Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

Η μαγεία της Αναγέννησης



"Από τον Tiziano στον Pietro da Cortona: το Ιερό, ο Μύθος, η Ποίηση..."25 Σεπτεμβρίου - 20 Δεκεμβρίου 2008 Μέγαρο Σταθάτου



Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/09/2008 αντιγράφουμε…

Ο ιερός και βέβηλος Τιτσιάνο


Η ιταλική Αναγέννηση εισβάλλει στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης μέσα από ένα δυνατό κράμα θρησκευτικής μεταφυσικότητας, μυθολογικού λυρισμού και αρχαίου παγανισμού.



«Από τον Τιτσιάνο στον Πιέτρο ντα Κορτόνα» -υπότιτλος «Το ιερό, ο μύθος, η ποίηση»- είναι η σημαντική έκθεση με επτά έργα του κορυφαίου εκπροσώπου της Αναγέννησης Τιτσιάνο Βετσέλιο (1488-1576), που θα εγκαινιάσουν από κοινού αύριο βράδυ στο Μέγαρο Σταθάτου (Βασ. Σοφίας και Ηροδότου 1) ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας και ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζόρτζο Ναπολιτάνο.

«Το όνομα Τιτσιάνο είναι συνώνυμο με το χρώμα, το φως που διαλύει τα περιγράμματα, την κίνηση και την ένταση, την εσωτερική δύναμη, τον χαρούμενο οπτιμισμό και τον αισθησιασμό», υπογράμμισε ξεναγώντας μας στα αναγεννησιακά αριστουργήματα η επιμελήτρια της έκθεσης Μαρία Τόλη.Δίπλα στα έργα του Τιτσιάνο, βρίσκονται σε σχέση συνομιλητή 17 έργα μαθητών και επιγόνων του.
..............
Το θρησκευτικό συναίσθημα στον Τιτσιάνο, θα υποχωρήσει χάριν της μυθολογίας, της ποίησης αλλά και της προσωπογραφίας. Αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια στη νέα ενότητα, η πασίγνωστη «Αφροδίτη με ερωτιδέα σκύλο και πέρδικα», πιθανότα πορτρέτο της γυναίκας του Τιτσιάνο .
Η ποίηση ως έμπνευση….

Οι ποιητικές μυθολογίες της τελευταίας ενότητας δεν είναι αντίγραφα από κλασικά αγάλματα αλλά έργα εμπνευσμένα από ποιητικά κείμενα του Φιλόστρατου και του Οβίδιου, που ο Τιτσιάνο θέλησε να ονομάσει «Poesia». Δεκάδες οι παχουλοί μικρομέγαλοι έρωτες στην «Προσφορά στην Αφροδίτη» του μαθητή του, Αλεσάντρο Βαροτάρι ή Παντοβανίνο. ….

* Η έκθεση, που επιμελήθηκαν ο καθηγητής Τζοβάνι Μορέλο, ο καθηγητής Νικόλαος Σταμπολίδης, η Μαρία Τόλη και ο Γιώργος Τασούλας, θα διαρκέσει ώς τις 20 Δεκεμβρίου.

απόσπασμα από ένα αρθρο της Ιωάννας Κλεφτογιάννη




το μέγαρο Σταθάτου, Ziller 1895,

γωνία Βασιλίσσης Σοφίας και Ηροδότου

μια σημείωση:
παγανισμός είναι η ειδωλολατρεία

και ένα ερώτημα

γιατί η συγγραφέας του άρθρου αποκαλεί τον Τιτσιάνο "βέβηλο";

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

Ένα τραγούδι και λίγες σκέψεις για την αγάπη, από τη Χριστίνα Μαντοπούλου, του Β3


- Τραγούδια γιατί δε βάζουμε στο μπλογκ; σχεδόν μας μάλωσε η Χριστίνα Μαντοπούλου, του Β3, και μας παράδωσε αμέσως ένα από τα αγαπημένα της, για να το μοιραστεί με όλους. Είναι το "Δεν έχω πολλά", σε στίχους του Ν. Μωραΐτη και μουσική Μ. Χατζηγιάννη, που ερμηνεύει η Γλυκερία:

Θα΄θελα να τα΄χα όλα να΄μουνα παντού

να σου χάριζα τ΄αστέρια όλου τ΄ουρανού
μα για μένα ένα αστέρι φαίνεται απ΄τη γη
ένας είναι ο κόσμος μόνο εσύ

Δεν έχω πολλά όλα να στα χαρίσω
δεν έχω πολλά να τα μοιραστώ
μόνο μια ζωή πάρτην όλη δική σου
μόνο μια χαρά κι όλη σου τη χρωστώ
Μη πεις γι΄αντάλλαγμα εγώ δεν σου ζητώ
και μία δεύτερη ζωή θα σου χρωστώ.


Θα΄θελα όλον τον κόσμο να΄χα αγκαλιά
να σε πήγαινα σε πόλεις και πιο μακριά
μα όποιον τόπο και να είδα όποια διαδρομή
ένας είναι ο δρόμος μόνο εσύ.

( ΣΗΜ.ευχαριστούμε, Φωτεινή, τα καταφέραμε!)



Μαζί και ένα σημείωμα γραμμένο από την ίδια:

" Ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι. Μόλις το άκουσα, με άγγιξε, μου μίλησε. Εσείς, όταν ακούτε κάποιο ωραίο τραγούδι, σας αγγίζει;
Μέσα από τα τραγούδια και γενικά τη μουσική μπορούμε να πάρουμε πολλά. Όμως, πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουμε και πιστεύω ότι χάνουμε πολλά. Υπάρχουν τόσες εικόνες, τόσα συναισθήματα, παραδείγματα ζωής και ίσως πολλές φορές είναι πιο εύκολο να εκφραστούμε μέσα από ένα τραγούδι.

Το τραγούδι αυτό, λοιπόν, με άγγιξε πολύ, γιατί μιλά για μια αγάπη..Μια αγάπη χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς εκμετάλλευση. Μια αληθινή αγάπη, ένας πραγματικός έρωτας που, επειδή είναι ο πρώτος είναι πολύ δύσκολο να σβηστεί έτσι απλά από τη μνήμη.

Όμως, στην ηλικία που βρισκόμαστε μπορούμε άραγε να πούμε ότι ξέρουμε από αληθινή αγάπη;Ερωτευόμαστε πολύ εύκολα, πληγωνόμαστε επίσης. Λέμε το "σ'αγαπώ" χωρίς όμως να ξέρουμε την πραγματική του σημασία. Η μαγεία αυτής της λέξης χάνεται και αρχίζει και εξαφανίζεται, γιατί ακούγεται συχνά χωρίς όμως να υπάρχει, χωρίς να την εννοούμε αληθινά.

Στο τραγούδι, λοιπόν, φαίνεται αυτός ο έρωτας, ίσως να είναι και αληθινός. Όμως λέει πως δεν έχει πολλά, μόνο μια ζωή να χαρίσει σ' αυτόν που αγαπά.
Μα μια ζωή είναι πολλά!... Αξίζει να τη χαρίσεις κάπου; Ακόμα κι αν πιστεύεις ότι είναι το άλλο σου μισό; Ξέρει άραγε κάποιος ποιο είναι το σωστό στην αγάπη; ( Αν υπάρχει..)"
Χριστίνα Μαντοπούλου, Β3

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008



Οι μικρές ιστορίες του κυρίου Μίχαελ Άουγκουστιν
από το βιβλίο του "Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες", μτφρ. Δ.Νόλλας-Η.Μακρή
( εκδ. Μελάνι, 2008)

Μικρές, απρόοπτες, παράλογες, ειρωνικές, ανατρεπτικές, σαρκαστικές, που μιλάνε περισσότερο πίσω από τις λέξεις.

Χρόνος
Όταν έγινε γνωστό πως κάθε πολίτης θα μπορούσε να διεκδικήσει απ'το Δημόσιο τον σπαταλημένο χρόνο αναμονής του σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, αφετηρίες λεωφορείων και στάσεις τραμ, αποφάσισε ο Κοσλόβσκι να επωφεληθεί και έσπευσε στη διαρκώς αυξανόμενη ουρά μπροστά στην υπηρεσία αναγνώρισης και πίστωσης του απολεσθέντος χρόνου.
Όταν μετά από μερικές ημέρες αναμονής έφτασε επιτέλους η σειρά του και επικυρώθηκε η αίτησή του, διαπίστωσε ο Κοσλόβσκι πως ο επιστραφείς χρόνος ισοβαθμούσε με το χρόνο αναμονής του στην ουρά. Ελαφρά συναχωμένος, με ισοσκελισμένο όμως το χρονολογαριασμό του, διέσχισε ο Κοσλόβσκι το δρόμο και στήθηκε ήσυχος στη στάση περιμένοντας το λεωφορείο.



Το παρελθόν
Στη διάρκεια ενός περιπάτου ο ποιητής παρατήρησε πως αργά αλλά σταθερά τον ακολουθούσε το παρελθόν και πήγαινε να τον προλάβει. Σταμάτησε επιτόπου και μ'ένα βήμα στο πλάι κρύφτηκε στην εσοχή μιας εισόδου. Τότε εκείνο, εκπληκτικά φρέσκο και ακμαίο, τον προσπέρασε. "Εντέλει, ολόιδιος ο παλιός καλός καιρός", λέει ο ποιητής.




Ο Κινέζος
Ένας Κινέζος γνωστός σε όλους τους κατοίκους του μικρού χωριού Στόκελσντορφ, ως "ο Κινέζος", νοσταλγώντας την πατρίδα του επέστρεψε κάποτε, όπου ευθύς βυθίστηκε και εξαφανίστηκε για πάντα στη θάλασσα του 1,5 δισεκατομμυρίου συμπατριωτών του. Μόνο στο Στόκελσντορφ γνωρίζουν μέχρι και σήμερα ποιον ακριβώς εννοούν, όταν κάποιος λέει "ο Κινέζος".

Ποιητική ανατομία
Είναι κάτι μέρες, λέει ο ποιητής, που νιώθω απ'το κεφάλι μέχρι τα πόδια σαν Αχίλλειος πτέρνα.



Προσδόκιμο όριο ζωής
Από καθαρά στατιστική άποψη, είπε ο Κοσλόβσκι, ως άνθρωπος που δεν καπνίζω θα μπορούσα να καπνίσω εφτά χρόνια περισσότερο από έναν καπνιστή.

Κριτική;
Δικές σας μικρές ιστορίες;

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Πρόταση για λέσχη ανάγνωσης


( άμα δεν παινέσεις το σπίτι σου...


. . . )ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ!

Ακόμα δεν ξεκίνησε καλά καλά η χρονιά, κάποιοι συνάδελφοι ξεκίνησαν τις εκπλήξεις...

Προχτές προχωρώντας έξω από την αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια ανακοίνωση ενός ταμπλό. Μια φωτογραφία και λίγα, μικρά-μικρά γραμματάκια. Πλησίασα, να δω τι έγραφε (κεκτημένη ταχύτητα...Στην ηλικία μου πρέπει να απομακρύνομαι, αν θέλω να βλέπω τι γράφουν τα ψιλά γραμματάκια...)

Λοιπόν, δείτε κι εσείς:


(αν δε φαίνεται, κάνετε κλικ πάνω στην εικόνα)

Το σοκ της έκπληξης ήταν απερίγραπτο και η χαρά μου.. απεριγραπτότερη!

Η Άννα (Ζωγάκη), ο Γιώργος (Καρατζής), η Μαρία (Τρεμούλη) έδρασαν έτσι αστραπιαία, που ούτε οι δαιμόνιοι ρεπόρτερς του μπλογκ δεν είχαν πάρει μυρωδιά!

Ήδη υπάρχει κινητικότητα από κάποια παιδιά και κάποια λιγότερο παιδιά, που το έμαθαν. Όταν μαζευτούν οι συμμετοχές, ξεκινάμε!

(Παιδιά, μπορείτε να το δηλώσετε κι από 'δω.)

Περισσότερα γι' αυτό το θέμα σε επόμενη ανάρτηση.

  • Γράψτε μας, για τις λέσχες ανάγνωσης και πιο συγκεκριμένα για μια τέτοια στο σχολείο. Τι θετικά και τι αρνητικά βλέπετε; Γιατί να δηλώσει κάποιος και γιατί να μη δηλώσει συμμετοχή;

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

Παρουσίαση βιβλίου Μπενουά Ντυτέρτρ " Το κοριτσάκι και το τσιγάρο " (εκδ. Εστία, σελ. 170 ) Μεταφρ. Λίνα Σιπητάνου


Ο συγγραφέας είναι γάλλος, γεννήθηκε το 1960 και από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του " Το ταξίδι στη Γαλλία ", " Η ανυπότακτη " και " Υπηρεσία εξυπηρέτησης πολιτών ".


Στο " Το κοριτσάκι και το τσιγάρο " ο ήρωας του Μπενουά Ντιτέρτρ, ένας σύγχρονος σαραντάρης, ζει και εργάζεται σε μια μεγαλούπολη, με μόνη, ίσως, φιλοδοξία του να απολαμβάνει τις μικροχαρές της ζωής. παρέα με τη σύντροφό του και το σκύλο του. Δε ζητάει πολλά, δεν κυνηγάει χρήματα και καριέρα, δεν έχει ούτε ιδιαίτερες κοινωνικές ευαισθησίες ούτε και ατομικές επιδιώξεις. Έχει, ωστόσο, δύο ιδιαιτερότητες, οι οποίες, όπως θα φανεί στο ξετύλιγμα του έργου, θα του καθορίσουν την ίδια του τη ζωή: 1) Σε μια κοινωνία που θέτει στο επίκεντρό της τα παιδιά, ο ίδιος δεν τα πολυσυμπαθεί και 2) σε μια κοινωνία που ασκεί δριμεία κριτική στους καπνιστές, αυτός είναι καπνιστής.

Η ιστορία του ήρωά μας θα διασταυρωθεί με δύο δευτερεύουσες ιστορίες: Πρώτα αυτή ενός θανατοποινίτη που, όταν ζητάει ως τελευταία επιθυμία την απόλαυση ενός τσιγάρου στο χώρο της φυλακής, όπου αυτό απαγορεύεται αυστηρά, προκαλεί νομική εμπλοκή και, έπειτα, με την ιστορία ενός τηλε-ρεάλιτι με μακάβριο "έπαθλο", του βίκτιμ στόρι, που επιβάλλουν κάποιοι τρομοκράτες στους ομήρους τους. Ασύνδετα μοιάζουν, ε; Κι όμως, συνδυάζονται σε ένα μυθιστόρημα που δε στερείται δράσης και πλοκής.


Αφήνοντας εδώ κατά μέρος τη φιλολογική κριτική - πόσο και αν, π.χ, ολοκληρώνονται οι προσωπογραφίες των ηρώων, πόσο η πλοκή στην ολότητά της αλλά και στα επιμέρους καταφεύγει σε ποικίλες υπερβολές κλπ - αξίζει να σημειώσουμε πως είναι ένα βιβλίο που μπορεί να προκαλέσει πολλές συζητήσεις.

Ο βασικός κατευθυντήριος άξονάς του είναι η εφιαλτική ευκολία με την οποία επιβάλλεται η μάζα, ακόμα και η βλακεία, στις μέρες μας. Η "αβάσταχτη ελαφρότητα" της εποχής, που, όμως, μπορεί άνετα και ατιμώρητα να περιθωριοποιεί τα άτομα που δεν αφήνονται στο ρεύμα της. Όχι επειδή είναι ήρωες, αλλά επειδή σκέφτονται. Επειδή κοιτάνε από άλλη οπτική γωνία την πραγματικότητα.
Χαρακτηριστική η φράση του πρωταγωνιστή σε κάποια δύσκολη στιγμή του:"
Δεν είμαι θύμα συνωμοσίας, αλλά μιας φυσιολογικής συσσώρευσης βλακείας". Μιας βλακείας που, όπως προειδοποιεί και η κατάληξη της ιστορίας του Ντιτέρτρ, θα πρέπει να την παίρνουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας, να μην την προσπερνάμε αδιάφορα, ακόμα και να την πολεμάμε, όταν και όπως μπορούμε.

Τι λέτε;Ενδιαφέρον;


Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

«Κάρολος Κουν -Θέατρο Τέχνης»- μία έκθεση του Μουσείου Μπενάκη



Το Μουσείο Μπενάκη γιορτάζει τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κάρολου Κουν (13.09.1908) με μία έκθεση –αφιέρωμα που καλύπτει τα χρόνια 1930-1987
και επικεντρώνεται στην περίοδο του Θεάτρου Τέχνης.



Ο επισκέπτης θα ακούσει μουσική του Χατζιδάκι ,
θα διαβάσει τις σκέψεις του Κ.Κουν,
θα δει φωτογραφίες και μακέτες των παραστάσεων.
Στο φιλόξενο και πολύ φιλικό Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, από 25 Σεπτεμβρίου.


(φωτο: Γιάννης Τσαρούχης, Μάνος Χατζιδάκις, Κάρολος Κουν, Ραλλού Μάνου)


Στο βίντεο που ακολουθεί ο Γιάννης Μόραλης μιλάει για τον Κ. Κουν
(απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, Ι.Μόραλης).

video



Ο Κάρολος Κουν θεωρεί τον εαυτό του κυρίως δάσκαλο.

(το ηχητικό μέρος από :http://www.hridanos.gr/volume08/afieroma/ixitika.php):


video






Επίμονες πρόβες και οι πρώτες αποδοκιμασίες...Η ατμόσφαιρα των προβών και των παραστάσεων; Σχεδόν ερωτική. Άνθρωποι παθιασμένοι με τη τέχνη του θεάτρου, που δίνονται χωρίς αναστολές. Το πιστεύω τους; «Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο».

Ο Κουν κάνει θέατρο που μιλά στην ψυχή του κάθε ανθρώπου. Άλλωστε, όπως λέει «σαν θέατρο, δεν αποτεινόμαστε σε ορισμένη τάξη ή σε ορισμένη κατηγορία ανθρώπων. Όλοι, όσοι είναι πρόθυμοι να χαρούν και να εργαστούν μαζί μας, πλούσιοι και φτωχοί, πονηροί και αφελείς, αλήτες και νοικοκυραίοι, είναι όλοι ευπρόσδεκτοι».
[Λίγα λόγια για τον Κουν και τη δουλειά του. Πηγή:http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_karolos_koyn.html]

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

Ιστορίες της Αλοννήσου....


Τελευταίες μέρες του Αυγούστου στην Αλόννησο. Τόπος ήμερος, απαλός. Στο μέτρο που ορίζει το πεύκο κι η ελιά και βέβαια η θάλασσα. «Αυτές οι γραμμές, αυτά τα χρώματα, αυτή η σιγή» που έλεγε ο Σεφέρης.
Στα νερά της τριγυρνάει η μεσογειακή φώκια, αυτή που τη βαφτίσαμε τρυφερά και παιχνιδιάρικα μονάχους – μονάχους. Όσες βέβαια απόμειναν ακόμα να «μοιρολογάνε τα βάσανα και τους καημούς του κόσμου» για να μνημονεύσουμε το Παπαδιαμάντη. Κι οι άνθρωποι εκεί στη Αλόννησο της έφτιαξαν μια φωλιά, ένα θαλάσσιο πάρκο να την προστατεύουν, να την περιθάλπουν, μιας και είναι είδος υπό εξαφάνισιν.

Όποιος πάει στην Αλόννησο τα ξέρει αυτά. Στην Αλόννησο που πήγαμε - ωστόσο – είδαμε ένα χορταριασμένο κτίριο στο ακρωτήριο Γέρακας που κάποτε ήταν το κέντρο περίθαλψης της. Ακούσαμε τους ντόπιους να μας διηγούνται πικρές ιστορίες για την εγκατάλειψη, για τη «φάρσα» που παίζεται, για την αδιαφορία των αρμοδίων. Τελειώσανε τα χρήματα για τους επιστήμονες και τους φύλακες. Τι να σου κάνουν και οι θαλασσινές σπηλιές! Τρομάζουν οι φώκιες, δε βρίσκουν ησυχία. Είναι πολλά τα κότερα, περισσεύει η ασυδοσία όσων ψαρεύουν παράνομα, είναι πολλοί αυτοί που «δεκάρα δε δίνουν».



Κι ωστόσο, όπως μας έλεγαν, φώκιες τριγυρνάνε ακόμη στα νερά τους. Καμιά φορά, ξέθαρρες εμφανίζονται και στο λιμάνι. Και πιάνουν φιλίες με τους ανθρώπους. Ξέρουν πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Είναι πολλοί αυτοί που τις νοιάζονται που το παλεύουν. Μπορούμε να γίνουμε ακόμη περισσότεροι…
από την Άννα Ζωγάκη και

τη Γιώτα Λαφτσή

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

11 Σεπτεμβρίου 2008

στο γνωστό ραντεβού

και η καλή συνάδελφος Γιάννα Κουτρομάνου,

απευθύνει σκέψεις και συναισθήματα στα παιδιά….


Γεια σας παιδιά!
Καλή σχολική χρονιά!
Ένας καινούργιος χρόνος αρχίζει. Πρέπει εσείς να πάτε ενάντια στους καιρούς και να επιμένετε να έχετε όνειρα και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, για έναν καλύτερο κόσμο. Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος που ζείτε είναι γεμάτος ασχήμιες κάθε λογής. Απέναντι τους εσείς πρέπει να αντιπαραθέσετε την ομορφιά των νιάτων σας, τη δύναμη της ψυχής σας και την επιθυμία σας να αλλάξετε τα κακώς κείμενα, που απειλούν την πρόοδο και την ευτυχία σας. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να ξεκινήσει από τον ψυχικό σας κόσμο, από την προσωπική ζωή.
Η ζωή έχει πολλές ομορφιές , φτάνει να έχετε τα μάτια της ψυχής σας ανοιχτά για να τις δείτε! Έτσι θα μπορέσετε να αποκτήσετε εμπειρίες και να νιώσετε στιγμές ευτυχίας. Αυτές οι μικρές στιγμές τελικά στο άθροισμα τους συνθέτουν την ευτυχία της ζωής. Μην το ξεχνάτε αυτό.
Αγαπητοί μας μαθητές, έχετε την τύχη να φοιτάτε σ΄ ένα καλό σχολείο, όπου οι δάσκαλοι σας αγαπούν τη δουλειά τους, αλλά αγαπούν και εσάς. Εκμεταλλευτείτε το αυτό. Σε αυτή την τρυφερή ηλικία που είστε, καλείστε από τη ζωή να βάλετε τις βάσεις που πάνω σε αυτές θα χτίσετε το μέλλον σας. Είναι αυτό ένα βάρος που πρέπει να επωμιστείτε, αν θέλετε να κατακτήσετε την επιτυχία σε προσωπικό επίπεδο.
Γι΄ αυτό φροντίστε να μορφωθείτε. Ενδιαφερθείτε να αποκτήσετε γνώσεις, γιατί «γνώση σημαίνει δύναμη» , όπως λέει και ο Βάκωνας. Είναι μια δύναμη αυτή που θα σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε πολλές φυσικές δυσκολίες της ζωής και να αντιμετωπίσετε πολλά προβλήματα, που πάντα θα υπάρχουν στην ανθρώπινη ζωή. Γι΄ αυτό δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζετε τη γνώση χρησιμοθηρικά. Οι γνώσεις που παρέχονται στο σχολείο δεν αποβλέπουν μονάχα στην επαγγελματική σας αποκατάσταση, αλλά αποβλέπουν και στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας σας. Γι΄ αυτό και τον πλούτο των γνώσεων που πηγάζουν από τα θεωρητικά μαθήματα, καθώς αυτές θα σας βοηθήσουν να γνωρίσετε τον εαυτό σας, τους άλλους γύρω σας, την ίδια τη ζωή.
Έτσι θα κατανοήσετε την αξία και την ομορφιά των ηθικών αξιών, που δίνουν νόημα στη ζωή και ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από το κτήνος και δίνουν νόημα στην ύπαρξη του. Θα κατανοήσετε επίσης το ρυθμό που διέπει τον κόσμο και τη ζωή, και ανάλογα θα μπορείτε να ρυθμίζετε τη συμπεριφορά σας και θα μπορείτε επίσης να αποφεύγετε τα διάφορα αδιέξοδα, μιας και ο νους σας θα είναι καλλιεργημένος και ανώτερος.
Αγαπητοί μας φίλοι μαθητές
Μην επηρεάζεστε από τα πρότυπα που προβάλλει κατά κόρον η καταναλωτική μας κοινωνία, που σαν στόχο έχουν να σας αποδιοργανώσουν και να σας αποπροσανατολίσουν από τους στόχους σας, να σας κάνουν δούλους ενός σάπιου συστήματος.
Μην ενδίδετε σ΄ αυτά τα ρηχά πρότυπα, που επιβάλλουν την ανοησία και τη ρηχότητα και απαιτούν από σας να βάλετε σαν ενέχυρο την ελευθερία σας και την προσωπική σας ευδοκίμηση. Μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να γίνετε υποχείρια των κάθε είδους ισχυρών, που έχουν συμφέρον να υπάρχει μια νεολαία άβουλη, ανελεύθερη, αμόρφωτη και συμβιβασμένη. Να θυμάστε, μόνο η γνώση, η αληθινή γνώση, μπορεί να σας γλυτώσει από πολλές σκλαβιές και να σας οδηγήσει στην πρόοδο.

Με αγάπη
Γιάννα Κουτρομάνου

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Ανθρώπων ίχνη


"...μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη."
( Κική Δημουλά)


Η πρώτη πρότασή μας για φέτος είναι μια επίσκεψη στο παλιό σαπωνοποιείο Ελευσίνας.
Εκεί, στο πλαίσιο των Αισχυλείων 2008, ο εικαστικός Μάριος Σπηλιόπουλος δουλεύοντας ένα χρόνο, έχει προσπαθήσει να μετατρέψει ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο σε εργοστάσιο μνήμης.


Το Παλιό σαπωνοποιείο έχει ερημώσει. Στο χώρο αυτό των 17.705 τ.μ ο Σπηλιόπουλος ανακαλεί μνήμες του τόπου και των ανθρώπων. Με οπτικοακουστικά μέσα, κατασκευές in situ, με εικόνες και ήχους, βίντεο, φωτογραφίες, εγκαταστάσεις, αφηγήσεις επιχειρείται μια επιστροφή στο χρόνο, μια περιπλάνηση στην ιστορία των ανθρώπων.



Φθαρμένα παπούτσια διάσπαρτα στον χώρο του εργοστασίου χαράσσουν τη διαδρομή των εργατών που έζησαν στο χώρο, ανακαλώντας τη μορφή μιας σύγχρονης ελευσίνιας πομπής. Εκεί περπάτησαν για να βιντεοσκοπηθούν από τον εικαστικό παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου της Ελευσίνας. Κάποια στιγμή τραγουδούν τον «Εφιάλτη της Περσεφόνης» (Γκάτσου/Χατζιδάκι).
Η μνήμη εγείρεται, ο επισκέπτης φορτίζεται συναισθηματικά.



Η αίσθησή μας είναι πως πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά που αξίζει την επίσκεψη στην Ελευσίνα και στα " Αισχύλεια 2008 "
Τις επόμενες μέρες μέσα από το μπλογκ θα ακολουθήσει πρόσκληση για να πάμε μαζί, στα τέλη της άλλης βδομάδας.


Προς το παρόν, μπορείτε να διαβάσετε, αν θέλετε, περισσότερα και από δω: http://aisxylia.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=170&Itemid=78
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11380&subid=2&tag=8796&pubid=1530577
http://www.ticketquest.gr/NewsReview.aspx?id=175
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=02.08.2008
http://www.e-tipos.com/multimedia_popup?id=1441&index=9


Από μας, για συμπλήρωμα, οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου που με τόση πίκρα απλώνουν ένα νήμα ανάμεσα στην αρχαία και στων καιρών μας την Ελευσίνα.( Το μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις και το πρωτοτραγούδησε η Μαρία Φαραντούρη)



O ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ


Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.



Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.



Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία

κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα

τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία

άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.



Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς.
Σημ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο κι απ'τις διευθύνσεις που προαναφέρθηκαν

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

Επιστρέφοντας


Επιστρέφουμε σιγά σιγά. Ως ιστολόγιο, ως παραθεριστές, ως σχολείο.

Έχοντας ξεπροβοδίσει τα αγαπημένα μας τριτάκια, στρώνοντας το…κόκκινο χαλί για τα πρωτάκια. Έχοντας, ελπίζω, ταξιδέψει και γεμίσει εικόνες και χρώματα, κοιτώντας προς τα έξω και προς τα μέσα, πλουσιότεροι και με ανανεωμένη όρεξη.

Επιστρέφουμε στα ίδια, που δεν είναι τα ίδια, αλλά τα φετινά, τα φρέσκα, τα νέα. Όπως τόσο παραστατικά το διατύπωσε ο Ηράκλειτος, τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει. Δις ουκ αν εμβαίης ες τον αυτόν ποταμόν. Η ασταμάτητη ροή του ποταμού του χρόνου μας φέρνει στα ίδια μέρη αλλά όχι ίδιους. Δικαιούμαστε έτσι να σχεδιάζουμε απ' την αρχή, να (ξανα)πιστεύουμε, να (ξανα)ονειρευόμαστε, να επιχειρούμε.

Εδώ είμαστε πάλι, και φιλοδοξούμε να είμαστε φέτος όλη τη χρονιά, προσπαθώντας κι αυτά που δεν πετύχαμε την περσινή χρονιά. Περισσότερη πολυφωνία, περισσότερη συμμετοχή δική μας, των μαθητών. Μια μεγάλη παρέα που αντικρύζει με όρεξη τη ζωή και που δε μένει σιωπηρή και αμέτοχη.


Ευχές, λοιπόν, σε όλους, μαθητές, συναδέλφους, φίλους διαδικτυακούς, για μια δημιουργική χρονιά. Γράψτε μας στα σχόλια για το καλοκαίρι σας, γι' αυτά που περιμένετε, στείλτε μας κείμενο αλλά και φωτογραφίες στη διεύθυνση lykeio6o@yahoo.gr να τα αναρτήσουμε, αφού συνεργάτες - θυμίζουμε - είστε όλοι.


ΥΓ. Και μια και μιλάμε για χώρο και για χρόνο, μια σκέψη του Σοπενάουερ σχετική ( απόδοση Ν.Μ Σκουτερόπουλου ): " Καμιά φορά πιστεύουμε ότι νοσταλγούμε έναν μακρινό τόπο ενώ στην πραγματικότητα νοσταλγούμε μόνον τον χρόνο που ζήσαμε εκεί, τότε που ήμασταν πιο νέοι και πιο φρέσκοι. Έτσι λοιπόν μας ξεγαλάει ο χρόνος: φορώντας τη μάσκα του χώρου. Αν ταξιδέψουμε ως εκεί, θα συνειδητοποιήσουμε την πλάνη μας."