Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

ΑΝΔΡΕΑΣ Ι. ΚΑΣΣΕΤΑΣ

                          ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ...

 




       Το  Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017 συναντηθήκαμε και  θυμηθήκαμε τον  Ανδρέα. Έναν άνθρωπο που  αυτοπροσδιοριζόταν "γραφεύς ,καταγραφεύς και  σχεδόν συγγραφεύς".   «Ταξιδευτής των μαθητικών ονείρων, παραγωγός διανοητικής ηδονής, συνδύαζε τη Φυσική με τη λογοτεχνία»  λένε όσοι τον γνώρισαν από κοντά και  όσοι διάβασαν τα  βιβλία  του.
         Το  σχολείο  μας είχε  την τιμή  μέσα  από  μια λιτή ,σεμνή  εκδήλωση ,στην  οποία  παρευρέθηκαν μέλη  της οικογένειάς του, φίλοι, αγαπημένοι συνοδοιπόροι στην εκπαίδευση  και  μαθητές  ,να προβάλει την προσωπικότητά  του και  το πολυσύνθετο έργο  του.


Μίλησαν για τον Ανδρέα οι:
Γιώργος Ζεβελάκης (ερευνητής της Λογοτεχνίας), Παντελεήμων Παπαδάκης (Φυσικός, ylikonet.gr),
Γιώργος Φυσάκης (πρώην πρόεδρος ΟΙΕΛΕ), Παντελής Λαρεντζάκης (Φυσικός), Δάφνη Αναγνωστοπούλου(απόφοιτος της Ιονίου Σχολής), Ελευθερία Σολομωνίδου (απόφοιτος της Ιονίου Σχολής)
 Μαθητές του από την Ιόνιο Σχολή παρουσίασαν το μονόπρακτό του:
«Η ποίηση στο εδώλιο μαζί και η σελήνη», σε σκηνοθεσία του Απόστολου Τζιώτζιου.
 Μαθητές του 6ου  Λυκείου Καλλιθέας τραγούδησαν  αγαπημένα ποιήματα
 του Ανδρέα  από το έργο  του Νίκου Καββαδία  και παρουσίασαν αποσπάσματα από τα κείμενα του Ανδρέα Ι. Κασσέτα , «Η σκέψη είναι γένους  θηλυκού», «Και της προτείνει μια βόλτα».















Το  κείμενο που  ακολουθεί  γράφτηκε από τον  The Books' Journal Δημοσιεύθηκε στο blog 
O Ανδρέας Κασσέτας (1944-2016). Αρχείο Γιώργου Ζεβελάκη


Ο Ανδρέας Κασσέτας δεν μένει πια εδώ

Ο Ανδρέας Κασσέτας ήταν ένας μανιακός της φυσικής, ένας ρέκτης των γραμμάτων και των τεχνών, ένας ελεύθερος άνθρωπος και ένας καλός φίλος. Τον χάσαμε. 
Ήταν αριστερός, της ανιδιοτελούς Αριστεράς της προσφοράς. Δεν επιδίωξε αξιώματα, του αρκούσε απλώς ότι το μεγάλο πάθος του, η φυσική, είχε αναγνωριστεί από τους θεσμούς της παιδείας, όπως επίσης είχε αναγνωριστεί η μεταδοτικότητά του, η ελκυστική παρουσίαση στους μαθητές του ενός αντικειμένου που πολλοί το προσεγγίζουν ως στριφνό και δυσερμήνευτο.
Είχε γεννηθεί στο Κουκάκι το 1944. Από πολύ νωρίς αφιερώθηκε στην αγαπημένη του επιστήμη. Κατ’ αρχάς, δίδασκε φυσική για πολλά πολλά χρόνια στο δημόσιο σχολείο, σε χιλιάδες μαθητές Γενικού Λυκείου - τα τελευταία χρόνια, έως πριν μερικές εβδομάδες, εργαζόταν στην Ιόνιο Σχολή της Φιλοθέης. Την τελευταία δεκαετία, επίσης, διετέλεσε επιμορφωτής περίπου δύο χιλιάδων εκπαιδευτικών.
Παράλληλα, παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα στα γράμματα και στις τέχνες. Διάβαζε συστηματικά οτιδήποτε ενδιαφέρον στο χώρο του μοντερνισμού και παρακολουθούσε κινηματογράφο, θέατρο, τη σκηνή των εικαστικών – οτιδήποτε πίστευε ότι μπορούσε να τον εμπλουτίσει ως άνθρωπο. Η ευρύτητα της καλλιέργειάς του, άλλωστε, είχε συμβάλει στη μεταδοτικότητά του κατά τη διδασκαλία: το μάθημά του ήταν περιήγηση σε έναν πλούσιο κόσμο και όχι πρόσκληση για στείρα απομνημόνευση μιας πολύ ειδικής γνώσης.
Για το ποιος ήταν πραγματικά ο Ανδρέας Κασσέτας, θα προσφύγουμε στους φίλους του, στη δημιουργική «νησίδα ylikonet», οι οποίοι θυμούνται τη συγγραφική του προσφορά και τη διδασκαλική του δεξιότητα:[1]

[...] Ξεκίνησε το 1972 με το Λύνοντας Ασκήσεις Φυσικής (με τον Σπύρο Οικονόμου). Το βιβλίο ήταν «διαφορετικό» ξεκινώντας απ’ το εξώφυλλό. Το σχεδίασε, ακολουθώντας το ψυχεδελικό ύφος της ποπ κουλτούρας του τέλους του 1960, ένας μαθητής του στο φροντιστήριο. Οι εκφωνήσεις και οι ορισμοί διατυπώνονταν στην καθαρεύουσα ενώ οι συλλογισμοί στη δημοτική, «γιατί στη δημοτική σκεπτόμαστε». Το δεύτερο, όλο στη δημοτική, εκδόθηκε το 1973 με τίτλο Η Φυσική και οι Φυσικοί, και είχε εξώφυλλο μια φωτογραφία που τράβηξε ο ίδιος στο Παρίσι.
Επιστρέφοντας από το Παρίσι, βρήκε πρόσκληση να συναντήσει τον τραγικό Μπάμπαλη στη Γενική Ασφάλεια. Αποστασιοποιούμενος από “αντιστασιακές περγαμηνές”, αφηγείται: «υπέθεσα ότι ανακάλυψαν πως η προμετωπίδα του βιβλίου αποτελούσε, χωρίς να αναφέρεται, απόσπασμα από τη Διαλεκτική της Φύσης του Ένγκελς. Ο Μπάμπαλης όμως ζητούσε επίμονα εξηγήσεις για το πώς μπορεί να ταιριάξουν Φυσική και δημοτική». Τον ίδιο τίτλο (Η Φυσική και οι Φυσικοί) απέδωσε και στη δημοφιλέστερη ιστοσελίδα των φυσικών της εκπαίδευσης, την οποία ανέβασε στο διαδίκτυο στις αρχές του 2000.
Τα βιβλία που αντιπροσώπευσαν την άποψή του για το μάθημα Φυσική εκδόθηκαν ως διδακτικά εγχειρίδια από τον ΟΕΔΒ το 1985 και το 1986. Πρώτα η Φυσική, Α’ Τάξη Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου με συν-συγγραφείς τους Σταμάτη Μουρίκη, Νίκο Δαπόντε και Μανώλη Σκιαθίτη και τον επόμενο χρόνο η Φυσική, Β’ Τάξη Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου, μαζί με τους Σταμάτη Μουρίκη και Νίκο Δαπόντε. Αυτά τα εγχειρίδια, που υποστηρίχθηκαν δυναμικά από την ίδιο σε ημερίδες σ’ όλη τη χώρα και αγκαλιάστηκαν από τους πιο δραστήριους δάσκαλους των Λυκείων, ανέδειξαν τα όρια μια φιλόδοξης διπλής εκπαιδευτικής στόχευσης. Το να διδάσκεται δηλαδή η Φυσική με σεβασμό και χωρίς εκπτώσεις στη θετικιστική επιστημολογία της και ταυτόχρονα να διανθίζεται με στοιχεία του ευρύτερου ανθρώπινου πολιτισμού, όπως τα ταξίδια στην Ιστορία των Επιστημών, οι βόλτες στις φυσικές έννοιες καβάλα στις πλάτες του Οβελίξ, οι περίπατοι στα πλακόστρωτα του Φιλοπάππου τα φιλοτεχνημένα από τον Πικιώνη με ηλιακές ακτίνες και ο διάπλους των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, όπως «στρέφει ο μπούσουλας» του Νίκου Καββαδία.
Τα επόμενα συγγραφικά του εγχειρήματα επιδίωξαν την εξοικείωση του ευρύτερου αναγνωστικού κοινού με την Επιστήμη, με όχημα τον αφηγηματικό λόγο. Έτσι προέκυψαν τα δημοφιλή βιβλία Το Φάντασμα του Λεονάρντο το 1989, Η Άρκτος, η Πρέσπα, η Παρασκευή το 1992 και το 2000 το Και της προτείνει μια βόλτα. Την ίδια δεκαετία συνέθεσε τρία μονόπρακτα για σχολικό θέατρο, με περιεχόμενο τη Φυσική, μοναδικά στο είδος τους στην Ελλάδα. Τα έργα Η Ποίηση στο Εδώλιο, μαζί και η Σελήνη, Το Αγγλικό Εκείνο Μήλο καιοι Εξομολογήσεις ενός Λάστιχου, αποτελούν πρόσφορο υλικό για τους εκπαιδευτικούς που θέλουν να περάσουν τη Φυσική από τις τάξεις και τα εργαστήρια, στις αίθουσες εκδηλώσεων των σχολείων.
Την ίδια επίσης περίοδο, μετέφρασε το βιβλίο Τα Μαθηματικά και ο Εγκέφαλος, των Changeux & Connes (1995) –μαζί με τους Σ. Μάκρα και Σ. Μανουσέλη– και την Μπανιέρα του Αρχιμήδη των Ortoli & Witkowski (1997).
Τις διδακτικές του απόψεις, με έμβλημα το «να πάρουμε το λάθος αγκαλιά», τις συνόψισε στα δυο πιο πετυχημένα βιβλία Διδακτικής Φυσικών Επιστημών στη χώρα.
Το 2000, στο Μακρόν Φυσική προ του βραχέως Διδάσκω και, το 2004, στο «πιο ώριμο» όπως εκτιμούσε, Το Μήλο και το Κουάρκ. «Μήλο και Κουάρκ» αποκαλούσε και το τελευταίο αυτοκίνητο που οδήγησε, αφού το αγόρασε με τα εκδοτικά δικαιώματα του βιβλίου.
Οι διδακτικές του απόψεις, τα αφηγηματικά του εγχειρήματα με αντικείμενο τον Φυσικό Κόσμο, τα διδακτικά εγχειρίδια στα οποία συνέβαλε εμβληματικά, οι ατέλειωτες ώρες μελέτης της βιβλιογραφίας, κυρίως όμως το ανεπανάληπτο διδακτικό αλλά και προσωπικό του ταπεραμέντο, συνοψίζονται και αναγνωρίζονται με αναφορά στο μικρό του όνομα.
Αυτό που λέμε «ο τρόπος του Ανδρέα».
Και αυτός ο τρόπος μοιάζει να παραμένει αγέραστος.


Ο Ανδρέας Κασσέτας δεν μένει πια εδώ. Πέθανε – αλλά θα ζει πάντα ο τύπος που ενσάρκωσε: ο άνθρωπος που πορεύτηκε με τη γνώση, ταύτισε τη γνώση με την απόλαυση και συνέδεσε τη ζωή του με τη μετάδοση της γνώσης, συστατικού στοιχείου των ανθρώπων που επιζητούν την πρόοδο.
Αντίο.



Ευχαριστούμε όλους όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίηση  της εκδήλωσης και  ιδιαίτερα τη Λίλα  Τζέτζου και τον Διονύση Μάνεση  .

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Περίπατοι σε μια ... γνωστή -άγνωστη πόλη


Στις  14 Φεβρουαρίου, η Περιβαλλοντική Ομάδα, θα επισκεφθεί το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στη Σαλαμίνα, με σκοπό να  παρακολουθήσει ένα Πρόγραμμα με τίτλο :
Ελευσίνα, αστικό μονοπάτι για μύστες... στην αειφορία
                                                                                                      http://kpe-elefs.att.sch.gr/

Ας κάνουμε λοιπόν ένα περίπατο στο χρόνο, σε μια πόλη που ανακηρύχθηκε Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2021!
Στην ιστοσελίδα: https://eleusis2021.eu/%CE%B7-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7/
διαβάζουμε: 

"Η Ελευσίνα, μια από τις πέντε ιερές πόλεις της αρχαιότητας, είχε ταυτιστεί με τη λατρεία της Δήμητρας, θεάς της γεωργίας, και της κόρης της Περσεφόνης. Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν μυστηριακές τελετές που τελούνταν κάθε χρόνο το μήνα Σεπτέμβρη προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης, και τα οποία διήρκεσαν πάνω από 2.000 χρόνια. Σύμφωνα με τον Όμηρο, στα Μυστήρια συμμετείχε «άπαν το ανθρώπινο γένος», δη-λαδή γυναίκες και άνδρες ανεξαρτήτως φυλής, κοινωνικής τάξης ή χώρας καταγωγής"

 Για πολλά χρόνια μετά, η Ελευσίνα ήταν ένα χωριό ψαράδων με ένδοξο 
παρελθόν, ενώ στα τέλη του 19ου αιώνα, έχει μετατραπεί σε μια  
βιομηχανική περιοχή. Από 2400 κατοίκους που είχε το 1907, 
έχει ξεπεράσει  σήμερα τους 30000! 


Ναυπηγεία, διυλιστήρια και στο βάθος η Ελευσίνα, στο ηλιοβασίλεμα
(φωτ. Δημήτρης Κλεάνθης) http://flashnews.gr/
                             

Μόνο στην ακτογραμμή του κόλπου, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων, στα τέλη της δεκαετίας 
του 1960 βρίσκουμε 2 ναυπηγεία, 2 εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου, 2 χαλυβουργεία
 και 2 διυλιστήρια, δηλαδή σχεδόν το50% της βαριάς βιομηχανίας της Ελλάδας. 
Περιβαλλοντικά, η πόλη ασφυκτιά. 
Στα τέλη του 1970, ο κόλπος της Ελευσίνας θεωρείται η πιο μολυσμένη θάλασσα 
της Μεσογείου. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών, κατόπιν έρευνάς του, κρίνει τον κόλπο 
της Ελευσίνας σχεδόν νεκρό, αφού έχει καλυφθεί με ένα μέτρο λάσπης, 
με αποτέλεσμα να καταστραφεί κάθε θαλάσσιος οργανισμός.

Ο κήπος με τα αγάλματα στο Μουσείο της Ελευσίνας (φωτ. Δημήτρης Κλεάνθης)
http://www.ethnos.gr/taksidi_sterea_ellada/arthro/eleusina_h_poli_ton_mystirion-63911910/














Οι πολίτες της με αγώνες , προσπαθούν να μετατρέψουν αυτή την πόλη
από μια "λαβωματιά της ιστορίας" , όπως την χαρακτήρισε 
ο Φίλιππος Κουτσάφτης,  στην ταινία "Αγέλαστος πέτρα" 
σε μια δημιουργική πόλη της Ευρώπης. 




Τι γίνεται σήμερα με όλα αυτά;
Η ομάδα μας θα περπατήσει στα μονοπάτια της Ελευσίνας 
στο χώρο και στο χρόνο, επιχειρώντας να ανακλύψει μια τόσο 
κοντινή κια μακρινή ταυτόχρονα πόλη

Ιστοσελίδες που μπορείτε να επισκεφθείτε:

http://www.elefsina.gr/history/syntomo_istoriko.aspx?sflang=el
http://www.athinorama.gr/events/article/eleusina-9315.html
http://www.ethnos.gr/periballon/arthro/dioryga_
rypansis_apo_ti_dyt_attiki_pnigei_tin_athina-21270948/
http://flashnews.gr/post/151622/elefsina-i-poli-ton-mistirion




Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Hybrids

                                                                        HYBRIDS  
   Στα όρια Τέχνης και Τεχνολογίας
 Θέλετε να δείτε την τέχνη να συναντά την επιστήμη; 
(Hybrids η νέα έκθεση που λαμβάνει  χώρο στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση που αναμένεται να παρουσιάσει μια σειρά από υβριδικές δημιουργίες  και γενικότερα τεχνολογικά επιτεύγματα που μας οδηγούν στην μετά- ανθρώπινη κοινωνία και πολιτισμό)
➽ Οι μαθητές του τμήματος Α1 πραγματοποίησαν μια σύντομη επίσκεψη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών βλέποντας από κοντά τη σημασία και την έννοια του υβριδισμού.
     Ως υβρίδιο μπορεί να οριστεί ένα υλικό η συμβολικό σύστημα ή έναν οργανισμό που συνδυάζει χαρακτηριστικά δύο διαφορετικών προελεύσεων, καταλήγοντας σε μια νέα, ετερογενή οντότητα. 

➽ Στην έκθεση παρουσιάζεται μια διασταύρωση  σύγχρονης τέχνης και άλλων πεδίων πρακτικής όπως:design, αρχιτεκτονική, ψηφιακά μέσα, επιστήμη και κοινωνικό ακτιβισμό, που αποτελούν δείγματα της υβριδικής δημιουργίας.
Η ηλεκτρονική διεύθυνση της Στέγης για να μαθαίνετε για όλες τις εκδηλώσεις  που  γίνονται :  www.sgt.gr
  Μερικά από τα έργα που παρουσιάστηκαν ήταν τα εξής:
Το αποτέλεσμα αυτής της δημιουργίας δεν είναι μια καταφατική αποθέωση της τεχνολογίας η μια υπόσχεση για ένα λαμπρό αύριο όπου η τεχνολογία θα λύσει όλα τα προβλήματα. Αντιθέτως, η έκθεση ανατρέπει τι καθιερωμένες μεθόδους και στοχεύσεις της κλασσικής επιστημονικής έρευνας και φέρνει στο προσκήνιο μια πιο ελεύθερη ματιά στη σύγχρονη τέχνη αναγνωρίζοντας στο μέγιστο τη σημασία της έρευνας για την κατανόηση και διαμόρφωση του κόσμου μας.




Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Eπαφή με την πραγματική ζωή


Γράφει η Μαρία Κόνσουλα, μαθήτρια του Α2.


Μέσα από την εποικοδομητική επίσκεψη στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, ανοίχτηκαν μπροστά μας νέοι ορίζοντες σε σχέση με τον συνδυασμό ήχου και εικόνας.
Αρχικά, οι φυσικοί ήχοι από τον κυματισμό της λίμνης, σε συνδυασμό με το παγερό φύσημα του ανέμου και τις φωνές των παιδιών, προκαλούσαν στα αυτιά μας ένα αίσθημα χαράς και αισιοδοξίας μέσα από την επαφή μας με την πραγματική ζωή. Η εικόνα της Αθήνας από τη θέση του φάρου δημιουργούσε έντονο δέος λόγω της θεόρατης μορφής του αλλά και της υπέρλαμπρης θέας της αθηναϊκής πόλης. Το θρόισμα των φύλλων και ο δυνατός αέρας μας κατέκλυζαν διογκώνοντας με αυτόν τον τρόπο όλες τις αισθήσεις μας.


 Τέλος, η είσοδός μας στη λυρική σκηνή, ένα πρότυπο επίτευγμα του σύγχρονου πολιτισμού, ολοκλήρωσε το ταξίδι μας στον κόσμο των ηχοτοπίων, όπου αντιληφθήκαμε ότι η ζωή μας δεν αποτελείται από έναν μονότονο και συνεχόμενο ήχο αλλά από ένα σύμπλεγμα πολλών και διαφορετικών ηχοχρωμάτων.


Όπως η ζωή, έτσι και οι ήχοι δεν αποτελούνται από ένα ξεκάθαρο μοτίβο αλλά από μία συμφωνία ηχητικών μηνυμάτων που μπλέκονται μεταξύ τους και δημιουργούν το τέλειο μουσικό κομμάτι.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Όταν η Τέχνη συνάντησε ………….. την Εκπαίδευση.


      Με ένα πρωτοπόρο τρόπο,  στα πλαίσια του μαθήματος της Ερευνητικής Εργασίας οι μαθητές και οι μαθήτριες του τμήματος Α1 του σχολείου μας προσέγγισαν το θέμα της εκπαίδευσης. 


     Πίνακες ζωγραφικής  ελλήνων και ξένων ζωγράφων καθώς και φωτογραφίες από σκηνές της σχολικής ζωής άλλων εποχών υπήρξαν η αφορμή ώστε τα παιδιά να αναπτύξουν κριτική σκέψη,  δημιουργικότητα και καινοτομία, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να ανταλλάξουν  απόψεις. 

                                                                                                            Κατερίνα Κάρλου
                                                                                                               κοινωνιολόγος

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Πάνω σε ένα ποίημα....

http://fractalart.gr/nikos-daskalopoulos-2/
Γιώργης Παυλόπουλος
 «Το άγαλμα και ο τεχνίτης»

Σαν έκλεινε το μουσείο
αργά τη νύχτα η Δηιδάμεια
κατέβαινε από το αέτωμα.
Κουρασμένη από τους τουρίστες
έκανε το ζεστό λουτρό της και μετά
ώρα πολλή μπροστά στον καθρέφτη
χτένιζε τα χρυσά μαλλιά της.
Η ομορφιά της ήταν για πάντα
σταματημένη μες στο χρόνο.

Τότε τον έβλεπε πάλι εκεί
σε κάποια σκοτεινή γωνιά να την παραμονεύει.
Ερχόταν πίσω της αθόρυβα
της άρπαζε τη μέση και το στήθος
και μαγκώνοντας τα λαγόνια της
με το ένα του πόδι
έμπηγε τη δυνατή του φτέρνα
στο πλάι του εξαίσιου μηρού της.

Καθόλου δεν την ξάφνιαζε
κάθε φορά που της ριχνόταν.
Άλλωστε το περίμενε, το είχε συνηθίσει πια.
Αντιστεκόταν τάχα σπρώχνοντας
με τον αγκώνα το φιλήδονο κεφάλι του
και καθώς χανόταν όλη
μες στην αρπάγη του κορμιού του
τον ένιωθε να μεταμορφώνεται
σιγά σιγά σε κένταυρο.

Τώρα η αλογίσια οπλή του
την πόναγε κάπου εκεί
γλυκά στο κόκαλο
και τον ονειρευότανε παραδομένη
ανάμεσα στο φόβο της και τη λαγνεία του
να τη λαξεύει ακόμη.

http://latistor.blogspot.com/2013/09/blog-post_23.html#ixzz4ShnI1hlE


http://penseur1.blogspot.gr/2015/09/blog-post_10.html
Οι μαθητές του Γ1 του σχολείου μας "επεμβαίνουν" στο παραπάνω κείμενο γράφοντας δημιουργικά:

"Καθόλου δεν τον ξάφνιαζε
κάθε φορά που χανόταν μέσα στην σκέψη του.
Άλλωστε το περίμενε, το είχε συνηθίσει πια,
σαν ετοιμόρροπο κτίσμα στον δυνατό άνεμο αντιστεκόταν.
Προσπαθούσε τάχα να κατευνάσει τον ορμητικό χείμαρρο.....
μάταια όμως......
χανόταν μέσα στην αγκαλιά του,
γινόντουσαν ένα σιγά -σιγά.
Η αγαλματένια της ομορφιά με το ανθρωπόμορφο τέρας."

"Στίχος 8: Η νύμφη περήφανη για την αιώνια ομορφιά της, 
σταματημένη μες στο χρόνο.
Φοβισμένη για το τι θα συμβεί, θυμήθηκε τη μέρα του γάμου της 
που βίαια την άρπαξε.
Ο Κένταυρος με τα ανθρώπινα χέρια του
και την πήγε στο δικό του παράδεισο."
 από την Άννα Σαρρή
      φιλόλογο του Γ1

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Πλησιάζουν Χριστούγεννα...

...καιρός για διάβασμα.

Στην ιστοσελίδα https://physicsgg.me διαβάσαμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Leonard Susskind, «Ο πόλεμος της μαύρης τρύπας», εκδόσεις κάτοπτρο 




          «Όποιος προσπαθεί να μιλήσει για ζητήματα της σύγχρονης φυσικής χωρίς τη χρήση μαθηματικών τύπων γνωρίζει πόσο χρήσιμες είναι οι αναλογίες. Για παράδειγμα, βοηθά πολύ να φανταζόμαστε το άτομο ως μικρογραφία του ηλιακού συστήματος και η χρήση της συνηθισμένης νευτώνειας μηχανικής για την περιγραφή ενός σκοτεινού άστρου μπορεί να βοηθήσει όποιον δεν είναι έτοιμος να βυθιστεί στα ανώτερα μαθηματικά της γενικής σχετικότητας. Αλλά οι αναλογίες έχουν τους περιορισμούς τους και η αναλογία μεταξύ σκοτεινού άστρου και μαύρης τρύπας δεν ευσταθεί πέρα από ένα σημείο. Υπάρχει μια άλλη αναλογία, πιο κατάλληλη. Την έμαθα από έναν εκ των πρωτεργατών της κβαντομηχανικής των μαύρων τρυπών, τον Bill Unruh. Ίσως μου αρέσει ιδιαίτερα λόγω του πρώτου επαγγέλματός μου ως υδραυλικού......

Leonard Susskind
     Φανταστείτε μια ρηχή, άπειρης έκτασης λίμνη. Το βάθος της είναι μόνο λίγα μέτρα, αλλά εκτείνεται απεριόριστα προς όλες τις οριζόντιες κατευθύνσεις. Ένα είδος τυφλών γυρίνων ζουν όλη τη ζωή τους στη λίμνη, χωρίς να γνωρίζουν το φως, αλλά έχουν μεγάλη ικανότητα στη χρήση του ήχου για τον εντοπισμό αντικειμένων και για την μεταξύ τους επικοινωνία. Υπάρχει ένας αδήριτος κανόνας: τίποτε δεν επιτρέπεται να κινηθεί στο νερό ταχύτερα από τον ήχο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το όριο ταχύτητας δεν έχει σημασία, δεδομένου ότι οι γυρίνοι κινούνται με ταχύτητα πολύ μικρότερη από την ταχύτητα του ήχου.


      Υπάρχει ένας κίνδυνος σ’ αυτή τη λίμνη. Πολλοί γυρίνοι τον ανακάλυψαν πολύ αργά για να σωθούν και κανένας δεν επέστρεψε ποτέ για να διηγηθεί την περιπέτειά του. Στο κέντρο της λίμνης υπάρχει μια τρύπα αποχέτευσης. Το νερό χύνεται διαμέσου του οχετού σε μια σπηλιά κάτω από τη λίμνη, όπου σκάει πάνω σε θανάσιμα επικίνδυνους κοφτερούς βράχους…………. (η συνέχεια στο βιβλίο)

Καλή ανάγνωση!

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

17η  ΝΟΕΜΒΡΗ 2016

                                         ...43  ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ


    Το  σχολείο  μας συμμετείχε και  φέτος  στις εκδηλώσεις  για  την επέτειο της   ηρωικής  εξέγερσης του  Πολυτεχνείου .Φέτος  συμπληρώνονται σαράντα  τρία χρόνια από  την  εξέγερση που  υπήρξε κορυφαία εκδήλωση της  αντίστασης του  ελληνικού  λαού κατά  της επαίσχυντης εφτάχρονης δικτατορίας . Τα αιτήματα των  φοιτητών για ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ ,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,  που  με  αυτοθυσία τα  διεκδίκησαν, παραμένουν  επίκαιρα ,  ίσως περισσότερο  από κάθε  άλλη  φορά.
     Ημέρα μνήμης και γι' αυτό  με  σεβασμό τιμήσαμε τον  αγώνα  τους και  το  όραμά  τους.Ένα  θεατρικό  δρώμενο και τραγούδια εμπνευσμένα από τους  αγώνες  του  ανθρώπου για  την ελευθερία  έστησαν  τη μικρή  γιορτή  μας.

 Θα 'ρθεί καιρός      Κατερίνα Γώγου


Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή

παρ’ όλα αυτά Μαρία.