Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤ' ΑΣΤΡΑ

Μια μικρή ομάδα μαθητών, με τη βοήθεια της κας Αγγελοπούλου και του κ. Βάγια, αποφάσισαν να ταξιδέψουν μαζί με το μικρό πρίγκιπα τη Μάγια - το παιδί που μετράει τ' άστρα, κάνοντας "θερινόν φροντιστήριο" και μαθαίνοντας το "άξιον εστί" στην άβυσσο του διαστήματος!


Το ταξίδι μας ξεκινάει το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου. Να είστε έτοιμοι για απογείωση στο "σταθμό" του Δημοτικού θεάτρου Αλίμου στις 20.00μμ.

ΥΓ. Για όσους δεν προλάβουν την πρώτη πτήση μας ραντεβού το Μάρτιο στο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Αστρονομίας.

Συμμετέχουν
Από το Α5: Σοφία Τσατσούλη, Εύη Τσατσάνου
Από το Β1: Άρης Γκέτσης
Από το Β2: Ορέστης Λόγος, Βασιλική Μαλάμου.
Από το Β3: Θοδωρής Μιστρίδης, Ευριδίκη Ματσούδη, Αντρέας Μαρκουλιδάκης, Χριστίνα Μαντοπούλου.
Από το Β4: Σταυρούλα Πανούση, Ηλιάννα Ντίνου, Ειρήνη Παλιούρα
Από το Β5: Χαϊδεμένου Μαρία.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤ' ΑΣΤΡΑ

Δύο θεατρικές ομάδες στο σχολείο μας αυτό τον καιρό ετοιμάζουν τις παραστάσεις τους. Η πρώτη, σχεδόν έτοιμη κιόλας, μας έδωσε για δημοσίευση το παρακάτω ηλεκτρονικό σημείωμα/πρόσκληση για τις 7 Φεβρουαρίου:


" Μια μικρή ομάδα μαθητών, με τη βοήθεια της κας Αγγελοπούλου και του κ. Βάγια, αποφάσισαν να ταξιδέψουν μαζί με το μικρό πρίγκιπα τη Μάγια - το παιδί που μετράει τ' άστρα, κάνοντας "θερινόν φροντιστήριο" και μαθαίνοντας το "άξιον εστί" στην άβυσσο του διαστήματος!

Το ταξίδι μας ξεκινάει το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου. Να είστε έτοιμοι για απογείωση στο "σταθμό" του Δημοτικού θεάτρου Αλίμου στις 20.00μμ.

ΥΓ. Για όσους δεν προλάβουν την πρώτη πτήση μας ραντεβού το Μάρτιο στο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Αστρονομίας.
Συμμετέχουν
Από το Α5: Σοφία Τσατσούλη, Εύη Τσατσάνου
Από το Β1: Άρης Γκέτσης
Από το Β2: Ορέστης Λόγος, Βασιλική Μαλάμου.

Από το Β3: Θοδωρής Μιστρίδης, Ευριδίκη Ματσούδη, Αντρέας Μαρκουλιδάκης, Χριστίνα Μαντοπούλου.

Από το Β4: Σταυρούλα Πανούση, Ηλιάννα Ντίνου, Ειρήνη Παλιούρα
Από το Β5: Χαϊδεμένου Μαρία.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ.

Ίσως φανεί παράξενο σε πολλούς που με γνωρίζουν ,πως καταπιάνομαι με ένα ποιητή αν και δεδηλωμένος μη οπαδός της ποίησης και των ποιητών.Τα αίτια είναι δύο ,αφενός η μεταφορά της ζωής του στη τηλεόραση αφετέρου διότι είναι πατριώτης μου Τριπολίτης.Ένας επιπλέον λόγος είναι αν και η προσφορά του είναι σημαντική δεν έτυχε μέχρι τώρα της ανάλογης προσοχής όπως άλλοι ομότεχνοί του.Η γενέτειρά μας η Τρίπολη,από την εμφάνισή της και ειδικά μετά την Άλωσή της στις 23 Σεμπτέμβρη του 1821 από τα παλληκάρια του Κολοκοτρώνη ,του Νικηταρά του Σταματελόπουλου, και άλλων άρχισε να γίνεται πόλος έλξης πολλών κατοίκων από άλλες περιοχές της Ελλάδας,κυρίως από Κρήτη,Μακεδονία,Ήπειρο ,Ρούμελη για να σωθούν από τους διωγμούς των Τουρκων,αλλά και των νομών της Πελλοποννήσου,με εισροή κατοίκων κυρίως από τις κωμοπόλεις και χωριά της Αρκαδίας..Έτσι αργότερα και με τον ερχομό των προσφύγων απο Μ.Ασία έγινε ένα μείγμα ανθρώπινο που δημιούργησε μια πνευματική και οικονομική ανέλιξη κύρια στο εμπόριο.Ένας από τους Τριπολίτες ήταν και ο Κώστας Καρυωτάκης που έχει περίοπτη θέση στη πνευματική Τριπολιτσά και γενικότερα στην Αρκαδία.Ο Καρυωτάκης γεννήθηκε στις 30-Οκτωβρίου του 1896,από το νομομηχανικό Γεώργιο Καρυωτάκη και την Τριπολίτισα Αικατερίνη Σκάγιαννη.Αφού λογω μεταθέσεων του πατέρα του πέρασε από Λευκάδα,Αργοστόλι,Λάρισα,Πάτρα Καλαμάτα και Χανιά στα τελευταία τελείωσε το Γυμνάσιο.Το 1909 εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην Αθήνα όπου σπουδάζει στη Νομική(1913-1917) ,κάνει μια αποτυχημένη προσπάθεια να δικηγορήσει,έτσι διορίζεται στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης το 1919.Ύστερα από κύμα μεταθέσεων έρχεται το 1921 στην Αθήνα και αρχίζει την ποιητική του δράση.Το 1922 γνωρίζεται με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη,φοιτήτρια της Νομικής ,όμορφη κοπέλα,από την Καλαμάτα,που εργάζεται στη Νομαρχία Αθηνών μαζί με τον Καρυωτάκη. Η Μαρία ως όμορφη περιτριγυριζόταν από ομορφόπαιδα,και όταν τη ρωτούσαν γιατί ερωτεύθηκε έναν καχεκτικό νέο αυτή απαντούσε«ερωτεύθηκα ένα ποιητή ,γιατί πίστευα ότι μέσα σ΄αυτό το ασθενικό σώμα κρυβόταν ένα ελεύθερο πνεύμα,αν ήθελα να ερωτευθώ ήρωα, θα ερωτευόμουν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο».Το 1928 βρίσκεται στην Πάτρα ως υπάλληλος του υπουργείου Πρόνοιας,και μετά στη Πρέβεζα όπου και αυτοκτονεί, 21 Ιουλίου του 1928.Μέσα στη τσέπη του βρέθηκε μια αποχαιρετιστήρια επιστολή του που ξεκινούσε «Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου.....» Την αυτοκτονία του την είχε προαναγγείλει νωρίτερα με το ποίημα τουΙδανικοί Αυτόχειρες.Αποτελεί σταθμό στην Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας,και πολλοί ποιητές τον μιμήθηκαν και δημιουργήθηκε ένα ρεύμα «ο Καρυωτακισμός».Το σπίτι που γεννήθηκε στη Τρίπολη φιλοξενεί την Πριτανεία του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Κρατώντας ανα χείρας το βιβλίο του Καρυωτάκη «Νηπενθή» μου έκανε εντύπωση το ποίημα:



Δένδρο
Με αδιάφορο το μέτωπο και πράο,
τα δείλια, τις αυγές θα χαιρετάω.
Δένδρο θα στέκομαι ,όμοια να κοιτάζω
τη θύελλαν ή τον ουρανό γαλάζο.
Είναι ζωή,θα λέω,το φέρετρο όπου λύπη,
χαρά τελειώνουνε του ανθρώπου.


Θα πρέπει να μνημονεύσω ότι τις πληροφορίες τις άντλησα από το θαυμάσιο βιβλίο των Θανάση Κυριαζόπουλου-Κώστα Πανόπουλου «Πνευματική Αρκαδία».
Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο Θανάσης Κυριαζόπουλος υπήρξε για βραχύ χρονικό διάστημα καθηγητής μου φιλόλογος στο τότε 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Τρίπολης,από τους καλύτερους φιλολόγους που έχω γνωρίσει.








Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Έπαινοι και παραδείγματα...

Με πολλή χαρά μεταφέρουμε αποσπάσματα από ένα ρεπορτάζ που διαβάσαμε στον τύπο ( εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 6-7 Ιουλίου 2008) και που αφορούν στη "γειτόνισσά" μας Ιωάννα Θεοφίλου, μαθήτρια πέρυσι στο 1ο Λύκειο Μοσχάτου και φέτος πρωτοετή φοιτήτρια της Φιλολογίας. Διαβάστε:

" Η Ιωάννα Θεοφίλου είναι αριστούχος των φετινών πανελληνίων εξετάσεων, αλλά έχει μια θεμελιώδη διαφορά από την πλειονότητα των άλλων αριστούχων. Αποφοίτησε από δημόσιο σχολείο στο Μοσχάτο και δεν παρακολούθησε ούτε μία ώρα φροντιστήριο ή ιδιαίτερα μαθήματα!" Κάτι που ήταν επιλογή της και που το επέβαλε στους γονείς της, οι οποίοι είχαν τις συνήθεις επιφυλάξεις.. Η ίδια λέει: "Από μικρή είχα συνηθίσει να διαβάζω μόνη. Αυτό χωρίς ιδιαίτερη βοήθεια από τους γονείς μου, οι οποίοι ποτέ δεν με πίεσαν να αποδώσω καλά ή μου έταξαν δώρα εάν το έκανα."

Σημαντική "λεπτομέρεια": Η σχέση της με τους καθηγητές της, του 1ου Λυκείου Μοσχάτου. Απευθυνόταν σ' αυτούς για τις απορίες της κι εκείνοι τη βοηθούσαν πάντοτε, καθώς δηλώνει η ίδια: «Το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν και άλλα παιδιά, όμως προτιμούσαν να πληρώνουν τα φροντιστήρια απαξιώνοντας το σχολείο, παρ΄ ότι οι καθηγητές τους έλεγαν να καθίσουμε παραπάνω για να λύσουμε τις απορίες μας. Ποτέ δεν αξιοποίησαν αυτήν τη δυνατότητα, ίσως γιατί οι περισσότεροι δεν σεβόμαστε παρά μόνο αυτό που πληρώνουμε."

Η δε φιλόλογός της, η αγαπητή μας κ. Κατερίνα Γεωργουλέα, εύστοχα παρατηρεί: «Δεν χωρίζουμε τα παιδιά με βάση την επίδοσή τους (και άλλοι μαθητές άλλωστε είχαν μεγάλες βαθμολογίες), γιατί δε θέλουμε το σχολείο να είναι ανταγωνιστικό, ούτε η Ιωάννα ήθελε κάτι τέτοιο. Νοιαζόμαστε για όλα τα παιδιά. Απλώς η Ιωάννα μάς έδωσε την ευκαιρία να δείξουμε τη σημασία του δημόσιου σχολείου σε εποχές που η δημόσια Εκπαίδευση συκοφαντείται και εγκαταλείπεται και από την Πολιτεία, που οφείλει να τη στηρίξει υλικά και ηθικά».

Μονότονα τονίζουμε το δρόμο της προσωπικής προσπάθειας και ευθύνης του κάθε παιδιού, του καθένα μας, απέναντι στη γνώση. Το σημερινό εκπαιδευτικό πλαίσιο, βέβαια, δεν ενθαρρύνει. Όμως, παιδιά σαν την Ιωάννα Θεοφίλου και συνάδελφοι σαν τους καθηγητές της μας βοηθάνε να δηλώνουμε πως είμαστε εδώ!


Όλο το ρεπορτάζ των Νέων εδώ: www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=74182

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Ενέργειες που ...αποδίδουν καρπούς!



Πρόσφατα είχα διαβάσει μιαν είδηση που πολύ μου άρεσε: Μάζεμα ελιάς στο Χολαργό! Από τις ελιές της πλατείας και των πεζοδρομίων.
Την ιδέα τη συνέλαβαν δύο τελειόφοιτες φοιτήτριες της Αρχιτεκτονικής, την ένταξαν στο πλαίσιο της διπλωματικής τους εργασίας και την πραγματοποίησαν το τελευταίο σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου που μας πέρασε.
Η Λουίζα Αναγνώστου και η Ελλη Βασσάλου είναι τελειόφοιτες φοιτήτριες
στην Αρχιτεκτονική της Πολυτεχνικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών

Το εγχείρημα μελετήθηκε και οργανώθηκε προσεκτικά και επιμελημένα, βρήκε αρκετούς εθελοντές που βοήθησαν, συνειδητοποιώντας πως ο άνθρωπος των αστικών κέντρων χρειάζεται να θυμηθεί τους δεσμούς του με τη φύση, έτυχε υποστήριξης από το Δήμο Χολαργού, που πρόσφερε υπαλλήλους , μηχανήματα και υλικά.
Συγκεντρώθηκε καρπός από 73 δέντρα ( 229 κιλά ελιές που έδωσαν 29 κιλά λάδι το οποίο θα μοιραζόταν.) Εκείνο που ενδιέφερε, βέβαια, ήταν ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης του κατοίκου του άστεως με τη φύση, η δημιουργία οικολογικής συνείδησης και οικονομίας, οι συνθήκες γειτονιάς και η αυτοοργάνωση.
Η αφίσα - κάλεσμα για τη συγκομιδή της ελιάς. Περισσότερες από 500 αφίσες ενημέρωσαν τις γειτονιές του Χολαργού.

Μια συλλογική δράση καλά οργανωμένη με άμεσο και ρεαλιστικό αποτέλεσμα. Που θυμίζει πως τα όρια της παρέμβασής μας βρίσκονται … εκεί που θα τα βάλουμε εμείς. Μια συλλογική δράση που λειτουργεί και ως πρόταση για άλλες ανάλογες.
Το καλύτερο σχολείο, π.χ, μπορούμε να το διεκδικούμε. Αλλά, παράλληλα, μπορούμε και να το διαμορφώνουμε.
Τι λέτε;

Πληροφορίες για το όλο εγχείρημα των δύο κοριτσιών ( Λουίζας Αναγνώστου και Έλλης Βασσάλου) στο www.astikohorio.blogspot.com
Eμείς το πληροφορηθήκαμε από το Oiko της καθημερινής, της 17-12-2008.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Ταξίδι στο χώρο της γνώσης και της φαντασίας

" Ταξίδι στο χώρο της γνώσης και της φαντασίας"
έχει τίτλο η φετινή 2η έκθεση παιδικού και νεανικού βιβλίου, που διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
στις εγκαταστάσεις της HELEXPO, στο Μαρούσι ( Λεωφ. Κηφισίας 39 ), που έχει τιμώμενη χώρα τη Βρετανία.

Η έκθεση περιλαμβάνει:

--Εκθεση παιδικών και εφηβικών βιβλίων.
--Περισσότερες από εκατό εκδηλώσεις για παιδιά και εφήβους - ανά μία ώρα.
--Συναντήσεις και αναγνώσεις από συγγραφείς στη βιβλιοθήκη - ανά μισή ώρα.
--Θεματικές ημερίδες και συζητήσεις στρογγύλης τραπέζης με αποδέκτες εκπαιδευτικούς και γονείς.

Επίσης, τη Δευτέρα (2 μ.μ.) οργανώνεται σεμινάριο βιβλιοθηκονόμων.Τέλος, θα διενεργηθεί διαγωνισμός με θέμα «Ονειρο ήτανε...!». Σε ένα κουτί οι νεαροί αναγνώστες-επισκέπτες θα ρίξουν ένα κείμενο που θα έχει την αφορμή του σ' ένα καλό ή κακό όνειρο που είδαν.Η είσοδος είναι δωρεάν (ώρες λειτουργίας: 9 π.μ. - 8 μ.μ.).

Και όλα αυτά είναι καλά.
Αλλά είναι η μία μόνο, η φωτεινή, πλευρά.
Η άλλη, η σκοτεινή, έχει να κάνει με την υποστήριξη που (δεν) έχει η έκθεση αυτή από την Πολιτεία. Κοιτάξτε τι διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία ( 21/01), σε άρθρο του Βασ. Καλαμαρά. Τα συμπεράσματα δικά σας:
" Από τα ψηλά στα χαμηλά και από τα πολλά στα λίγα. Από τα περσινά 600 χιλ. ευρώ, που έδωσε το υπουργείο Πολιτισμού, στα φετινά 10.000 ευρώ! Η περίοδος εκπτώσεων που διανύουμε χτύπησε και τη 2η Εκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου.
«Αν δεν υπήρχαν οι εκδότες η έκθεση δεν θα είχε γίνει», ήταν η οργισμένη δήλωση του προέδρου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου Πέτρου Μάρκαρη, σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου. «Η έκθεση δεν χρωστάει σε κανέναν άλλο "ευχαριστώ", παρά στην ομάδα του Κέντρου η οποία εργάστηκε». Και, αμέσως μετά, τα βέλη βρήκαν κατευθείαν την πολιτική ηγεσία με την ατάκα: «Η ευθύνη του υπουργείου Πολιτισμού είναι πάρα πολύ μεγάλη».«Τα ακούσατε καλά!», είπε η διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισσάρη, συμφωνώντας μαζί του. «Είναι θαύμα ότι θα γίνει η έκθεση, που είχε προκαλέσει ολόκληρο σίριαλ. Είναι θαύμα της θέλησης των επαγγελματιών του βιβλίου, που σηκώνουν το οικονομικό βάρος». "

Πέρυσι είχαμε επισκεφτεί την έκθεση κι είχαμε χαρεί πολύ. Ζωντανή, κομψά σχεδιασμένη, πλούσια σε εκδηλώσεις, με έμφαση στην ποιότητα κι όχι στην ποσότητα. Μακάρι και φέτος, παρά τα προβλήματα, οι εντυπώσεις να παραμείνουν θετικές. Είναι ένας θεσμός που θα ήταν καλό να ριζώσει και ν'ανθίζει κάθε χρόνο.

Στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας, την επόμενη βδομάδα θα βρείτε υλικό, όσοι δεν μπορέσετε να πάτε.

Περισσότερες πληροφορίες: www.childrensbookfair.gr

και www.ekebi.gr


Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Το ταξίδι ξεκίνησε

γράφω στίχους, να διαλύσω με την ποίηση και
με την αγάπη σου τη λύπη του κόσμου.
( Γ. Ρίτσος)



Ξεκινήσαμε το Σαββατοκύριακο τις πρόβες για τη φετινή μας εκδήλωση που θα είναι αφιερωμένη στα 100χρονα του Γιάννη Ρίτσου.
Και φέτος όχι μόνοι. Φέτος έχουμε τη χαρά της συνεργασίας με το 10ο Λύκειο Πειραιά.


Η χαρά όλων των συντελεστών, μεγάλων και μικρών, πειραιωτών και καλλιθεατών, από το πρώτο μας ραντεβού ήταν έκδηλη. Πολλές συμμετοχές, θεατρικό, μουσικό, εικαστικό τμήμα, πολλή όρεξη - αφού και μόνο η απόφαση να δίνουμε το χρόνο μας κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή είναι ενδεικτική..
Οι ιδέες για την παράσταση συζητήθηκαν, το σενάριο διαμορφώνεται, ο Ρίτσος μελετάται μανιωδώς, τα τραγούδια που συνοδεύουν την ποίησή του ακούγονται και αρχίζουν να σιγοψιθυρίζονται, οι εικόνες του ποιητή και των ποικίλων έργων του
( εικαστικά, χειρόγραφα, δελτάρια εξορίας, πέτρες, ποιήματα και και..) μέσα από τα βιβλία και τα ντοκιμαντέρ μάς κατακλύζουν, τα απογέματά μας απόκτησαν το δικό τους νόημα…
δελτάρια εξορίας φιλοτεχνημένα και γραμμένα από τον ποιητή

Δεν ξέρουμε τι θα καταφέρουμε. Ξέρουμε πως [" ποτέ δε θα σωπάσω. Σα να φοβάμαι μη και δεν προφτάσω να τραγουδήσω όλη την ομορφιά και την αγάπη." (Γ.Ρίτσος)] τη διαδρομή ήδη έχουμε αρχίσει και την απολαμβάνουμε.


Στείλτε μας ένα στίχο του. Ελάτε μαζί μας.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

"Aπό ξένο τόπο κι απ' αλαργινό ..."



Την Παρασκευή το βράδυ, στο κτήριο της Εστίας της Νέας Σμύρνης
το μουσικό σύνολο Διθύραμβος,
χορωδιακό σχήμα στο οποίο συμμετέχουν και πολλοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί ,
παρουσίασε μουσικοθεατρική παράσταση με θέμα :
« Χριστούγεννα στις Αξέχαστες πατρίδες».



Την εκδήλωσε διοργάνωσε η ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης Καλλιθέας Μοσχάτου, μαζί με το Δήμο Νέας Σμύρνης


Τραγούδια από και για τη Μικρά Ασία ,


Πλούσιο οπτικό υλικό
Αφηγήσεις , έθιμα, χορός
Ιστορία ,
Όλα μπλέκονταν σε υπόγειες διαδρομές



Κόσμος πολύς- η αίθουσα της Εστίας γέμισε ασφυκτικά-
συμμετοχή, ενθουσιασμός!
Μία εξαιρετικά επιτυχημένη εκδήλωση!


Καθώς φεύγαμε από το χώρο και διασχίζαμε το πάρκο μπροστά από την Εστία,
τα γλυπτά του Βάσου Καπάνταη –όλα με αναφορές στη Μικρασία-
μας συνόδευαν στο ταξίδι της μνήμης.


Οι πατρίδες ,οι άνθρωποι αυτών των τόπων ήταν παρόντες..

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

...πάμε Πλανητάριο;

Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται στο τμήμα αστρονομίας, με πολλή αγάπη.

Κύριε Βάγια, ντροπή σας! Κάποιος, επιτέλους, πρέπει να βάλει λουκέτο σ' αυτό το σχολείο: Μετά από την τόση βία των ημερών που ζούμε, πηγαίνετε τους μαθητές σας στο Πλανητάριο, να παρακολουθήσουν την ψηφιακή παράσταση "ΒΙΑΙΟ ΣΥΜΠΑΝ" (!) Και το χειρότερο απ' όλα είναι πως, απ' όσο έχει φανεί κατά τις προηγούμενες επισκέψεις μας, είναι και μια ιδιαιτέρως συναρπαστική εμπειρία...

Ας τα πάρουμε απ' την αρχή.
Έχουμε την τύχη να βρίσκεται το σχολείο μας απέναντι από το Πλανητάριο, δηλαδή. Μια Συγγρού μας χωρίζει.
Το Ίδρυμα Ευγενίδου πάνω από μισό αιώνα προσφέρει πολλά στον πολιτισμό. Με εκπαιδευτικές δραστηριότητες, με ενημερωμένη και τεχνική βιβλιοθήκη με πολυμεσικές εφαρμογές, με υποτροφίες, με εκδοτική δραστηριότητα, με διοργάνωση συνεδρίων, σεμιναρίων, παραστάσεων και προβολών επιστημονικών θεμάτων.


Εδώ και λίγα χρόνια έχει αποκτήσει το ΝΕΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ, ένα υπερσύγχρονο αμφιθέατρο χωρητικότητας 280 θέσεων, όπου οι θεατές βρίσκονται κάτω από ένα γιγάντιο ημισφαιρικό θόλο ( όσο 2,5 γήπεδα μπάσκετ! ) και μπορούν να απολαμβάνουν μαγευτικά ταξίδια τρισδιάστατης "εικονικής πραγματικότητας".
Κάθε χρόνο, λοιπόν, προγραμματίζονται ποικίλες παραστάσεις. Μία απ' αυτές, φέτος, είναι και το "Βίαιο σύμπαν", σε σενάριο-σκηνοθεσία-επιστημονική επιμέλεια του Διονύση Σιμόπουλου. Αυτό θα παρακολουθήσουμε αύριο.

Πάρ'τε μιαν ιδέα:
" Στην πρόσκαιρη ζωή μας στη γη τίποτε δε μας φαίνεται τόσο μόνιμο και σταθερό όσο τ' άστρα στον ουρανό.Χρόνια και χρόνια τώρα, τα ίδια άστρα, στους ίδιους αστερισμούς, λαμπυρίζουν σταθερά όσο κι ο Ήλιος. Τα πάντα εκεί πάνω μοιάζουν αναλλοίωτα, γαλήνια και ειρηνικά! Κι όμως, όλα όσα βλέπουμε στον έναστρο ουρανό δεν είναι παρά μια καλοστημένη απάτη! Γιατί αν επιχειρούσαμε ένα ταξίδι ανάμεσα στ' άστρα, δε θα βρίσκαμε ένα ήρεμο και αναλλοίωτο σύμπαν, αλλά θα ανακαλύπταμε απτές αποδείξεις για το αντίθετο. Μια συνεχή δημιουργία και καταστροφή, σ' ένα εξαιρετικά "Βίαιο Σύμπαν"!

Αυτά λέει το πρόγραμμα για την αυριανή παράσταση. Απολαύστε τη, αλλά…μην πάρετε μαθήματα βίας!
Και για όσους φίλους διαδικτυακούς μας διαβάζουν, η πρότασή μας είναι να βάλουν στο πρόγραμμα μια επίσκεψη στο Πλανητάριο. Ή περισσότερες!
Ηλεκτρονική διεύθυνση: www.eugenfound.edu.gr

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

Η λέσχη ανάγνωσης παρέα με το μικρούλη Όσκαρ

Στο μεταξύ, η Λέσχη Ανάγνωσης καλά κρατεί.


Διαβάστηκαν και συζητήθηκαν, μέχρι στιγμής, τα βιβλία:

1) Ο φύλακας στη σίκαλη,

του Σάλιντζερ,

2) Αγαπητέ θεέ,

του Ερικ Εμμανουέλ Σμιτ και
3) Συγχώρεση,

της Σώτης Τριανταφύλλου,


ενώ ετοιμάζουμε για τη μεθεπόμενη βδομάδα και


4) Τα σταφύλια της οργής, του Στάινμπεκ.


Κάποιο εκλεκτό μέλος (χμ, χμ..) έγραψε και μας έδωσε ένα σημείωμα για τη συνάντηση της 24/11/2008, οπότε και συζητήσαμε για το "Αγαπητέ θεέ". Αντιγράφουμε:

" Η συνάντηση έγινε την Κυριακή, 24/11, στις 6μμ,


ένα βροχερό απόγευμα. Είχα αργήσει και έτρεχα να προλάβω. Τους βρήκα όλους στη βιβλιοθήκη του σχολείου, καθισμένους γύρω απ' το τραπέζι, να συζητάνε και να γελάνε. Το κλίμα ευχάριστο και ζεστό. Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν διάφορα τυροπιτάκια, μπισκότα και αναψυκτικά, καθώς


και το μικρό, γαλάζιο βιβλιαράκι που είχαμε διαβάσει, το "Αγαπητέ θεέ". Η συζήτηση είχε ξεκινήσει, αλλά όμως κατάφερα να μπω κατευθείαν στο κλίμα.
Αυτή τη φορά όλοι είχαν μείνει ικανοποιημένοι απ' το βιβλίο που διαβάσαμε και διαφωνίες και αντιθέσεις δεν υπήρχαν. Το βιβλίο συγκίνησε πολύ, διασκέδασε πολύ και ο καθένας μας βρήκε κάποιο στοιχείο απ'τους χαρακτήρες των ηρώων που τον έκανε να ταυτιστεί ή να του θυμίσει ίσως και λίγο τον εαυτό του..Ξεφυλλίσαμε και παρέα το βιβλίο, διαβάσαμε αποσπάσματα που μας άγγιξαν, αποσπάσματα που μας έκαναν
να βάλουμε τα γέλια.
Τελειώνοντας με τη συζήτηση του βιβλίου πέσανε στο τραπέζι προτάσεις για το επόμενο βιβλίο.
Τελικά, η Λέσχη ανάγνωσης αξίζει τον κόπο. Είναι περίεργο το πόσο μπορεί τελικά να ταιριάξει ένας καθηγητής με ένα μαθητή."

Η υπόθεση απλή: Ο δεκάχρονος Όσκαρ πάσχει από καρκίνο και περνάει τις τελευταίες του μέρες στο νοσοκομείο όπου με τη βοήθεια της γιαγιάς Ροζ, που του τροφοδοτεί τη φαντασία , παίζει ένα παιχνίδι∙ ένα παιχνίδι που θα τον βοηθήσει να "ζήσει" όσα δεν του επιτρέπει η αρρώστια του.

Ποιο παιχνίδι;;
Ααα, δε σας λέμε! Περιμένουμε τις απαντήσεις σας στα σχόλια. Για να σας βοηθήσουμε, σας παραθέτουμε και ένα απόσπασμα, όπου βλέπουμε το δεκάχρονο αγόρι να είναι…100 χρονών! Να:


( Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ)
«Αγαπητέ Θεέ.Έγινα εκατό χρονών. Κοιμάμαι περισσότερο αλλά είμαι μια χαρά. Σήμερα μίλησα στους γονείς μου για τη ζωή. Ελπίζω να κατάλαβαν. Η ζωή είναι ένα παράξενο δώρο. Στην αρχή τρελαινόμαστε που μας το χάρισαν, νομίζουμε πως είναι για πάντα. Ύστερα, με τις δυσκολίες, το υποτιμάμε, το βρίσκουμε σύντομο, ασήμαντο, είμαστε έτοιμοι να το πετάξουμε. Στο τέλος καταλαβαίνουμε πως δεν είναι δώρο, είναι παιχνίδι δανεικό. Και τρέχουμε να προλάβουμε, να επωφεληθούμε. Είμαι εκατό χρονών και ξέρω πολύ καλά για τι πράγμα μιλάω. Όσο γερνάς, πρέπει να αποδεικνύεις πως μπορείς να εκτιμήσεις τη ζωή. Πρέπει να γίνεσαι καλλιτέχνης. Οποιοσδήποτε ηλίθιος δέκα ή είκοσι χρονών είναι γεμάτος ζωή, αλλά στα εκατό, όταν δεν μπορεί να κουνηθεί, για ν’ αποδείξει πως ζει πρέπει να σκέφτεται. Δεν ξέρω αν μπορώ να πείσω τους γονείς μου. Δεν πας μια επίσκεψη και σ’ αυτούς; Θα τα καταφέρεις καλύτερα. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτ’ άλλο. Είμαι λίγο κουρασμένος. Τα λέμε αύριο! Φιλιά! »

Κι εμείς. Τα λέμε αύριο! Φιλιά! :-)

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

Τέχνη, πραγματικότητα, δημοκρατία. Διλήμματα

Λίγο πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, στις 21 Δεκεμβρίου,σε μια Αθήνα φορτισμένη από τα γεγονότα εκείνων των ημερών, πήγαμε, με 21 θεατρόφιλους μαθητές, στο θέατρο Τέχνης να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Το αμάρτημα της μητρός μου".
Υπήρξαμε μάρτυρες της εισβολής των νέων που, διακόπτοντας την παράσταση, απαιτούσαν απελευθέρωση των συλληφθέντων στα τελευταία επεισόδια και καλούσαν σε αφύπνιση και έξοδο στους δρόμους. (Κάτι ανάλογο τις μέρες εκείνες έγινε σε πολλά κεντρικά θέατρα της Αθήνας.)
Η παράσταση συνεχίστηκε κανονικά, αφού διακόπηκε για πέντε λεπτά, καθώς οι νέοι πήραν θέση στη σκηνή, διάβασαν ένα κείμενο, άπλωσαν ένα πανό, άκουσαν κάποιες διαμαρτυρίες από το κοινό για τη διακοπή αλλά και το χειροκρότημά του στο τέλος.
Στην κουβέντα που είχαμε, στο τέλος της παράστασης, διχαστήκαμε. Άλλοι στέκονταν περισσότερο στην αυθαίρετη διακοπή, άλλοι στο δίκιο του φιμωμένου που δε βρίσκει εύκολα διεξόδους έκφρασης.
Θα ήταν καλό να κάναμε μια συζήτηση, να παραθέταμε κι εμείς τις απόψεις μας γι'αυτό το πρωτόγνωρο φαινόμενο, γι'αυτή την ασυνήθιστη αντίδραση των νέων.
Βοήθεια στη συζήτηση μας προσφέρουν δυο πανεπιστημιακοί καθηγητές, τις απόψεις των οποίων διαβάσαμε στην Καθημερινή της Κυριακής 4 Ιανουαρίου και τις παραθέτουμε εδώ. Διαλέξαμε δυο αντικρουόμενες και περιμένουμε και τις δικές σας.


Νίκη Λοϊζίδη, καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης

Αντιδράσεις που αγγίζουν τα όρια του παραλόγου
Αν δεχτούμε (την αυτονόητη) άποψη ότι το θέατρο –από την εποχή των αρχαίων τραγικών έως τις μέρες μας– εκφράστηκε ως τέχνη κατεξοχήν συνδεδεμένη με τα πολιτικά βιώματα του ανθρώπου, τότε, κάθε αυθαίρετη παρέμβαση στη λειτουργία του αυτομάτως μετατρέπεται σε πράξη εκμηδένισης του ίδιου του κοινωνικού προορισμού του. Ο φοιτητικός κόσμος των δραματικών σχολών ίσως δεν έλαβε υπόψη του ότι αυθαίρετες και βίαιες διακοπές παραστάσεων (όπως και εικαστικών εκθέσεων ή προβολών ταινιών) έγιναν συστηματικά σε ολοκληρωτικά καθεστώτα όπου επικρατούσε η πλήρης δέσμευση της ελεύθερης προσωπικής έκφρασης και οι μονοσήμαντοι κανόνες της λογοκρισίας.
Τέτοιες εμπειρίες δεν μας είναι διόλου άγνωστες και στην Ελλάδα. Αυτά συνέβησαν και καμιά φορά συμβαίνουν ακόμα και σε ελεύθερες δημοκρατίες όταν η πολιτική, ενίοτε και η εκκλησιαστική, ηγεσία κρίνουν ότι το περιεχόμενο ενός έργου υπονομεύει την ισχύ ή και τους προδιαγεγραμμένους στόχους τους.
Αν, λοιπόν, η αντίδραση προς τις καταχρήσεις της εξουσίας εκφράζεται με δάνεια από τα εργαλεία και τις μεθόδους καταστολής της ίδιας της εξουσίας, τότε το μόνο που μπορεί να συμπεράνει κανείς είναι ότι προς το παρόν, η νεολαία μας δεν είναι έτοιμη για ουσιαστικές και αποτελεσματικές διεκδικήσεις. Διότι αναγκαστικά οι τέτοιου είδους αντιδράσεις αγγίζουν τα όρια του παράλογου και του οξύμωρου. Αν π.χ. παιζόταν μια παράσταση του Μπρεχτ ή ακόμα και του Πίντερ (ενός πρόσφατα χαμένου δραματουργού, γνωστού για τη γενναία αναμέτρησή του με την εξωτερική πολιτική του τέως πρωθυπουργού της χώρας του) τι θα σήμαινε για όλους η ξαφνική διακοπή της παράστασης; Αντίδραση, αντίσταση ή απλώς άγνοια των ουσιαστικότερων νοημάτων και μηνυμάτων του θεατρικού έργου; Αλλά κι αν ακόμα δεχτούμε ότι τέτοιου είδους πράξεις εκφράζουν ασυγκράτητη αγανάκτηση απέναντι σε μια κοινωνία εθισμένη στο εύκολο και φτηνό θέαμα, τότε γιατί κανείς δεν αντέδρασε οργισμένα σε άθλιες εκπομπές της τηλεόρασης, στις οποίες στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες ξεπουλιούνται ασύστολα έναντι πινακίου φακής;
(...)
Παναγιώτης Τουρνικιώτης, καθηγητής Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Πράξη βίας και ταυτόχρονα πράξη αφύπνισης

Το απόγευμα της μέρας που μου ζητήθηκε αυτό το κείμενο, παραμονή Χριστουγέννων, παρακολουθούσα ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τον Παρθένη. Σε ένα σημείο έντασης του λόγου, στη μέση μιας φράσης, διακόπηκε απότομα η προβολή του και άρχισε το πολύβουο και πολύχρωμο πανηγύρι της καταναλωτικής κοινωνίας: οι διαφημίσεις της καλής χαράς. Εμεινα άφωνος, σαν μου είχαν πάρει τον θησαυρό για να μου δώσουν σκουπίδια. Μετά από λίγο το πρόγραμμα συνεχίστηκε βέβαια σαν να μη συνέβη τίποτα.
Δεν βλέπω, λοιπόν, γιατί προκαλεί αμηχανία και εκνευρισμό η στιγμιαία ανατροπή του καθεστώτος, να αποτελούν ο λόγος, η ενημέρωση και η τέχνη το ανά πάσα στιγμή διακοπτόμενο άλλοθι της απρόσκοπτης προβολής καταναλωτικών διαφημίσεων. Δεν συνέβη τίποτα περισσότερο στα λαμπρά θέατρα των Αθηνών και την ελληνική τηλεόραση, στις ζόρικες μέρες του Δεκέμβρη, με τη διαφορά πως, αντί για τις διαφημίσεις που είναι συνηθισμένοι να βλέπουν οι θεατές, είδαν άξαφνα πολιτικές παρεμβάσεις διαμαρτυρίας και ανεπανάληπτα θεατρικά δρώμενα.
Μπορεί να σας ξενίζει αυτή η αντιμετώπιση, και σίγουρα έχει μέσα της μια διάθεση πρόκλησης, αλλά σε μια κοινωνία που είναι αποχαυνωμένη από την ευμάρεια της κατανάλωσης και έχει κλείσει τα μάτια στην κρίση που προκάλεσε η ίδια με την εμπορευματοποίηση των πάντων και τη μετατροπή τους σε θέαμα, το σπάσιμο ή το ράγισμα της καλά στολισμένης βιτρίνας της, που φαίνεται ως πράξη βίας, είναι ταυτόχρονα μια πράξη αφύπνισης.
(...)
Ποια είναι η δική σας άποψη;

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Η Μαρία Δημητριάδη ταξιδεύει για την πιο όμορφη θάλασσα


Τη Μαρία Δημητριάδη θέλουμε να τη θυμόμαστε (και) μέσα από την ποίηση του Ναζίμ Χικμέτ. Από το 1975, τότε που ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποίησε ποιήματα του τούρκου ποιητή, η φωνή της ψιθυρίζει τα πιο όμορφα πράγματα..

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα
Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα.




Ονειρο που φεύγει η ζωή

Εσβησε στα 58 της χρόνια η τραγουδίστρια Μαρία Δημητριάδη, μια μεγάλη φωνή της Μεταπολίτευσης, ταυτισμένη με τον Θάνο Μικρούτσικο, αλλά και άλλους συνθέτες (Ξαρχάκος, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος, Χατζιδάκις, Σταυριανός)
«Δεν έκανα ποτέ μισή υποχώρηση στη δουλειά μου», έλεγε η Μαρία Δημητριάδη. Κι αλήθεια...
«Totale voice» την έχουν χαρακτηρίσει. Δηλαδή «ολοκληρωτική φωνή», τεράστιου εύρους, ταυτισμένη με τα μεγάλα τραγούδια του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και της Μεταπολίτευσης, τα τραγούδια των ποιητών και των συνθετών.

Συνεπής και ιδεολόγος μέχρι τέλους, η Μαρία Δημητριάδη είχε επιλέξει να ζει με μακρά διαστήματα απουσίας από την ελληνική μουσική σκηνή. Αυτή τη φορά, όμως, η απουσία της είναι οριστική. Μόλις στα 58 της χρόνια, πάσχοντας εδώ και ενάμιση χρόνο από ανίατη πνευμονική νόσο, υπέκυψε χθες το πρωί στον «Ευαγγελισμό» όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα.Η ύστατη επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί και η τέφρα της να σκορπιστεί στο Αιγαίο. Ετσι, μια που η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει αυτή την περίπτωση, αποφασίστηκε από τους οικείους της η μεταφορά της σορού της στη Βουλγαρία, μια περίπλοκη, χρονοβόρος διαδικασία - γι' αυτό και δεν έγινε άμεσα γνωστή η ακριβής μέρα της καύσης της.

Αδελφή της Αφροδίτης Μάνου, η Μαρία Δημητριάδη είχε γεννηθεί στην Αθήνα, στον Ταύρο. Ξεκίνησε να τραγουδάει από παιδί. Στα 16 της πρωτοεμφανίζεται στη δισκογραφία με τα «Κορίτσια στον Ηλιο» του Σταύρου Ξαρχάκου και ακολουθεί η συνεργασία της με τον Γιάννη Μαρκόπουλο για τον «Ηλιο τον πρώτο», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, και για το «Χρονικό», σε ποίηση Κ.Χ. Μύρη. Ενδιαμέσως γνώρισε τον Μίκη Θεοδωράκη και τον ακολούθησε σε συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Συνέχισε τη συνεργασία της και με τον Ξαρχάκο, καθώς και με τους Γιάννη Γλέζο και Νίκο Μαμαγκάκη.Τον Θάνο Μικρούτσικο τον γνώρισε στην μπουάτ «Δον Κιχώτες», όπου εκείνος έπαιζε πιάνο.

Η γνωριμία θα είναι καθοριστική για τη ζωή και των δύο. Οχι μόνο γιατί θα γίνουν και συγγενείς, όταν η Δημητριάδη θα παντρευτεί τον αδελφό του Ανδρέα, φέρνοντας στον κόσμο έναν γιο, τον Στέργιο, αλλά και γιατί η φωνή της θα σηματοδοτήσει την έναρξη της συνθετικής καριέρας του Θάνου Μικρούτσικου. Ολόκληρη η δεκαετία του '70 και η μεταπολιτευτική πορεία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη φωνή της, αρχής γενομένης από τα «Πολιτικά τραγούδια». Ακολουθούν τα έργα «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς»...

Παράλληλα με τη δισκογραφία, η Δημητριάδη συνεχίζει να δίνει συναυλίες με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Με τον πρώτο θα συνεργαστεί και δισκογραφικά για την τρίτη επανέκδοση των «Λιανοτράγουδων» το '74. Ακολουθεί ο πρώτος δίσκος («Ερημη Πόλη») του Γιώργου Σταυριανού, η «Ελένη» του Μάνου Χατζιδάκι, το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, το «Μαγικό κλειδί» του Στέφανου Κορκολή κ.ά.Τη δεκαετία του '90 αρχίζει σταδιακά να απομακρύνεται, αν και συνεχίζει να κάνει σποραδικές εμφανίσεις εκτός Αθηνών. Αντίστοιχα απέχει και από τη δισκογραφία. Επειτα από 18 χρόνια απουσίας, η τελευταία της δουλειά έρχεται το 2001: είναι ο δίσκος «Δον Κιχώτες» των Θ. Οικονόμου - Π. Καρασούλου.

Ορκισμένη αριστερή, η Δημητριάδη παρέμεινε ιδεολόγος στη ζωή και στις επιλογές της. «Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι, δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα ούτε τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έκανα», έλεγε η ίδια στη Ρουμπίνη Σούλη και στον «Ριζοσπάστη».
της Ναταλί Χατζηαντωνίου ( εφ. Ελευθεροτυπία, 08.01.2009)

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Στις 3 Ιανουαρίου
είχαμε γενέθλια!!!


Ήταν 3 Ιανουαρίου του 2008, όταν με περίσσια αφέλεια, άγνοια και θράσος ανοίγαμε τα ιστία μας στων ιστολογίων τα πελάγη. Να, εδώ .

Όπως αναφέραμε και τότε, την επικοινωνία των μελών της σχολικής κοινότητας επιζητούσαμε, την έκφραση των φορέων της, την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών.
Σιγά σιγά το ιστολόγιό μας πήρε ( περίπου από μόνο του..) τα χαρακτηριστικά του.

Και μετά από ένα χρόνο, φτάσαμε να του γιορτάζουμε τα πρώτα του γενέθλια.

Το κέιμενο αυτό δε θέλει να κάνει τον απολογισμό. Προτιμά να τον κάνουμε όλοι μαζί στα σχόλια. Πρόχειρα μόνο σημειώνουμε τη χαρά μας από τη συμμετοχή τόσο των μαθητών όσο και των διαδικτυακών φίλων. Την αίσθηση πως εδώ, όπως έγραφε τις προάλλες η Στέλλα, συναντάς μια ζεστή παρέα φίλων.

Διάθεσή μας να συνεχίσουμε και να …εκδημοκρατιστούμε, με περισσότερες αναρτήσεις απ' τους μαθητές, καταθέσεις απόψεων και ουσιαστικές συζητήσεις.
Τέτοιες εποχές, μάλιστα, που η κρίση έχει αγκαλιάσει το δημόσιο σχολείο, νιώθουμε αναγκαία την πράξη, αναγκαία τη δυναμική παρουσία όλων, αναγκαία την αντίσταση στη φθορά.



Γενέθλια με πρόσκληση, λοιπόν. Στέλνετέ μας κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο, παρεμβαίνετε με σχόλια, καταθέστε ιδέες και απόψεις. Το μπλογκ του 6ου Λυκείου Καλλιθέας είστε εσείς!

Με τα σχόλια στη σημερινή ανάρτηση θα θέλαμε την κριτική σας για ό,τι έχει γίνει μέχρι σήμερα και τις προτάσεις σας γι' αυτά που σκέφτεστε να γίνουν.
Σας ευχαριστούμε όλους πολύ!

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

"Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο/ δεν το αντέχουν οι άνθρωποι..."




ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στην Αγγελική και το Δημήτρη που είχαν την ιδέα και μας παρότρυναν [αντίστοιχα] να ασχοληθούμε με το συγκεκριμένο ποιητικό έργο του Ο.Ελύτη.

ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ,

Ποιητικό έργο ερωτικό,
αυθόρμητο και αυστηρά πειθαρχημένο
συγκινεί ,

ανακαλεί βιώματα, καταστάσεις , συγκινήσεις
διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται.

Ο.Ελύτη, Μονόγραμμα III
Διαβάζουν: Μίκης Θεοδωράκης, Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

video

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Eπειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου μέσ' στ' αχανή
σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας
στοές
Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

video

Aκουστά σ' έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό
πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Tα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει


Tο γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Eπειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το
εξαργυρώνει:

video

Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Kαμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή


Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Mέσ' στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Nα φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Nα μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Eίναι νωρίς ακόμη μέσ' στον κόσμο αυτόν αγάπη μου


Nα μιλώ για σένα και για μένα.





Η εκτός κειμένου εικόνα είναι άπό αρχαίο χάλκινο κάτοπτρο και τυπώθηκε στα εργαστήρια της Εταιρείας Γραφικών Τεχνών»Μαλάμι» Ο.Ε. (Χάρτης,21-23)



To ποίημα διαρθρώνεται σε επτά ενότητες με αυξομειούμενο αριθμό στίχων, πάντοτε πολλαπλάσιο του επτά , σε μια συμμετρική διάταξη: επτά στίχοι η πρώτη ενότητα, είκοσι ένας η δεύτερη, τριάντα πέντε η τρίτη, σαράντα εννέα η τέταρτη, τριάντα πέντε η πέμπτη, είκοσι ένας η έκτη, επτά η έβδομη.
Εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο : ΙΚΑΡΟΣ, το Δεκέμβριο του 1972

  • Γράψτε τους δικούς σας αγαπημένους στίχους από ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΗΓΕΣ: Mario Vitti, ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Χάρτης,21-23
Cd ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ
Με φόντο το ADAGGIO ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
Διαβάζουν: Μίκης Θεοδωράκης, Ιουλίτα Ηλιοπούλου

για τα video: έργα των:Μόραλη, Νικολάου, Τέτση, Rodin, Magritte, Klimt

κολάζ του Ο.Ελύτη, απόσπασμα από την ταινία των Taviani, "Η νύχτα του Σαν Λορέντζο"

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

ΕΤΟΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ 2009


Χρόνια πολλά σε όλους και το 2009 να φέρει ηρεμία ευτυχία και χαρά στην Πατριδα μας και σε όλο το Πλανήτη.Το 2009 έχει μια ιδιαίτερη σημασία επειδή έχει ανακηρυχθεί ΕΤΟΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ.Το Σχολείο μας ήδη με τη συμμετοχή 2 συναδέλφων των,Δημήτρη Βάγια Μαθηματικού και Μανόλη Καπετανάκη Φυσικού,με τη συνεργασία της ΕΑΕhttp://www.blogger.com/www.astronomia.org.gr,και της Ένωσης Φυσικώνhttp://eef.gr/ θα συμμετέχει στον εορτασμό αυτό.Σε επόμενη ανάρτηση θα γίνει πλήρης αναφορά για τη συμμετοχή στον εορτασμό αυτό του Σχολείου μας.