Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΝΟΕΜΒΡΗΣ  1973

                                    ΝΟΕΜΒΡΗΣ  2017

 



             Μέρα  μνήμης .   Μέρα  που ανήκει    στους  ήρωές  της    και  στους  νέους ,στους  οραματιστές, σε  όσους  αγωνίζονται  για  τη  δημοκρατία ,τη  δικαιοσύνη,την ελευθερία,τη μόρφωση και  το  δικαίωμα  σε  μια ποιοτική  ζωή.Τιμήσαμε  και  εμείς  με μια εκδήλωση λιτή και  σεμνή την ισχυρή  παρακαταθήκη αγώνα που  μας άφησε ο  Νοέμβρης  εκείνος...








 ΓΙΑΝΝΗΣ   ΡΙΤΣΟΣ 

 Το αγόρι και η πόρτα
 
Εκεί που έπεσε
είναι μια κόκκινη λίμνη,
ένα κόκκινο δέντρο,
ένα κόκκινο πουλί.
Σηκώθηκε όρθια
η πεσμένη καγκελόπορτα-
χιλιάδες άλογα.
Λαός καβαλίκεψε.
Κομνηνέ! - φωνάξαμε.
Γύρισε και μας κοίταξε
δε φορούσε επίδεσμο
ούτε στεφάνι.
Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα
και μαύρα, πιο μαύρα-
καλπασμός, - η ιστορία
Να προφτάσουμε.

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Ανακαλύπτοντας...

 τον  αρχαιολογικό  χώρο του  Κεραμεικού

      Η περιπλάνησή  μας στον  αρχαιολογικό    χώρο  του  Κεραμεικού  μας  δημιούργησε  την  αίσθηση ότι  ακολουθήσαμε  για  λίγο  τα  βήματα των  ανθρώπων που  έζησαν σε  αυτό  το  χώρο  αιώνες πριν  από  μας. Ένας  χώρος  στον  οποίο  συνυπάρχει η  ζωή και  ο  θάνατος σε  μια  σχέση αρμονική.Αφουγκραστήκαμε ,νιώσαμε ,είδαμε!τώρα  αν  μάθαμε δεν  ξέρω!τουλάχιστον  οι  αισθήσεις  μας  ενεργοποιήθηκαν!

 

 
Παραθέτω  ένα  απόσπασμα  από  μια μελέτη που αναφέρεται στο  ποίημα  του  Κωστή  Παλαμά  "ΟΙ ΤΑΦΟΙ  ΤΟΥ  ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ"

 « Ο Παλαμάς στους «Τάφους του Κεραμεικού», μας δίνει τρεις ανθρώπινες μορφές οι οποίες πέρασαν στην σφαίρα της αιωνιότητας με τη δύναμη της Τέχνης, αλλά και χάρη στον ηθικό επίγειο βίο τους. Δηλωτικά τεκμήρια της ενάρετης ζωής τους είναι η ενασχόλησή τους με τις τέχνες, οι κοινωνικές τους ευαισθησίες και οι πνευματικές τους αναζητήσεις. Έτσι, με αυτή την αφορμή ο Παλαμάς κάνει αναφορά στις κύριες φάσεις τις πνευματικής δημιουργίας του ελληνισμού, με αφετηρία την ελεγειακή ποίηση και το αρχαίο δράμα, για να καταλήξει στη σύγχρονη ποίηση. Με τον τρόπο αυτό, δηλώνει με σαφήνεια την πίστη του στις ευεργετικές δυνάμεις, που μπορεί να προσφέρει η πρόσμιξη των καλλιτεχνικών μορφών.
Πιο αναλυτικά, ο Δεξίλεως μιλώντας σε α΄ ενικό πρόσωπο εξιστορεί:
Μ’ ανάθρεψαν τα βροντερά τραγούδια του Τυρταίου
και τάραξαν τον ύπνο μου τα όνειρα του Αισχύλου
[…]
τους στίχους του Ανακρέοντα τραγούδησα
[…]
κ’ εγώ ονειρεύτηκα […]
στο θέατρο άξιος ποιητής τα πλήθη να μαγεύω,
κ’ εγώ μια μέρα ν’ ακουστώ βροντόφωνα στην Πνύκα,
αστροπελέκι στους κακούς, και με τους φιλοσόφους
[…]
Με έντεχνο τρόπο, στους στίχους αυτούς, ο Παλαμάς καταγράφει τις σπουδαιότερες πνευματικές κατακτήσεις των αρχαίων ελλήνων. Ξεκινά από τον πολεμικό ελεγειακό ποιητή, Τυρταίο,συνεχίζει με το αρχαίο ελληνικό δράμα, αναφέροντας έναν από τους κυριότερους εκπροσώπους του, τον Αισχύλο και τέλος κάνει αναφορές στην ανακρεόντεια λυρική ποίηση, στον δικανικό λόγο (Πνύκα), είδος που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στην αρχαία Αθήνα και στη φιλοσοφική σκέψη.
Στην  «Ηγησώ» διαβάζουμε:
[…]
Άλλες κεντούνε δράκοντες κι άλλες κεντούν λιοντάρια
κι όλες κεντούν τους Γίγαντες, μαύρους, ασχημισμένους,
κ’ εγώ κεντώ ένα Γίγαντα… το πώς, δεν το γνωρίζω·
κι εγώ κεντώ ένα Γίγαντα, ξανθόν, ημερωμένο
και πιο όμορφο από τον Άδωνη, πιο λαμπερό απ’ την Πούλια
[…]
Γιατί στα Παναθήναια, σ’ εκείνα καρτερούσα
να μου φανεί ο αγνώριστος, να λάμψει εμπρός μου εκείνος,
να λάμψει και να τον ιδώ, να τον ξανοίξω αμέσως.
Και γνώρισα το θάνατο αντί για τον καλό μου!
[…][ 
Εκτός από τις σαφείς αναφορές στη μυθολογία γύρω από το πρόσωπο της Αθηνάς και την τοποθέτηση της δράσης στη χρονική διάρκεια των Παναθηναίων, που είναι μια γιορτή με πνευματική στόχευση και καλλιτεχνικά δρώμενα, η μορφολογία (ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος στίχος) και η θεματική (η παρθένα που παντρεύεται τον Χάρο) του παραπάνω αποσπάσματος, παραπέμπουν σε ένα καίριο σταθμό της ελληνικής πνευματικής δημιουργίας, το δημοτικό τραγούδι.»

Η τέχνη ως μνήμα και μνήμη: Ο τάφος ως σύμβολο ζωής στην ποίηση του Κωστή Παλαμά 

 Γράφει η Μαρία – Ευτυχία Τσαγανά 

http://fractalart.gr



 

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Παραμύθι …με χημική διάσταση

Μιχάλης Γκέκος ...επί το έργον                                     
       «Με το πέρασμα του χρόνου ο μύθος εξελίσσεται σε πραγματικότητα» ανέφερε ο Γάλλος καλλιτέχνης Ζαν Κοκτώ. Άραγε, πως θα μπορούσαμε να συνδέσουμε δυο τόσο αντιφατικές έννοιες;
Η απάντηση κρύβεται στη δική μας εθνική μυθολογία,  μια μυθολογία άκρως επιστημονικήή για την ακρίβεια άκρως χημική.

Η Γ θετική μας ...προβληματίζεται.

Κά
ποτε, λέγεται οι «πρώτοι χημικοί», ο Οδυσσέας, ο Ηρακλής, η Κίρκημίλησαν για επεξεργασμένα μέταλλα, για πυρωμένα βέλη, για παραισθησιογόνες ουσίες . Κάποτε, οι αρχαίοι Έλληνες έγιναν αυτουργοί του πρώτου καταγεγραμμένου γεγονότος δηλητηρίασης παγκοσμίωςκαι  όλα αυτά δεν αποτελούν απλώς μύθους αλλά γεγονότα που ερμηνεύονται από την επιστήμη. Τα παραπάνω παραδείγματα εξηγούνται στην πραγματικότητα από χημικές αντιδράσεις όπως  η καύση, η οξείδωση, η χημική δηλητηρίαση και αποτέλεσαν προάγγελο της επιστημονικής εξέλιξης.






      Οι χημικές ουσίες των δηλητηριωδών βελών της Αρτέμιδος με «φονικό» ίταμο μετατράπηκαν σε αντικαρκινικό φάρμακο. Η γαλανθαμίνη που προσέφερε ο Ερμής στον Οδυσσέα ως αντίδοτο για τη «μετατροπή του σε χοίρο» από την Κίρκηλόγω παραισθησιογόνων στο κρασίαποτελεί πλέον θεραπεία για το Αλτσχάιμερ. Το χρυσόμαλλο δέρας, ο ποθητός αυτός χιτώνας της αρχαιότητας συμβολίζει τη μέθοδο συλλογής χρυσού μέσω προβιών ζώων, των οποίων οι λιπαρές ουσίες μαγνητίζουν τα μέταλλα.




Τελικά, μήπως η χημεία στην απλή μα και πολύπλοκη μορφή της κατέχει πάντα σημαντική θέση στις ζωές μαςΜήπως , το δηλητήριο σε ορισμένες  ποσότητες  χαρακτηρίζεται σωτήριοΜήπωςοι μύθοι  δεν είναι παράλογες ιστορίες αλλά ο εξωραϊσμός μιας πραγματικότητας;
Τα συμπεράσματα δικά σας.



                                                                                                        Θωμαΐς Κουλούρη-Αργύρη, Γ2 

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017


ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ  ΤΙΣ  ΤΕΧΝΙΚΕΣ      

            ΤΗΣ   ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ FREINET

         ...ΓΙΑ  ΕΝΑ  ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΙ     ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ  ΣΧΟΛΕΙΟ






                 Διαρκές   αίτημα   είναι  ένα  σχολείο ελεύθερο ,ανοικτό  ,δημιουργικό στο  οποίο η  τάξη  θα  λειτουργεί  ως  κοινότητα και οι  αξίες  και  οι  συμπεριφορές θα  διαμορφώνονται  μέσα  από  το  βίωμα.Δύσκολη η  επίτευξη  του αλλά ο καθένας  μας μπορεί αξιοποιώντας αυτά  που  διαθέτει 
 ( τα  οποία  ,ομολογουμένως ,είναι  λίγα) να κάνει  μικρά  βήματα που  θα  βελτιώσουν  την καθημερινότητα  της τάξης.  Χρειάζεται  τόλμη και διάθεση  να  υιοθετήσουμε νέους  τρόπους στην  εκπαιδευτική μας  διαδικασία, αν θέλουμε  να προσεγγίσουμε  τους  μαθητές μας και  να "αναπνεύσουμε"  μέσα  στην  τάξη. Η  ημερίδα που  διοργανώθηκε από τη σύμβουλό μας, κ.Χρονοπούλου Αγγελική  σε  συνεργασία  με  την Παιδαγωγική  ομάδα  "Το Σκασιαρχείο"και  το  Δίκτυο συνεργατικών  σχολείων με την  Παιδαγωγική  Freinet  μας  αποκάλυψε τρόπους για να  πειραματιστούμε και  να απαγκιστρωθούμε από όσα  μας  καθηλώνουν
 σε  ένα θλιβερό  σχολικό "παρόν".

 Μπορείτε να ενημερωθείτε για την  παιδαγωγική  FREINET στην  ιστοσελίδα
https://skasiarxeio.wordpress.com/ 
 και    να  δείτε  την  ταινία "Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ  ΠΟΥ  ΑΦΗΝΕ ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ  ΝΑ  ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ" που βασίζεται  στις αρχές της  παιδαγωγικής αυτής.