Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Φρανσουά Τρυφώ, Τα 400 χτυπήματα







Το σημείωμα που καρφιτσώθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων και τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια που προκάλεσε
με οδήγησαν σε μια ταινία που αγαπάω πολύ, «τα 400 χτυπήματα», του Φρανσουά Τρυφώ (François Truffaut).
Το βίντεο που ακολουθεί αποτελεί την τελευταία σκηνή του έργου, όταν ο νεαρός Αντουάν, το σκάει από το αναμορφωτήριο .
[Προβλήματα στον οικογενειακό χώρο και στο σχολείο οδήγησαν το νεαρό ήρωα της ταινίας σε παραβατική συμπεριφορά.
Η καλύτερη λύση για την αντιμετώπιση των συμπεριφορικών του προβλημάτων θεωρήθηκε η παραπομπή του σε αναμορφωτήριο].
Τα τελευταία αυτά λεπτά της ταινίας αποτελούν πια βασικό σημείο αναφοράς για την κινηματογραφική τέχνη.
Ο μικρός ξεφεύγει από την επιτήρηση και τολμά τη φυγή προς την ελευθερία. Τρέχει μπροστά σε μία κάμερα που τον ακολουθεί, κάποτε δεν την προλαβαίνει και σχεδόν βγαίνει από το πλάνο, τρέχει λίγο πιο γρήγορα και σαν να μας προσπερνάει. Ξαφνικά το πλάνο ανοίγει, φαίνεται ο ορίζοντας, η θάλασσα απλώνεται μπροστά μας: είναι ο στόχος του μικρού. Ο Αντουάν κατεβαίνει την πλαγιά, φτάνει στην παραλία, περπατάει για λίγο στα ρηχά, γυρίζει, μας κοιτάει, το πλάνο παγώνει.
Αμέσως μετά θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Εμείς έχουμε ακόμη μπροστά μας τα μάτια του μικρού.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η μουσική: Στην αρχή ακούγονται οι φωνές των παιδιών, μετά, όταν ο Αντουάν το σκάει, ακούγονται τα σφυρίγματα του επόπτη, στη συνέχεια ακούγεται το ρυθμικό τρέξιμο του παιδιού –και ο χτύπος της καρδιάς του;- και στο τέλος, καθώς το πλάνο αποκαλύπτει τη θάλασσα- στόχο του Αντουάν, ακούγεται μουσική θριαμβευτική, απελευθερωτική, λυτρωτική.
Τι έχουμε να πούμε στο παιδί που μας κοιτάζει στο τέλος;

Ε.ΤΖΕΤΖΟΥ




video

Σημείωση:Τεχνικοί λόγοι με ανάγκασαν να αρχίσω το βίντεο από τη σκηνή της παραλίας

8 σχόλια:

  1. Παιδάκια και καθηγητές, γράφετε εδώ ωραία πράγματα! Απόψε δεν διαβάζω όμως. Ήρθα να σας προλάβω και να σας ευχηθώ να περάσετε όλοι σας Χαρούμενο Πάσχα!
    Εγώ θα έρθω άλλη στιγμή για ξεψάχνισμα...
    να είστε όλοι σας καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο παιδί που μας κοιτά, εγώ δε θα έλεγα τίποτα. Λέω πως θα ήταν η ώρα να (το)ακούσω. Να αφουγκραστώ τη στιγμή του που το σπρώχνει στη ζωή.
    Στη συνάδελφο, όμως, που έκανε την ανάρτηση, έχω να πω πολλά μπράβο!! Πόσο απογειώθηκε το σημειωματάκι μας, ε; Έτσι όπως πάμε, θα ...αρχίσω, μου φαίνεται, να διαβάζω το ιστολόγιό μας!
    Πάντως, μου έμεινε και μια απορία, από τη σκηνή του τέλους: Αυτή η κίνηση του μικρού, που φτάνει στα νερά και γυρίζει για να μας κοιτάξει...δε σας κάνει να αισθάνεσθε πως η θάλασσα μπορεί να δοθεί και ως ελευθερία αλλά και ως ένα άλλο όριο;
    Λίλα, το χάρηκα πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. 1. Κατερίνα: ευχαριστούμε για τις ευχές, καλό Πάσχα και σ’ εσένα. Πάντα πολύτιμη η στήριξή σου.
    2. Διονύση : ε, βέβαια! η βασική κίνηση, έγινε, ο μικρός ξέφυγε από το ασφυκτικό περιβάλλον και διεκδικεί τη ζωή με τους ανθρώπους . Το πολύ ανθρώπινο και αισιόδοξο της σκηνής , νομίζω, είναι ότι κοιτάζει εμάς, τον κόσμο ∙ θα ζήσει μαζί μας, μας δίνει τη λέξη του, καιρός να του δώσουμε το χέρι μας (για να παραφράσουμε λίγο τον Εμπειρίκο).
    3. 21 Απριλίου, σήμερα, καλή μέρα να μιλήσουμε για την ελευθερία σε όλες της τις μορφές.
    E.TZETZOY

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητή φίλη!

    Τα κάγκελα.
    Τα 400 χτυπήματα..ούτε 3 ούτε 4.
    Η ματιά του παιδιού.
    "Διότι δεν συνεμορφώθεις προς τας υποδείξεις"..
    Μου έρχεται στο μυαλό {η μέρα, σήμερα}..ο Παναγούλης.
    Τα λόγια σου.
    Ακούω το χτυποκάρδι του.
    Τρέχω μαζί του.
    Είναι ένας μικρός επαναστάτης!
    Θυμήθηκα ακόμη και τον Che:" Επιτρέψτε μου να πω, με τον κίνδυνο να φανώ γελοίος, ότι ο αληθινός επαναστάτης κατευθύνεται από δυνατό συναίσθημα αγάπης"
    VENCEREMOS!!!

    Σε ευχαριστώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βρε Λίλα,
    ( συμπεριλαμβανομένου και του σχολίου σου )
    Σκέφτομαι να σε παίρνω μαζί μου, όποτε πάω σινεμά.. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 1. Έτσι είναι, mareld, -μου άρεσε το σχόλιό σου- και ο Παναγούλης, και ο Che, και οι άλλοι, οι πάρα πολλοί που παραμένουν άγνωστοι -γι αυτούς οι στίχοι του Αναγνωστάκη-

    Μ.Αναγνωστάκης,
    Στο παιδί μου...

    Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

    Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
    Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

    Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

    Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
    Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
    Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
    Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

    Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά,

    2. Διονύση, ποιος μιλάει!
    Ε.ΤΖΕΤΖΟΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής", έγραψε o Pablo Meruda και ο μικρός της ταινίας, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, δείχνει το θρίαμβο της αληθινής ζωής...
    Καταπλητκτική η ανάρτηση, μπράβο Λίλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στέλλα, ευχαριστώ!
    Όπως είδες, κατέφυγα πολύ γρήγορα στο στίχο του Νερούντα!
    Λίλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Το ιστολόγιό μας στοχεύει στη συμμετοχή, τη συζήτηση, την ανταλλαγή, την έκφραση απόψεων και ιδεών, γι' αυτό και τα σχόλιά σας είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα:-)