Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Victor Vasarely 1906-1997






















Το έργο του Victor Vasarely στην αρχή της 3ης χιλιετίας αντιπροσωπεύει μια κρίσιμη καμπή της τέχνης η οποία κατευθύνεται προς τα Μαθηματικά και την επιστημονική έρευνα,που οδηγούν σε άγνωστους και μέχρι σήμερα ορίζοντες.Επηρεασμένος από τις ιδέες του Bauhaus και συνεπαρμένος από το έργο του Malevitch αναρωτήθηκε ποιά ήταν η λειτουργία της ζωγραφικής και ποιά η ανάγκη του καμβά.

Αρχίζοντας από τη Γεωμετρία του απειροελάχιστου ,κάθε καθολική μορφή θα μπορούσε να ανασυγκροτηθεί μέσω μιας σειράς απλούστερων στοιχείων,και όμως κανένας καλλιτέχνης πριν από τον Victor Vasarely δεν είχε δώσει τόση προσοχή στη Γεωμετρία ούτε είχε αντλήσει από αυτή τις αρχές της αισθητικής.Η διαίσθησή του τον οδήγησε γρήγορα να αισθανθεί και να επιλέξει αυτό που στις πλαστικές τέχνες θα κατέληγε σε μια επιστήμη Οπτικής ,και πέρα από αυτή στη Φυσική του Φωτός.

Ο Victor Vasarely αισθάνθηκε την ανάγκη ενός κινήτρου που θα τον συνέδεε με την παγκοσμιότητα .Μελέτησε την 4η διάσταση ,όπου η Γεωμετρία συναντά τη Κυματομηχανική και τη Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων.Χάρις στις παράλληλες και κάθετες γραμμές ,καθώς επίσης και στις γωνίες γενικά ,παράγει μοναδικά οράματα και εντυπώσεις.Ο Victor Vasarely είχε ένα οξύ μυαλό που ήταν άγνωστο ή υποτιμημένο από μερικούς αλλά που του επέτρεψε να προβληθεί ο ίδιος στο μέλλον,ενισχυμένος από μια πολυμάθεια ασυνήθιστου βάθους.Επινοούσε συνεχώς νέες μεθόδους συσχετισμού του Ανθρώπου με το χώρο και τη κίνηση.Έχει ταφεί στο Annet-sur-Marne και στην επιτύμβια από γρανίτη πλάκα έχουν γραφεί οι φράσεις «Δεν είναι το όνομα του καλλιτέχνη που πρέπει να λάμψει ,αλλά το έργο του»

Παραμονή Πρωτομαγιάς του 2008
















Πόσα φύλλα έχει ένα τριαντάφυλλο;

Δεν εγεννήθηκεν ακόμη ο Μαγγελάνος ενός τριαντάφυλλου...
Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη

Πάντα αναρωτιόταν αλλά από παιδί είχε ανομολόγητα αποδεχθεί ότι τα πέταλα ήταν ΤΡΙΑΝΤΑ. Δεν τα είχε μετρήσει ποτέ.
Το σαραντάφυλλο ήταν, την εποχή εκείνη, Τετράδιο Αριθμητικής, το πενηντάφυλλο το αγόραζε για Πρόχειρο και το ακόμα πιο μεγάλο, το εκατοντάφυλλο, ήταν Τετράδιο κι εκείνο αλλά το ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ήταν λουλούδι. Ίσως το πιο λουλούδι απόλα τα λουλούδια……
Πόσα φύλλα έχει άραγε ένα τριαντάφυλλο; Η ερώτηση τον επισκέφτηκε πρόσφατα ήταν Απρίλιος και Παρασκευή κι εκείνος βρήκε την ευκαιρία με μια ανθοδέσμη που του χάρισαν. Ανάμεσα σε λευκά λίλιουμ η δέσμη είχε και τριαντάφυλλα, τέσσερα κόκκινα και δύο λευκά. Πήρε ένα κόκκινο και για πρώτη φορά στη ζωή του άρχισε να μετράει τα πέταλα προσεκτικά. Όταν έφθασε το τριάντα, είδε πως έχουν απομείνει αρκετά ακόμα, τα μέτρησε και τα βρήκε
είκοσι. Έκανε το ίδιο με ένα άλλο κόκκινο και ξαναβρήκε ότι τα κόκκινα ΤΡΙΑΝΤΑφυλλα ήταν 50φυλλα. Τότε ήταν που ήρθαν στη σκέψη του «επίσκεψη» τα ΕΚΑΤΟΦΥΛΛΑ τριαντάφυλλα του παρελθόντος χρόνου , η θύμηση ότι από αυτά βγαίνει το ΡΟΔΟΣΤΑΜΟ, ο στίχος του Νικηφόρου Βρεττάκου

Θυμάμαι την καρδιά σου που άνοιξε, κ' έρχονται στο μυαλό μου
κάτι εκατόφυλλα τριαντάφυλλα
που μοιάζουν σαν ομιλία του απείρου προς τον άνθρωπο.


Ήταν κάποτε ΡΟΔΟ
Για πολλούς αιώνες σε γλώσσα ελληνική ήταν μόνο ΡΟΔΟ. Κάποτε έγινε τριαντάφυλλο ΡΟΔΟ, και το «κάποτε» θα πει Ευρωπαϊκός Μεσαίωνας . Έτσι το έλεγαν οι ελληνόφωνοι της Βαλκανικής. Είχαν ίσως προσέξει ότι υπήρχαν και ρόδα με πιο πολλά και πιο λίγα πέταλα, ενώ τα περισσότερα ρόδα ήταν με τριάντα περίπου και καθένα από αυτά πρέπει να το χαρακτήρισαν «τριαντάφυλλο» ΡΟΔΟ, το «ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ» ήταν προσδιορισμός - ξεχώριζε το ρόδο από τα άλλα ρόδα εκείνα που δεν είχαν τριάντα πέταλα - ένας επιθετικός προσδιορισμός που όταν μεγάλωσε έγινε ουσιαστικό, έγινε όνομα για το βασιλόπουλο των λουλουδιών, και η μεσαιωνική «τριαντάφυλλο» ανταγωνίστηκε, σε γλώσσα ελληνική, την πανάρχαια λέξη ΡΟΔΟ.
Η «ρόδο» αντιστάθηκε και συνεχίζει να αντιστέκεται θέλοντας να επιβιώσει. Και τα καταφέρνει μέσα σε δικά της γεννήματα, λέξεις όπως η ροδόσταμο, η ροδοπέταλα αλλά και στη γλώσσα των ποιητών ….


Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας, Άνοιξη του 2008

Κλεμμένες σκέψεις, σαν τα τριαντάφυλλα που κλέβει κανείς από τους κήπους, παραμονή Πρωτομαγιάς, το βράδυ , για να φτιάξει το Μαγιάτικο Στεφάνι!
Καλό μας μήνα!

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Τα Πάθη του Πλανήτη ΙΙ

Η Γη τη νύκτα φωτογραφία της NASA
Ως συνέχεια της ανάρτησης της Στέλλας προσθέτω την τεράστια φωτορύπανση του πλανήτη που δεν μένει ήσυχος ούτε τη νύκτα...Η φωτορύπανση είναι αιτία πολλών ανεπιθύμητων φαινομένων από τα οποία το σοβαρότερο είναι η καταπόνηση του νευρικού συστήματος του ανθρώπου και όχι μόνο.Εκτός αυτού η άσκοπη σπατάλη ενέργειας είναι τεραστίων διαστάσεων.Μήπως θα έπρεπε να περιορίσουν όλοι την κατανάλωση ενέργειας για νυκτερινό φωτισμό και ειδικά οι επιχειρήσεις που πολλές φορές με ενοχλητικούς προβολείς και επιγραφές κάνουν τη νύκτα μέρα;Τούτο το ερέθισμα το πήρα βγαίνοντας στη βεράντα του σπιτιού μου στη Τρίπολη απόψε είδα τους προβολείς γνωστής επιχείρησης ηλεκτρικών ειδών,να σχίζουν κυριολεκτικά τον ουρανό λες και περιμένουμε νυκτερινό βομβαρδισμό.Τούτο είναι εδώ και δύο χρόνια ένα θλιβερό γεγονός στη γειτονιά μου και ευτυχώς κάτι πολυκατοικίες εμποδίζουν την άμεση επίδραση των προβολέων. Όλα πια στο βωμό του κέρδους έλεος

Σάββατο, 26 Απριλίου 2008

Τα Πάθη του Πλανήτη...


…..και οι ανεμώνες του Τσερνομπίλ


Είκοσι δυο χρόνια συμπληρώνονται από την αποφράδα ημέρα της 26ης Απριλίου του 1986, όταν ο κόσμος ξυπνούσε με την είδηση του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνομπίλ στην Ουκρανία και από τότε η ιστορία της ανθρωπότητας θα χωρίζονταν στην πριν Τσερνομπίλ και στη μετά Τσερνομπίλ εποχή….


Η φοβερή αυτή καταστροφή, που στις παλαιότερες γενιές αναμόχλευσε μνήμες της τραγωδίας της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι και στις νεότερες έσπειρε τον πανικό και την αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα, παραμένει ακόμα και σήμερα «ανοιχτή πληγή», αφού ο κίνδυνος δεν έχει αποσοβηθεί πλήρως και οι αρνητικές συνέπειές της παραμένουν ορατές στις σοβαρότερα πληγείσες περιοχές της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Ρωσίας.

Όμως η ζωή επιστρέφει στο Τσερνομπίλ ! Οι ανεμώνες που βλέπουμε είναι μια μικρή, αλλά ολοζώντανη ελπίδα και είναι στο χέρι μας να της επιτρέψουμε να ανθίσει!
Καλή Ανάσταση σε όλους!

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

Μισεύω κι αποχαιρετώ - με ένα ποίημα!

( τη φωτογραφία την..κλέψαμε από το paramythia.pblogs.gr )


Αποχαιρετώντας αύριο και για μια βδομάδα το κλεινόν μας άστυ, αποχωρίζομαι αυτομάτως και το σχολικό μας ιστολόγιο. Αντί άλλου χαιρετισμού αφήνω το όμορφο ποίημα του Κώστα Βάρναλη " Η μάνα του Χριστού ", πάντα επίκαιρο τέτοιες μέρες. Κοιτάξτε τι ωραία που προσεγγίζει ο Βάρναλης την ανθρώπινη πλευρά της μάνας του Χριστού.


H μάνα του Χριστού


Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες !
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογγάει και μακριάθε ανεβαίνει.


Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν
κι' αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!


Α ! πώς είχα σα μάνα κι' εγώ λαχταρήσει
(ήταν όνειρο κι' έμεινεν, άχνα και πάει)
σαν και τ' άλλα σου αδέρφια να σ' είχα γεννήσει
κι' από δόξες αλάργα κι' αλάργα από μίση !

Ένα κόκκινο σπίτι σ' αυλή με πηγάδι. . .
και μια δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι. . .
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδι,
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.



Κι' άμ' ανοίγης την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
με τα ρούχα γεμάτα ψιλό ροκανίδι,
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
ν' ανασαίνη βαθιά τ' όλο κέδρον αγέρι.


Κ' αφού λίγο σταθής και το σπίτι γεμίση
τον καλό σου τον ήσκιο, Πατέρα κι' Αφέντη,
η ακριβή σου να βγάνη νερό να σου χύση,
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν' αρχίση.

Κι' ο κατόχρονος θάνατος θάφτανε μέλι
και πολλή φύτρα θ' άφηνες τέκνα κι' αγγόνια
καθενού και κοπάδι, χωράφια κι' αμπέλι,
τ' αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.


Κατεβάζω στα μάτια τη μάβρην ομπόλια,
για να πάψη κι' ο νους με τα μάτια να βλέπη. . .
Ξεφαντώνουν τ' αηδόνια στα γύρω περβόλια,
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεφτή μοσκοβόλια.


Φεύγεις πάνου στην άνοιξη, γιε μου, καλέ μου,
άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!


Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα.
Τρέχουν αίμα τ' αστήθια, που βύζαξες γάλα.


Πώς αδύναμη στάθηκε, τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσύλυμα Καίσαρας να μπης !
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου !)
δεν ήξεραν ακόμα ούτε ποιο τ' όνομά σου !


Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη. . .
Δολερά ξεσηκώσανε τ' άγνωμα πλήθη
κι' όσο ο γήλιος να πέση και νάρθη το δείλι,
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κι' οι φίλοι.


Μα γιατί να σταθής να σε πιάσουν ! Κι' ακόμα
σα ρωτήσανε : «Ποιός ο Χριστός;» τι πες «Να με !»
Αχ ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα !
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δε σ' έμαθ' ακόμα !





Παιδιά, καλά διαβάσματα. Κι εσείς της Τρίτης, καλή δύναμη - τον φάγαμε τον γάϊδαρο! Συνεργάτες, συνάδελφοι, φίλοι, αναγνώστες και λαθραναγνώστες του ιστολόγιου, καλές μέρες να έχετε!

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Κραυγές και ψίθυροι της Γης,ένα επίκαιρο βιβλίο



Θα ήθελα να προσθέσω και εγώ ταπεινά ένα λιθαράκι ,μια κραυγή αγωνίας για αυτόν τον πλανήτη ,που ενώ μας προσφέρει τη ζωή εμείς προσπαθούμε να τον απαξιώσουμε δέσμιοι άλλοι προκαταλήψεων,άλλοι δούλοι της υπερκατανάλωσης,άλλοι με εκδικητική μανία να καίμε ότι φυτρώνει, άλλοι άλλοι.....Το βιβλίο αυτό είναι πάρα πολύ καλό και διδακτικό.Καλό Πάσχα και αναίμακτο.

"κραυγές και ψίθυροι" συνέχεια


Η ανάρτηση αυτή λειτουργεί ως σχόλιο στο "κραυγές και ψίθυροι" και αποτελεί αναφορά - ενδεικτική- στην έφραση της -ουσιαστικής-κραυγής και της σιωπής στην Τέχνη.
Τα έργα που παρουσιάζονται στο βίντεο είναι: Έ.Μουνχ, Κραυγή, Π.Πικάσο, Γκερνίκα, Σ.Αϊζενστάιν, φωτογραφία από το Θωρηκτό Ποτέμκιν, Β.Κατράκη, Αντιγόνη.

E.TZETZOY

video

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Κραυγές και ψίθυροι

Ενδοσκοπικές οι μέρες της Μεγάλης βδομάδας, προσφέρονται για περισυλλογή -και γι' αυτό καμιά φορά και ιαματικές. Πορεύονται με ρυθμούς, θέλω να πιστεύω, βραδύτερους και σιωπηλούς.
Έτυχε αυτές τις μέρες να ακούσω μια ρωσίδα τραγουδίστρια, την Ελένα Φρολόβα.
( Θα αφιερώσουμε μια επόμενη ανάρτηση σ' αυτή, μια και δίνει μια συναυλία στην Καλλιθέα στις 6 Μαΐου και έτσι θα έχουμε την ευκαιρία και την τύχη να τη δούμε και να την ακούσουμε από κοντά ). Οι συνθέσεις της χαμηλόφωνες και ταυτόχρονα επιβλητικές. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι πόση δύναμη, πόση ευγενική δύναμη μπορεί να κουβαλάει μέσα της η σιωπή, η γαλήνη. Σε κάνουν να αντιπαραθέτεις την εύγλωττη σιωπή στην ηχηρή παραγωγή ανούσιων ήχων της εποχής.
Η Κυριακή που πέρασε ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης κατά του Θορύβου. Ένα επίκαιρο άρθρο της Μαριάννας Τζιαντζη, στην Καθημερινή, συμπλήρωνε τις σκέψεις μας. Έγραφε:

Κραυγές της τερατούπολης

Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης κατά του Θορύβου, η σημερινή. Ισως θα έπρεπε να ευαισθητοποιηθούμε κατά «παντός είδους» θορύβου.
Σε αμερικανικές μεγαλουπόλεις έχουν ιδρυθεί οργανώσεις πολιτών ενάντια στην αστική ηχορρύπανση («ζητούνται μέλη, ζητούνται ακτιβιστές», διαβάζουμε σε μια ιστοσελίδα). Από τη φύση της η πόλη είναι θορυβώδης, είναι ζωηρή και σκανδαλιάρα, και οι «ιστορικοί» ήχοι της πόλης έχουν την ομορφιά τους. Η κίνηση, η ανταλλαγή, το παιχνίδι, η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία, το υπαίθριο εμπόριο, οι γιορτές και οι καβγάδες, οι πλατείες και οι δρόμοι, όλα γράφουν τη μουσική της πόλης. Πριν από 50 χρόνια, οι ήχοι της μεγάλης πόλης βρήκαν μια ευτυχισμένη καλλιτεχνική έκφραση στη μουσική του «Γουέστ Σάιντ Στόρι», όμως το ηχητικό «στόρι» της σύγχρονης τερατούπολης είναι πολύ διαφορετικό. Εδώ ταιριάζει το αγκομαχητό της ραπ και όχι η μελωδική αισιοδοξία του Λέοναρντ Μπερνστάιν. Γαβγίσματα από σκυλιά φυλακισμένα σε μπαλκόνια, έρμα σκυλιά του μπετόν, του παρκέ και της ασφάλτου, ποδοβολητά και ουρλιαχτά από παιδιά φυλακισμένα, συναγερμοί σε βιτρίνες και αυτοκίνητα, μηχανήματα κλιματισμού που μουγκρίζουν αδιάκοπα στις ταράτσες των κτιρίων γραφείων, κορναρίσματα, μαρσαρίσματα, ήχοι ψυχοφαρμακωμένοι που μοιάζουν να σιχτιρίζουν, να βλαστημούν δίχως λέξεις.
Πολλοί δεν μιλούν απλώς στο κινητό τους, αλλά ρητορεύουν εξουθενώνοντας τα αυτιά και το μυαλό των περιστασιακών πλησίον τους. Κάποιοι δεν ακούν μουσική ενώ οδηγούν, αλλά, σαν τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, πραγματοποιούν έναν γραμμικό, μηχανοκίνητο ατομικό ηχητικό θρίαμβο. Δεν σέρνουν πίσω τους στρατιώτες, λάφυρα και δούλους, αλλά τον μουσικό θόρυβο της προτίμησής τους. Ο κοινωνικός και πολιτικός βίος μοιάζει με μια διαδοχή ασύνδετων θορύβων, που ο καθένας καταπίνει τον προηγούμενο και οι οποίοι συνήθως καταγράφονται στο πεντάγραμμο των δημοσκοπήσεων. Εχουμε συνηθίσει τα θορυβώδη σκάνδαλα και σκανδαλάκια που σαν τα πυροτεχνήματα σκάνε και διαλύονται στον ουρανό της αδιαφάνειας και της λήθης. Ενας παρατεταμένος θόρυβος ήταν και η υπόθεση Ζαχόπουλου, που τον διαδέχτηκαν ο θόρυβος του ασφαλιστικού (αν και αυτά τα ηχητικά κύματα θα γίνουν με οδυνηρό τρόπο αισθητά και στο μέλλον) και ο θόρυβος της ονομασίας της ΠΓΔΜ για να καταλήξουμε στον πρόσφατο θόρυβο της ντόπας.
Δεν λείπουν και οι καλλιτεχνικο-κοινωνικοί θόρυβοι, στους οποίους αφιερώνονται πρωτοσέλιδα και άφθονος τηλεοπτικός χρόνος. Εδώ η πρόκληση ή η κόντρα βαραίνει περισσότερο από τη δημιουργία. Δεν είναι μόνον οι ιθαγενείς των τηλεπαράθυρων που προσπαθούν να ακουστούν πιο δυνατά από τους γείτονές τους, αλλά και τα τραγούδια. Συχνά, με την υψηλής τεχνολογία επεξεργασία του, ο ήχος γίνεται εκκωφαντικός και άλλο τόσο τενεκεδένιος.
Το θρόισμα, ο ψίθυρος, η υπαινικτικότητα, η μεταφορά, οι ανάσες έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στην κραυγή, στον πάταγο. Κραυγάζουμε για να ακουστούμε, για να υπάρξουμε, σαν να φοβόμαστε το φάντασμα της σιωπής.
Μόνο που τις τελευταίες ημέρες ένας άλλος ήχος, υπόκωφος και απειλητικός, φτάνει και στα δικά μας αυτιά: Είναι το άδειο στομάχι της ανθρωπότητας (ή μιας μεγάλης φέτας της) που γουργουρίζει στον ρυθμό των μελλοντικών πολέμων του ψωμιού και του νερού. Και γι' αυτόν τον θόρυβο δεν αρκεί μια παγκόσμια ημέρα ευαισθητοποίησης.

Ας συμπληρώσουμε, ποιητικότερα, με τις Φωνές, του Κωνσταντίνου Καβάφη:



Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας -
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Εσείς; Ποιες φωνές επιδιώκετε; Ποιες σας ενοχλούν; Ποια η σχέση σας με τις…κραυγές και τους ψίθυρους;

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Ο ζωγράφος του μήνα, Κλωντ Μονέ
















Η κρίση, η καταξίωση, τα νούφαρα…

1878 και σύννεφα έχουν παρουσιαστεί στην ομάδα των ιμπρεσιονιστών: «Πολύ έχω αηδιάσει και αποκαρδιωθεί από τη ζωή που έκανα εδώ και πολύ καιρό….κάθε μέρα φέρνει νέα βάσανα…Δεν έχω πλέον δύναμη να δουλεύω κάτω από αυτές τις συνθήκες», γράφει ο ζωγράφος.
Το 1879 είναι μια δύσκολη χρονιά: πεθαίνουν η Camille και η Margot, το νεαρό και αγαπημένο μοντέλο του Ρενουάρ. Μένει μόνος με δυο παιδιά…
Ακολουθούν χρόνια αποθαρρυντικά, γεμάτα στερήσεις.
Οι φιλονικίες μεταξύ των φίλων ιμπρεσιονιστών οξύνονται, οι ισορροπίες καταστρέφονται.


Το 1883 χάνεται ο δάσκαλος τους, ο Μανέ.
Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, μετακόμισε στο Ζιβερνύ, ένα χωριό στον ποταμό Επτ, μόλις 65 χλμ μακριά από τη
πρωτεύουσα. Εκεί έζησε με την Αλίς Οσεντέ, ερωμένη του από πολλά χρόνια πριν, με την οποία παντρεύτηκε το 1891.

1886 γίνεται η τελευταία ιμπρεσιονιστική έκθεση, από την οποία αποσύρονται οι Μονέ, Σισλέ και Ρενουάρ. Ο κύκλος αυτός κλείνει και μετά από τρία χρόνια, το 1889, διοργανώνεται μεγάλη ατομική του έκθεση και το φιλότεχνο κοινό μοιάζει να αναγνωρίζει, επιτέλους τον Μονέ, καθώς γίνεται πιο δεκτικό σε καινοτόμα ρεύματα στην Τέχνη.

Εκείνος είναι 68 χρονών, όταν αρχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα με την όρασή του, αναπτύσσοντας καταρράκτη στα μάτια του. Τελικά υποβλήθηκε επιτυχώς σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις, γεγονός που του επέτρεψε να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, το
1926, σε ηλικία 86 ετών στο Ζιβερνύ, ως πλούσιος και αναγνωρισμένος ζωγράφος.

Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης ζωής του, ο Μονέ, εργαζόταν σχεδόν ακατάπαυστα, φιλοτέχνησε τεράστιο αριθμό έργων, από τα οποία ωστόσο δεν έμεινε ποτέ ικανοποιημένος Χαρακτηριστικά ας αναφερθούμε στα Νούφαρα της τεχνητής λίμνης του σπιτιού του, τα οποία αποθανάτισε σε περισσότερους από 200 πίνακες.


Κάποιους από αυτούς σας παρουσιάζουμε σήμερα και τους αφιερώνουμε στη Γη, γιατί σήμερα είναι η "μέρα" της, με την ευχή να αφήνουμε εμείς οι άνθρωποι πάνω της τέτοια ίχνη ομορφιάς!

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Φρανσουά Τρυφώ, Τα 400 χτυπήματα







Το σημείωμα που καρφιτσώθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων και τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια που προκάλεσε
με οδήγησαν σε μια ταινία που αγαπάω πολύ, «τα 400 χτυπήματα», του Φρανσουά Τρυφώ (François Truffaut).
Το βίντεο που ακολουθεί αποτελεί την τελευταία σκηνή του έργου, όταν ο νεαρός Αντουάν, το σκάει από το αναμορφωτήριο .
[Προβλήματα στον οικογενειακό χώρο και στο σχολείο οδήγησαν το νεαρό ήρωα της ταινίας σε παραβατική συμπεριφορά.
Η καλύτερη λύση για την αντιμετώπιση των συμπεριφορικών του προβλημάτων θεωρήθηκε η παραπομπή του σε αναμορφωτήριο].
Τα τελευταία αυτά λεπτά της ταινίας αποτελούν πια βασικό σημείο αναφοράς για την κινηματογραφική τέχνη.
Ο μικρός ξεφεύγει από την επιτήρηση και τολμά τη φυγή προς την ελευθερία. Τρέχει μπροστά σε μία κάμερα που τον ακολουθεί, κάποτε δεν την προλαβαίνει και σχεδόν βγαίνει από το πλάνο, τρέχει λίγο πιο γρήγορα και σαν να μας προσπερνάει. Ξαφνικά το πλάνο ανοίγει, φαίνεται ο ορίζοντας, η θάλασσα απλώνεται μπροστά μας: είναι ο στόχος του μικρού. Ο Αντουάν κατεβαίνει την πλαγιά, φτάνει στην παραλία, περπατάει για λίγο στα ρηχά, γυρίζει, μας κοιτάει, το πλάνο παγώνει.
Αμέσως μετά θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Εμείς έχουμε ακόμη μπροστά μας τα μάτια του μικρού.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η μουσική: Στην αρχή ακούγονται οι φωνές των παιδιών, μετά, όταν ο Αντουάν το σκάει, ακούγονται τα σφυρίγματα του επόπτη, στη συνέχεια ακούγεται το ρυθμικό τρέξιμο του παιδιού –και ο χτύπος της καρδιάς του;- και στο τέλος, καθώς το πλάνο αποκαλύπτει τη θάλασσα- στόχο του Αντουάν, ακούγεται μουσική θριαμβευτική, απελευθερωτική, λυτρωτική.
Τι έχουμε να πούμε στο παιδί που μας κοιτάζει στο τέλος;

Ε.ΤΖΕΤΖΟΥ




video

Σημείωση:Τεχνικοί λόγοι με ανάγκασαν να αρχίσω το βίντεο από τη σκηνή της παραλίας

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Ένα ανώνυμο σημείωμα

Το είδα την περασμένη Παρασκευή πηγαίνοντας στην τάξη για μάθημα. Ήταν καρφιτσωμένο πάνω σε άλλες ανακοινώσεις, σε ένα από τα ταμπλό της εισόδου. Δέκα γραμμές γραμμένες σε ένα φύλλο τετραδίου. Καρφιτσωμένο εκεί ίσως γιατί ήθελε να το ακούσουμε, ίσως γιατί είχε έναν καημό που ήθελε να τον μοιραστεί. Έγραφε:

10/4/2008
Σχολείο… Σχολειάκι μουουου…
Αχ…Μην τελειώσεις… Σ' αγαπώ… Σε λατρεύω.
Τι θα κάνουμε μακρυά σου;;;
Θα μας λείπεις κάθε μέρα…κάθε πρωί…
Φέτος βέβαια μας λείπει ο ύπνος…αλλά αυτό με έναν
καφέ διορθώνεται…ενώ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, Η ΤΑΞΗ, ΤΑ ΘΡΑΝΙΑ,
ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ…Η ΑΥΛΗ, ΟΙ ΚΕΡΚΙΔΕΣ, ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ,
ΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΟΙ ΠΛΑΚΕΣ, ΟΙ ΑΠΟΒΟΛΕΣ…
αυτά είναι ό λ α αναντικατάστατα!!!

Αχ! Μακάρι να μην τελείωνες…Μακάρι
Γ΄





Με συγκίνησε τόσο το αυθόρμητο μικρό κειμενάκι, όσο και η πράξη να καρφιτσωθεί εκεί, με το θάρρος της γνώμης του και του..πόνου του. Στο πιο βάθος, ίσως, η συγκίνηση πως αυτός ο χώρος που ζούμε και μοιραζόμαστε μεγάλοι και παιδιά, για τρία χρόνια, εντυπώνεται με τέτοιο τρόπο στις συνειδήσεις μας που μπορεί να αποτελεί ένα τρυφερό χώρο νοσταλγίας. Κι αυτό, για ένα σχολείο, το θεωρώ πολύ σημαντικό.
Γι' αυτό, με όλο το θάρρος, το "καρφίτσωσα" κι εγώ στο ιστολόγιό μας, να το δούμε και να το μοιραστούμε περισσότεροι.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Παρουσίαση βιβλίου " Ο Σεφέρης για νέους αναγνώστες" (φιλ. επιμέλεια:Ευριπίδη Γαραντούδη - Τάκη Καγιαλή ), εκδ. Ίκαρος, 2008, σελ. 393



Το όνομα του Γιώργου Σεφέρη ήταν ένα από τα τρία που προτάθηκαν από το Σύλλογο καθηγητών για το σχολείο μας.
Τις μέρες αυτές διαβάζω το βιβλίο των Ευριπίδη Γαραντούδη - Τάκη Καγιαλή
" Ο Σεφέρης για νέους αναγνώστες ". Όπως δηλώνεται στον πρόλογο των συγγραφέων, " απευθύνεται κυρίως σε αναγνώστες που προσεγγίζουν για πρώτη φορά την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη και αποσκοπεί στο να τους βοηθήσει προς την κατεύθυνση μιας πληρέστερης, συστηματικότερης και απολαυστικότερης ανάγνωσής της". Αποτελεί μια " νέα απόπειρα ανάγνωσης της σεφερικής ποίησης, μια πρόσκληση πειραματικού χαρακτήρα, αφού αντί σχολιασμού επιλέγει να δοκιμάσει τον βαθμό στον οποίο ο ίδιος ο Σεφέρης, με τα αποσπάσματα από τα ημερολόγια, επιστολές και δοκίμιά του, που πλαισιώνουν τα ποιητικά κείμενα, μπορεί σήμερα να σταθεί αρωγός στην ανάγνωση της ποίησής του".

Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε ενότητες:
α) Ο νεανικός και πρώιμος Σεφέρης (1931-1932)
β) Ο προπολεμικός Σεφέρης ( 1935-1940)
γ) Ο Σεφέρης στα χρόνια του πολέμου (1940-1947)
δ) Ο μεταπολεμικός Σεφέρης ( 1955-1966) και
ε) Ο " ανεπίσημος" Σεφέρης
Στην αρχή κάθε ενότητας ο αναγνώστης θα βρει ένα σύντομο χρονολόγιο με βασικές πληροφορίες για τη ζωή καιτου έργο του ποιητή κατά την αντίστοιχη χρονική περίοδο.
Ακολουθεί μια σύντομη εισαγωγή των επιμελητών, όπου επισημαίνονται τα κύρια γνωρίσματα της σεφερικής ποίησης κατά την αντίστοιχη περίοδο.
Έπονται τα ανθολογημένα ποιήματα της περιόδου, τα οποία πλαισιώνονται από συνοδευτικά κείμενα μικρής έκτασης, στη συντριπτική τους πλειονότητα του ίδιου του Σεφέρη, που σχολιάζουν άμεσα ή έμμεσα ( συνήθως έμμεσα ) το ποίημα, ορισμένα σημεία του ή τις συνθήκες συγγραφής του. Τα συνοδευτικά αυτά κείμενα, επίσης, είναι συνοπτικότατα σχολιασμένα από τους επιμελητές.

Αρκετά πρωτότυπος, δηλαδή, τρόπος παρουσίασης μέρους του έργου ενός ποιητή. Τρόπος, ο οποίος βοηθάει τόσο τους νέους αναγνώστες του Σεφέρη να γνωρίσουν την ποιητική αλλά και ανθρώπινή του ουσία, όσο και τους..παλαιότερους να ξαναπερπατήσουν στα χνάρια του, να παρακολουθήσουν δια μιας το ξεδίπλωμα της σκέψης του και της τέχνης του στο χρόνο. Πλούσιο υλικό, επιμελημένη έκδοση, στην ουσία ανθολογία κειμένων και σκέψεων , που αποπειράται να φωτίσει το δυνατόν περισσότερες πτυχές της προσωπικότητας και του έργου του Σεφέρη.
Ας μην περιμένει κανείς (ευτυχώς..) αναλύσεις ποιημάτων. Ας είναι έτοιμος να βουτήξει στο σεφερικό κόσμο.

Και μια και μιλούσαμε για ξένους και ξενιτιά σε προηγούμενη ανάρτηση, ας θυμηθούμε το Γυρισμό του Ξενιτεμένου, γραμμένο από το Σεφέρη την άνοιξη του 1938.



«Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;
χρόνια ξενιτεμένος ήρθες
με εικόνες που έχεις αναθρέψει
κάτω από ξένους ουρανούς
μακριά απ' τον τόπο το δικό σου».

«Γυρεύω τον παλιό μου κήπο·
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι' οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια
κι' όμως σαν είμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κατω από τους μεγάλους ίσκιους
κι' έτρεχα πάνω σε πλαγιές

ώρα πολλή λαχανιασμένος».



«Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου
σιγά - σιγά θα συνηθίσεις·
θ' ανηφορίσουμε μαζί
στα γνώριμά σου μονοπάτια
θα ξαποστάσουμε μαζί
κάτω απ' το θόλο των πλατάνων
σιγά - σιγά θα 'ρθούν κοντά σου
το περιβόλι κι' οι πλαγιές σου».


«Γυρεύω το παλιό μου σπίτι
με τ' αψηλά τα παραθύρια
σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό
γυρεύω την αρχαία κολόνα
που κοίταζε ο θαλασσινός.
Πώς θες να μπώ σ' αυτή τη στάνη;
οι στέγες μου έρχονται ως τους ώμους
κι' όσο μακριά και να κοιτάξω
βλέπω γονατιστούς ανθρώπους
λες κάνουνε την προσευχή τους».

«Παλιέ μου φίλε δε μ' ακούς;
σιγά -σιγά θα συνηθίσεις
το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις
κι' αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν
σε λίγο οι φίλοι κι' οι δικοί σου
γλυκά να σε καλωσορίσουν».

«Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;
σήκωσε λίγο το κεφάλι
να καταλάβω τι μου λες
όσο μιλάς τ' ανάστημά σου
ολοένα πάει και λιγοστεύει
λες και βυθίζεται στο χώμα».

«Παλιέ μου φίλε συλλογίσου
σιγά σιγά θα συνηθίσεις
η νοσταλγία σου έχει πλάσει
μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους
έξω απ' τη γης κι' απ' τους ανθρώπους».



«Πια δεν ακούω τσιμουδιά
βούλιαξε κι' ο στερνός μου φίλος
παράξενο πώς χαμηλώνουν
όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα».

Στείλτε μας ένα στίχο , ένα απόσπασμα του Σεφέρη στα σχόλιά σας, γράψτε μας μιαν εντύπωση από το έργο του.

Προσκύνημα στην κατεχόμενη Λευκωσία





























Η δίοδος της οδού Λήδρας από την Ελεύθερη μεριά







Πιστός στην υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου ότι θα επισκεφθώ για δεύτερη φορά τη κατεχόμενη Λευκωσία δια μέσου της οδού Λήδρας που άνοιξε πρόσφατα.Μια απόσταση όχι πάνω από 30 μέτρα ,πριν τη διάνοιξη των διόδων, χρειαζόταν κάποιος περίπου 10 ημέρες να την διαβεί!!!! Και εξηγούμαι,


  1. θα ξεκινούσαμε από Λευκωσία για Λάρνακα

  2. θα παίρναμε το αεροπλάνο και θα ερχόμαστε στην Αθήνα

  3. Αν βρίσκαμε θέση θα παίρναμε το αεροπλάνο για την Κωνσταντινόυπολη

  4. θα περιμέναμε πτήση για την Αλεξανδρέτα

  5. θα παίρναμε πλοίο όποτε υπήρχε και θα φθάναμε στη Κερύνεια

  6. θα παίρναμε ταξί για τη κατεχόμενη Λευκωσία και θα πηγαίναμε στο τότε φυλάκιο της οδού Λήδρας και θα κοιτούσαμε τον Ελληνοκύπριο φρουρό

Πείτε μου είναι ή δεν είναι παρανοϊκό;


Αμάν Θεέ μου σε τι κόσμο ζούμε.Κάτι παρόμοιο είχα νοιώσει και στο Βερολίνο που στο ίχνος του τείχους περπατώντας με τα πόδια εκατέρωθεν ένοιωθα περίεργα, ότι λίγα χρόνια πριν κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο.


video

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Ο ζωγράφος του μήνα, Κλωντ Μονέ

















ένας ξεχωριστός νέος, συγκρούεται με το κατεστημένο…

Παιδικά χρόνια στη Γαλλική εξοχή, εικόνες από τοπία αγροτικά και θαλασσινά, που θα του κινούν πάντα το ενδιαφέρον .
Η γνωριμία με τον ζωγράφο Ευγένιο Μπουτίν. Ο δάσκαλος τον ενθαρρύνει να ζωγραφίσει την ύπαιθρο.
Δεν θέλησε να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά σε μια ιδιωτική σχολή. Τα νεανικά του χρόνια όμως, σημαδεύτηκαν από τη γνωριμία του με άλλους ζωγράφους, με τους οποίους αργότερα δημιούργησε την ομάδα των ιμπρεσιονιστών . Τους έμεινε αφοσιωμένος για πάντα….
Είναι 25 χρονών όταν συνδέέται με την Camille Doncieus, την οποία και θα παντρευτεί.
Με τους συντρόφους του ζωγράφιζε στην ύπαιθρο, συχνά το ίδιο θέμα και συζητούσαν ατέλειωτες ώρες για την τέχνη τους. Η Camille αποτελεί αγαπημένο μοντέλο τους.
Το 1869 τον βρίσκει χωρισμένο από τη γυναίκα του και πατέρα ενός γιου. Απορρίπτεται από το επίσημο Σαλόνι , όπου εκθέτουν οι καλλιτέχνες τη εποχής
Εκείνη την εποχή ο Γαλλικός λαός, εξαντλημένος μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο (1870-1871), ξεσηκώνεται. Ανακηρύσσεται η Κομμούνα, η λαοκρατία, που θα έχει πολύ σύντομη διάρκεια! Καταστέλλεται μέσα σε μια «εβδομάδα αίματος».
Μονέ ,Ρενουάρ, Σισλέ, Σεζάν …. τριάντα καλλιτέχνες εκθέτουν εκτός από το επίσημο Σαλόνι και …. ξεσηκώνουν τις επιθέσεις των κριτικών! Απογοήτευση!
Ο Μονέ και η παρέα του αισθάνονται μέλη μιας καινούργιας κοινωνίας, ενός νέου τρόπου ζωής και νιώθουν την ανάγκη να αναπαραστήσουν τη δική τους πραγματικότητα.
Το 1874 ο Μονέ αποσύρεται στο Αρζαντέιγ, μια εξοχή κοντά στο Παρίσι, όπου θα φιλοξενήσει φίλους, όπως ο Ρενουάρ και ο Μανέ…

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Τρίτη 15/4/08

Πυθαγόρεια εγκλήματα







Συγγραφέας : Τεύκρος Μιχαηλίδη



Εκδόσεις : ΠΟΛΙΣ
....................................................................................

Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης γεννήθηκε το 1954 στην
Αθήνα. Είναι διδάκτωρ των μαθηματικών του Πανεπισ-
τημίου Pierre et Marie Curie ( Paris VI ) . Από το
1981 , διδάσκει μαθηματικά στη Μέση Εκπαίδευση .
Έχει γράψει εκπαιδευτικά βιβλία μαθηματικών και
πληροφορικής . Έχει δημοσιεύσει άρθρα σχετικά με τη
διδακτική των μαθηματικών , την εισαγωγή των υπολο-
γιστών στην εκπαίδευση , την ιστορία των θετικών
επιστημών καθώς και εκλαϊκευτικά κείμενα
σχετικά με τα μαθηματικά . Έχει μεταφράσει από τα
γαλλικά και τα αγγλικά δεκαέξι βιβλία σχετικά με τα
μαθηματικά, τις θετικές επιστήμες και την ιστορία τους.
Το 2004 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ το
βιβλίο του ¨Μαθηματικά Επίκαιρα - Συνειρμοί
διαβάζοντας την εφημερίδα ¨.
Το 2006 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο
του Chevalier dans l'Odre des Palmes
Academiques .
Tα Πυθαγόρεια Εγκλήματα είναι το πρώτο του
μυθιστόρημα .


....................................................................................


Από συνέντευξη του Τεύκρου Μιχαηλίδη στη
μαθήτρια Άντρια Χ΄΄Πολυδώρου του Λυκείου
Λατσιών Λευκωσίας , στις 23 Νοεμβρίου 2007 .
( Από το google .com > Λύκειο Λατσιών )


Α.Π . Τι είναι για σας τα Μαθηματικά; Μπορείτε

να φανταστείτε τη ζωή σας χωρίς αυτά ;
Τ.Μ. Έχω την εντύπωση ότι ο λιτός λόγος , η καθαρά

αποδεικτική διαδικασία , η ουσία δηλαδή των
Μαθηματικών είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να
σκεφτώ . Είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου ,
μπορώ να πω τρόπος ζωής , με τον οποίο προσπαθώ
να λειτουργώ . Ως προς το αν μπορώ να φανταστώ τη
ζωή μου χωρίς Μαθηματικά , όχι , αυτό είναι απ’ τα
πιο δύσκολα πράγματα γιατί τα Μαθηματικά είναι
όλη η ζωή , είναι αναπόσπαστο μέρος τόσο της δικής
μου όσο και όλης της ζωής .
Α.Π. Γνωρίζουμε ότι μεταφράσατε πολλά

λογοτεχνικά βιβλία από τα Αγγλικά και τα Γαλλικά .
Ο Άμος Οζ ( ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους
συγγραφείς στον κόσμο σήμερα ) είπε κάποτε πως η
μετάφραση είναι ένα έργο που γράφτηκε για πιάνο και
παίζεται με βιολί. Μπορείτε να μας δώσετε τη δική σας
άποψη;
Τ.Μ Έχει δίκιο, χωρίς όμως να σημαίνει ότι το βιολί

χαλάει το έργο που γράφτηκε για πιάνο. Όταν μεταφ-
ράζει κανείς ένα λογοτεχνικό βιβλίο , στην πραγματι-
κότητα το ξαναγράφει . Η δουλειά του μεταφραστή
μοιάζει πολύ μ’ αυτή του δασκάλου.
Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να πάρεις στα χέρια
σου το παιδί του άλλου .Για να κάνεις σωστά τη δουλειά
σου , θα πρέπει να το επιστρέψεις στο γονιό , στη συγ-
κεκριμένη περίπτωση το βιβλίο , και εσύ στο περιθώριο
να καμαρώνεις κρυφά για το δικό σου παιδί.
Α.Π. Μπορείτε να μας ερμηνεύσετε τον όρο

" Μαθηματική Λογοτεχνία" ;
Τ.Μ.
Εκ πρώτης όψεως είναι δύο αντιφατικές λέξεις.

Μαθηματικά, σημαίνει λιτός λόγος , μονοσήμαντη
χρήση εννοιών, αποδεικτική διαδικασία. Η λογοτεχνία
στηρίζεται στην αμφισημία , στη δεύτερη ανάγνωση ,
στην κρυμμένη αλήθεια , στο είναι και στο φαίνεσθαι .
Ωστόσο και ο μαθηματικός λόγος έχει μία μορφή
αφαίρεσης , και η λογοτεχνία μία εσωτερική δομή .
Ειδικότερα, η μαθηματική λογοτεχνία είναι το είδος
της μυθοπλασίας, που αντλεί την έμπνευση της , είτε
από τα ίδια τα μαθηματικά, είτε από εκείνα τα χαρακ-
τηριστικά των ηρώων της που δε θα μπορούσαν να
ήταν τέτοια αν δεν ήταν μαθηματικοί αυτοί οι ήρωες .
Α.Π. Πόσα και ποια βιβλία αυτής της κατηγορίας θα

μας προτείνατε;
Τ.Μ. Πόσα ; (γέλια…) Είναι γύρω στα 40…!
Το « Ο θείος Πέτρος και η εικασία του

Γκόλντμπαχ » είναι ένα από τα καλύτερα και ιστορικά,
περίπου το πρώτο διεθνώς που αντλεί την έμπνευσή του
από τα Μαθηματικά . Το αγαπημένο μου,
« Το τελευταίο παραμύθι του Μιγκέλ Τόρρες
ντα Σίλβα », του Τόμας Φόγκελ και , για λίγο πιο
μεγάλα παιδιά με φιλοσοφικές ανησυχίες , το βιβλίο
«Κόλαση» του Κάρλο Φραμπέτι . Μπορείτε όμως
να βρείτε κι άλλα πολλά ( όπως και διευθύνσεις στο
Internet που έχουν σχέση με την Ιστορία των μαθη-
ματικών και άλλα μαθηματικά θέματα ) στο :
google.com > Θαλής και φίλοι >
Παραμαθηματικές δραστηριότητες .


...................................................................................


Στο google.com > ΦΟΙΤΩΡΙΟ

Φοιτητές του Πανεπιστημίου Κρήτης παρουσιάζουν

βιβλία .

Ο Δημήτρης Θεοχάρης στις 17/5/07 παρουσίασε

¨ Τα Πυθαγόρεια εγκλήματα ¨
Η δράση του βιβλίου τοποθετείται στην Ελλάδα των

αρχών του 20ου αιώνα , στην Ελλάδα του διχασμού και

της προσφυγιάς . Ο συγγραφέας με μοναδική μαεστρία

καταφέρνει να συνταιριάξει την ιστορική πραγματι-

κότητα με την μυθοπλασία . Το βιβλίο αποτελεί ένα

«κανίσκι» ανθρώπινης σοφίας ,καθώς με έντεχνο

τρόπο αναπαράγει την μαθηματική γνώση των

πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα , ιδωμένη μέσα

από τα μάτια δυο άσημων, αλλά συνάμα φιλόδοξων

και χαρισματικών μαθηματικών , του φτωχού και

τίμιου Στέφανου Κανταρτζή και του πλούσιου, αλλά

συμπαθούς , Μιχαήλ Ιγερινού .

Με φόντο το Παρίσι της αβάν γκάρντ

( πρωτοποριακής ) της δεκαετίας του 1900 , οι δύο

ήρωες μοιράζουν τον χρόνο τους ανάμεσα σε ιστορικο-

φιλοσοφικές συζητήσεις ευκλείδειων προβλημάτων και

σε εφήμερους παρισινούς έρωτες . Οι λογοτεχνικοί

ήρωες παρουσιάζονται να συνομιλούν, να συνανασ-

ρέφονται, να διασκεδάζουν, να συμφωνούν, αλλά

και να διαφωνούν με σημαντικά ιστορικά και
καλλιτεχνικά πρόσωπα του περασμένου αιώνα .
Πρόσωπα όπως ο Τουλούζ Λωτρέκ , ο Πάμπλο
Πικάσο, που καταπιάνονται με τον έρωτα και την
γεωμετρία , και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή ,
που αποτελεί μαζί με τον Στέφανο Κανταρτζή
ιδρυτικό στέλεχος του Πανεπιστημίου της Σμύρνης ,
διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της
δράσης .
Από το φωτεινό Παρίσι , όπου ο Tour d’ Eiffel
στοιχειώνει με το μέγεθός του τον Μιχαήλ Ιγερινό ,
μεταφερόμαστε στην Ελλάδα της Μικρασιατικής
καταστροφής ,που στοιχειώνει τα όνειρα και τις ελπίδες
ολόκληρου του ελληνισμού. Η εικόνα των δύο νέων,
που συζητούν κάθε Πέμπτη για την επιστήμη , την
φιλοσοφία , την πρόοδο των μαθηματικών και θέτουν
συνεχώς νέα προβλήματα , λειτουργεί ως μια
πραγματική όαση μέσα στην εικόνα της παλιάς
Αθήνας με τα κακόφημα στέκια , τους προσφυγικούς
συνοικισμούς , την φτώχεια και την κοινωνική καταφ-
ρόνια που αποτελεί τροχοπέδη σε κάθε είδους
διανόηση και πρόοδο .
Ενώ λοιπόν το καράβι της Ελλάδας ταξιδεύει ανέμελο
και αγέρωχο μέσα στην θάλασσα της ιστορίας , ο αναγ-
νώστης ξαφνιάζεται ευχάριστα με τις αναφορές στην
αρχαία Ελλάδα, τόσο μέσα από ένα σύντομο
Πρελούδιο ( σύντομη σύνθεση η οποία παίζεται ως
εισαγωγή άλλης μουσικής . ) στην αρχή του
μυθιστορήματος , όσο και μέσα από ένα Ιντερλούδιο .
( μουσικό κομμάτι που παρεμβάλλεται μεταξύ δύο
σκηνών θεατρικού έργου .) Τα δυο αυτά μέρη , που
μεταδίδουν μια αίσθηση μυστικισμού και υψηλής δια-
νόησης έχουν ως στόχο να αποκρυπτογραφήσουν
τους γρίφους του μυθιστορήματος ,αλλά και να
αναδείξουν την συνέχεια της ιστορίας : η αδιάκοπη
κίνηση του « τά πάντα ‛ρεĩ » φανερώνει ότι μόνο
τα πρόσωπα αλλάζουν και όχι οι καταστάσεις .
Τότε ήταν ο Ίππασος , ( Είναι γνωστός ο μύθος ότι
ένας άγνωστος Πυθαγόρειος , που συνήθως ταυτίζεται
με τον Ίππασο, αποκάλυψε το μυστικό για να βρει τον
θάνατο με πνιγμό ως θεϊκή τιμωρία για την πράξη του .
Το μυστικό ήταν ότι η τετραγωνική ρίζα του 2
αποδείχθηκε ότι είναι ένας αριθμός άρρητος πράγμα
το οποίο ανέτρεπε την φιλοσοφία των Πυθαγόρειων .)
σήμερα είναι ο Στέφανος Κανταρτζής, αύριο θα είναι
ίσως κάποιος άλλος….
Με τον ήχο της ρομβίας να αναδύει το πνεύμα μιας
άλλης εποχής , ξεχασμένης, ο Μιχαήλ Ιγερινός ,
ύστερα από μια ονειρική περιπλάνηση από τα αρχαία
κλασικά χρόνια και από τους προσωκρατικούς φιλοσό-
φους , επιστρέφει στο σύγχρονο Πυθαγόρειο έγκλημα .
Αφήνοντας τις αναμνήσεις στην άκρη , ο Μιχαήλ
Ιγερινός σαν άλλος Αναξαγόρας οδηγείται στη
φυλακή για ένα έγκλημα που όλα τα στοιχεία συνη-
γορούν ότι διέπραξε, αλλά που ποτέ κανείς δεν
κατάφερε να διαλευκάνει πλήρως και επαρκώς τα
κίνητρά του. Την ίδια ώρα , που ο ήρωας συνειδητο-
ποιούσε την πλάνη στην οποία είχε περιέλθει , απέδιδε
την τιμωρία του στην δική του ύβρη . Και αν ο ίδιος δεν
αποκάλυπτε ότι το έγκλημά του ήταν Πυθαγόρειο και
όχι ερωτικό , κανείς δε θα μπορούσε να διανοηθεί κάτω
από ποιες συνθήκες ο Μιχαήλ Ιγερινός είχε δώσει τέλος
στη ζωή του.
Εν κατακλείδι, ήταν η δολοφονία του Στέφανου
Κανταρτζή μια πράξη εγκληματική ή μια πράξη
επιστημονικής αναγκαιότητας ;
Είχε δίκιο ο Μιχαήλ Ιγερινός ή άδικο στην υπόθεσή
του;
Είναι προτιμότερη η δημοσιοποίηση της αλήθειας ,
ακόμα και αν αυτή κλονίζει τα θεμέλια της
κατεκτημένης γνώσης ή είναι προτιμότερη η
συγκάλυψή της ;
Ήταν τελικά θύμα ή θύτης ο Μιχαήλ Ιγερινός ;
Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο συγγραφέας του
μυθιστορήματος Τεύκρος Μιχαηλίδης μας καλεί
έμμεσα να στρέψουμε την προσοχή μας ,
να σκεφθούμε με φρόνηση και να αποφασίσουμε αν
αξίζει τελικά να θυσιαστεί κάποιος στον βωμό της
επιστήμης και της γνώσης , και να παρακάμψει τις
ανθρώπινες σχέσειςκαι την προσωπική του ομαλότητα .
..................................................................................

Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

Ξένος. Συμβολή ενός μικρού βιογραφικού σημειώματος παιδιού του σχολείου μας στη συζήτηση.



Στη συζήτηση που είχε ξεκινήσει στα θεωρητικά τμήματα της Β΄ τάξης για τον ξένο, την ταυτότητα και την ετερότητα, συμβάλλει και το μικρό βιογραφικό ιστορικό που μας έδωσε ένα παιδί που ήρθε πριν έντεκα χρόνια από την Αλβανία και που απλά και ανεπιτήδευτα περιγράφει κομμάτι της πραγματικότητας από τη ματιά του μετανάστη.

Πρέπει να πω πως και αυτό βοήθησε τα παιδιά στην τάξη να δούνε ψυχραιμότερα, νηφαλιότερα, ουσιαστικότερα και όσο γίνεται ανεπηρέαστα από στερεότυπα το ζήτημα του Ξένου.

Το παραθέτουμε:
" Ονομάζομαι [Χ.] Είμαι από τηνΑλβανία. Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα ήμουν 5-6 χρονών. Εδώ έχουμε περίπου 11 χρόνια. Έχω μιαν αδερφή και έναν αδερφό.
Ο μπαμπάς μου έχει περισσότερα χρόνια εδώ από μας. Όταν μάθαμε ότι θα έρθουμε στην Ελλάδα χαρήκαμε πάρα πολύ. Πού να ξέραμε τι θα αντιμετωπίζαμε! Το πρώτο μας σπίτι ήταν ένα με ένα μόνο δωμάτιο όπου μέναμε 5 άτομα. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα είναι οι κούκλες και τα αρκουδάκια που μας είχε αγοράσει ο μπαμπάς μου. Πετούσαμε από τη χαρά μας. Μετά από δυο τρεις μέρες αρχίσαμε να στενοχωριόμαστε και να θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Δε γινότανε. Άρχιζε μια νέα ζωή για μας, πολύ δύσκολη, όμως.
Οι γονείς μου μας έφεραν εδώ, για να μας εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον. Οι δυσκολίες όμως εδώ ήταν περισσότερες απ' ό,τι στην Αλβανία. Ο μπαμπάς μου μόνο δούλευε και όχι καθημερινά. Υπήρχαν μέρες που δεν είχαμε να φάμε. Όλα αυτά, όμως, πέρασαν. Τώρα πια είμαστε σε καλύτερη κατάσταση από τότε. Δεν ξεχνάω και ούτε θα ξεχάσω ποτέ αυτά που περάσαμε.Παρόλο που ήμουν μικρή, τα θυμάμαι και θα τα θυμάμαι πάντα.
Αυτό που με ενοχλεί πάρα πολύ είναι που και στην Αλβανία και εδώ αισθάνομαι ξένη. Εδώ οι άνθρωποι με κρίνουν απ' την καταγωγή μου, χωρίς να με ξέρουν, λέγοντας με απαξίωση " Α! Η Αλβανίδα ". Στην Αλβανία, όταν πηγαίνουμε, οι γείτονές μας λένε " Α! Ήρθε η Ελληνίδα ", με την ίδια ακριβώς έκφραση. Δεν ξέρω πού ανήκω τελικά. Εδώ το δικαιολογώ να με θεωρούν ξένη, γιατί είμαι, αλλά να με θεωρούν και στην πατρίδα μου!..
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι κρίνουν τους ανθρώπους από την καταγωγή τους, το χρώμα τους, τη θρησκεία τους. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, με τα ίδια δικαιώματα. Επειδή κάποιος ή κάποιοι Αλβανοί κάνουν κάποια άσχημα πράγματα δε σημαίνει ότι όλοι οι Αλβανοί κάνουν τα ίδια. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή ντρεπόμουν να πω ότι είμαι από την Αλβανία. Δεν ντρεπόμουν για την καταγωγή μου, αλλά φοβόμουν για το πώς θα αντιδράσουν οι άλλοι ( αν θα με κάνουν παρέα κλπ.)
Είμαι πολύ χαρούμενη που οι φίλοι που έχω ενδιαφέρονται όχι για την καταγωγή μου αλλά για το χαρακτήρα μου. Αυτή για μένα είναι πραγματική φιλία. Να δέχεσαι τον άλλο γι' αυτό που είναι. "


Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

στο χημείο....


















26 Μαρτίου

στο χημείο του σχολείου μαθητές και καθηγητές, πειραματίστηκαν και συζήτησαν.

Μαζί μας, πάντα ενθαρρυντκή η σχολική σύμβουλος, κυρία Αγγελική Τρικαλίτη, που είχε την ιδέα και την οργάνωση, αυτής της γόνιμης -ελπίζουμε- συνάντησης!
Ευχαριστούμε πάρα πολύ το Γιώργο Καπελώνη, καθηγητή του 1ου Λυκείου Παλαιού Φαλήρου και εξαιρετικό φωτογράφο, που αποτύπωσε τόσο όμορφα την ατμόσφαιρα της μέρας εκείνης...