυστικού, και που σπεύδει να το διαδώσει. Με την ίδια όμως ασάφεια και υπαινικτικότητα που το παρέλαβε. Έτσι, το ποίημα γίνεται αυτόματα συνένοχος και συντηρητής της μυστικότητας που θέλει να διατρήσει.
Η ποίηση είναι ένα πείσμον μυστικό παράπονο. Που σχηματίστηκε πολύ πριν απ' τις αιτίες του, προεξοφλώντας ότι θα υπάρξουν. Ο επίσης απόρρητος υπαίτιος αυτού του παραπόνου απειλεί την ποίηση, ότι αν το αποκαλύψει, θα της αφαιρεθεί αυτόματα και αυτοστιγμεί κάθε λόγος, κάθε νόημα υπάρξεώς της.
Ο ποιητής τώρα, είναι ο συναγερμός που έχει τοποθετήσει η ποίηση στα τρωτά της σημεία για να μην την διαρρήξουν. Είναι το κόκκινο ματάκι που αρχίζει να βαράει δαιμονισμένα, μόλις περάσει μπροστά από την ακτίνα του ύποπτος, γάτα, κουνούπι ή και κάποια σωματώδης αδιαφορία. Ο ποιητής εξαπολύει αμέσως όλες τις αστυνομικές του δυνάμεις που τρέχουν να συλλάβουν το ερέθισμα.
Η αμοιβή του γι' αυτές τις υπηρεσίες του είναι ενσωματωμένη εξ αρχής, προκαταβολικά, μέσα στον τίτλο του ποιητή που φέρει, συν το ΦΠΑ. Ένας τίτλος που τον αυτοκατέβαλε δαπάναις του, στον εαυτό του, προκαταβολικά, πριν να ξέρει αν είναι ή δεν είναι. Η αμοιβή του γι' αυτή την προπέτεια παίζεται. Κατά κανόνα ίσα ίσα που τον φτάνει για να συντηρεί αυτή την προπέτεια.

Η Τέχνη ξαναπλάθει ως λαθραίος Θεός τον κόσμο απ' την αρχή σχεδόν, μεταμορφώνοντας ό,τι μας απελπίζει ως γνωστό και αδιάσειστο σε μια καταπραϋντική αβεβαιότητα. Όσον αφορά τώρα τα άγνωστα, αυτά που μας διαφεύγουν και τα πολλά που μας τρομοκρατούν, τα αναπαριστά κατά το δυνατόν, κατά προσέγγισιν, σύμφωνα με πληροφορίες μισοέγκυρες που της δίνει κρυφά η φαντασία και με άλλες κάπως εγκυρότερες που κρατά στο αρχείο του το διορατικό ένστικτο. Και δεν επενεργεί μεν επάνω του ως καλλυντικό που σκεπάζει τις αγριότητές τους, αλλά ως εξορκιστής, κάτι σαν σημείο σταυρού που σχηματίζεται στον αέρα και φεύγουν τα κακά πνεύματα. Γίνεται επομένως φανερό, ότι κερδισμένος απ' αυτές τις λυτρωτικές ταχυδακτυλουργίες της τέχνης είναι εκείνος που επικοινωνεί στενά μαζί της, η προσωπική του καθενός υπαρξιακή περιπέτεια. Κοσμοσωτήριες ευρύτερα διαστάσεις στην Τέχνη εγώ τουλάχιστον δεν της αποδίδω αφού, όπως αποδείχτηκε, ούτε μεταδοτική είναι η εξευγενίζουσα σημασία της, ούτε (τοπικό φαινόμενο, όπως παραμένει) μπόρεσε ως τώρα να αποτρέψει αιματοχυσίες, μίση, κατάφωρες ανισότητες. Η δύναμή της όλη εκφράζεται με του κάθε κοινωνού της την εσωτερική διαμαρτυρία και εξέγερση. Από μιαν άποψη είναι ευχής έργο που δεν κατάφερε τα προσδοκώμενα, γιατί τότε θα είχαμε απαλλάξει ολότελα τον Θεό από τα καθήκοντά του.
Το τι λοιπόν προσφέρει η Τέχνη, ας πούμε ότι μπορεί κανείς να το προσεγγίσει. Αλλά είναι ίσως αφελές να θέλεις να ορίσεις τι είναι ένα έργο τέχνης. Ματαιοπονείς, όσο το φύκι που προσπαθεί να διατρήσει ένα κλειστό όστρακο. Η Τέχνη, και συγκεκριμένα η ποίηση, είναι ένας ψιθυριστός υπαινιγμός. Υποθετικές είναι πάντα οι αποκρυπτογραφήσεις του και πάνω κει γράφουν πια τη δική τους ιστορία οι ανεξάντλητες ωραιολογίες, που ο όγκος τους δημιούργησε μιαν άλλη αξιόλογη μορφή λογοτεχνίας.
Η ποίηση ιδιαίτερα είναι μια ξεχωριστή φιλοδοξία, με τις πιο περίπλοκες διαδικασίες, αφού για να σαρκωθεί κάθε φορά πρέπει να συνεργαστούν εν αρμονία αντίπαλα μεταξύ τους ζεύγη, όπως το φανταστικό με το πραγματικό, το λογικό με το παράλογο, ο ρέων λόγος με τη σιωπηλή εικόνα, το γήινο με την απογείωσή του. Ο εκχυμωτής αυτών των συνδυασμών, ο αρωματικός χυμός που βγαίνει από τη συμπίεσή τους είναι οι λέξεις. Με την εύκολα και δύσκολα προσφερόμενη λαγνεία τους. Η καταλληλότητά τους να επανδρώσουν έναν στίχο δεν προκύπτει από το τι εκφράζει η κάθε μία, αλλά από το πώς θα συνηχήσει εν ρυθμώ με τη διπλανή γειτόνισσά της λέξη. Σταματώ εδώ, γιατί το ανεξάντλητο κεφάλαιο της αποστολής των λέξεων απαιτεί μακρά φλυαρία.
Αν τώρα ερωτηθώ, κι ερωτήθηκα πολλές φορές, πώς μπορεί κανείς μέσα από τέτοιες απαγορευτικές σχεδόν σκοτεινότητες να εννοήσει την ποίηση, θα απαντήσω ότι, την ποίηση δεν την εννοούμε. Πρωτίστως την νιώθουμε. Πριν μας δοθούν κατευθύνσεις και οδικοί χάρτες.
Μια κλασσική ερώτηση που υποβάλλεται στους ποιητές είναι, πώς γράφεται ένα ποίημα. Με τόσους τρόπους όσοι και οι ποιητές στον κόσμο. Τώρα, πώς γράφεται ένα καλό ποίημα, ε αυτό πια πραγματικά μόνον ένας Θεός το ξέρει. Πάντως με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες. Με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή απέναντι σ' αυτό που γράφει. Με γενναιότητα αυτοκριτικής. Σκίζοντας. Τα καλά ποιήματα που γράφτηκαν ανεμπόδιστα απ' την αρχή ως το τέλος μονορούφι, πιστεύω ότι είναι τόσο σπάνια όσο και η ευτυχία. Ο μύθος της έμπνευσης, που στα φέρνει όλα μασημένα, που την μυρίζεις ως κρίνο και γεννάται θείον ποίημα, έχει καταρριφθεί. Η έμπνευση είναι μόνο η κατάλληλη χρονική στιγμή, ένα ανήσυχο ξυπνητήρι, που εγείρει τη διάθεσή σου από τη μακάρια αφασία της. Από κει και πέρα γίνεσαι ένας χειρώναξ που κουβαλάει τόννους άμορφο υλικό, από τη μια λύση στην άλλη από τη μια αστοχία στην άλλη, χτίζει γκρεμίζει, κινείται κάθε φορά σαν αρχάριος, βάζει στη θέση της πόρτας το παράθυρο. Το ανεξήγητο και το θαυμαστό μυστήριο της τέχνης είναι ότι, συχνά αυτή η λάθος κίνησή σου, να βάλεις δηλαδή στη θέση της πόρτας το παράθυρο, αυτή αποβαίνει να είναι η ευτυχισμένη τελείωση του ποιήματος.

Προβλέπω ότι θα υπάρξουν κάποιες ερωτήσεις. Πριν αυτό συμβεί, θέλω να ξέρετε ότι ένας άνθρωπος που έχει γράψει δέκα ή χίλια ποιήματα δεν σημαίνει ότι ξέρει να απαντά. Αντίθετα, είναι το άτομο που συνεχώς ρωτάει, απορεί για το αναπάντητο, και αυτή την απορία κυρίως εκφράζει γράφοντας. Παρ' όλο που δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις, γιατί είναι ένας εύκολος τρόπος να ισοπεδώνονται οι αμέτρητες διαφορετικότητες που γεννιούνται από τη λεπτομέρεια, καταλήγω ότι κάθε μορφή τέχνης είναι εν τέλει ένα διαρκές ερώτημα προς έναν αόρατο παντογνώστη, ο οποίος ή δεν απαντά ή απαντά με τον τρόπο του χρησμού ἥξεις ἀφήξεις οὐ... Σ' αυτό το σκοτεινό ατελές του χρησμού, που αλλιώς καλείται και μοίρα μας, έχω δηλώσει την υποταγή μου γράφοντας.

 
Από πότε νιώσατε την ανάγκη να εκφραστείτε;

Από τότε που η εφηβεία μετέρχεται και αυτόν τον τρόπο, τον πιο αθόρυβο και ακίνδυνο, για να βγει από την κοσμογονική θολούρα που την περιβάλλει. Ήμουν επομένως γυμνασιοκόριτσο.

 
Επηρεαστήκατε από τα διαβάσματά σας;

Κάθε τι που διαβάζουμε αγαπώντας το, αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη του μέσα μας. Είμαστε προϊόν επιρροών. Το ζητούμενο είναι ο κάθε επίδοξος δημιουργός να μπορέσει να δημιουργήσει γύρω από αυτές τις επιρροές μία αδιαφανή συγκαλυπτική κρούστα, που είναι εν τέλει η προσπάθεια της διαμόρφωσης του λεγόμενου προσωπικού ύφους.

 
Ποια είναι η θέση της ποίησης στην εποχή μας; Θα γίνει μελλοντικά ποιητικότερος ο κόσμος μας;

Η θέση της ποίησης στην εποχή μας και στην κάθε εποχή, πιστεύω, είναι όποια και η θέση ενός ψιλόβροχου σε μια εκτεταμένη και παρατεινόμενη ξηρασία. Δροσίζεται και κερδίζει μόνον όποιος βρίσκεται κάτω απ' αυτό το τοπικό φαινόμενο.
Τώρα, αν σταματήσουν οι πόλεμοι, οι αδίστακτες αιμοτοχυσίες, η θανατηφόρα πείνα φυλών ολόκληρων, αν στη θέση του φεγγαριού και των ονειροπόλων αστεριών δεν ξεφυτρώσουν πολυκατοικίες, καφετέριες, ντίσκο και μοντέρνα κοιμητήρια, τότε ίσως είναι ποιητικότερος ο αυριανός κόσμος.

 
Ποιο ποίημα σάς εκφράζει περισσότερο;

Κανένα. Κάθε ποίημα εκφράζει τη στιγμή που γράφτηκε, και μόνο την πτυχή εκείνη που θέλει να εκμυστηρευτεί τη μορφή της, τη διάστασή της στο πρώτο πρόθυμο θέμα να γίνει ο εξομολόγος της. Σε μένα, κατά κανόνα, το θέμα είναι ανύπαρκτο, τρέχουν πίσω του, σαν λαγωνικά, να το ανακαλύψουν δυο-τρεις πλανόδιοι στίχοι, που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να διαθέτουν οξύτατη όσφρηση, κυνηγόσκυλου. Μπορώ ακόμα να πω ότι, αυτοί οι στίχοι-δολώματα είναι κάτι σαν το παρατεταμένο, ανιαρό, και σαν παράφωνο κούρδισμα των οργάνων μιας ορχήστρας, πριν ξεσπάσει η συναυλία.

 
Τι έχετε να προτείνετε σε κορίτσια που βρίσκονται στην κρίσιμη ηλικία;

Οι προτάσεις που είναι οι πρώτες ξαδέλφες των συμβουλών, ο έμμεσος ήπιος τρόπος τους, επιχειρούν να γίνουν μια αυτοσχέδια γέφυρα, η οποία να ενώσει το αγεφύρωτο, τελικά, χάσμα μεταξύ των δύο γενεών. Από τη γέφυρα αυτή περνούν, προφταίνουν να περάσουν, οι συμβουλές, αλλά ποτέ η απήχησή τους. Απομένει λοιπόν να προτείνω κάτι που ακούγεται παράλογο. Κι επειδή οι νέοι έχουν μεγαλύτερη εξοικείωση με το παράλογο παρά με τη λογική, έχω κάποιες ελπίδες ότι μπορεί να περάσει τη γέφυρα.
Προτείνω λοιπόν, αυτό το μέγιστο, εφ' άπαξ δώρο, που μας κάνει ο χρόνος, τη νεότητα, να μην την ξοδέψουν τώρα ολόκληρη, τώρα που δεν έχουν ακόμα τα αντισώματα κατά των απογοητεύσεων. Να ξοδεύουν τόση νεότητα την ημέρα όση χρειάζεται για να συντηρείται και να θριαμβεύει η αίσθηση πως την διαθέτουν. Να την κατανείμουν έτσι, ώστε κάθε επόμενη φάση της ζωής τους να παίρνει τη μερίδα της, τη δόση νεανικότητας που, με την ενίσχυσή της μέσα στην ωριμότητα, θα δημιουργείται ένας εξαίσιος συνδυασμός φρεσκάδας και σοφίας, συνδυασμός που ξέρει να διαλέγει τις αξίες, προπάντων ξέρει να βαθμολογεί τις απολαύσεις και να τις παρατείνει. Ούτε λίγο ούτε πολύ, καταδικάζω με τούτη την πρόταση την ασυγχώρητη παράλειψη της φύσης —δεν είναι το μόνο λάθος της— να μην εφοδιάσει τις δύσκολες αδιέξοδες ηλικίες με μιαν ανθηρή, αγέραστη αντιμετώπιση. Ας αποκαταστήσουν οι νέοι αυτή την άδικη συμπεριφορά του χρόνου. Κάτι βέβαια που απαιτεί εγκράτεια. Και εγκράτεια σημαίνει στέρηση, που δεν είναι αγαπητή διόλου στην τάση αδηφαγίας που διακρίνει τη νεότητα. Για να επιτευχθεί, προτείνω στους νέους, κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν, να πίνουν, ένα, το ίδιο πάντα, μεγάλο ηρεμιστικό όνειρο: το γεμάτο όνειρο του μέλλοντος, που είναι όλο δικό τους.
(Κατάλογος αρ. 20, Στιγμή, Νοέμβριος 1996)


 πηγή   :ebooks.edu.gr/new/allmaterial
 
 

  

     Δημουλά Κική

Ο πληθυντικός αριθμός


Εκτύπωση

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

http://www.snhell.gr/images/line.jpg
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1998)