Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Ας σπάσουμε ένα ρόδι...


...για το 2οο9,
να είναι -επιτέλους- ειρηνικό,
να λιγοστέψει η αδικία και ο πόνος,



να περισσέψει η χαρά, η καλή διάθεση,
ο αγώνας, η αισιοδοξία, η δύναμη,
να νικήσει η "αληθινή ζωή"!


Καλή Πρωτοχρονιά
σε όλους!



Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

«H πολιτεία μας είναι εδώ. Είναι παντού η πολιτεία μας».



2009: 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου.

Ακόμη οδοιπορώ /στην ερημία των συνωστισμών,/

στους ανύποπτους δρόμους.

(Γιάννη Ρίτσου, Το τραγούδι της αδελφής μου)


Σίγουρα στη διάρκεια της χρονιάς θα έχουμε να γράψουμε πολλά.
Για την ώρα , η φωνή του Γιάννη Ρίτσου σε απαγγελία δύο τόσο όμοιων και τόσο διαφορετικών ποιημάτων :

Κωστή Παλαμά, Ο Τάφος (απόσπασμα).

Γιάννη Ρίτσου, Επιτάφιος (απόσπασμα). :

για τους ανθούς που χάθηκαν


video


Άφτιαστο κι αστόλιστο
του Χάρου δε σε δίνω
στάσου με τ΄ανθόνερο
την όψη σου να πλύνω.

Το στερνό το χτένισμα
με τα χρυσά τα χτένια
πάρτε απ΄ τη μανούλα σας
μαλλάκια μεταξένια,

μήπως και του Χάροντα
καθώς θα σε κοιτάξει
του φανείς αχάιδευτο
και σε παραπετάξει!
(Κωστή Παλαμά, Ο Τάφος)


video


Μα γιόκα μου, κι αν μου ΄δειχνες τα αστέρια και τα πλάτια,
Τα ΄βλεπα εγώ πιο λαμπερά στα θαλασσιά σου μάτια.

Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκιά, ζεστή κι αντρίκια
Τόσα όσα μήτε του γιαλού δε φτάνουν τα χαλίκια.

Και μου ΄λεες, γιε, πως όλ΄ αυτά τα ωραία θα ΄ναι δικά μας,
Και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας.
(Γιάννη Ρίτσου, Επιτάφιος)


Με τη φωνή του Ρίτσου να μας συντροφεύει,


σας ευχόμαστε από ψυχής


Καλή χρονιά.


Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Η βροχή αγαπάει τη σιωπή!


Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων,


26 Δεκεμβρίου 2008,



έχουν συμβεί τόσα τον τελευταίο καιρό,


ο γλυκός ήχος της βροχής,

ας βοηθήσει το νου και την καρδιά μας,

να μαζέψει απόθεμα κουράγιου



και περίσκεψης....

Χρόνια Πολλά σε όλους!



Υ.Γ . Η βροχή θέλει συντροφιά, έτσι περιμένουμε σχόλια,
στίχους και άλλες φωτογραφίες, που σας αρέσουν !

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Το κείμενο του Δημήτρη

Η συζήτηση στο ιστολόγιό μας για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δε λέει να κοπάσει. Ο Δημήτρης Βαρσαμούλης,ένας ακόμα περυσινός μας μαθητής, συμμαθητής της Έλενας, και φοιτητής πια στην Καλαμάτα, μας έδωσε και το δικό του κείμενο, μας πρόσφερε και τη δική του οπτική γωνία θέασης των πραγμάτων.

Παραθέτουμε το κείμενό του αυτούσιο, σημειώνοντας ταυτόχρονα και τη χαρά μας που κι οι απόφοιτοι του σχολείου μας κρατάνε ανοιχτές τις γέφυρες, είναι κοντά μας.

Γράφει ο Δημήτρης:
"Η βία γεννάει βία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η κρατική βία γέννησε την αντι-βία ενός κινήματος. Μιας κοινωνικής εξέγερσης της νεολαίας ενάντια σε μια δημοκρατία που παρακμάζει, ενάντια σε μία κοινωνία διαφθοράς, ανισότητας και αδιεξόδων που πλασσάρει το ψεύτικο για αληθινό. Η νέα γενιά καταδίκασε με τον πιο άμεσο τρόπο την αστυνομοκρατία και την αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή.



Το κίνημα αυτό έχει πολλές αποχρώσεις , αλλά έναν κοινό παρονομαστή. Την οργή των νέων ανθρώπων απέναντι στο κατεστημένο. Η οργή αυτή που υπήρχε συσσωρευμένη σε πολλά μέρη της κοινωνίας εκφράστηκε πολλές φορές με βία.
Και σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να πω το εξής:Τα ΜΜΕ παίζοντας τα δικά τους παιχνίδια και εξυπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα, τσουβάλιασαν τους πάντες και τα πάντα. Μαθητές, αντιεξουσιαστές, προβοκάτορες. Όλοι ήταν κουκουλοφόροι. Μια τραγική απλούστευση που προσκρούει στην πραγματικότητα. Διότι υπήρξαν μαθητές, με κουκούλα ή χωρίς, οι οποίοι συγκρούστηκαν με την αστυνομία και επιτέθηκαν σε αστυνομικά τμήματα αντιδρώντας έτσι στη δολοφονία ενός παιδιού. Υπήρξαν αντιεξουσιαστές που εξεγέρθηκαν απέναντι στους γνωστούς στόχους ( ΜΑΤ, αστυνομικά τμήματα, τράπεζες, πολυεθνικές) και φυσικά υπήρξαν κάποιοι προβοκάτορες οι οποίοι προκάλεσαν τα γνωστά προβλήματα εις βάρος των απλών πολιτών. Η τελευταία κατηγορία εξυπηρετεί πάντα τη δυσφήμιση των κινημάτων, καθώς επίσης συμβάλλει και στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Όμως, όπως προείπα, το κίνημα έχει πολλές αποχρώσεις. Χιλιάδες ειρηνικών διαδηλωτών, όχι λιγότερο οργισμένων από τους προηγούμενους, κατακλύζουν εδώ και μέρες το κέντρο με μοναδικά όπλα τα κορμιά και τη φωνή τους. Όλος αυτός ο κόσμος δεν βγήκε τυχαία στο δρόμο.
Οι νέοι, αυτοί οι νέοι της γενιάς του ίντερνετ, με τους δικούς τους κώδικες, η οποία αποποιείται τον τίτλο του ελληναρά με τις συγκεκριμένες
συμπεριφορές του, τους πέταξε στα μούτρα τα ιδανικά και την υποκρισία τους. Την ώρα που κάποιοι σοβαροφανείς γραβατωμένοι κύριοι αναλώνονται σε αναλύσεις, κομματικές αντιπαραθέσεις και ψεύτικες συγγνώμες, την ίδια ώρα αυτή η νέα γενιά στέκεται απέναντι διεκδικώντας το δικό τους αύριο. Ένα αύριο στο μπόι των ονείρων της. Σνομπάρει τη ΓΑΔΑ, τα δικαστήρια, τις τράπεζες, τη Βουλή ακόμα και ό,τι έφερε τη ζωή της να έχει λιγότερη αξία από μια βιτρίνα.
Προσωπικά εύχομαι η οργή να γίνει συνείδηση και η συνείδηση ένα ποτάμι που θα κατακλύσει τον κόσμο.
Σας ευχαριστώ για το βήμα."
Δημήτρης Βαρσαμούλης

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Ο λόγος στην Έλενα.

Η Έλενα Γεωργακοπούλου, περυσινή μας μαθήτρια και φέτος φοιτήτρια στη Φιλολογία Αθήνας, μας επισκέφτηκε σχολείο και μας έδωσε για δημοσίευση ένα κείμενό της, απόρροια προβληματισμού των ημερών αυτών. Με πολύ χαρά τη δεχτήκαμε, το δεχτήκαμε, το παρουσιάζουμε.

1. Είμαι στο λεωφορείο και πηγαίνω στη Σχολή. Στα διπλανά καθίσματα τέσσερις συνταξιούχοι άγνωστοι συζητούν πώς καταφέρνουν να ζουν με 200ευρώ σύνταξη. Γυρίζω το κεφάλι και την ίδια ώρα βλέπω να βγαίνουν από το γκαράζ της Βουλής τα λεφτά των πολιτών: υπερπολυτελή αυτοκίνητα την ίδια ώρα που υπάρχει άνθρωπος που ζει με 15ο ευρώ.
2. Πγαίνω πάλι στη Σχολή, άλλο πρωί. Κάθομαι από την πλευρά του παραθύρου, για να χαζεύω έξω. Περνώ πάλι από τη Βουλή και στο πρώτο σκαλοπάτι βλέπω έναν ειδικό φρουρό. Να βλέπει τι;Να παρακολουθεί τι; Να περιφρουρεί την ελευθερία μου; Να βλέπει πώς περπατάω, πώς κινούμαι, αν μιλώ στο κινητό;
3. Ειδικός φρουρός δολοφονεί έναν άνθρωπο. Δεν έχει σημασία αν είναι 15, 25, 35, 55 χρονών. Είναι άνθρωπος.

Πιστεύω ότι αυτή η κατάσταση είναι χειρότερη από τη χούντα, γιατί εκεί ήξερες τι αντιμετωπίζεις. Ήταν ξεκάθαρα η δικτατορία και πολεμούσες για την ελευθερία. Τώρα ζούμε σε μία δήθεν δημοκρατία και πολεμούμε για μια αληθινή δημοκρατία. Έχουμε να κάνουμε με δήθεν υποστηρικτές της που είναι χειρότεροι και από τους δικτάτορες, γιατί έχουν καταχραστεί τον όρο δημοκρατία, για να καλύψουν τα δικά τους σκάνδαλα.

Σε μια κατάσταση πολέμου βρισκόμαστε. Έχουμε, άραγε, ποτέ διανοηθεί τι σημαίνει να φοβάμαι να βγω έξω, γιατί , αν περάσω από το κέντρο μπορεί και να βρεθώ με καμιά σφαίρα στο κεφάλι; Ακούω στις ειδήσεις για οικονομική κρίση, πολιτική αναστάτωση, κοινωνική παρακμή, για εξαχρείωση, για κρίση θεσμών, αξιών…

Αναρωτιούνται όλοι τι έκαναν στη νέα γενιά, θεωρούν ότι πρέπει να ακούσουν τους νέους κλπκλπ. Αλλά φτάνει! Βαρέθηκα να βγαίνουν όλοι και να περιγράφουν την εποχή. Με πλούσιο λεξιλόγιο, με περίεργες λέξεις, με συνώνυμα των συνωνύμων. Φτάνει πια η ξύλινη γλώσσα. Λύσεις θέλουμε όλοι. Και αυτές δεν τις βγάζει κανένας από το στόμα του. Κανένας δε βγαίνει απλά και αληθινά να πει προτάσεις. Όλοι απλώς διαπιστώνουν το πρόβλημα. Στις λύσεις μάλλον βαριούνται.



Ο πρωθυπουργός απλώς λυπάται για τη δολοφονία και εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήριά του στην οικογένεια. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το μόνο που βρήκε σκόπιμο να πει είναι ότι πρέπει να πάμε σε εκλογές. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ δίνουν τη δικιά τους ενδοπολιτική μάχη και το ΛΑΟΣ προτείνει να πάμε να διαβάσουμε Πλάτωνα. Μήπως, λέω, μήπως, πρέπει να επικεντρωθούν και λίγο στο "μικρό προβληματάκι" που έχει η χώρα;

Γιατί η κοινωνία δεν έχει τραυματιστεί τις τελευταίες μέρες. Τόσα χρόνια που διαλύουν το κράτος συνεχώς τραυματίζεται. Το σάπιο βρωμάει από μακριά και εμείς δεν αντέχουμε άλλη δυσωδία. Είμαι 18 χρονών και δε θέλω να πιστεύω ότι σ'αυτό τον τόπο ούτε μια αλλαγή δεν μπορούμε να κάνουμε σωστά. Μπορούμε όλοι να αλλάξουμε κάτι προς το καλύτερο, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.
Τι έχουμε να πούμε στην Έλενα;

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Μία έκθεση βιβλίου, μία ομιλία και μία έρευνα





Η φετινή έκθεση βιβλίου του 10ου Γενικού Λυκείου Πειραιά είχε σύνθημα «βγάλτε τη βία από τα σχολεία».


Παράλληλα με την έκθεση


οργανώθηκε εκδήλωση στην οποία ομιλητής ήταν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. ΓιάννηςΠανούσης,
και

παρουσιάσθηκαν τα αποτελέσματα ενός πολύ ενδιαφέροντος ερωτηματολογίου που είχε συμπληρωθεί από τους μαθητές- το δείγμα αποτελείται από 93 μαθητές και μαθήτριες εκ των οποίων 49 αγόρια και 44 κορίτσια.-




Κάποια ερωτήματα με τις απαντήσεις τους είναι τα παρακάτω:

Αισθάνομαι ασφαλής:




Μέσα στην τάξη αισθάνομαι ελεύθερος να πάρω το λόγο χωρίς να φοβάμαι ότι κάποιος θα με κοροϊδέψει.



Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ένας μαθητής/τρια ή μια ομάδα μαθητών/τριών




Στο χώρο του σχολείου, έγινες μάρτυρας κάποιου βίαιου επεισοδίου;





Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ένας μαθητής/τρια ή μια ομάδα μαθητών/τριών


Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ένας μαθητής/τρια ή μια ομάδα μαθητών/τριών




Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ένας μαθητής/τρια ή μια ομάδα μαθητών/τριών





Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ένας μαθητής/τρια ή μια ομάδα μαθητών/τριών





Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς ένας μαθητής/τρια ή μια ομάδα μαθητών/τριών





Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.

Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς





Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.



Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.


Τι θα έδειχνε, άραγε, μία αντίστοιχη έρευνα και σε άλλα σχολεία;

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Σκέψεις

Παρακολουθώ όλες αυτές τις ημέρες τις κινητοποιήσεις των μαθητών,με αφορμή την άνανδρη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη.Ως εκπαιδευτικός αλλά κατά πρώτο λόγο ως άνθρωπος στενοχωρήθηκα αλλά και οργίστηκα από το τραγικό αυτό γεγονός.Αντιλαμβάνομαι και την αγανάκτηση των παιδιών,όπως και ο οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος.Επίσης αντιλαμβάνομαι και τα αδιέξοδα που κληρονομεί η νέα γενιά από εμάς,οι οποίοι αφού ξεφύγαμε από τη φτώχεια που μας κληροδότησε η Κατοχή, και ο Εμφύλιος, ύστερα από μεγάλη προσπάθεια πράγματι,κοιτάξαμε τη κοινωνική μας ανέλιξη και αγνοήσαμε τι θα γίνει με τους νέους.Άνθρωποι της αντιπαροχής είμαστε,που σημαίνει γρήγορο πλουτισμό αρκεί να έχουμε ένα οικόπεδο και ένα πρόθυμο κατασκευαστή που θα μας κάνει «νοικοκυραίους», και επιτύχαμε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να καταστρέψουμε ότι ωραίο υπήρχε στην Ελλάδα,ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ,τον πολιτισμό ,τις πόλεις μετατρέποντας τες σε τσιμεντένια τέρατα,με τα περίφημα πανωσηκώματα των σπιτιών που σημαίνει αυθαιρεσία και κακοήθεια.Κοιτάξαμε την καριέρα μας και σε πολλές περιπτώσεις αγνοήσαμε τα παιδιά και τις ψυχικές τους ανάγκες,νομίζοντας οι αφελείς σε πολλές περιπτώσεις ότι με να τους παρέχουμε υλικά αγαθά μόνο και αγνοώντας τη ψυχή τους εκπληρώναμε το καθήκον μας.ΤΡΑΓΙΚΟ λάθος.Βέβαια είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι σημερινοί νέοι ζουν με πολύ λιγότερες στερήσεις απ΄ό,τι εμείς,αλλά η αμφιβολία για το μέλλον τους είναι πια κανόνας εφιαλτικός.Κάνω την εξής απλή ερώτηση ,εάν εμείς είχαμε τέτοιου είδους διλήμματα και αβεβαιότητες θα είμαστε επιμελείς;την απάντηση ας τη δώσει ο καθένας για τον εαυτό του.Εφοδιάσαμε τους νέους με σαθρά πρότυπα της αρπαχτής ,του χαμηλού πνευματικού επιπέδου,της ψευτομαγκιάς ,της επίδειξης, του σκυλάδικου,με τη «βοήθεια»της τηλεόρασης των εφημερίδων κλπ,που στο βωμό της κερδοφορίας διαφημίζουν ασύστολα ο,τιδήποτε πληρώνει διαφημιστικό χρόνο,δημιουργώντας ανάγκες πολλές φορές περιττές.Είναι γεγονός ότι δεν ευθυνόμαστε ως αυτουργοί όλοι μας προς Θεού,ευθυνόμαστε όμως γιατί ανεχθήκαμε αυτούς που ασχημονούν.Τι να πει κανείς για την κινητή τηλεφωνία,ο καταιγισμός των διαφημίσεων είναι προκλητικός,τι να σου κάνει ο έρμος ο γονιός που πέφτει και αυτός θύμα του μιμητισμού;άσε να λέει ο κ.Τσιτομενέας ότι το κινητό έχει μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας,τον είχαμε φέρει να μιλήσει στους γονείς πέρυσι και ήλθαν ...40 γονείς!!!

Αγαπητά μου παιδιά, δεν είμαστε αναίσθητοι, αντίθετα,σας συμπονούμε και συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες σας.Όμως σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει η οποιαδήποτε κινητοποίησή σας να έχει στόχο το κλείσιμο του σχολείου.Μην απαξιώνετε τους αγώνες σας δίνοντας αφορμές σε πολλούς να σας κακολογούν, να εξαθλιώνετε τη δημόσια εκπαίδευση περισσότερο από ό,τι είναι.Είμαι της άποψης ότι δεν γκρεμίζεις την καλύβα σου πριν εξασφαλίσεις κάτι καλύτερο να στεγασθείς, γιατί στο τέλος θα μείνεις άστεγος.Γυρίστε στα μαθήματα και μην είσαστε εύπιστοι στα κελεύσματα κάποιων που όταν δουν τα σκούρα κρύβονται σφυρίζοντας αδιάφορα αφήνοντας εσάς να έχετε την τύχη του Αλέξη.Αγαπητά μου παιδιά, σας γράφει σε αυτό το βήμα ένας δάσκαλος εραστής της δημόσιας δωρεάν ,στη κυριoλεξία ,εκπαίδευσης,που με τρόπο νηφάλιο σας κάνει έκκληση να συνεχισθεί απρόσκοπτα η διδασκαλία και υπάρχουν τρόποι που μπορείτε να διεκδικήσετε,πάντα κόσμια και όχι ρημάζοντας και σπάζοντας,όπως κάποιοι ανεγκέφαλοι κάνουν.Σας συγχαίρω, διότι μέχρι τώρα δεν δώσατε κανένα δικαίωμα κακής συμπεριφοράς και τούτο είναι τιμητικό για τους γονείς σας ,τους δασκάλους σας,και τελικά για το σχολείο σας.Εμείς οι καθηγητές σας θα δείξουμε την δέουσα κατανόηση και θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο.Σας περιμένουμε και σας αγαπάμε ,πιστέψτε με

Τι είναι αυτό;

Μια καλή διαδικτυακή μας φίλη, η anemomylos ανάρτησε χτες μιαν υπέροχη πεντάλεπτη ελληνική ταινία, που ανοίγει έναν εξαιρετικά επίκαιρο διάλογο. Μας άρεσε πολύ πολύ, την κλέψαμε, (με την άδειά της!) και την παρουσιάζουμε κι εδώ.

Δε θα περιορίσουμε την κλοπή, όμως, εδώ:Θα αντιγράψουμε και το σχόλιό της, το οποίο επίσης μας φάνηκε εξαιρετικό. Έλεγε τα εξής:

" Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό;Όσες φορές και να ρωτήσουμε μη δυσανασχετήσετε.Να έχετε την ίδια υπομονή που είχαμε, όταν σας μεγαλώναμε, που έχουμε- όσοι έχουμε- όταν σας διδάσκουμε. Κάποτε θα καταλάβουμε. Κάποτε θα σας καταλάβουμε."


Τι λέτε;

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

ΠΡΟΣΟΧΗ !!!...

Χωρίς λόγια

video

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Σημειώματα. Ανάσες.


Σαν για ένα διάλειμμα από το ζοφερό των ημερών και της διάθεσης, κάποια σημειώματα από τον πίνακα της βιβλιοθήκης, εκεί που ο καθένας γράφει, ζωγραφίζει, συνθηματολογεί ελεύθερα και κατά βούληση..

Όταν τοποθετούσα στον πίνακα ανακοινώσεων την ταμπελίτσα " εδώ μπορείτε να βάζετε τις δικές σας ανακοινώσεις", δεν ήμουν αισιόδοξος. Γέμισε απ' την πρώτη μέρα.

Νιώθεις κι εκεί το σφυγμό των μαθητών. Και προσπαθείς να μπεις στη γλώσσα και να την αποκωδικοποιήσεις. Love. Τα περισσότερα φωτογραφίζουν τα ρήματα και τα ουσιαστικά της αγάπης σε όλες τις κλίσεις, τις συζυγίες, τις φωνές, τα πρόσωπα, τους αριθμούς, τις πτώσεις. Στίχοι τραγουδιών. Αυτοσχέδια ή όχι ποιήματα. Σχέδια, σκίτσα. Χρώματα, αρχικά και καρδιές. Ζωή που ζητάει να δραπετεύσει.



Στείλτε μας και το δικό σας σημείωμα, να το βάλουμε στον πίνακα της βιβλιοθήκης..

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Σκέψεις για τη βία

φωτ. από το ιστολόγιο της http://roadartist.blogspot.com/


Τα τελευταία γεγονότα, εκτός από την εύλογη θλίψη και περίσκεψη που προκαλούν, ανοίγουν και πάλι τη συζήτηση για το θέμα της βίας. Της κάθε είδους βίας, με όσες διαφοροποιήσεις κι αν αυτή παρουσιάζει ως προς την πηγή της, την έκφρασή της, το στόχο της.

Ζητάμε τη συνδρομή των κειμένων του αείμνηστου καθηγητή της νομικής Γεωργίου Κουμάντου, ενός επιστήμονα και ανθρώπου μαχόμενου ως τις τελευταίες στιγμές της ζωής του:

" Η βία, σαν κάθε κοινωνικό φαινόμενο, παράγεται βέβαια από την κοινωνία. Αυτό πρέπει να μην ξεχνιέται ακόμα κι όταν επισημαίνονται οι συνωμοτικές ή εγκληματικές απόψεις αυτού του φαινομένου ή και οι διεθνείς του διασυνδέσεις. Αυτά όλα υπάρχουν, αλλά υπάρχει και το γεγονός ότι η σύγχρονη κοινωνία, με την κρίση της, με τα αδιέξοδά της και με τους παραλογισμούς της, παράγει ανθρώπους πρόθυμους να υιοθετήσουν τη βία σαν μέθοδο για να πραγματώσουν ευγενικά, κοσμοδιορθωτικά οράματα. Αυτή η άποψη διαχωρίζει κρίσιμα το φαινόμενο της βίας από την υπόλοιπη εγκληματικότητα.

Οι συγκεκριμένοι φορείς που εφαρμόζουν τη βία ανήκουν σε δυο κατηγορίες:σ' εκείνους που πιστεύουν ότι έτσι θα διορθώσουν την κοινωνία και σ' εκείνους που μπαίνουν στην υπηρεσία του κατεστημένου για να τη συντηρήσουν. Και οι δύο όμως καταστρέφουν το στόχο τους. Η βία γεννάει πάντα μια αντι-βία και μέσα απ'αυτόν το φαύλο κύκλο ούτε μια καλύτερη κοινωνία μπορεί να γεννηθεί ούτε η υπάρχουσα συντηρείται..."

φωτ. από το ιστολόγιο του μαθητή του σχολείου μας http://dreamworld7.blogspot.com/

Και παρακάτω:
" ' Πού βαδίζει ο κόσμος μας;' Το ερώτημα τίθεται από χιλιάδες σκεπτόμενους ανθρώπους σε όλες τις χώρες.

Το να χαρακτηρίζουμε όσους καταφεύγουν στη βία σαν αναρχικούς δεν σημαίνει τίποτε, και γιατί οι περισσότεροι δεν είναι αναρχικοί, αλλά και γιατί, και αν ακόμα ήταν αναρχικοί, δε θα κάναμε τίποτα άλλο, παρά να αλλάξουμε το ερώτημα. ' Γιατί τόσοι νέοι γίνονται αναρχικοί ή τρομοκράτες;Τι τους σπρώχνει στη βία και την τρομοκρατία;'

Οι ειδικοί δίνουν διάφορες απαντήσεις, οι οποίες μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

Οι σημερινοί νέοι καταπιέζονται από μια κοινωνία ( την καταμαλωτική) και από μια κοινωνική και οικονομική δομή, από ένα κατεστημένο που αν και είναι βαριά άρρωστο, όχι μόνο δε λέει να πεθάνει και να παραχωρήσει τη θέση του σε άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, αλλά γίνεται όλο και πιο επιθετικό και καταπιεστικό, στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση του και να επιζήσει, έστω και σαν 'ζωντανός νεκρός΄.

Οι νέοι δε βλέπουν κανένα άλλο μέσο αντίδρασης - αφού τα συστήματα που επικρατούν σήμερα δεν ντους δίνουν καμιά διέξοδο - εκτός από τη βία, πιστεύοντας πως με την τρομοκρατία θα τρομοκρατήσουν τους τρομοκράτες του κατεστημένου".

Παραθέσαμε τις σκέψεις του Γ. Κουμάντου ως μια συμβολή στη συζήτηση για το δύσκολο θέμα της κοινωνικής ( και όχι μόνο) βίας.
Οι δικές μας σκέψεις ποιες είναι;

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Ανοιχτή επιστολή μαθητών του σχολείου μας στους βουλευτές.

Φορτισμένη ατμόσφαιρα σήμερα σχολείο. Βαρυθυμία, σκεπτικισμός. Κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για το νέο που έπεσε από τα πυρά του αστυνομικού, άνοιξαν πηγαδάκια, καθηγητές, μαθητές συζητούσαν.

Αυθόρμητα κάποια παιδιά κάθησαν και έγραψαν μία επιστολή, με την ελπίδα να ακουστεί η φωνή τους, με την προσδοκία η αντίδραση να φτάσει να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Τη μεταφέρουμε αυτούσια:


Ανοιχτή επιστολή στους κ.κ. βουλευτές
Κύριοι βουλευτές,

Νιώθουμε πως ζούμε σε μια ρημαγμένη Ελλάδα , στην οποία επικρατεί το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου. Κυριαρχεί η κατάχρηση της εξουσίας και η διαφθορά των φορέων της, όπως και η αδιαφορία των αρμόδιων για βελτίωση αυτής της εικόνας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το θλιβερό γεγονός που συνέβη στις 6-12-2008 με το δεκαπεντάχρονο μαθητή και τον ειδικό φρουρό. Σας ρωτάμε: Αν αυτό το παιδί ήταν δικό σας, ποια θα ήταν η αντίδρασή σας; Τι θα σας προβλημάτιζε; Τι θα σας εξόργιζε;

Εμάς, λοιπόν, αυτό το περιστατικό μάς δημιούργησε μια απέραντη θλίψη, απογοήτευση για τον κόσμο που ζούμε και την ανάγκη να βελτιώσουμε την παρούσα κατάσταση μέσα από μικρές αλλά αξιόλογες προσπάθειες.

Ποιος, όμως, είναι ο υπεύθυνος; Ο άνθρωπος ως μονάδα και κατ' επέκταση ο αστυνομικός που ενήργησε μ'αυτό τον αψυχολόγητο και εξωφρενικό τρόπο, ή το σύνολο της κοινωνίας, δηλαδή εμείς οι έφηβοι και εσείς οι ώριμοι και "πεπαιδευμένοι"ενήλικες; Ρόλος μας και στόχος μας δεν είναι ι να αποδώσουμε ευθύνες και να ταχτούμε υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά αποδεσμευμένοι από μεροληπτικές τοποθετήσεις θα προσπαθήσουμε όσο πιο απλά μπορούμε να σας παρουσιάσουμε τον κόσμο που βλέπουμε με τα δικά μας μάτια.

Ασυδοσία, διαφθορά, έλλειψη σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κατάχρηση εξουσίας, αλλοτρίωση αξιών και αδιαφορία των αρμοδίων είναι ένα ελάχιστο δείγμα της νοσηρής πραγματικότητας που βιώνουμε. Αυτές οι σκέψεις, που κάποιοι τις μεταφράζουν ως φόβους, ανησυχίες, προτερήματα και αδυναμίες, κατακλύζουν το μυαλό μας.

Βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο. Ποιο δρόμο πρέπει να διαλέξουμε; Εσείς, τι προτείνετε;Οι πράξεις σας πού μας ωθούν; Στην ατομική και κοινωνική ενεργοποίηση ή στην κοινωνική αναλγησία; Το εκπαιδευτικό σύστημα τις περισσότερες φορές δε μας βοηθά στην επιλογή στάσης ζωής βασισμένης σε αξίες, πράγμα που αποδεικνύεται και από το πρόσφατο συγκλονιστικό περιστατικό. Η έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας που συντελεί σε εκδηλώσεις παράνομης συμπεριφοράς ισοπεδώνουν την αξία της ανθρώπινης ζωής.


Συνειδητοποιείτε πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα;Είναι επιτακτική η ανάγκη να αντιμετωπιστεί η παιδεία με την αρμόζουσα σοβαρότητα και αξία, γιατί αποτελεί πηγή τέτοιων σοκαριστικών γεγονότων, τα οποία όμως δεν είναι μεμονωμένα παρά προκύπτουν από μία νοοτροπία και στάση ζωής που απειλεί όλους μας.
Σήμερα ήταν ο δεκαπεντάχρονος μαθητής, αύριο ίσως εμείς και αργότερα, γιατί όχι,και τα δικά σας παιδιά…
Σας ευχαριστούμε

Ομάδα μαθητών 6ου Λυκείου Καλλιθέας
Για τη σύνταξη:

Δενδράκη Α.
Καραλή Ν.
Μελικόκη Β.
Σπυροπούλου Μ.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Μάθημα πατριδογνωσίας

Άρης Μπερλής
Στη στήλη "πατριδογνωσία", της κυριακάτικης Καθημερινής, γνωστοί Έλληνες απαντούν σε ερωτήματα τα οποία επιχειρούν να ανιχνεύσουν ό,τι σχετίζεται μ'αυτό που αποκαλούμε "ελληνικότητα" . Σας παρουσιάζουμε τις απαντήσεις του μεταφραστή και κριτικού της λογοτεχνίας Άρη Μπερλή, που τις βρήκαμε ενδιαφέρουσες.
Μπορείτε κι εσείς να απαντήσετε σε όποιο από τα ερωτήματα σας προκάλεσε το ενδιαφέρον ή και να σχολιάσετε τις απαντήσεις που δίνει ο Άρης Μπερλής.

( Κι αν δε θέλετε, δε χάλασε ο κόσμος! Μπορείτε να επιλέξετε ελεύθερα τον τρόπο που θα απολαύσετε το σαββατοκύριακό σας - και μακριά από διαγωνίσματα, ε; )

Αρης Μπερλής «Είμαστε τόσο ξεχωριστοί όσο και οι άλλοι,
τόσο κοινοί όσο και οι άλλοι...»

Της Αννας Γριμάνη

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι μάλλον κατασκευή και ιδεολόγημα. Η λέξη πλάστηκε το 1851 από τον επιφυλλιδογράφο Κ. Πωπ. Φαντάζεστε τον Κολοκοτρώνη να συζητεί περί ελληνικότητας; Βεβαίως υπάρχουν όψεις μιας ελληνικής ιδιομορφίας στην κουλτούρα, στην τέχνη, που μπορούν να μας συγκινήσουν. Οπως και όψεις της αγγλικότητας, της γαλλικότητας, της ρωσικότητας και ούτω καθ' εξής.

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.
Τη γεύση της παλιάς ντομάτας. Και κάποιες αρετές που εξετίμησα, μεγάλες κάποτε μα σήμερα «μικρές» στο χρηματιστήριο αξιών: την μπέσα, την ακεραιότητα, την αφέλεια, την αμεσότητα. Ιδιότητες, βέβαια, όχι αποκλειστικά νεοελληνικές. Η μπέσα είναι αλβανικής προέλευσης, η ακεραιότητα (integritas) ρωμαϊκή, η αμεσότητα αριστοτελική, η αφέλεια από τον Πλούταρχο.

Η υπέροχη εκδοχή του Ελληνα.
Οι δάσκαλοι του 19ου αιώνα. Oι γυναίκες και οι άντρες του πρώτου ΕΑΜ.

Αυτό που με χαλάει.
Η νεοελληνική εξυπνάδα. Η νεοελληνική απαιδευσία. Η απουσία πρόβλεψης για το μέλλον, η απουσία φρόνησης (πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε τη λέξη ή την είδατε γραμμένη;), «φρόνηση», από το φρην=μυαλό. Η ικανότητα να βλέπεις ότι κάτι θα συμβεί προτού συμβεί.

Προσόν ή μειονέκτημα να είσαι Ελληνας σήμερα;
Μειονέκτημα, μολονότι δεν είμαι βέβαιος αν συνιστά πράγματι πλεονέκτημα ό,τι άλλο θα μπορούσε κανείς να είναι.

Παράγει πολιτισμό ο Ελληνας της νέας εποχής ή μένει κολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα;
Ωραία το θέσατε. Δεν παράγει πολιτισμό ο Ελληνας της νέας εποχής και μένει κολλημένος σε μια ρηχή και φενακιστική «ελληνικότητα». (Και βέβαια υπάρχουν νησίδες παραγωγής πολιτισμού, αλλά δεν δίνουν αυτές τον τόνο.) Από την άλλη, αμφιβάλλω αν τα άλλα έθνη παράγουν πράγματι σήμερα νέο πολιτισμό. Οι πολιτιστικές μορφές κάποτε τελειώνουν και τότε συντηρούμε όσο μπορούμε τις παλιές. Αυτό κάτι είναι. Παράγω πολιτισμό σήμερα ίσως θα σήμαινε διαφυλάττω ως κόρην οφθαλμού ό,τι καλό μου παραδόθηκε.

Με ποια ταυτότητα οι Ελληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;
Με την ταυτότητα του οιηματία, του ξερόλα, του πλεγματικού. Με τα Αγγλικά του φτωχού στην Οξφορντ Στριτ και στα διεθνή συνέδρια και fora.

Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει» που πέταξα.
Δεν έχω ελληνικά «γιατί» και «πρέπει». Δεν έχω καν «γιατί» και «πρέπει». Τα «γιατί» κατόπιν εορτής είναι μάταια. Και ως προς τα «πρέπει», σας παραπέμπω στον Οδυσσέα Ελύτη: «Πιάσε το Πρέπει από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το Π.»

Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.
Δεν υπάρχει «εθνική» αλήθεια. Το έχει πει ο Σολωμός, είναι πασίγνωστο.

Η Οδός των Ελλήνων στον παγκόσμιο χάρτη - ορίστε την.
Δεν έχω απάντηση σ' αυτό το ερώτημα. Θα απαντήσω όμως σε ένα άλλο, υποθετικό αλλά συναφές. Ναι, καλή είναι η πατριδογνωσία, καλό είναι να γνωρίζει κανείς την πατρίδα του (αρχικά η λέξη σήμαινε να γνωρίζεις την ιδιαίτερη πατρίδα σου, το χωριό σου ή την πόλη σου), αλλά καλύτερο είναι αυτή η γνώση να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης «γεωγνωσίας» ή «ανθρωπογνωσίας». Να γνωρίζεις, ας πούμε, ότι οι πάγοι που έλιωσαν στον Βόρειο Πόλο θα επηρεάσουν και τον δικό σου τόπο, ότι η μοίρα ενός παιδιού στην Αφρική μπορεί να είναι η μοίρα των παιδιών σου, ότι μια ξένη λογοτεχνία είναι εξίσου καλή ή και καλύτερη από τη δική σου, ότι η εθνική σου ομάδα είναι πρώτη είναι και τελευταία, ότι είσαι τόσο ξεχωριστός όσο και οι άλλοι, τόσο κοινός όσο και οι άλλοι -τελικά τίποτα το τόσο ιδιαίτερο- φύγε λοιπόν, ξεκόλλα, ανοίξου.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Τους χαιρετισμούς μας στο 5ο Λύκειο Εξαρχείων!

Παραθέτουμε τη μαρτυρία ενός μετανάστη, φοιτητή και εργαζόμενου, που δημοσιεύτηκε σε έρευνα της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας, προχτές, Δευτέρα, 1-12-2008. Προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις και ποικίλα σχόλια. Προτιμάμε, τονίζοντας στο κείμενο με κίτρινα γράμματα, να εστιάσουμε στα όσα ο μετανάστης δηλώνει για το σχολείο του, το 5ο Λύκειο Εξαρχείων, και τους ανθρώπους που συνάντησε εκεί.
Και το κάνουμε για να τιμήσουμε τους συναδέλφους και να τους σφίξουμε το χέρι για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το ρόλο τους στο σχολείο της εποχής μας.
Τα σχόλια δικά σας.


«Αλλος κόσμος στο σχολείο, άλλος έξω απ' αυτόν»
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

ΑΝΤΥ ΧΟΝΤΑΣ, 27 χρόνων. Τελειώνει τις σπουδές του στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και παράλληλα δουλεύει σερβιτόρος

ΑΛΒΑΝΙΑ 1997 Ημουν τότε 16 χρόνων και αποφασισμένος να αλλάξω τη ζωή μου σε μια περίοδο τότε αναταραχών για τη χώρα μου και δύσκολη για την ηλικία μου, ακολουθώντας τον δρόμο πολλών συμπατριωτών μου. Αποφάσισα να πάω να ζήσω σε μια άλλη χώρα -δεν λέω να μεταναστεύσω, διότι τότε δεν ήξερα καν τι σημαίνει αυτό- όπου η ζωή θα ήταν πολύ καλύτερη και θα μου δίνονταν πολλές ευκαιρίες.


ΕΛΛΑΔΑ 1997 Ημουν πια παράνομος μετανάστης σε μια χώρα που φαινόταν πολύ καλύτερη από τη δική μου, με ανθρώπους που μιλούσαν μια ξένη και πολύ δύσκολη για μένα γλώσσα. Από τα πρώτα πράγματα που έμαθα ήταν ότι έπρεπε να αποφεύγω κάθε ένστολο στον δρόμο και ότι για να επιβιώσω έπρεπε να μην ξεχωρίζω από τους ντόπιους, πράγμα πολύ δύσκολο τότε, παρά τις προσπάθειές μου να μιμηθώ το ντύσιμό τους, την προφορά τους και το κάθε τι που νόμιζα ότι θα με βοηθούσε να ενταχθώ καλύτερα σ' αυτήν την κοινωνία.

Και εκεί που νόμιζα ότι κάτι είχα καταφέρει, ερχόταν η απογοήτευση. Μόλις μιλούσα σε κάποιον η προφορά μου με πρόδιδε, το όνομά μου προκαλούσε σύγχυση και έφερνε αμέσως μετά την ερώτηση «εφιάλτη» για μένα, «από πού είσαι», στο άκουσμα της οποίας είχα αυτό το συναίσθημα που μου είναι δύσκολο να περιγράψω, γιατί είναι ένα μίγμα οργής, απογοήτευσης, δυσφορίας. Πάνω απ' όλα με εκνεύριζε το γεγονός ότι το καλύτερο που μπορούσα να περιμένω από αυτούς τους ανθρώπους ήταν να με λυπούνται!

Τα τρία πρώτα χρόνια στην Ελλάδα ήταν λίγο-πολύ απογοητευτικά: μαύρη εργασία, προκατάληψη, άρνηση από τους ντόπιους, καταδιωγμένοι από την Αστυνομία παρότι θεωρητικά νόμιμοι, καχυποψία παντού στο άκουσμα της λέξης «Αλβανός». Ντρεπόμουν για την καταγωγή μου. Τότε ήταν που αποφάσισα να αλλάξω κάτι στη ζωή μου και να συνεχίσω το σχολείο μετά από 4 χρόνια που το είχα παρατήσει, να τελειώσω τουλάχιστον τη μέση εκπαίδευση.

Εκεί, στο 5ο Λύκειο Εξαρχείων, είδα μια άλλη Ελλάδα, που άρχισε να μου αρέσει. Οι καθηγητές μού φέρονταν καλά, εκτιμούσαν τις προσπάθειές μου και με βοήθησαν πολύ, όχι μόνο στα μαθήματα και στο σχολείο, αλλά και έξω από αυτό, όπου η ζωή ήταν διαφορετική. Ηταν σαν να ζούσα σε δύο κόσμους διαφορετικούς: το σχολείο και το περιβάλλον έξω από αυτό. Και μου άρεσε τόσο πολύ το σχολείο τότε, που λυπόμουν όταν ερχόταν η ώρα να φύγω και να πάω μετά για δουλειά. Οι φιλίες που έκανα, οι εκδρομές, οι περίπατοι, οι άνθρωποι που γνώριζα είχαν αρχίσει να αλλάζουν τη ζωή μου.

Και εκεί που νόμιζα ότι όλα βαίνουν καλώς, έρχεται η στιγμή της ανανέωσης της άδειας παραμονής μου στην Ελλάδα. Μετά τις ατελείωτες ουρές και τις βρισιές των σεκιουριτάδων στα γραφεία αυτά, η υπεύθυνη μου λέει ότι δεν δικαιούμαι άδεια παραμονής, γιατί τα ένσημα που έχω δεν είναι αρκετά, ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, ο οποίος ορίζει ένα συγκεκριμένο αριθμό ημερών ασφάλισης τον χρόνο για να μπορείς να διαμένεις νόμιμα στη χώρα. Και τι που προσπάθησα να εξηγήσω ότι τον τελευταίο χρόνο πήγαινα σχολείο και οι δουλειές που έκανα για να συντηρηθώ ήταν περιστασιακές και τις περισσότερες φορές χωρίς ασφάλιση (τότε δούλευα σαν διανομέας, οικοδομή με τον θείο μου όταν είχε δουλειά και ό,τι άλλο έβρισκα και βόλευε τα ωράριά μου).

Οι βεβαιώσεις από το σχολείο που μου έδινε ο λυκειάρχης, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται και ο ίδιος για την περίπτωσή μου, δεν σήμαιναν τίποτα στα μάτια των υπαλλήλων των γραφείων αυτών. Το θέμα είχε γίνει γνωστό σε όλους τους καθηγητές του σχολείου και πολλούς συμμαθητές, που με υποστήριζαν. Ανάμεσα σε αυτούς, μια καθηγήτρια αποφάσισε να πάει η ίδια στα γραφεία, μήπως έχει καλύτερη αντιμετώπιση. Σύμφωνα με όσα της είπαν, διαπιστώνει ότι ο νόμος δεν προβλέπει τέτοιες περιπτώσεις σαν τη δική μου. Αποφασίζουν, τότε, ερχόμενοι σε επαφή και με άλλους ανθρώπους που είχα γνωρίσει και με είχαν συμπαθήσει, να βρουν μια λύση μέσω των «κυκλωμάτων των δικηγόρων», που ασχολούνται με το -επικερδές γι' αυτούς- ζήτημα των μεταναστών. Μου σύστησαν ένα δικηγόρο, ο οποίος υποσχέθηκε να βρει λύση στο πρόβλημά μου έναντι ενός διόλου ευκαταφρόνητου ποσού, το οποίο φυσικά δεν είχα. Ετσι η καθηγήτρια αυτή, ζητώντας τη συμβολή και των υπολοίπων καθηγητών και μερικών άλλων ανθρώπων, μαζεύει και μου δίνει τα χρήματα που απαίτησε ο δικηγόρος για να λύσει το πρόβλημά μου.

Δεν γνωρίζω πώς και πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα. Τότε άλλωστε δεν μ' ενδιέφερε κιόλας. Σημασία είχε που είχα πάρει την άδεια παραμονής για ακόμη ένα χρόνο, χάρη στην οποία μπόρεσα να συνεχίσω να ζω νόμιμα σε αυτή τη χώρα. Κατάλαβα όμως ότι η θέση μου σε αυτή την κοινωνία δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου, απλά αντί για την άρνηση των ανθρώπων της, τώρα αντιμετώπιζα την άρνηση του κράτους. Το μόνο που εύχομαι να μου μείνει από αυτή την ιστορία είναι η αιώνια ευγνωμοσύνη γι' αυτούς τους ανθρώπους που με βοήθησαν, μου συμπαραστάθηκαν και μου έδωσαν ελπίδες για να συνεχίσω.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/12/2008