Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Βρεττάκος...συμπαντικός

Λίγη ποιητική αστερόσκονη, από τα χεράκια του Νικηφόρου Βρεττάκου, αφιερωμένη στους...αστρονόμους του σχολείου, Δημήτρη Βάγια και Μανόλη Καπετανάκη, για τις ωραίες στιγμές που μας χάρισαν.



Απαλύνθηκε μέσα μου ξαφνικά
ο συνεχής μικρός γαλαξίας,
που από φώτα ή ποιήματα
περιστέρια ή φωνές ορατές,
με διαρρέει.
Μ'ένα κρίνο
στο χέρι φωτίζεις την άβυσσο.

( Ν. Βρεττάκος, Ο μικρός Γαλαξίας )


Αν είναι έξω ή μέσα μου η νύχτα
του Απρίλη, δεν ξέρω.
Θαρρείς πως σαλεύουνε κρίνοι,
λευκοί, στον ορίζοντα.
Πώς γιόμισε η γης υψηλα
κηροπήγια άστρων.

( Ν. Βρεττάκος, Τα κηροπήγια )


Μες στης μεγάλης μου ψυχής τον ουρανό,
η ουράνια σφαίρα σαν αστράκι ταξιδεύει.

( Ν. Βρεττάκος, Φιλοσοφία, απόσπασμα)

Πήρε φωτιά από τ'άστρα του και καίγεται ο ουρανός .
( Ν. Βρεττάκος, Παρανάλωμα, απόσπασμα )


Σα Γαλαξίας απέραντος το σύμπαν
σέρνω στο χορό.

( Ν. Βρεττάκος, Μεταρσίωση, απόσπασμα )


Δίχως άστρο αν μας θέλει η νύχτα,

δίχως ήλιο αν μας καλεί η ημέρα,

πού είναι ο κόσμος;

( Ν. Βρεττάκος, Δίχως πανί , απόσπασμα)

1 σχόλιο:

  1. Διονύση ευχαριστώ για το ποίημα που πραγματικά γεμίζει αγαλίαση τον αναγνώστη.Η αφιέρωσή σου είναι σημαντική γιατί μου διεγείρει τις πιο ευαίσθητες χορδές μου
    Πάρε και από μένα τον ατάλαντο «ποιητή» ένα δίστιχο:
    Με ερωτούν:Γιατί παρατηρείς τα άστρα ;
    Τους απαντώ:Γιατί είναι εκείνα που λάμπουν πραγματικά όπως η αλήθεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Το ιστολόγιό μας στοχεύει στη συμμετοχή, τη συζήτηση, την ανταλλαγή, την έκφραση απόψεων και ιδεών, γι' αυτό και τα σχόλιά σας είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα:-)