Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ



<< Είναι άλλο ένα ηλιόλουστο πρωινό....
Το ρολόι δείχνει λίγο πριν τις 9 .Σε λίγο θα αρχίσει το μάθημα στο σχολείο μου ....
Η μέρα είναι δύσκολη για την κυρία Μαρία....
Σήμερα η δουλειά της θα ξεκινήσει λίγο πιο νωρίς από ότι συνήθως .
Έχει φωνάξει την μικρή Ελένη και τον μικρό Γιωργάκη!
Τους ζήτησε να είναι από τις 8 στο σχολείο για να τους μιλήσει για αυτό που έγινε χθες!
Δεν έμαθες τι έγινε χθες ???
Να, την ώρα που τελείωσε το μάθημα και τα παιδιά φεύγαν για το σπίτι τους δημιουργήθηκε ένα μικρό επεισόδιο...
Ο μικρός Γιωργάκης έκανε ένα άσχημο σχόλιο για την μικρή Ελένη ....
Βλέπεις το κοριτσάκι έχει κάποια παραπάνω κιλά και όταν ο Γιωργάκης έκανε ένα σχόλιο για το βάρος της μπροστά στα άλλα παιδιά, η μικρή Ελένη έφυγε κλαίγοντας....

Σίγουρα η δουλειά της κυρίας Μαρίας είναι δύσκολη, όπως και κάθε παιδοψυχολόγου!

Για αυτό είπε στα 2 παιδιά να έρθουν πιο νωρίς σήμερα στο σχολείο.


Και μετά από μια μεγάλη συζήτηση που κράτησε σχεδόν μία ώρα , τα παιδάκια βγαίνουν από το γραφείο της κυρίας Μαρίας, πιασμένα χέρι χέρι και με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό τους!

Μόλις τα είδα κατάλαβα τι εννοούσε η κυρία Μαρία όταν μου είπε πως αρκεί ένα χαμόγελο ενός παιδιού να “σβήσει “ όλα τα προβλήματα που μπορεί να έχεις....

Η κυρία Μαρία μου είχε πει ότι παλιά δεν υπήρχαν παιδοψυχολόγοι στα σχολεία!
Μα καλά , της είπα, και δεν έκανε κακό αυτό στα παιδιά ;

Δεν μου απάντησε ποτέ....

Η ώρα όμως έχει περάσει...
Είναι 9:15 και πρέπει να πάω και εγώ για μάθημα....

Την πρώτη ώρα έχουμε Ιστορία !

Η κυρία Άννα μας είπε ότι θα πάμε στην αίθουσα με τους υπολογιστές.

Μας είπε ότι θα ψάξουμε και άλλες πηγές, από άλλα βιβλία , για να δούμε κατά πόσο ανταποκρίνεται το σχολικό μας βιβλίο στην πραγματικότητα!

Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές βρίσκουμε πολλές πηγές που δεν είναι ίδιες με αυτές του βιβλίου μας και εξιστορούν τα γεγονότα με λίγο διαφορετικό τρόπο από ότι το σχολικό μας βιβλίο.

Αλλά η κυρία Άννα μας έχει πει πως αυτό είναι πολύ κάλο και θα μας βοηθήσει να μάθουμε καλύτερα την Ιστορία ....

Μας έχει πει πως όταν μαθαίνεις την ιστορία μόνο από την μία πλευρά , είναι σαν να μην μαθαίνεις τίποτα!

Και ακόμα μας είπε πως αν θέλουμε να βρούμε την αλήθεια στην Ιστορία , να μελετάμε πηγές και από της δύο πλευρές,και κάπου στην μέση θα βρούμε την αλήθεια !!!

Το δικό μου μυαλό όμως είναι αλλού !

Περιμένω πότε θα φτάσουμε στην 4η ώρα ,που έχουμε Φυσική!

Χθες ο καθηγητής μας έμαθε πόσο είναι η επιτάχυνση της βαρύτητας και σήμερα μας είπε πως θα κάνουμε ένα πείραμα για να δούμε αν και στην πράξη είναι τόσο !

Στην πράξη το πείραμα ήταν καλύτερο από ότι φανταζόμουν!

Βρήκαμε την επιτάχυνση αυτή όσο είναι και στην θεωρία του βιβλίου μας!

Όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι!
Νιώσαμε για λίγο σαν μεγάλοι επιστήμονες !!!

Η ώρα όμως έχει πάει 14:00

Είναι η ώρα του φαγητού .

Όλοι μαζευόμαστε στην μεγάλη τραπεζαρία του σχολείου μας!

Σήμερα ο κύριος Γιάννης έχει μαγειρέψει παστίτσιο !

Ο κύριος Γιάννης κάνει το καλύτερο παστίτσιο που έχω φάει ποτέ μου!
Ούτε η μαμά μου δεν μαγειρεύει τόσο καλά.

Σε όλα τα παιδιά αρέσουν τα φαγητά του κυρίου Γιάννη !

Σας αφήνω τώρα όμως, πάω να φάω μαζί με τα άλλα τα παιδιά και μετά θα κάνουμε τα μαθήματα που έχουμε για αύριο !

Έτσι θα μπορώ ,από τις 5 το απόγευμα και μετά που θα έχω γυρίσει σπίτι , να φτιάξω με τον μπαμπά μου τον κήπο !
Ο κήπος μας είναι ο καλύτερος κήπος του κόσμου...!!! >>

Όμως κάπου εδώ οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου χάνονται....
Είναι ο ήχος από το ξυπνητήρι που βάζει ένα τέλος στο όμορφο όνειρο μου...

Είναι 7:30 το πρωί και πρέπει να σηκωθώ !
Έχω πρώτη ώρα Αρχαία και ακόμα δεν έχω μπορέσει να μάθω απ' έξω την μετάφραση που μας έβαλε η δασκάλα....

Μακάρι το σχολείο που έβλεπα στο όνειρο μου να ήταν αληθινό...
Μακάρι να γίνει , έστω και κάποια στιγμή στο μέλλον, αληθινό...

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Η μέρα άνοιγε και ο ήλιος έβγαινε χρυσός
Η μέρα άνοιγε και τα όνειρα που ξύπναγαν
σαν ήλιος φωτεινός
Ο κόσμος άλλαξε με τα όνειρά μου σταθερά
τα όνειρα που γνώρισα κάπου στα σκοτεινά
Εκεί που οι άλλοι δεν μπορούσαν να τα δουν
Εγώ εκεί τα αντίκρισα μέσα στην ερημιά
Τα όνειρα που με έφτασαν σήμερα ως εδώ 
Τα όνειρα που πίστεψα και με έλεγαν χαζό
Αυτά τα όνειρα τα κλείδωσα βαθιά μες στην καρδιά 
και στο γκρεμό τα πέταξα εκείνα τα κλειδιά
Και υποσχέθηκα να μην τα ξαναβρώ 
και ας με φωνάζουν ονειροπόλο και τρελό.
Τα όνειρα που ποτέ δεν τα ξεχνώ 
Είναι αυτά που έκαναν τον κόσμο πιο λαμπερό
Είναι τα όνειρα  που με έφτασαν σήμερα πιο ψηλά
Είναι τα όνειρα που έζησα και πέθανα γι΄αυτά.

                                                                ένα ποίημα μαθητή του σχολείου μας


Ευχόμαστε ένα Καλό Καλοκαίρι 
με τα μάτια αυτού του παιδιού
που βλέπει τα καραβάκι να έρχεται 
που χαίρεται το γαλάζιο της θάλασσας
ακουμπώντας σταθερά στο καφετί της άμμου
φορώντας το κόκκινο του πάθους.....


και ..... ραντεβού το Σεπτέμβρη
με τη σχεδία μας να πλέει σε καινούργια νερά.


Υ.Γ ένα μεγάλο ευχαριστώ για τους φίλους που μας επέτρεψαν να μοιραστούμε μαζί σας την φωτογραφία του μωρού τους και , φυσικά, στην Κωνσταντίνα που ομορφαίνει συνεχώς το σχολείο μας.

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

4/θέσιο Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά Ρεθύμνου,«σχολείο της φύσης και των χρωµάτων"



Γράφει η Αργυρώ Βαγιατίδου, καθηγήτρια των Αγγλικών στο σχολείο μας:

         Έχουμε ξαναπεί από αυτό εδώ το blog πράγματα πολλά για την εκπαίδευση των ονείρων μας. Εκπαίδευση κομμένη στα μέτρα των παιδιών, στις ανάγκες και στην ηλικία τους. Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες του κόσμου μας, η Παιδεία πάσχει. Πάσχει από έλλειψη αγάπης για τον νέο άνθρωπο, πάσχει από έλλειψη φαντασίας...




           Ο  Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος από τη Δράµα. Πριν μερικά  χρόνια του ήρθε µετάθεση σε ένα τετραθέσιο δηµοτικό σχολείο κάπου στο ορεινό Ρέθυµνο, τον Φουρφουρά. Άρχισε να το ψάχνει στους χάρτες. Αντί όµως να γκρινιάζει για τη «δυσµενή» μετάθεση, πήγε και δηµιούργησε εκεί το «σχολείο της φύσης και των χρωµάτων» Ίσως ένα από τα καλύτερα παραδείγµατα «του θάρρους για δηµιουργία».

          “Θέλαμε να φτιάξουμε το περιβάλλον μας. Ένα όνειρο και μία τρέλα μαζί. Το επάγγελμα του δασκάλου άλλωστε, θέλει και τρέλα”, συμπληρώνει ο Άγγελος.
Ο ίδιος έβαλε ένα στοίχημα: Να κατέβει από το θρόνο του εκπαιδευτικού, που όλοι γνωρίζαμε. Του εργαζόμενου εκείνου, ο οποίος ήταν συνήθως αυστηρός και απρόσιτος στα περισσότερα παιδιά. Έτσι, μαζί με τους δύο συναδέλφους του, δημιούργησε ένα σχολείο διαφορετικό από τα άλλα.
          “Θέλαμε το σχολείο να είναι ανοικτό στην κοινωνία. Να της διδάσκει και να διδάσκεται από αυτήν. Όλες οι δράσεις έπρεπε να είναι προσανατολισμένες προς τη φύση, κάτι που είχε εκλείψει από την εκπαίδευση. Ψάχναμε τρόπους, ώστε το κάθε παιδί να μπορέσει να αναπτύξει τα ενδιαφέροντά του και να αποκτήσουμε ένα σχολείο, όπου το παιχνίδι θα είναι θεμιτό και επιτρεπτό”.




          Τι διαφορετικά πράγματα κάνουν τα παιδιά εκτός αναλυτικού προγράμματος στο δημοτικό σχολείο του Φουρφουρά;
 Ένα είναι η εκπαιδευτική τηλεόραση, ο Φουρφουράς TV. Τα παιδιά παίρνουν το ρόλο του ρεπόρτερ, κάνουν τις δικές τους εκποµπές και µέσα από αυτές διδάσκονται και διδάσκουν δύσκολες έννοιες (π.χ. φυσικής).  Είναι ένα µέσο για να επικοινωνούν µε τα υπόλοιπα παιδιά του Ρεθύµνου, της Ελλάδας, της Ευρώπης. Είναι ένας τρόπος να ακουστεί η φωνή τους, να φύγει από τα αποµονωµένα σύνορα του χωριού.



         Στο δημοτικό του Φουρφουρά, υπάρχει χώρος για πολύ θέατρο, πολλή μουσική, ενταγμένα στην καθημερινότητα των μαθητών και των δασκάλων. Τα παιδιά διδάσκονται θέατρο, φωτογραφία, ροµποτική.  Επιπλέον, έχει αλλάξει η µορφή των τάξεων. "Θέλαµε να διαµορφώσουµε τις τάξεις σαν παιδικό δωµάτιο µε καναπέδες, χαλιά και πολύχρωµους τοίχους." Τα παιδιά συχνά  κατασκηνώνουν έξω, κάνουν το µάθηµα βιωµατικά στη φύση.



          Σηµαντικοί είναι και οι βοτανόκηποι, τα περιβόλια για κάθε τάξη, τα θερµοκήπια.  “Έχουμε τον μπαξέ μας, τις κότες μας, το μετεωρολογικό μας σταθμό. Μάλιστα, ορισμένα κομμάτια μαθημάτων έχουν μεταφερθεί στην πράξη, μαθαίνοντας να παρατηρούμε τα καιρικά φαινόμενα”.  Στόχος των δασκάλων  να πετύχουν μαζί με τα παιδιά  µια σχετική αυτοδιαχείριση µε τα προϊόντα που παράγουν. Ίσως να πουλήσουν και κάποια προϊόντα για να βγάλουν τα έξοδα του σχολείου, να µην έχουν ανάγκη κάποια κονδύλια. “Το γυρίσαμε στην κοινοτική επιχειρηματικότητα, ψάχνοντας τρόπους να αρωματίσουμε το λάδι και να του δώσουμε ξεχωριστή αξία. Το αρωματίσαμε, το συσκευάσαμε και το χαρίσαμε στους χωριανούς" " Τι θέλουµε να φτιάξουµε;", αναρωτιέται ο Αγγελος. "Παιδιά –πρότυπα  για µια βιοµηχανοποιηµένη κοινωνία, που να µην γνωρίζουν τίποτα άλλο από το να λύνουν πράξεις, που να είναι άδεια από  συναίσθηµα;  Πρέπει οι µαθητές να είναι και έξω από τις τάξεις, να χορεύουν, να τραγουδούν, να λένε στους γονείς τους ότι χαίρονται που πάνε σχολείο. Γιατί στο σχολείο απελευθερώνονται, περνάνε καλά."




https://fourfourasweb.wordpress.com/
Και στο fb: Φουρφουράς.tv


Λίγα λόγια για το τέλος:

Αγαπημένοι μας μαθητές,
          Για κάποιους από εμάς (τους περισσότερους ευτυχώς), η δουλειά μας είναι μεγάλο δώρο. Γιατί έχουμε τη χαρά να περνάμε μέρος τη ζωής μας μαζί σας. Και μερικοί από εμάς, πρέπει να ξέρετε, δεν ησυχάζουμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να εργαστούμε. Οραματιζόμαστε ένα άλλο σχολείο που θα σας κάνει χαρούμενους, συμβατούς με την ηλικία σας. Φέρνουμε μέσα στο σχολείο τις μικρές ιδέες μας, ο καθένας χωριστά ελπίζοντας να σας εξάψουμε τη φαντασία και τη διάθεση.   Πιθανό εσείς να μην βιώσετε  το σχολείο που δικαιούστε. Αλλά όπως έχουμε ξαναπεί, είναι καλό να φύγετε από εδώ γνωρίζοντας ότι μπορεί να υπάρξει  κάτι πολύ καλύτερο από αυτό.




Καλό Καλοκαίρι!


οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν υπάρχουν στις ιστοσελίδες:

http://www.badiera.gr/?p=15529

http://flashnews.gr/post/202135/antio-karekles-sto-dimotiko-sxolio-fourfoura

http://www.enallaktikos.gr/ar12991el_oi-6-yperoxes-didaktikes-methodoi-toy-dimotikoy-sxoleioy-foyrfoyra.html

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Μέσα στην τάξη να γίνεις τόσα κομμάτια όσοι είναι και οι μαθητές σου

Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Βίβλου Νάξου: Το σχολείο των ονείρων μας

  http://www.kathimerini.gr/817599/article/epikairothta/ellada/olohmero-dhmotiko-sxoleio-vivloy-na3oy-to-sxoleio-twn-oneirwn-mas
http://ivan-2-google.blogspot.gr/2015/06/blog-post_2.html
"Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ζεστή στη Νάξο. Ο δρόμος για τη Βίβλο ή αλλιώς τους Τρίποδες, το χωριό των 700 κατοίκων λίγο έξω από τη Χώρα, ήταν σύντομος και λίγο πριν από τις 9 το πρωί είχαμε ήδη φτάσει στο Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο - ένα κτίριο ανάμεσα στα στενά γραφικά κυκλαδίτικα σοκάκια, με θέα την πεδιάδα και ένα φρέσκο αεράκι να δροσίζει τις τάξεις, που είχαν εκείνη τη μέρα τα παράθυρα ανοιχτά. Την ώρα που φτάσαμε, η πρώτη τάξη, του 29χρονου δασκάλου Νίκου Βιντζηλαίου και των εννέα μαθητών του, έβλεπε στον... διαδραστικό της πίνακα (!) ένα ντοκιμαντέρ για τις χελώνες Καρέτα καρέτα. Τα θρανία ήταν τοποθετημένα σε σχήμα Π και πίσω τους βρισκόταν ένα πολύχρωμο χαλί με μαξιλάρια, κηρομπογιές, μολύβια και μαρκαδόρους σε ωραία κουτιά. «Τι σόι μάθημα κάνουν;» αναρωτήθηκα. Σύντομα θα έπαιρνα απάντηση.



Στο Δημοτικό της Βίβλου επικρατεί ένα διαφορετικό κλίμα. Από τον 39χρονο Ναξιώτη διευθυντή Χρήστο Σκάρκο μέχρι και τον τελευταίο διδάσκοντα (πέντε είναι οι μόνιμοι, ένας με ΕΣΠΑ για το ολοήμερο και κάποιοι για Αγγλικά και γυμναστική που υπηρετούν και σε άλλα σχολεία του νησιού) είναι άνθρωποι νέοι, κεφάτοι, με μεράκι και πολλή αγάπη για τη δουλειά τους. Όλοι λάτρεις των νέων τεχνολογιών και των αντίστοιχων μεθόδων διδασκαλίας που κάνουν τα παιδιά να διασκεδάζουν με το μάθημα, κάνουν ήσυχα και με αφοσίωση τη δουλειά τους, βρίσκοντας λύσεις στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε σχολείο σήμερα, κυρίως στην υλικοτεχνική υποδομή. Πώς; Αναζητώντας χορηγίες, τη βοήθεια τοπικών συλλόγων, φίλων ή γνωστών, των γονιών των μαθητών και με όπλο τη δική τους προσωπική σκληρή εργασία. Έτσι κατάφεραν να έχουν διαδραστικούς πίνακες σε κάθε τάξη, εργαστήριο υπολογιστών, wi-fi αλλά και απλό εξοπλισμό, όπως τουβλάκια για τα Μαθηματικά, π.χ., που κάνουν το μάθημα πιο ενδιαφέρον.
.....................................................................................................................................


Το τυπικό πρόγραμμα του Δημοτικού σε γνωστικό επίπεδο, έτσι κι αλλιώς, φτάνει και περισσεύει. Για το τρυφερό της ηλικίας τους, όμως, απαιτούνται περισσότερα: να κάνουμε το μάθημα πιο βιωματικό, πιο μοντέρνο, να κερδίζουν τα παιδιά εμπειρίες. Δεν είναι απλό και, όπως είναι τα πράγματα, προϋπόθεση αποτελούν το μεράκι και η αφοσίωση των εκπαιδευτικών. Πολλοί νομίζουν ότι δουλεύουμε κάθε μέρα μέχρι τις 12.30, όμως η προετοιμασία που χρειάζεται, αν θες να κάνεις ενδιαφέρον μάθημα και δραστηριότητες, είναι τεράστια. Το δύσκολο είναι πώς θα διδάξεις κάτι απλό με 10 διαφορετικούς τρόπους για να το καταλάβουν και οι 10 που έχεις. Να εφευρίσκεις τρόπους, να τα συνδυάζεις όλα, να κάνεις το μάθημα ελκυστικό, να τραβάς τα παιδιά που έχουν κάποιο πρόβλημα διάσπασης προσοχής, ένα παιδί που δεν του αρέσει το μάθημα να βρεις τρόπο να του αρέσει. Πρέπει δηλαδή μέσα στην τάξη να γίνεις τόσα κομμάτια όσοι είναι και οι μαθητές σου. 
...................................................................................................................................................

Όσο παίζουμε στο μαγικό χαλί τους και μου διηγούνται ιστορίες για τους φίλους και τα αδέρφια τους, ρωτάω τη Σαμάντα, που ζωγραφίζει ακόμα την παραλία των χελωνών, ποιο είναι το ιδανικό σχολείο. Δεν με ξαφνιάζει η απάντηση, αλλά με συγκινεί: «Αυτό!» μου λέει με φυσικότητα.

Έτσι, την ώρα που φεύγουμε δεν μου κάνει καμία εντύπωση που οι γονείς περιμένουν στον ήλιο να παραλάβουν τα παιδιά τους τα οποία έχουν σχολάσει κι εκείνα τους φωνάζουν από μέσα: «Μαμά, σε παρακαλώ, πέντε λεπτάκια ακόμη»..."

Το άρθρο μας έστειλε ο Διονύσης  Μάνεσης, πολυαγαπημένος δάσκαλος ο ίδιος,
αξέχαστος για τα παιδιά που είχαν την τύχη να τον συναντήσουν, δεν θα γινόταν να μην τον αγγίξει, μόλις το διάβασε.

Αυτό είναι ένα μέρος από την εισαγωγή του στο e-mail που μας έστειλε:

"Φυσικά συγκινήθηκα διπλά  διαβάζοντας το άρθρο  και βλέποντας το βίντεο , όχι τόσο γιατί έρχεται από ένα άσημο χωριουδάκι της Νάξου που το ξέρω καλά, αλλά επειδή περιλαμβάνει τόσα όνειρά μας που λίγο αγγίξαμε, πολύ μας ξεφύγανε και που , εν πάση περιπτώσει, δεν τα βλέπω να κυριεύουν το πεδίο της ελληνικής εκπαίδευσης."

Το βίντεο που αναφέρθηκε πιο πάνω ,  γυρίστηκε με τη συμμετοχή παιδιών και δασκάλων , δείχνει με τρόπο πεντακάθαρο όσο ο ουρανός και οι θάλασσες της Νάξου, το αγαπημένο σχολείο των παιδιών! (φαίνεται ότι ....υπάρχει!)



 από τα γυρίσματα του βίντεο
http://www.kykladiki.gr/?p=7439

Να μην μείνει ένα απλό όνειρο

Οι μαθητές του Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου Βίβλου, ο δάσκαλός του Νίκος Βιντζηλαίος και ο σκηνοθέτης Γιάννης Παπαδάκος εξιστορούν ο καθένας από τη πλευρά του το πώς σκέφτηκαν, βίωσαν και σκηνοθέτησαν την ταινία μικρού μήκους «ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας» για τον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημιουργικής Έκφρασης Μαθητών Δημοτικών Σχολείων.
http://www.kykladiki.gr/?p=7439

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Αποτυχία




Γράφει ο Διαμαντής Κρυωνίδης

"Αποτυχία.
        Εξετάσεις γραπτές, προφορικές, πάντα εξετάσεις. Λίγο πριν τα αποτελέσματα οι σκέψεις επιστρέφουν πάντα στην πιθανή αποτυχία. Την τρέμω την αποτυχία, την αίσθηση να πέφτεις στο κενό, φοβάμαι την πτώση. Μα πιο πολύ με πειράζει το τι σημαίνει αυτή η αποτυχία για το πρόσωπό μου, για την κριτική που θα δεχθώ. 

         Και απορώ γιατί σκέφτομαι πως θα εξακολουθώ να είμαι το ίδιο πρόσωπο στο οποίο πάντα βασιζόμουν, πίστευα, εμπιστευόμουν, θεωρούσα άξιο να ζήσει την επιτυχία, να του αναγνωριστούν οι προσπάθειες, η μοναδική αξία της ύπαρξής του, των αισθημάτων του, των σκέψεων και των ονείρων του, το δικαίωμα του λάθους, μα κι αυτής ακόμη της ίδιας της αποτυχίας. 


         Μπορεί τελικά να μην πετύχω και θα με πειράξει. Θα είναι η πρώτη μου ίσως φορά που αποτυγχάνω σε κάτι που θεωρούσα σημαντικό, σε κάτι που ήθελα ή που άλλοι ήθελαν για μένα - γι αυτό το τελευταίο δεν είμαι ακόμη σίγουρος. Και με πληγώνει ίσως πιο πολύ από καθετί εκείνη η πρωτόγνωρη για μένα αίσθηση πως ο υπόλοιπος κόσμος, πως οι φίλοι μου θα προχωρήσουν στις ζωές τους, ενώ εγώ μένω δεμένος στο λιμάνι με τσακισμένα κατάρτια, πνοή της θάλασσας αλυσσοδεμένη στην στεριά. 


          Σύντομα μπορεί να βρίσκομαι εγώ στην αγκαλιά της αποτυχίας, να νιώθω το κρύο σφιχταγκάλισμα εκείνο που κόβει την ανάσα, που στερεί την ζωή. Κι όμως θα είμαι ακόμη το ίδιο πρόσωπο, εκείνο το μοναδικό, ανόμοιο, ανεπανάληπτο πρόσωπο, η αξία του οποίου δεν καθορίζεται, μα ούτε και προσδιορίζεται από κάποιες εξετάσεις θνητών ανθρώπων. Εγώ ο ποιητής, ο δημιουργός, το μικρό θαύμα του κόσμου δεν μπορώ να περιοριστώ από την συμπτωματική κατάσταση της μη επίτευξης απλώς ενός στόχου. Η αποτυχία δεν είναι το τέλος." [dk, 10.6.2015]


Στα αλάνια που περιμένουν με αγωνία κάποια αποτελέσματα...

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Όταν οι πίνακες ανακοινώσεων έχουν ψυχή.


Κείμενο και φωτογραφίες του Διαμαντή Κρυωνίδη!

Μαφάλντα, αφίσα παλιά, μια που το σχολείο έχει  σχετική παράδοση !!!
Οι πίνακες ανακοινώσεων ενός σχολείου οφείλουν να είναι βαρετοί. Έχουν ρόλο αποκλειστικά διεκπεραιωτικό: οφείλουν να ανακοινώνουν, να γνωστοποιούν για τις μαθητικές υποχρεώσεις επικείμενες, ή και περασμένες. 

ταμπλό τάξης με ενημέρωση για την ύλη των εξετάσεων
Να πληροφορούν για το ωρολόγιο πρόγραμμα, να υπενθυμίζουν τον σχολικό κανονισμό, να παρουσιάζουν το πρόγραμμα των εξετάσεων, την εξεταστέα ύλη, ίσως και να μνημονεύουν ακόμη διαγωνισμούς και εκπαιδευτικές ημερίδες της περασμένης δεκαετίας. 


Στο χημείο και .....
Οι πίνακες ανακοινώσεων ενός σχολείου οφείλουν να είναι βαρετοί, γιατί βρίσκονται εκεί για να θυμίσουν ακόμη και στο διάλειμμα τον κυρίαρχο κανονιστικό ρόλο του σχολείου. 



........έξω από το χημείο.
Καταδικασμένοι ετούτοι οι πίνακες να δέχονται τα πυρά των παιδιών που νιώθουν τους πίνακες αυτούς κομμάτι ενός ασφυκτικά περιοριστικού σχολικού περιβάλλοντος, ενός σχολείου που θυσιάζει 
την πρωτοβουλία και την έκφραση 
στην λογική της μαθησιακής διαδικασίας.

Το ταμπλό της βιβλιοθήκης.
Οι πίνακες ανακοινώσεων ενός σχολείου οφείλουν να είναι βαρετοί.





Σε τόπο όχι μακρινό λένε πως υπάρχουν κάποιοι πίνακες που μια μέρα απαρνήθηκαν αυτή τους την μοίρα. Πίνακες ανακοινώσεων που επαναστάτησαν και θέλησαν να μιλήσουν με τα παιδιά, να γίνουν παιχνίδι στα χέρια τους, να τους διηγηθούν την ιστορία τους, να μεταφέρουν εικόνες του κόσμου μέσα στους διαδρόμους και στις τάξεις, να τολμήσουν στην εποχή της πληροφορίας να χωρέσουν σε μια μικρή επιφάνεια αν είναι ποτέ δυνατό ό,τι συμβαίνει στον κόσμο, με μια λέξη πίνακες που τόλμησαν να ζωντανέψουν. 

....της περιβαλλοντικής.
Γενναίοι πίνακες που τόλμησαν να αναμετρηθούν με την γνώση του κόσμου, πίνακες που ζήτησαν απάνω τους να ξαποστάσουν τα βλέμματά μας, που ονειρεύτηκαν να μας κρατήσουν συντροφιά, πίνακες που μας θέλησαν να μας δείξουν κάτι από τον κόσμο της επιστήμης, της τέχνης, της φύσης, του αθλητισμού, της σχολικής μας ζωής. 

Στον κεντρικό διάδρομο, συνάντηση με την ποίηση.
Ετούτοι οι πίνακες λένε πως έχουν ζωή, πως μέσα τους κρύβεται ψυχή, 
μεράκι, αγάπη για το σχολείο, αλλά κυρίως για τα παιδιά. 


Τι γίνεται στην πόλη;;; Σινεμά , θέατρο, μουσική.

Ευχαριστούμε από καρδιάς όσους (μαθητές και καθηγητές) 
κρατούν ετούτους τους πίνακες ανακοινώσεων ζωντανούς.
ΔΚ, 4.6.2015
Υ.Γ. Σίγουρα αδικήσαμε πολλούς πίνακες ανακοινώσεων που δεν χώρεσαν στην ανάρτηση αυτή. 
θα επανορθώσουμε με κάποιον τρόπο!

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Επιτηρούντες και επιτηρούμενοι


Ένας ολόκληρος μήνας εξετάσεων -τι νόημα έχει άραγε, τόσος χρόνος αφιερωμένος σε εξετάσεις;- μας βρίσκει στο ρόλο του επιτηρητή των μαθητών μας ή και άλλων άγνωστων σε εμάς παιδιών, ένας ρόλος, που για πολλούς από εμάς αποτελεί αναγκαίο κακό.


 
     Στο βιβλίο του εκπαιδευτικού και συγγραφέα Ανδρέα Ιωάννου Κασσέτα "Η Άρκτος, η Πρέσπα, η Παρασκευή"   διαβάζουμε σχετικά:

" Τριανταδύο,  ένας πίσω από τον άλλο, στοιχημένοι, ο καθένας σε ξεχωριστό θρανίο, σκυμμένος πάνω στην κόλλα "του", η πιο μεγάλη αίθουσα του σχολείου, ένας νεογέννητος Ιούνιος και επιτηρητές εμείς "οι συνάδελφοι"  .....σε μια δουλειά όπου τα απαιτούμενα προσόντα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα ρήματα διδάσκω εμπνέω, εκπαιδεύω και πυροδοτώ.
.......................................................................................................

Τους κατασκοπεύω. και οι τριανταδύο φαίνονται να προσπαθούν. Ορισμένοι λιγότερο από τους άλλους, κανείς τους όμως δεν δείχνει να δραπετεύει, να σκαρφαλώνει, να ίπταται. 
Τους κατασκοπεύω και οι εννέα μήνες της συνύπαρξης έρχονται ένας ένας στη σκέψη μου....

............................................................................................................

Η ώρα έχει περάσει. Οι ταχύτεροι έχουν αρχίσει την τελική ανάγνωση  λίγο πριν παραδώσουν την κόλλα. Τους παρατηρώ κάπως περισσότερο. Τούτη την ώρα τους βλέπω πιο πολύ σαν νέους ανθρώπους και όχι σαν διδασκόμενους, κρινόμενους και νουθετούμενους από εμένα μαθητές. Καθένας τους και καθεμία τους κλείνει μέσα του δυο διαφορετικές υπάρξεις. εκείνη της παιδικής ηλικίας που την εγκαταλείπει χωρίς να  το θέλει και εκείνη της ενηλικίωσης που την αντιμετωπίζει με δέος. όταν τους αντιμετωπίζεις σαν ενηλίκους ανησυχούν γιατί νιώθουν την έλλειψη προστασίας. Όταν τους μεταχειρίζεσαι σαν παιδιά αγανακτούν γιατί αισθάνονται ότι τους υποβιβάζεις. 
Η Όλγα σηκώνεται, έχει τελειώσει. Κι ύστερα ένας ένας οι υπόλοιποι. Ο Μιχάλης, η Άντζη, ο Δημήτρης , η Βασούλα.... Τριανταδύο άνθρωποι, τριανταδύο κόλλες." 


"Πρωί εξετάσεων, αυτής της θεσμοθετημένης ταλαιπωρίας των εφήβων, που η νεοελληνική κοινωνία όρισε ως τελετουργικό μύησης στον κόσμο των «μορφωμένων» ενηλίκων.. Ξυπνάω από έναν φριχτό εφιάλτη. Πάντα, το πρωινό των εξετάσεων ξυπνάω από εφιάλτες, είναι το παράσημό μου από την εποχή των «δικών μου» Πανελλαδικών." ,όπως γράφει μια εκπαιδευτικός και διαβάζουμε στη σελίδα 

https://www.facebook.com/DorotheaKonteletzidou/posts/622355981125188



Μια φίλη και συνάδελφος από την άλλη μεριά, κατέθεσε την προσωπική της μαρτυρία σε μια παρέα καθηγητών που συζητούσαμε γι΄αυτό. "Μου αρέσει" , έλεγε, "γιατί μπορώ να σκέφτομαι με την ησυχία μου διάφορα δικά μου, που μέσα στους ρυθμούς της καθημερινότητας δεν βρίσκω χρόνο να το κάνω".

Ποιος ξέρει τις σκέψεις των καθηγητών -επιτηρητών;;;;

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Ένας διαφορετικός δάσκαλος

            Ο Πέτρος Αρμάος "αλίευσε" από το διαδίκτυο, το παρακάτω κείμενο. Θεωρούμε την περίπτωση που θα διαβάσετε, συνώνυμη της ευαισθησίας και αντώνυμη της σοβαροφάνειας (εμπνεόμαστε από το διαγώνισμα της έκθεσης, που απασχόλησε χθες τους μαθητές της Γ Λυκείου).

       "  Ένας καθηγητής από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, όταν άκουσε το μωρό μιας νεαρής φοιτήτριας να κλαίει εν ώρα διάλεξης, το αγκάλιασε και συνέχισε την παράδοση, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

            
             Ο Sydney Engelberg, την ώρα της διδασκαλίας, άκουσε το μωρό μιας νεαρής φοιτήτριας να κλαίει. Εκείνος αντί να προβεί σε κάποια παρατήρηση, αγκάλιασε το μωρό, το καθησύχασε και συνέχισε το λειτούργημα του καθηγητή, ενώ δεν άφησε τη φοιτήτρια να φύγει από την αίθουσα.


             
         Ο κύριος Engelberg πέρα από καθηγητής είναι και βετεράνος με τα παιδιά, καθώς ο ίδιος έχει 4 παιδιά και 5 εγγόνια. Η χειρονομία του εκτός από συγκινητική είναι και μία κίνηση έμπνευσης.Ένας από τους φοιτητές 
του δεν έχασε την ευκαιρία και θέλησε να απαθανατίσει το συμβάν. Έτσι, λοιπόν, φωτογράφισε τον καθηγητή μαζί με το μωρό, να δίνουν το δικό τους μάθημα.


           
           Οι φωτογραφίες ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο μέσα από το διαδίκτυο, και από τότε ο κύριος Engelberg έγινε ένας star. Όπως δηλώνει η γυναίκα του, Fredi Siskind Engelberg: "έχει λάβει ακόμη και ερωτικά γράμματα από τότε".
          Η κόρη του καθηγητή, Sarit Fishbaine, αποκαλύπτει ότι ο πατέρας της επιτρέπει πάντα στις φοιτήτριες μητέρες να φέρνουν στις διαλέξεις τα παιδιά τους.
"Ο πατέρας μου διδάσκει σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα, οπότε έχει και μαθητές μεγαλύτερους σε ηλικία. Υπάρχουν πολλές νέες μαμάδες και πολλές από αυτές έχουν μικρά μωρά. Τις ενθαρρύνει να τα φέρνουν στην τάξη, αλλά και να τα ταΐζουν έτσι ώστε να μη χάνουν το μάθημα", δήλωσε χαρακτηριστικά."

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Μόλις έπεσε η αυλαία....

Σαν παλιό σινεμά!
.......τα συναισθήματα  ήταν  έντονα, μοναδικά
            περιγράφονται τόσο δύσκολα!

Ίσως αυτή η φωτογραφία σας λέει κάτι.

Ήταν υπέροχοι!!
Ικανοποίηση, χαρά, ενθουσιασμός, καμάρι
για τους συντελεστές της παράστασης ,

Τα τρία φοβερά  ξαδέλφια , με το ίδιο όνομα!!
αλλά και για τους θεατές 
που γέμισαν το θέατρο 

Είναι εδώ για να χαρούν τους συμμαθητές τους, πήραν όμως και τα δικά τους βραβεία
για τη συμμετοχή τους σε δραστηριότητες του σχολείου.
του 1ου Λυκείου Καλλιθέας, (ευχαριστούμε για τη φιλοξενία)
εκείνη την Παρασκευή του Μάη!

Το έργο, "Η κόμισσα της Φάμπρικας" των Γιαλαμά-Πρετεντέρη"
διασκευασμένο από την Τζένη τη  Μενύχτα,
μια απίθανη φάρσα,
κωμωδία, με πολλές και επίκαιρες κοινωνικές προεκτάσεις,
έγινε μια παράσταση με ρυθμό,
όπου τα ελάχιστα σκηνικά
αναδεικνύουν τους ηθοποιούς
που έδωσαν πραγματικά τον εαυτό τους!

Η κόμισσα και  ένας φοβερός ...απατεώνας!


Όπως παρατήρησε ο διευθυντής μας, Σωτήρης Μίχας,
"το σχολείο δεν είναι μόνο μαθηματικά και γλώσσα,
είναι ΟΛΑ  ΑΥΤΑ" , που γεμίζουν τη σχολική ζωή 
και την κάνουν πλούσια και ουσιαστική.


Τα φλας αστράφτουν. Χαμόγελα από όλους!

Ένα ΜΠΡΑΒΟ μέσα από την καρδιά μας 
για τους ηθοποιούς, τους τεχνικούς συντελεστές 
και την ...μαέστρο τους ,
κυρία Τζένη Μενύχτα.

Σκηνοθεία, διασκευή παραγωγή και ...και.....
Η αγαπημένη μας συνάδελφος κυρία Μενύχτα!
Οι απαραίτητες τελευταίες ματιές στο κείμενο
Λίγο πριν βγει στη σκηνή, ο Νεκτάριος, δέχεται φροντίδες.
Τι βλέμμα!


Αυτό που αποκαλούν  ζευγάρι της Αγίας Παρασκευής και ...οι πέτρες του σκανδάλου!
Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τον κ Διαμαντή Κρυωνίδη,
για τις υπέροχες φωτογραφίες που μας χάρισε με 
την καλαισθησία και ευαισθησία 
που τον χαρακτηρίζει.

Νάτος ο φωτογράφος και μοναδικός δάσκαλος... 
..αγαπημένος των παιδιών και των καθηγητών!


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Η παράσταση αρχίζει!

Απογεύματα Κυριακής και όλος ο θίασος ήταν εκεί.
Ηθοποιοί, τεχνικοί και η σκηνοθέτις κ. Ευγενία  Μενύχτα.
Γέλια, φωνές, αστεία
για μήνες πολλούς,
και .....ήρθε η ώρα της παράστασης.

Η κόμισσα  της φάμπρικας
των Γιαλαμά-Πρετεντέρη
σε διασκευή της κ Μενύχτα.
Λίγα λόγια για το έργο…

Τρία ξαδέρφια,
ένας αστυνομικός,  ένας κλέφτης και ένας κομμουνιστής, μοιράζονται την ίδια αυλή. Ο αστυνομικός συλλαμβάνει μια νεαρή διαρρήκτρια,  που είναι όμως γόνος επιφανούς οικογένειας, αλλά την αφήνει να φύγει υπό την προϋπόθεση να έρθει να τον συναντήσει στο σπίτι του για να της βρει δουλειά, αγνοώντας βέβαια την καταγωγή της…
Αυτή πηγαίνει, τον βρίσκει…
και αρχίζουν τα μπερδέματα…


Παίζουν οι ηθοποιοί:

Ελένη Ψαρρά : Η διαρρήκτρια
Νεκτάριος Χρήστου : Ο αστυνομικός
Περικλής Τσώτας : Ο κλέφτης
Κατερίνα Παπαχρήστου : Η μάνα
Γιώργος Λαγός : Ο κομμουνιστής
Ειρήνη Σκλαβούνου : Στασούλα
Ελένη Χρυσοχόου : Αρχιφύλακας
Χριστίνα Τάτση : Τζόρντζια
Τζένη Τσάκο : Βιβλιοπώλης
Κώστας Πολύμερος : Ο θείος
Σοφία Σαμουργκάνοβα : Ουρανία
Γιώργος Σφυρίδης : Ο εραστής

Τεχνική Επιμέλεια: Πάνος Ελευθεριάδης 

Ευχαριστούμε για την βοήθεια, τους:
Παντελή Αναστασόπουλο , Γιάννη  Ελευθεριάδη και Γιάννη Πετρή .

Επιμέλεια-Σκηνοθεσία θεατρικής παράστασης:
Ευγενία Μενύχτα