Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ευχές, ελπίδες, όνειρα....




νύχτα Πρωτοχρονιάς,

ας κοιτάξουμε λίγο ψηλά

τα αστέρια,
κάποιο λάμπει περισσότερο,


ας αφήσουμε το βλέμμα

να απολαύσει τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια,
λάμψεις αγάπης,
να τις μοιραστούμε....



ας επιτρέψουμε στις μέσα μας φλόγες να γίνουν

δημιουργική φωτιά,
να απλωθούν, να διώξουν τα σκοτάδια.




Καλή Χρονιά σε όλους!

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Smells like... Christmas Spirit!


"We wish you a Merry Christmas..."
"Λιζα -.-"
"We wish you a Merry Christmas..."
"Λιζα!"
"We wish you a Merry Christimas..."
"ΛΙΖΑ!

*ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα*
"... and a happy new year"



"Οκ σοβαρεύομαι Ισμήνη"
"Άντε να δούμε... Λοιπόν... Είμαστε, για ακόμη μία φορά στο μικροσκοπικό γραφείο του αδελφού μου και προσπαθούμε -όχι με πολύ μεγάλη επιτυχία όπως βλέπετε- να κάνουμε μία ανάρτηση για τη χθεσινή, Χριστουγεννιάτικη γιορτή"
"Έχουμε υλικό..."
"...χωρίς βίντεο..."
"Έχουμε όρεξη..."
"...αλλά όχι ιδέες..."
"Και πολύ χρόνο..."
"...μέχρι τις δύο που ξενιτεύομαι"
"-.-"
"Άντε βάλε τις φωτογραφίες! Όλα εγώ θα τα σκέφτομαι;"





(Ο Άγιος Βασίλης, ελαφρώς αδυνατισμένος, επισκέφτηκε το σχολείο μας)




(Η Τέα σταθερή αξία στο συγκρότημα του σχολείου)






(Ιδού το συγκρότημα σε Christmas Spirit!)



"Και κάπου εδώ στερεύουν οι ιδέες μας για αυτή την ανάρτηση"
"Θεωρητική να σου πετύχει! Δεν μπορεί να συνεχίσει μια ανάρτηση!"
"Είδα και τη Θετική πως τα καταφέρνει *σνομπ*"
"Ναι ε; Κοίτα τότε:



'Μέσα στη συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα, τη γεμάτη γέλια, χαρά, συγκίνηση και ανακούφιση για την επικείμενη παύση των σχολικών υποχρεώσεων, εγκαταλείψαμε το σχολείο βουρκωμένοι (λέμε τώρα) στην ερημιά του Καλλιθεϊκού τοπίου'






Τι γράφω η άτιμη Β)"
"Μήπως να αλλάξεις κατεύθυνση;"
"ΠΟΤΕ!"



"Και ύστερα από αυτήν την αποτυχημένη ανάρτηση, ήρθε η ώρα να σας αποχαιρετίσουμε..."
"...άλλο που δε θέλατε..."
"... και να σας ευχηθούμε υγεία, αγάπη, ευτυχία... Τα κλασικά με λίγα λόγια!"
"We wish you a Merry Chr... ^_^"
"ΌΧΙ ΠΑΛΙ! :ο "






Υ.Γ. Για όσους παρατηρήσανε την αλλαγή του ονομάτος, έχουμε να πούμε πως η απορία σας θα λυθεί στις επόμενες αναρτήσεις. Μείνετε συντονισμένοι. Β)




Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Μεγαλώσαμε?


Τι συμβαίνει άραγε όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν? Αλλάζουν απόψεις, μεταβάλλουν τον τρόπο σκέψης τους,γίνονται αγνώριστοι. Πολλές φορές νοσταλγούμε το παρελθόν. Αναπολούμε τις παλιές, καλές αναμνήσεις και χαιρόμαστε, ξεχνάμε όμως τις κακές. Γιατί άραγε? Μήπως είναι μηχανισμός άμυνας του ανθρώπου απέναντι στις δυσκολίες? Όμως συχνά δε λέμε ότι τα λάθη είναι καλά και ότι από αυτά δε μαθαίνουμε και έτσι γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι? Αυτό νομίζω είναι εντελώς ασύμβατο. Πρέπει να αποφασίσουμε αν τα λάθη είναι καλά ή όχι και αναλόγως να δράσουμε. Προσωπικά θεωρώ ότι τα λάθη πρέπει να είναι για πάντα χαραγμένα στη μνήμη και ποτέ να μην λησμονούνται για να μην επαναληφθούν.
Για να επιστρέψω στην αρχική σκέψη μου, τελικά είναι καλό να μεγαλώνουμε? Όταν μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο απρόσωποι, πιο τυπικοί, χάνουμε την ανθρωπιά μας και μετατρεπόμαστε σε απλές μηχανές εφαρμογής κανόνων και συμπεριφορών που είτε δεν μας αρέσουν είτε τις έχουμε αποδεχτεί απλώς επειδή αυτό κάνουν όλοι. Μεγαλώνοντας χάνουμε την ικανότητα να είμαστε ξέγνοιαστοι, χαρούμενοι και τα λοιπά. Όταν μεγαλώνεις δεν μπορείς πια να παίξεις παιχνίδια που τα θεωρούν παιδικά από την κοινωνική επιταγή που λέει ότι αλλιώς "διασκεδάζουν" οι μεγάλοι και αλλιώς τα παιδιά. Μα όλοι όμως δεν κρύβουμε ένα παιδί, γιατί να μην μπορούμε να συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά άραγε. Όλοι δεν θέλουν να τα αφήσουν όλα και να τρέχουν ελεύθεροι στα βουνά και στα λαγκάδια χωρίς κανόνες σαν παιδιά?
Όταν μεγαλώνουμε χάνουμε την αφέλεια μας,την ησυχία μας. Όπως θα λέγαμε στη λογοτεχνία κατεύθυνσης έχουμε μια αντιπαράθεση μεταξύ μιας ευτυχισμένης παιδικής ηλικίας και μιας δυστυχισμένης και ανώφελης ενήλικης ζωής. Πάντως αυτό δεν μπορούμε να το ανατρέψουμε, είναι κάτι που συμβαίνει, μπορούμε όμως να μη χάσουμε τη παιδική μας αφέλεια και τα τόσα ωραία πράγματα κατά τη διάρκεια αυτής της εξέλιξης. Εξάλλου πιστεύω ότι αν γίνει αυτό ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος.


Και ένα τραγούδι για αυτό από τη Χάρι Αλεξίου



Ανάρτηση:Νίκος Κατσιαούνης

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

μια ανάρτηση αφιερωμένη
σε όλα τα παιδιά της περιβαλλοντικής

Οι περιβαλλοντικές μας δράσεις για μια μέρα ( αλλά ωραία μέρα!) μετατράπηκαν σε γαστρονομικές και εμπορικές δράσεις ( για άγιο – πάντα! – σκοπό):
Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ λιχουδιών
για την ενίσχυση της περιββαλοντικής ομάδας.

Σπανακοπιτάκια, τυροπιτάκια, πιροσκί αλμυρά και γλυκά,

κέικ με κάθε καρυδιάς καρύδια μέσα, με σοκολάτα, με βατόμουρα,
με βανίλια και μπόλικη ζάχαρη άχνη, καναπεδάκια και μπομπίτσες,
μωσαϊκά, σοκολατάκια, φιστικοσοκολατάκια, μελομακαρουνάκια,


ακόμα και χριστουγεννιάτικα μπισκοτόσπιτα με κεραμίδια ..σμάρτινα,
σε 4-5 διαλείμματα έκαναν φτερά, μήπως και καταφέρουμε αντιμετωπίσουμε την πείνα μας, αλλά και το ταλαιπωρημένο ταμείο της περιβαλλοντικής μας ομάδας.



Η μαέστρος μας, κ. Στέλλα Χριστοπούλου, δούλεψε αποκεντρωτικά:
Όλοι ετοίμασαν καλούδια,


όλοι έβαλαν ένα χεράκι βοηθείας.
Γιορτινά τραπεζομάντηλα, χριστουγεννιάτικες χαρτοπετσέτες, διακόσμηση,
μουσική, πωλητές, διαφημιστές, φωτογράφοι, προπαγανδιστές,
προσωπικό ασφαλείας (« που το πας το σοκολατάκι, μικρέ;;» ),
όλα για να διαμορφώσουν μια ατμόσφαιρα
που μας έκανε να ξεχνάμε για λίγο τα βάσανα της επόμενης ώρας.


όλα για να διαμορφώσουν μια ατμόσφαιρα
που μας έκανε να ξεχνάμε για λίγο τα βάσανα της επόμενης ώρας.


Ζωντάνεψαν λίγο τα διαλείμματά μας,
αλλά κυρίως ζωντανέψαμε εμείς βλέποντας
πόσο απλά μπορεί να μετασχηματιστεί η καθημερινή ρουτίνα.


Πολλά ευχαριστώ στο διευθυντή μας
για την ιώβεια και ισόβια υπομονή, ανοχή και αντοχή του,



στις οικογένειες των παιδιών που βοήθησαν στην παρασκευή
των αριστουργημάτων που πουλήθηκαν έναντι 0,50 λεπτών και 1 ευρώ,
στο φύλακα-βοηθό εφ’ όλης της ύλης κ. Μάρκο
και σε όσους έσπευσαν να ενισχύσουν την προσπάθεια.


…Ιδέες για άλλες δράσεις;

( Τηλ. Κέντρου δηλητηριάσεων: 210 7793777)

:-)

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ένα παραδοσιακό παραμύθι


Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας γεωργός. Είχε ένα μικρό και άγονο χωραφάκι που μετά βίας του αρκούσε για να ζει αυτός και η γυναίκα του.Άνθρωπος φτωχός ήτανε και δεν είχε μεγάλες απαιτήσεις. Κάποια στιγμή όμως λέει στη γυναίκα του <<Γυναίκα δεν πάει άλλο.Θα φύγω στα ξένα, θα δουλέψω λίγα χρόνια, θα κάνω ένα κομπόδεμα και θα επιστρέψω>>. Χαιρέτησε τη γυναίκα του και το μικρό του γιό και πήρε τα μάτια του και έφυγε.
Όταν έφτασε σε κάποια μακρινή πόλη έπιασε δουλειά ράφτη σε ένα πλούσιο άρχοντα της περιοχής. Το αφεντικό του αποδείχτηκε πολύ καλό. Ο ράφτης δεν παραπονέθηκε ποτέ. Κάθε χρόνο έλεγε πως θα ήταν η τελευταία χρονιά, αλλά όλο και έμενε. Χρήματα φυσικά έστελνε στην οικογένεια του. Σαν πέρασαν 20 χρόνια το πήρε απόφαση να φύγει και να πάει στο σπίτι του.<<Πολλά χρόνια δούλεψα, είπε, ώρα να επιστρέψω για να τα ευχαριστηθώ με την οικογένεια μου. Ανάγκη εξάλλου δεν έχω, αρκετά μάζεψα>>.
Όταν το 'πε στο αφεντικό του είπε αυτός <<Μου δούλεψες καλά τόσα χρόνια και παράπονο δεν έχω. Για αυτό θα σου δώσω 3 συμβουλές που είναι πιο πολύτιμες και από χρυσάφι. Η πρώτη συμβουλή που σου δίνω είναι να είσαι γενναιόδωρος, η δεύτερη να μην είσαι περίεργος και η τρίτη να κρατάς το θυμό σου για 24 ώρες πριν κάνεις οτιδήποτε>>. Τα άκουσε αυτά ο ράφτης και αφού τον ευχαρίστησε έφυγε.
Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει, φτάνει έξω από ένα νεκροταφείο και βλέπει έναν να σκάβει ένα τάφο και να ψάχνει το νεκρό. Τον βλέπει αυτός και ανατριχιάζει. Τι κάνεις εκεί άνθρωπε μου, τον ρωτάει, άσε το νεκρό εκεί που είναι. Γυρίζει τότε αυτός και λέει: <<Αυτός μου χρωστούσε δυο φλουριά αλλά πέθανε και για αυτό ανοίγω τον τάφο του για να πάρω αυτά που μου ανήκουν>>. Θυμάται ο ράφτης τότε την πρώτη συμβουλή του αφεντικού του και βγάζει από το πουγκί του δύο φλουριά και του τα δίνει. Φεύγει αυτός, φεύγει και ο ράφτης.
Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει φτάνει σε ένα πανδοχείο και βλέπει μια πυραμίδα με κομμένα κεφάλια. Μπαίνει μέσα και παραγγέλνει κάτι να πιεί. Βλέπει τότε ένα χρυσό δέντρο με πολύχρωμα, σμαραγδένια και διαμαντένια μήλα .Θυμάται την δεύτερη συμβουλή και δε ρωτάει, αν και τον έτρωγε η περιέργεια. Κατάπληκτος τον ρωτάει ο πανδοχέας γιατί δε ρώτησε τίποτα. ,ενώ στη συνέχεια του είπε <<Πάρε το δέντρο και φύγε.Το κέρδισες με την αξία σου. Τα κομμένα κεφάλια που είδες ήταν περαστικών που ρώτησαν για αυτό το δέντρο>>. Το παίρνει ο ράφτης και φεύγει.
Φτάνει το βράδυ στο χωριό του. Στη θέση του φτωχικού του βλέπει ένα μέγαρο και στην πόρτα ένα νεαρό είκοσι χρονών να φιλάει τη γυναίκα του. Θυμώνει αυτός και αποφασίζει να τους σφάξει και τους δύο. Θυμάται όμως αυτός την τρίτη συμβουλή του αφεντικού του και πάει να ζητήσει φιλοξενία στο σπίτι του. Όντας εντελώς αγνώριστος μετά από είκοσι χρόνια η γυναίκα του τον φιλοξένησε. Αργότερα, και ενώ αυτός ήταν έτοιμος να κοιμηθεί, ακούει τη γυναίκα του και ένα νεαρό να μιλάνε. Πάει αυτός κοντά και ακούει να φωνάζει ο νεαρός τη γυναίκα "μάνα". Τα ακούει αυτός και τρέχει να αγκαλιάσει τη γυναίκα του και το παιδί του που παραλίγο να σκότωνε.
Ζήσαν έτσι από εκεί πέρα αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.


Ερώτημα:Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα του παραμυθιού?


Ανάρτηση:Νίκος Κατσιαούνης

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Στην αυλή του σχολείου ή της...Πανεπιστημίου;

Κυριακή, 12.12.10, ώρα 11.οο΄
Στην αυλή του σχολείου
Κυριακή,12.12.10, ώρα 10.00΄-16.00΄
Στην Πανεπιστημίου:"Μέρες πόλης"
[ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΛΟΓΩ ΑΠΕΡΓΙΑΣ]


Αυτή την Κυριακή το πρωί και παρά τις απειλές των μετεωρολόγων, όσοι από μας δε θα είμαστε με τη σούπερ περιβαλλοντική μας ομάδα σχολείο (11.00΄π.μ), όπου αυτή τη φορά έχουμε, εκτός από την κηπουρική και άλλα θέματα:
(οργάνωση του bazaar, εκδρομή, μπλουζάκια, κούπες, τσάντες
χριστουγεννιάτικη εξόρμηση
, κοντά σε ανθρώπους που έχουν ιδιαίτερη ανάγκη την αγάπη μας, αυτές τις μέρες, αλλά και όλες τις άλλες!),



όσοι, λοιπόν, δε θα είμαστε στην αυλή του σχολείου,
μπορούμε να είμαστε στην αυλή της…Πανεπιστημίου!



[Η Πανεπιστημίου, από τις 10.00΄ μέχρι τις 16.00΄, θα είναι ένας απέραντος πεζόδρομος, όπου θα συνυπάρχουν αρμονικά περιβαλλοντικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις, καλλιτέχνες, δραστηριότητες για μικρά και μεγάλα παιδιά, ποδηλάτες, μουσικοί του δρόμου, σκακιστές, συναυλίες και θεατρικά δρώμενα, ό,τι, τέλος πάντων, θα μπορούσε να μας βοηθήσει να ονειρευτούμε μια πιο ανθρώπινη πόλη. ]

Αναλυτικά το πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε και εδώ:

[Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ "ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΗΣ"
ακυρώθηκε λόγω στάσης εργασίας
των μέσων μαζικής μεταφοράς]



Γράψτε μας στα σχόλια τις δικές σας προτάσεις
για ανθρωπινότερη ζωή στην πόλη μας.
Άντε, πολύ καθήσαμε!

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Στοιχεία ταυτότητας. Ένα κείμενο του Φάνη Καχριμάνη.

Στην εποχή της κρίσης η συζήτηση για τον αυτοπροσδιορισμό μας αποκτά μιαν ιδιαίτερη σημασία. Απόπειρες αυτογνωσίας και ανίχνευσης στοιχείων και χαρακτηριστικών,
απόπειρες κατανόησης του ίδιου του κοινωνικού μας εαυτού,
του τρόπου που συμπεριφέρεται και λειτουργεί.
Και στο βάθος η προσδοκία της δυνατότητας ρεαλιστικών προτάσεων
που θα πρόσφεραν κομμάτια ονείρου.

Ξεκινάμε τη συζήτηση αυτή στο ιστολόγιό μας
με ένα κείμενο του Φάνη Καχριμάνη, μαθητή της Γ΄ λυκείου.
Τον ευχαριστούμε πολύ για την προθυμία του να το θέσει στην κρίση όλων
και ελπίζουμε και με τη δική σας συμμετοχή να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση.

" Νεοελληνικά χαρακτηριστικά
που προβληματίζουν

α. η εχθρική στάση απέναντι στο κράτος

Τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου νεοέλληνα αποτελούν συγκερασμό μιας μακραίωνης
και πολυτάραχης ιστορίας, καθώς και αποτέλεσμα συγκυριών και αστάθμητων,
ιδιαιτέρων παραγόντων. Εκτός από κάποια χαρακτηριστικά που εκδηλώνονται
και αποτελούν θετικό συστατικό της προσωπικότητας του νεοέλληνα,
προκύπτουν και κάποιες ιδιότητες οι οποίες αμαυρώνουν τη συνολική εικόνα του.


Πιο συγκεκριμένα, ένα χαρακτηριστικό αποτελεί η εχθρική στάση
που διατηρεί απέναντι σε ο,τιδήποτε ανήκει στο κράτος.
Φαινόμενα βανδαλισμών της δημόσιας περιουσίας, υπεξαίρεσης του δημόσιου χρήματος
και καταπάτησης των χώρων που ανήκουν στις κρατικές δομές
συντείνουν στη διαπίστωση αυτή.
Η στάση αυτή αποτελεί απόρροια των ιστορικών συγκυριών
που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα.
Συνακόλουθα, η διαμόρφωση ενός «συλλογικού ασυνείδητου», κατά τον Κ. Joung,
πως το κράτος κι οι θεσμοί του απειλούν την ίδια την ύπαρξη του ατόμου,
αποτελεί απόρροια μακρόχρονων περιόδων κατοχής από ξένες δυνάμεις
οι οποίες διέθεταν ιμπεριαλιστικές τάσεις, με αποτέλεσμα ο Έλληνας
να αισθάνεται το κράτος ως ένα δυνάστη που αξιοποιεί αλλότριες μεθοδεύσεις εναντίον του. Έτσι, η νοοτροπία αυτή διαιωνιζόμενη από γενιά σε γενιά,
έχει οδηγήσει στην εντατικοποίηση του φαινομένου της δημόσιας περιουσίας.

β. η αποχή από τα κοινωνικά
και πολιτικά δρώμενα

Άμεση συνέπεια αυτής της εχθρικής στάσης απέναντι στις κρατικές δομές
αποτελεί η συνειδητή αυτή τη φορά αποχή του νεοέλληνα
από τα κοινωνικά και τα πολιτικά τεκταινόμενα.
Η αίσθηση κρατικής αλλοτρίωσης που σημειώσαμε παραπάνω
δημιουργεί στο νεοέλληνα πλήρη αδιαφορία για συμμετοχή σε θεσμούς
που υποστηρίζουν το εποικοδόμημα μιας αστικού τύπου δημοκρατίας.
Έτσι, μπορούν να εξηγηθούν επαρκώς τα μειωμένα ποσοστά συμμετοχής
στις εκλογικές διαδικασίες, σε συλλαλητήρια και γενικότερα σε μορφές κοινωνικής δράσης και αντίδρασης που προσπαθούν να μεταβάλλουν
την καθεστηκυία δομή των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων.

γ. έλλειμμα κοινωνικής αγωγής

Επικεντρώνοντας την προσοχή περισσότερο στην καθημερινότητα του νεοέλληνα,
θα μπορούσε να διαπιστωθεί έλλειμμα κοινωνικής αγωγής.
Η έλλειψη αυτή εντοπίζεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής,
όπως ο τρόπος οδήγησης και οι καθημερινές συναλλαγές ή οι διαπροσωπικές σχέσεις.
Η καθυστέρηση σε μία συνάντηση ή η παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας πηγάζουν από την πλημμελή κοινωνική συνείδηση. Κι η έλλειψη αυτή της κοινωνικής συνείδησης
έχει ως αποτέλεσμα τη δυσχεροποίηση της ελληνικής πραγματικότητας
και τη δυσλειτουργία των πολιτειακών θεσμών, μιας κι οι παραβάτες
είναι αδύνατο να σωφρονιστούν νομικά, αφού παραβιάζονται άγραφοι εθιμικοί κώδικες.
Ο ρόλος της ανθρωπιστικής παιδείας
και του εκδημοκρατισμού των θεσμών

Βέβαια, η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων είναι απαραίτητη,
ώστε να εξυγιανθεί η νεοελληνική πραγματικότητα.
Αρχής γενομένης, πρέπει να τονιστεί ακαδημαϊκά αλλά και λειτουργικά
ο ρόλος της ανθρωπιστικής παιδείας. Στα πλαίσια ενός πλήρως φιλελευθεροποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου, υπερτονίζεται ο τεχνοκρατικός ρόλος της εκπαίδευσης,
ώστε να επιτευχθεί η μαζική παραγωγή καταρτισμένων επιστημόνων
που θα είναι ικανοί να ενσωματωθούν στο παραγωγικό κοινωνικό μοντέλο.
Αντίθετα, η ανθρωπιστική παιδεία μπορεί να εθίσει το άτομο
στις αξίες της δημοκρατίας και της άμεσης συμμετοχής, εξοπλίζοντάς το
με την κατάλληλη κοινωνική αγωγή, απαραίτητη προϋπόθεση
δημιουργίας δημοκρατικού διαλόγου.
Έτσι, η αύξηση στο ωρολόγιο πρόγραμμα μαθημάτων ανθρωπιστικού περιεχομένου
μπορεί να συμβάλει θετικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Σημαντικό ρόλο μπορεί να επιτελέσει και ο εκδημοκρατισμός

των ήδη υπαρχόντων θεσμών της αστικής δημοκρατίας.
Η δημιουργία τοπικών συμβουλίων που θα επηρεάζουν αποφασιστικά
τα συγκεντρωτικά δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, η διενέργεια δημοψηφισμάτων, αλλά και θεσμοί, όπως η Βουλή των εφήβων, συμβάλλουν προς την κατεύθυνση αυτή, διαμορφώνοντας πολίτες συμμετοχικούς, πολίτες που δε θα αισθάνονταν
ότι το κράτος εξυπηρετεί αλλότρια οικονομικά και εθνικά συμφέροντα,
αλλά ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι στην ουσία
αποτέλεσμα λαϊκών συναθροίσεων και πρωτοβουλιών.
Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί οι θεσμοί αυτοί να λειτουργούν

ανεξάρτητα από πολιτικούς ακκισμούς και αγκυλωτικές συμβάσεις
που περιορίζουν τη συμμετοχή των νέων στους θεσμούς αυτούς.

Υπάρχουν, λοιπόν, τρόποι, ώστε τα αρνητικά χαρτακτηριστικά
που εντοπίζονται στην προσωπικότητα των νεοελλήνων να μεταβληθούν,
κάτι που θα οδηγούσε στην εξομάλυνση των κοινωνικών δομών,
οι οποίες αποτελούν ερείσματα μιας υγιούς δημοκρατίας."
Φάνης Καχριμάνης

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Το νησί του Βίδου

Το παλιό κάστρο της Κέρκυρας όπως φαίνεται από το καραβάκι καθ' οδόν για το νησί


Πιστός στις απειλές που σας είχα εξαπολύσει θα συνεχίσω την επιχείρηση τρομοκράτησης σας παραθέτωντας σας το αποτέλεσμα της πολύωρης έρευνας μου κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο στο νησάκι του Βίδου απέναντι από την Κέρκυρα.Το νησάκι πληροφοριακά είναι καταπράσινο που προσφέρεται για περπάτημα,έχει πολλές μικρές και καλά κρυμμένες παραλίες για όσους λατρεύουν τη θάλασσα και πηγαίνεις με ένα μικρό καραβάκι του δήμου κάθε μισή ώρα.




Το Σερβικό στρατιωτικό Νεκροταφείο όπου είναι ενταφιασμένοι οι Σέρβοι στρατιώτες που πέθαναν εκεί την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου,όταν η Σερβική κυβέρνηση,ο Σέρβος Βασιλιάς και τα υπολείμματα του Σερβικού στρατού κατέφυγαν στην Κέρκυρα
Μια εικόνα από το εσωτερικό του


Μέσα από τα μονοπάτια του νησιού

Το πράσινο μονοπάτι


Ο ρεπόρτερ με τα σύνεργα του



Ο χώρος των απομονωτηρίων των φυλακών όπου είχαν εξοριστεί αριστεροί την εποχή του Εμφυλίου πολέμου

Και μια βάρκα στο μικρό λιμανάκι του νησιού

Αυτή ήταν η μικρή περιήγηση στο νησί. Μην φανταστείτε ότι ήταν μόνο αυτά,γιατί το νησί είναι μεγαλύτερο. Απλώς σας έδωσα μια γεύση. Και επειδή νομίζω κουραστήκατε ακούστε το κερκυραϊκό παραδοσιακό τραγούδι που ακολουθεί

Σας άρεσε?Μα ασφαλώς θα σας άρεσε. Μην επαναπαύεστε όμως γιατί υπάρχει και συνέχεια.

Ανάρτηση:Νίκος Κατσιαούνης