Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Τους χαιρετισμούς μας στο 5ο Λύκειο Εξαρχείων!

Παραθέτουμε τη μαρτυρία ενός μετανάστη, φοιτητή και εργαζόμενου, που δημοσιεύτηκε σε έρευνα της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας, προχτές, Δευτέρα, 1-12-2008. Προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις και ποικίλα σχόλια. Προτιμάμε, τονίζοντας στο κείμενο με κίτρινα γράμματα, να εστιάσουμε στα όσα ο μετανάστης δηλώνει για το σχολείο του, το 5ο Λύκειο Εξαρχείων, και τους ανθρώπους που συνάντησε εκεί.
Και το κάνουμε για να τιμήσουμε τους συναδέλφους και να τους σφίξουμε το χέρι για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το ρόλο τους στο σχολείο της εποχής μας.
Τα σχόλια δικά σας.


«Αλλος κόσμος στο σχολείο, άλλος έξω απ' αυτόν»
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

ΑΝΤΥ ΧΟΝΤΑΣ, 27 χρόνων. Τελειώνει τις σπουδές του στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και παράλληλα δουλεύει σερβιτόρος

ΑΛΒΑΝΙΑ 1997 Ημουν τότε 16 χρόνων και αποφασισμένος να αλλάξω τη ζωή μου σε μια περίοδο τότε αναταραχών για τη χώρα μου και δύσκολη για την ηλικία μου, ακολουθώντας τον δρόμο πολλών συμπατριωτών μου. Αποφάσισα να πάω να ζήσω σε μια άλλη χώρα -δεν λέω να μεταναστεύσω, διότι τότε δεν ήξερα καν τι σημαίνει αυτό- όπου η ζωή θα ήταν πολύ καλύτερη και θα μου δίνονταν πολλές ευκαιρίες.


ΕΛΛΑΔΑ 1997 Ημουν πια παράνομος μετανάστης σε μια χώρα που φαινόταν πολύ καλύτερη από τη δική μου, με ανθρώπους που μιλούσαν μια ξένη και πολύ δύσκολη για μένα γλώσσα. Από τα πρώτα πράγματα που έμαθα ήταν ότι έπρεπε να αποφεύγω κάθε ένστολο στον δρόμο και ότι για να επιβιώσω έπρεπε να μην ξεχωρίζω από τους ντόπιους, πράγμα πολύ δύσκολο τότε, παρά τις προσπάθειές μου να μιμηθώ το ντύσιμό τους, την προφορά τους και το κάθε τι που νόμιζα ότι θα με βοηθούσε να ενταχθώ καλύτερα σ' αυτήν την κοινωνία.

Και εκεί που νόμιζα ότι κάτι είχα καταφέρει, ερχόταν η απογοήτευση. Μόλις μιλούσα σε κάποιον η προφορά μου με πρόδιδε, το όνομά μου προκαλούσε σύγχυση και έφερνε αμέσως μετά την ερώτηση «εφιάλτη» για μένα, «από πού είσαι», στο άκουσμα της οποίας είχα αυτό το συναίσθημα που μου είναι δύσκολο να περιγράψω, γιατί είναι ένα μίγμα οργής, απογοήτευσης, δυσφορίας. Πάνω απ' όλα με εκνεύριζε το γεγονός ότι το καλύτερο που μπορούσα να περιμένω από αυτούς τους ανθρώπους ήταν να με λυπούνται!

Τα τρία πρώτα χρόνια στην Ελλάδα ήταν λίγο-πολύ απογοητευτικά: μαύρη εργασία, προκατάληψη, άρνηση από τους ντόπιους, καταδιωγμένοι από την Αστυνομία παρότι θεωρητικά νόμιμοι, καχυποψία παντού στο άκουσμα της λέξης «Αλβανός». Ντρεπόμουν για την καταγωγή μου. Τότε ήταν που αποφάσισα να αλλάξω κάτι στη ζωή μου και να συνεχίσω το σχολείο μετά από 4 χρόνια που το είχα παρατήσει, να τελειώσω τουλάχιστον τη μέση εκπαίδευση.

Εκεί, στο 5ο Λύκειο Εξαρχείων, είδα μια άλλη Ελλάδα, που άρχισε να μου αρέσει. Οι καθηγητές μού φέρονταν καλά, εκτιμούσαν τις προσπάθειές μου και με βοήθησαν πολύ, όχι μόνο στα μαθήματα και στο σχολείο, αλλά και έξω από αυτό, όπου η ζωή ήταν διαφορετική. Ηταν σαν να ζούσα σε δύο κόσμους διαφορετικούς: το σχολείο και το περιβάλλον έξω από αυτό. Και μου άρεσε τόσο πολύ το σχολείο τότε, που λυπόμουν όταν ερχόταν η ώρα να φύγω και να πάω μετά για δουλειά. Οι φιλίες που έκανα, οι εκδρομές, οι περίπατοι, οι άνθρωποι που γνώριζα είχαν αρχίσει να αλλάζουν τη ζωή μου.

Και εκεί που νόμιζα ότι όλα βαίνουν καλώς, έρχεται η στιγμή της ανανέωσης της άδειας παραμονής μου στην Ελλάδα. Μετά τις ατελείωτες ουρές και τις βρισιές των σεκιουριτάδων στα γραφεία αυτά, η υπεύθυνη μου λέει ότι δεν δικαιούμαι άδεια παραμονής, γιατί τα ένσημα που έχω δεν είναι αρκετά, ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, ο οποίος ορίζει ένα συγκεκριμένο αριθμό ημερών ασφάλισης τον χρόνο για να μπορείς να διαμένεις νόμιμα στη χώρα. Και τι που προσπάθησα να εξηγήσω ότι τον τελευταίο χρόνο πήγαινα σχολείο και οι δουλειές που έκανα για να συντηρηθώ ήταν περιστασιακές και τις περισσότερες φορές χωρίς ασφάλιση (τότε δούλευα σαν διανομέας, οικοδομή με τον θείο μου όταν είχε δουλειά και ό,τι άλλο έβρισκα και βόλευε τα ωράριά μου).

Οι βεβαιώσεις από το σχολείο που μου έδινε ο λυκειάρχης, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται και ο ίδιος για την περίπτωσή μου, δεν σήμαιναν τίποτα στα μάτια των υπαλλήλων των γραφείων αυτών. Το θέμα είχε γίνει γνωστό σε όλους τους καθηγητές του σχολείου και πολλούς συμμαθητές, που με υποστήριζαν. Ανάμεσα σε αυτούς, μια καθηγήτρια αποφάσισε να πάει η ίδια στα γραφεία, μήπως έχει καλύτερη αντιμετώπιση. Σύμφωνα με όσα της είπαν, διαπιστώνει ότι ο νόμος δεν προβλέπει τέτοιες περιπτώσεις σαν τη δική μου. Αποφασίζουν, τότε, ερχόμενοι σε επαφή και με άλλους ανθρώπους που είχα γνωρίσει και με είχαν συμπαθήσει, να βρουν μια λύση μέσω των «κυκλωμάτων των δικηγόρων», που ασχολούνται με το -επικερδές γι' αυτούς- ζήτημα των μεταναστών. Μου σύστησαν ένα δικηγόρο, ο οποίος υποσχέθηκε να βρει λύση στο πρόβλημά μου έναντι ενός διόλου ευκαταφρόνητου ποσού, το οποίο φυσικά δεν είχα. Ετσι η καθηγήτρια αυτή, ζητώντας τη συμβολή και των υπολοίπων καθηγητών και μερικών άλλων ανθρώπων, μαζεύει και μου δίνει τα χρήματα που απαίτησε ο δικηγόρος για να λύσει το πρόβλημά μου.

Δεν γνωρίζω πώς και πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα. Τότε άλλωστε δεν μ' ενδιέφερε κιόλας. Σημασία είχε που είχα πάρει την άδεια παραμονής για ακόμη ένα χρόνο, χάρη στην οποία μπόρεσα να συνεχίσω να ζω νόμιμα σε αυτή τη χώρα. Κατάλαβα όμως ότι η θέση μου σε αυτή την κοινωνία δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου, απλά αντί για την άρνηση των ανθρώπων της, τώρα αντιμετώπιζα την άρνηση του κράτους. Το μόνο που εύχομαι να μου μείνει από αυτή την ιστορία είναι η αιώνια ευγνωμοσύνη γι' αυτούς τους ανθρώπους που με βοήθησαν, μου συμπαραστάθηκαν και μου έδωσαν ελπίδες για να συνεχίσω.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/12/2008

14 σχόλια:

  1. ευτυχώς ή δυστυχώς ο νόμος δεν έχει συναισθήματα. έχουν όμως οι άνθρωποι όπως επίσης και μνήμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μέσα στο μυαλό μου είναι το θέμα αυτό τις τελευταίες μέρες.
    Δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω.
    Θα στείλω e-mail για λεπτομέρειες.
    Μπράβο στο 5ο Λύκειο Εξαρχείων κια σ' όλα τα σχολεία που αποδέχονται και συμπαραστέκονται όλα τα παιδιά μεταναστών στην Ελλάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο κι από μένα, στο Λύκειο, στην δημοσιογράφο, σε σένα και κυρίως στο παιδί που ξέρει να εκτιμάει και να προσπαθεί, Διονύση μου!
    Όσο για τους νόμους μας, τα συστήματά μας και τον ρατσισμό μας, δυστυχώς... υπάρχουν!
    Ζω με την ελπίδα πως τα πράγματα, κάποτε, Θ' αλλάξουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Sygxaritiria gia aftin tin anartisi! Poli endiaferousa!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πόσο καλά αισθάνομαστε, όλοι,νομίζω, όταν εκπαιδευτικοί αντιδρούν με τέτοιο τρόπο! όταν διαμορφώνουν ένα περιβάλλον –καταφύγιο, δίνουν ευκαιρία να ξεδιπλωθούν ικανότητες και εξασφαλίζουν προοπτική.
    Κατά τα άλλα. πολύ σοβαρό είναι και το θέμα των παιδιών μεταναστών που βρίσκονται μετέωρα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. evlahos,

    Σωστά. Πάντως, ο νόμος οφείλει να δημιουργεί (και) συναισθήματα, να εμπνέει, να διαμορφώνει πολίτες με κοινωνική συνείδηση και πολιτικές ευαισθησίες. ( Αν και αισθάνομαι ότι ο νόμος σ' αυτή την κατεύθυνση προσανατολίζεται. Η τήρησή του, η εφαρμογή πάσχουν - και οι λόγοι στην Ελλαδίτσα μας είναι άπειροι...)

    Φωτεινή,

    Έλαβα και το μέιλ σου, πράγματι είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο θέμα και δημιουργεί συγκρούσεις-δυστυχώς. Βλέπεις, όμως, ότι, απλές, ανθρώπινες κινήσεις, όπως αυτές των καθηγητών του 5ου Λυκείου Εξαρχείων, στέκονται εμπόδια στην εξάπλωση άρρωστων αντιλήψεων και τακτικών. Εμένα αυτό με συγκινεί: Η πράξη, σε καιρούς απραξίας, η συμμετοχή, σε καιρούς απουσίας. Και, τελικά, λέω, καλό είναι να προβάλλονται, δίνοντας κουράγιο και έμπνευση σε όσους άλλους.
    Καλημέρα.

    κυκλάμινο,

    Γράφεις:
    "Ζω με την ελπίδα πως τα πράγματα, κάποτε, Θ' αλλάξουν!"

    Μακάρι. Ωστόσο, είναι ευκαιρία να θυμηθούμε τις Θερμοπύλες , του Καβάφη:

    Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
    ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
    Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
    δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
    αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
    γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
    είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
    πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
    πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
    πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

    Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
    όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
    πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
    κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

    Ξανά τους τελευταίους στίχους:

    Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
    όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
    πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
    κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

    Ακόμα κι όταν δεν ελπίζει κανείς, Κατερίνα.

    Helene,
    Merci, καλώς ήρθες! Και στη Γαλλία υπάρχουν έντονα τέτοιου είδους προβλήματα, παρά την "προχωρημένη" νομοθεσία, ε;

    Λίλα,

    Μια χαρά περιγράφεις, λακωνικότατα, το ρόλο του σημερινού σχολείου:περιβάλλον - καταφύγιο, ευκαιρίες "ξεδιπλώματος", εξασφάλιση προοπτικής. Κι αυτά προαπαιτούν και απαγκίστρωση από ..μολυσμένα στερεότυπα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Να εκφράσω την περηφάνια μου για τους συναδέλφους στα Εξάρχεια. Ναι, Διονύση, δεν είμαστε λίγοι. ΚΑι κυρίως η προσφορά μας, η λειψή, η πενιχρή, είναι για τους μαθητές μας χείμαρρος ευλογίας και χέρι γιγάντιας βοήθειας και ελπίδας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Θερσίτη,
    Συμφωνούμε απολύτως. Και πια θεωρώ και αναγκαίο να ακούγονται αυτά τα πράγματα, να προσφέρουν απ' τη δροσιά τους κι από την αίσθηση της μη παραίτησης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Η μετανάστευση όπως αυτή ξεκίνησε ,χωρίς δηλαδή έλεγχο των ατόμων που έρχονταν στην πατρίδα μας ,δημιούργησε τα κακώς κείμενα.
    Μαζί με τους οικονομικούς μετανάστες, που ζητούσαν ένα καλύτερο αύριο, μία καλύτερη ζωή ,ήρθαν και άτομα που ζητούσαν το εύκολο χρήμα και την παρανομία.
    Δυστυχώς, τα κρούσματα παρανομίας από παράνομους και κακοποιούς
    « μετανάστες» , οδήγησαν τους συνανθρώπους μας να είναι αρνητικοί απέναντί σε όλους τους μετανάστες και να τους κρεμάσουν «ταμπελάκια», καήκανε δηλαδή μαζί με τα ξερά και τα χλωρά!!
    Πιστεύω πως μέσα από το σχολείο μπορούμε να δώσουμε λύσεις και να απαλύνουμε τις διαφορές που φαίνονται ότι υπάρχουν μεταξύ των ντόπιων και των μεταναστών.
    Εάν , για παράδειγμα δημιουργούσαμε ομάδες ,που θα παρουσίαζαν ήθη, έθιμα, χορούς δημοτικούς του τόπου τους (π.χ. ΕΛΛΑΔΑΣ, ΡΩΣΙΑΣ, ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ.ο.κ.) , αλλά και δείγματα γενικότερα της κουλτούρας τους, νομίζω ότι θα είχε ενδιαφέρον για όλους. Εάν υπήρχε μάλιστα και ένα βραβείο για την καλύτερη παρουσίαση …θα υπήρχε και μεγαλύτερος ζήλος για το ποιος θα παρουσιάσει την καλύτερη δουλειά!!! Γνωρίζοντας ο ένας λαός ,τον άλλο, έρχεται πιο κοντά … δεν νομίζετε?

    Η νομοθεσία υπάρχει για να διασφαλίζει την αρμονική ζωή και δυστυχώς πρέπει να είναι και αυστηρή και να επιβάλεται χωρίς διακρίσεις για να ισχύει... διαφορετικά το χάος.
    Το θέμα είναι να μπορέσουμε οι πολίτες και τους νόμους να τηρούμε αλλά και να εξαλείψουμε την αδικία και τον ρατσισμό.Πώς θα γίνει αυτό? Μία πρώτη σκέψη σας την έγραψα στην προηγούμενη παράγραφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμε,
    Πολύ ωραία ιδέα!
    Αμ'έπος, αμ'έργον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. κ.Μάνεση,

    θα περιμένω την πρόσκληση για την παρουσίαση των έργων των παιδιών με ιδιαίτερη αγωνία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ανώνυμε,
    Δεν οικειοποιούμαι τις ιδέες των άλλων. Η ιδέα για τα έργα των παιδιών δεν ήταν δικιά μου - εγώ ευχαρίστως να βοηθήσω, αν μου ζητηθεί. Η πρόσκληση πάντως θα έρθει από εκίνον που θα το οργανώσει :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κ.Μάνεση,

    Πρόσκληση θα περιμένω ,το ενδιαφέρον μου δεν είναι από ποιον αλλά να ξεκινήσει εάν είναι εφικτό μια δουλειά η οποία θα φέρει ίσως τους δικούς σας μαθητές πιο κοντά. Να τους κάνει πολίτες ενός ανοιχτόμυαλου και όχι υδροκέφαλου κράτους.
    Θεωρώ πως η ομάδα του σχολείου σας και εννοώ τους καθηγητές του , είναι από τις πιο αξιόλογες !!! Εσείς,οι καθηγητές του ,έχετε ανεβάσει τον πήχη και μερικοί από εμάς προσπαθούμε να τον ανεβάσουμε περισσότερο.Οι μαθητές θέλω να πιστεύω πως είναι ανοιχτοί στις προκλήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Το ιστολόγιό μας στοχεύει στη συμμετοχή, τη συζήτηση, την ανταλλαγή, την έκφραση απόψεων και ιδεών, γι' αυτό και τα σχόλιά σας είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα:-)