Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

σαν παλιό σινεμά (πάνε κιόλας πέντε χρόνια..)

Μήπως η επιτροπή του CNN που ανακήρυξε το σινέ Θησείον καλύτερο θερινό σινεμά του κόσμου έπρεπε να είχε κάνει κάνει πρώτα μια βόλτα από το Cine Σχολείον;
Είχε δεί τη διακόσμηση του χώρου; Είχε πληροφορηθεί για τη δωρεάν είσοδο; Για την ποιότητα των ταινιών που προβάλλονται; Είχε δοκιμάσει τις λιχουδιές του ατελείωτου δωρεάν μπουφέ μας; Είχε ακούσει από το φοβερό τρίο Νάσια – Σταυρούλα – Οφσέπ τα «θερινά τα σινεμά» του Κηλαηδόνη, την «Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» του Χατζιδάκι και ένα σωρό άλλα τραγούδια μετά την προβολή;
Εμ;

Παράδοση πια. Τις μέρες που βγαίνουν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών, που τελειώνει η χρονιά και για τους εκπαιδευτικούς, τις μέρες γύρω από το θερινό λιοστάσι, που μπορούμε χαλαρότεροι και καλοκαιρινότεροι να βρεθούμε, να χαλαρώσουμε, να ψυχαγωγηθούμε, να μυηθούμε στην τέχνη και τη συντροφικότητα.

Φέτος οι «Άθικτοι» άρεσαν πολύ. Κι άλλο τόσο τα παιδιά που στο τέλος τραγούδησαν.

Το ευχαριστώ μεγάλο για πολλούς. Με τον κίνδυνο να ξεχάσω κάποιους, ειδική μνεία στη Λίλα, χάρη στην οποία γεννήθηκε ο κινηματογράφος στο σχολείο και συνεχίζει να υπάρχει, στο Μάρκο, που μας «ξεκλείδωσε» όλους τους χώρους, στην Αθηνά που έψαξε και βρήκε, στο διευθυντή ( που αφήνει τα παιδία να παίζει στο σχολείο), στη Νάσια, για τις ιδέες, τη βοήθεια και τη συμμετοχή, τον Οφσέπ και τη Σταυρούλα, την Αλκμήνη,
τη Μαριάννα, που είναι πάντα εκεί με γεμάτα χέρια, και όλους, έναν προς έναν, τους συναδέλφους που με τόση θυσία χρόνου χρόνου και μεράκι ετοίμασαν καλούδια για τον μπουφέ μας.
οι πρώτοι θεατές πληρώνουν την προθυμία τους φουσκώνοντας μπαλόνια

Κυρίααααααααααααααα!

Ο μπουφές σιγά σιγά εμπλουτίζεται. Μόλις κατέφτασε και η πίτσα της Αλκμήνης.
Οφσέπ πανταχού παρών, ακόμα και στην οθόνη.
Σήμερον ... οι Άθικτοι
μικροί και μεγάλοι καλλιτέχνες -όλοι σπουδαίοι πάντως!
Διάλειμμααα. Για περάστε να τσιμπήσετε κατιτίς.
Να καθόμαστε. Συνεχίζεται.
Σαν παλιό σινεμά  - ε, ναι, ο κύριος από πίσω:-)
Είχαμε και εξώστη

Και του χρόνου!

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

απολογισμοί......αποχαιρετισμοί..... μέρος δεύτερο


ΤΟ  ΧΗΜΕΙΟ  ΜΑΣ

( Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Αγγέλα Δήμου που ήρθε 9η στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Χημείας!!! Θερμά συγχαρητήρια, Αγγέλα!)

Τα παιδιά στο εργαστήριο.
Δείτε μόνο τις εκφράσεις! Νομίζω τα λένε όλα!

χαμόγελο, περισυλλογή,πράξη
το αποτέλεσμα, δίνει χρώμα και ...ικανοποίηση

χαρούμενοι ή προβληματισμένοι;;;

Ένας χώρος βιωματικής μάθησης που λειτούργησε υποδειγματικά, χάρη στις προσπάθειες του υπεύθυνου καθηγητή κ. Λάη και με τη συμμετοχή όλων, καθηγητών και μαθητών.


γιατί χαίρονται, άραγε;;;;

κι όμως πρόκειται για το ασπράδι του αυγού και ...τη μαγεία της χημείας

Και να  η θετική κατεύθυνση , τα αγαπημένα μας παιδιά που σε πολύ λίγο θα είναι ακαδημαϊκοί πολίτες, θα έχουν ανοίξει τα φτερά τους!
Ας είναι χαρούμενα και δημιουργικά πάντα, έτσι όπως δείχνουν εδώ!
Μαζί τους η σκέψη μας, η αγάπη μας!







Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

απολογισμοί....αποχαιρετισμοί...μέρος πρώτο



Ένα ακόμη "ταξίδι" τελειώνει για το καράβι της Περιβαλλοντικής μας ομάδας.
Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην πλατεία Ταξίμ, σκεφτόμαστε ότι τα να αποκτά κανείς από τα νεανικά του χρόνια αυτό που λέμε "περιβαλλοντική συνείδηση",  είναι ένας από τους δρόμους που οδηγούν σε κοινωνική συνείδηση και καταλήγουν -ελπίζουμε- σε πολιτική συνείδηση.
Τα έργα και οι ημέρες της ομάδας παρουσιάζονται μέσα από τις φωτογραφίες που ακολουθούν.

ξεκινήσαμε τον Οκτώβρη με......

.......υπέροχες παρουσίες.....
........καλή παρέα....
.....τρυφερά διαλείμματα.....

........από τη δουλειά στον κήπο μας που  φροντίσαμε με στοργή .....






.......και εκείνος μας ανταπέδωσε.......





....και μας γέμισε ικανοποίηση και καμάρι!


η κοπή της πίτας μας

επίσκεψη στην Helmepa στον Πειραιά


μονοήμερη στο Σοφικό Κορινθίας



και  ένα λουλούδι αφιερωμένο με αγάπη
 σ΄αυτά τα εξαιρετικά παιδιά
 που  γέμιζαν την αυλή του σχολείου μας κάθε Κυριακή!!!

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Το αλογάκι





Αργύρης Χιόνης

Καβάλα σ'ένα κουνιστό αλογάκι,
με χάρτινο καπέλο και ξύλινο σπαθί,
πήρα κι εγώ μέρος στη μάχη,
στο αίμα,στη φωτιά,στην αρπαγή,

Καβάλα σ ένα κουνιστό αλογάκι,
μπρος-πίσω,πίσω-μπρος,
γύρισα ολόκληρο τον κόσμο,
των ίσκιων στρατηλάτης κι αρχηγός,
γύρισα ολόκληρο τον κόσμο
κι έφτασα τώρα εδώ,
στην κουνιστή μου πολυθρόνα,
μπρός-πίσω,πίσω-μπρός...

Τσαλακωμένο πια το χάρτινο καπέλο
και τσακισμένο το ξύλινο σπαθί.
η μάχη,το αίμα,η φωτιά κι η αρπαγή
θαμπές εικόνες στου μυαλού μου την οθόνη.
καίει ο ήλιος μα το αίμα μου παγώνει,
ψίθυρος βγαίνει από το στόμα μου η κραυγή.


Το δικό μας χάρτινο καπέλο θα τσαλακωθεί; Έχει τσαλακωθεί; Θα το ξανά φορέσουμε;
Το ξύλινο σπαθί μας θα λυγίσει στη μάχη;
Ξεχάσαμε τον κόσμο που γυρίσαμε; Και που πάμε; Πες μου που πάμε...

"Οι γενναίοι πεθαίνουν μια φορά...μα οι δειλοί πεθαίνουν κάθε μέρα"

Πάρτε τα ξύλινα σπαθιά σας,τα αλογάκια σας.Πάρτε τις αναμνήσεις σας από τον κόσμο που θαυμάσατε.
Άραγε δεν αφυδατωθήκαμε από τότε που χάθηκε η δίψα για ζωή;




Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Γκρίζο εσείς, χρώμα εμείς

στην Ηλιάνα, τη Νάσια, την Έλενα


Τώρα που περνάνε οι μέρες, που στις αίθουσες μόνο οι άχαρες δοκιμασίες των εξετάσεων, η χρονιά αρχίζει και μετασχηματίζεται σε ανάμνηση.
Μέρες μαθημάτων , στο Γ2 θεωρητικό. Ζεστό, οικογενειακό κλίμα, ήρεμες παραδόσεις, αναλύσεις λογοτεχνίας. Τα κορίτσια μπροστά ακούνε, συμμετέχουν, ρωτάνε, απαντάνε. Και ταυτόχρονα, σκυμμένα στα χαρτιά τους, εναλλάσσουν τις σημειώσεις που κρατάνε με τα σχέδιά που κάνουν. 

Δεν έχουν αφήσει βιβλίο για βιβλίο που να μην του δώσαν χρώμα, που να μην το διακόσμησαν. Τα σχέδιά τους συνήθως μικρά επαναλαμβανόμενα μοτίβα, διακοσμητικά ή συμμετρικά, πολύχρωμα, δίχρωμα, μονόχρωμα. Χαίρομαι την αφοσίωσή τους, το ταλέντο τους, το εικαστικό μικροκλίμα που έφτιαξαν. Μια μέρα έχω τη φωτογραφική μηχανή μαζί μου και τους ζητάω να τα απαθανατίσω. Και να, τώρα μπορούμε να τα χαρούμε όλοι. 





( Και τι κρίμα που έχω εδώ μόνο αυτά, ενώ υπάρχουν πολλά άλλα, σε τεράστια ποικιλία - πάρτε κόσμε! Κι επίσης, τι κρίμα που δεν το εκμεταλλευτήκαμε, να παραγγείλουμε ένα μεγάλο για να το κάνουμε κάδρο στον τοίχο.. )

Λοιπόν, σας αρέσουν; Καμιά παραγγελία;



Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία

η ανάρτηση αφιερώνεται στα παιδιά της λέσχης ανάγνωσης
 και σε όσα συμμετείχαν ενεργητικά στην εκδήλωση
Πέρασε πάνω από ένας μήνας  από τη συνάντηση που είχε οργανώσει η ΒΑΒΕΛ, η αναγνωστική μας λέσχη, με τον αγαπημένο συνάδελφο και συγγραφέα Ανδρέα Ι. Κασέτα.


Μια πλούσια ομιλία συνοδευμένη με εξίσου πλούσια παρουσίαση στο powerpoint, που είχε στο επίκεντρό της τον ποιητή Νίκο Καββαδία, έδωσε και σε μας την αφορμή, πέρα από τη γνωριμία μας με το συγγραφέα ομιλητή και με το έργο του Νίκου Καββαδία,


να ετοιμάσουμε και να παίξουμε λίγα τραγουδάκια, αλλά και να ασχοληθούμε λίγο με το έργο του συγγραφέα Ανδρέα Κασέτα. 


Είχαμε και παλιότερα αναφερθεί στο ζουμερό βιβλίο του "Το φάντασμα του Λεονάρντο". Τώρα, διαλέξαμε ένα απόσπασμα το οποίο διάβασαν παραστατικά η Αναστασία και η Μαρία. Μια και έχουμε το βίντεο απ' αυτή την ανάγνωση, το ανεβάζουμε και σας το προτείνουμε. Το απόσπασμα είναι εξαιρετικό και τα παιδιά το διαβάζουν υπέροχα. 
Αν θέλετε να το διαβάζετε παράλληλα, το παραθέτουμε παρακάτω:

video

"Μαθαίνω" σημαίνει αλληλεπιδρώ με το γνωστικό αντικείμενο, έτσι που μετά την αλληλεπίδραση να μην είμαι ούτε εγώ όπως ήμουνα πριν ούτε εκείνο να φαίνεται στα μάτια μου όπως φαινόταν πρώτα. Η αυθεντική γνώση κατακτιέται γιατί την έχω ανάγκη. Κατακτιέται εφόσον προηγουμένως έχει ανάψει το ενδιαφέρον μου γι’ αυτήν. Δεν μπορεί να είναι μόνο προϊόν της πληροφόρησης. Η απόκτησή της δεν είναι μια διαδικασία καταναλωτική.  

Έξω από τα τείχη [που σχολείου] δεν υπάρχει μόνο τηλεόραση. Υπάρχει ένας ολόκληρος Κόσμος που «περιμένει» να τον προσέξουμε, να τον οικειωθούμε, να τον ερμηνεύσουμε, να τον ανακαλύψουμε από την αρχή.

Και ειδικά για το δάσκαλο το ζήτημα έχει και μια διάσταση ιδιαίτερα σοβαρή. Πείθουμε τον απέναντί μας νέο άνθρωπο να θέλει να μαθαίνει, να ερευνά, να αναρωτιέται, μόνο αν τον έχουμε πείσει ότι θέλουμε να μαθαίνουμε αδιάκοπα κι εμείς.
΄Εχουμε χρέος να αναζητούμε τα εναύσματα πρώτα για τους εαυτούς μας κι ύστερα για τους υπόλοιπους, τους λιγότερο μεγάλους, τους νέους ανθρώπους/μαθητές. Το παιχνίδι παίζεται πάνω στο «πόσες φωτιές θα καταφέρουμε να ανάψουμε» στις μετρημένες εκείνες δεκαετίες που θα λειτουργήσουμε ως εκπαιδευτικοί.

Και τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Έξω από τα τείχη υπάρχει μια κοινωνία από μεγάλους που βιάζονται. Σπεύδουν να σηκωθούν από τις θέσεις τους στο σινεμά πριν από τις τελευταίες σκηνές του έργου. Βιάζονται. Βιάζονται κάπου να πάνε χωρίς να ξέρουν πού. Υπάρχει κάποιο «τρένο» που διαρκώς φοβούνται ότι θα το χάσουν. Βιάζονται. Βιάζονται να αποσύρουν τη ματιά από τα πράγματα. Το βλέμμα τους δεν εμπεριέχει παρατήρηση. Οι πιο πολλοί δεν ξέρουν να βλέπουν, ίσως και δεν μπορούν. Το δάσος είναι γι’ αυτούς συνεχές. Ξέρουν μονάχα ότι αποτελείται από δέντρα, «δέντρα» όμως χωρίς όνομα. Ποτέ δε στάθηκαν σ’ αυτό, σε τέτοιες λεπτομέρειες. Οι φτελιές, οι φλαμουριές, οι κουκουναριές, οι σημύδες, οι βελανιδιές, οι ερυθρελάτες, οι αριές, τα πουρνάρια, τα πεύκα, τα μαυρόπευκα, οι οξιές, τα ρουπάκια είναι όλα δέντρα και μόνο δέντρα.



Η γνωριμία μας με τα πράγματα ξεκινάει με το όνομά τους. Το όνομα ενός πράγματος είναι η κατεξοχήν εξοικείωσή μας μ’ αυτό. Όπως όταν μας συστήνουν σε κάποιον και λέμε «χαίρω πολύ». Μαζί με τις συστάσεις λειτουργεί και το ενδεχόμενο να τον ερευνήσουμε. Μέχρι τότε δεν ήταν παρά κάποιος μέσα στο πλήθος. Αν θέλαμε τότε να αναφερθούμε σ’ αυτόν θα λέγαμε «αυτός» ή «εκείνος» και θα τεντώναμε ίσως και το δάχτυλο/δείκτη προς την κατεύθυνσή του. Τώρα, όμως,  μπορούμε και λέμε «ο Μπάμπης»(…)

Το μεγάλο μαυριδερό υδρόβιο πουλί με το λευκό πηγούνι και τα λευκά μάγουλα καθώς και τη λευκή κηλίδα στους μηρούς, που βγάζει ένα βαθύ και βραχνό «κρα» και που μπορεί κανείς να κλείσει μαζί του ραντεβού στους Ψαράδες της Μεγάλης Πρέσπας, το λένε «κορμοράνο». Αν ξέρεις τ’ όνομά του νιώθεις πιο κοντά σ’ αυτό, έχεις κιόλας μαζί του μια σχέση διαφορετική. Το όνομα έχει μια δύναμη. Τραβάει την προσοχή. Προσδίδει στην ασαφή έννοια μια εμφάνιση συμπαγή, απτή και συγκεκριμένη. Ο «βωξίτης» παύει να είναι κάποιο μετάλλευμα, η «πιπεριά» δεν είναι πια απλά ένας και μόνο θάμνος, η αγράμπελη, το φασκόμηλο, η τανάλια, το μαντέμι, το παραγάδι, η λαμαρίνα, η τσίχλα, ο χαλκοπυρίτης γίνονται κάτι πιο κοντινό μας.


Να κηρύξουμε τον πόλεμο κατά της αντωνυμίας. Έχει κατακλύσει την καθημερινή μας ζωή. «Αυτό», «ετούτο», «εκείνο», το «άλλο». Μαζί με το τεντωμένο δάχτυλο που δείχνει ενώ από την άκρη του αναβλύζει η αδυναμία για έκφραση, η άγνοια του ονόματος. «Εκείνο» το άστρο κι όχι ο Σείριος. «Ετούτο το δέντρο», γιατί μας είναι άγνωστη λέξη η κουτσουπιά, η ακακία, η κλαίουσα, πολλές φορές και η μουριά ακόμα. «Εκείνο το πουλί εκεί πέρα» και όχι ο σπίνος, η τσίχλα, σπουργίτης, η καρακάξα. Ο θρίαμβος της αντωνυμίας και του τεντωμένου δείκτη μας. Δώσε μου αυτό το «πώς το λένε» γιατί δεν ξέρω αν το λένε σταυροκατσάβιδο, μπουζόκλειδο ή πένσα.


Οι μάχες κατά της αντωνυμίας θα δοθούν εκτός των τειχών [του σχολείου]. Οι πυρκαγιές όμως πρέπει να ξεσπάσουν μέσα. Και οι δάσκαλοι θα βρεθούν στην πρώτη, εννοείται, γραμμή του μετώπου.
Αλλά για να ανταποκριθούμε σε ένα τέτοιο ρόλο ο καθένας από μας θα πρέπει να ανοίξει ένα καινούριο προσωπικό παράθυρο στον Κόσμο ρωτώντας καταρχήν «πώς λέγεται;». Να τον ξανακοιτάξουμε με μια άλλη αθωότητα.
( απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου)

Μικρές πολιτιστικές παρεμβάσεις στο χώρο του σχολείου. Που η ευγένεια , η προθυμία και η δοτικότητα του καλεσμένου μας μάς βοήθησε να πραγματοποιήσουμε.
Ελπίζουμε και την επόμενη χρονιά, με όσες δυσκολίες κι αν μας ξημερώνει η αχώνευτη συγχωνευτική πολιτική που εφαρμόζεται, ελπίζουμε να τις συνεχίσουμε  και να τις αυξήσουμε. 
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Ανδρέα Κασέτα και σε όσα παιδιά πλαισίωσαν την εκδήλωση και δούλεψαν γι' αυτή.