Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Εραστής της ομορφιάς.....

Νεκρή  φύση με μπλε φλυτζάνι. 1900
«Ποια πιστεύω ότι πρέπει να είναι τα δύο χαρακτηριστικά ενός έργου τέχνης; Πρώτον, πρέπει να είναι απερίγραπτο, και δεύτερον πρέπει να είναι μοναδικό»  , Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ
   «Το έργο τέχνης πρέπει να σε κατακυριεύει, να σε ‘τυλίγει’ γύρω του και να σε συνεπαίρνει. Είναι το μέσο με το οποίο ο καλλιτέχνης μεταφέρει το πάθος του», έχει δηλώσει ο ίδιος.
Η αναγνώστρια, 1875

  Γεννημένος στις 25 Φεβρουαρίου 1841, στην πόλη Λιμόζ της Γαλλίας, ο  Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ (Pierre Auguste Renoir) ήταν Γάλλος ζωγράφος και εκπρόσωπος του ιμπρεσιονισμού.
   Γιος του ράφτη Λεονάρ Ρενουάρ και της εργάτριας Μαργκερίτ, παρά τις οικονομικές δυσκολίες είχε  ευτυχισμένα και ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια.
   Στα τρία του χρόνια, η οικογένειά του μετακόμισε στο Παρίσι. Στα επτά γράφτηκε σε καθολικό σχολείο, όπου, μεταξύ άλλων, πήρε τις βασικές γνώσεις μουσικής. Στην αρχή έδειξε εξαιρετική κλίση για τη μουσική κι ο δάσκαλός του, τον σπρώχνει σ' αυτό το δρόμο. Όμως, ο πατέρας του, θεωρώντας ότι θα ζούσε καλύτερα αν γινόταν τεχνίτης, αποφάσισε να σταματήσει το σχολείο και τον έβαλε μαθητευόμενο σε ένα εργαστήριο που έφτιαχνε πορσελάνες. Ο Ρενουάρ τα βράδια παρακολουθούσε μαθήματα στη Σχολή Σχεδίου και Διακόσμησης, ενώ επισκεπτόταν συχνά το Λούβρο για να μελετήσει έργα σημαντικών ζωγράφων.
Το 1862 ξεκίνησε τις σπουδές του στο ατελιέ του Σαρλ Γκλαιρ, ενώ συνδέεται στενά με τον Μονέ, τον Σίσλεϋ, τον Μπαζίλ. Το 1869 η διάσημη κρατική έκθεση τέχνης του Παρισιού, Salon, δέχεται έναν από τους πίνακές του, ενώ το 1874 συμμετέχει στην πρώτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών κι εξακολουθεί να εκθέτει μαζί τους, μέχρι την έβδομη έκθεσή τους, το 1882.
Χορός στο "Moulin de la Gallette", 1876
Οι ιμπρεσιονιστές εμπνέονταν από τη φύση και την οπτική πραγματικότητα και προσπαθούσαν να την παρουσιάσουν με ένα φρέσκο και άμεσο τρόπο. Χρησιμοποιούσαν ζωντανά χρώματα, κυρίως με χρήση των βασικών χρωμάτων, ενώ έδιναν έμφαση στην αναπαράσταση του φωτός. Ο Ιμπρεσιονισμός θεωρείται πως ξεκίνησε ουσιαστικά από τους Μονέ, Ρενουάρ και Σισλέ.
Το γεύμα των κωπηλατών, 1880-82
    Στη μικρή αυτή ομάδα προστέθηκαν σταδιακά, μεταξύ άλλων, οι Μανέ και Ντεγκά, ενώ και ο Σεζάν επηρεάστηκε από αυτό το κίνημα και αργότερα ο ίδιος αποτέλεσε τον κορυφαίο ίσως εκπρόσωπο της αποκαλούμενης και μετα-ιμπρεσσιονιστικής περιόδου.
Τη δεκαετία του 1880, ο Ρενουάρ άρχισε να διαχωρίζεται από τους υπόλοιπους ιμπρεσιονιστές και σταδιακά στράφηκε προς τον κλασικισμό.
    Το ατελιέ του κατασκευάστηκε κοντά σε ένα γαλατάδικο το 1880 και δουλεύοντας στη Μονμάρτρη γνωρίστηκε με την Αλίν Σαριγκό, την οποία παντρεύτηκε. Το 1881 ταξίδεψε στην Αλγερία και κατόπιν στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Ραφαήλ από το οποίο επηρεάστηκε βαθιά. Το 1884, μαθαίνοντας πως η Αλίν περιμένει το παιδί τους, επέστρεψε για να μείνει κοντά της και την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο γιος τους Πιέρ.
Η Gabrielle και ο Jean, 1895
 Το 1892, στα 51 του χρόνια, άρχισε να αναπτύσσει παραμορφωτική αρθρίτιδα, νόσος που τον καθήλωσε σε αναπηρική καρέκλα, ενώ αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα παραμορφώσεων στα χέρια. Ωστόσο, ακόμα και όταν ένας ώμος του καθηλώθηκε εξαιτίας αγκύλωσης, δεν εγκατέλειψε την ζωγραφική.
H τουαλέτα (γυναίκα που χτενίζεται), 1910
Συνεχίζει να δημιουργεί αλλάζοντας την τεχνική του και δένοντας το πινέλο στο χέρι του. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών, στις 3 Δεκεμβρίου του 1919. Πριν το θάνατό του, κατάφερε να δει έργα του να εκτίθενται στο μουσείο του Λούβρου.
Οι πίνακες του παραμένουν για πάντα  μια έκφραση –ορισμένες φορές αφελής- της χαράς της ζωής και της φυσικής ομορφιάς και κυρίως της απέραντης ευχαρίστησης που ο ίδιος νιώθει όταν ζωγραφίζει. Με τον αυθορμητισμό και της δεξιοτεχνία του ζωγραφίζει μέχρι τα βαθιά γεράματα μια φύση εξανθρωπισμένη από την αιώνια θηλυκή παρουσία.

ΡΕΝΟΥΑΡ βιβλιοθήκη τέχνης «εκδ. Καθημέρινή»
Βικιπαίδεια, η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Εντροπία #2

Σε αυτή την ανάρτηση θέλω να κάνω μια ερώτηση στους καθηγητές (και όχι μόνο) του σχολείου!
Τώρα θα μου πεις : Οι καθηγητές που θα δουν την ανάρτηση και θα απαντήσουν είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού (και πολλά βάζω) οπότε θα ζητήσω από αυτούς να μεταφέρουν το ερώτημά μου και στους υπόλοιπους...
Πάμε όμως στο θέμα!
Σε όλα τα σχολείο που  έχω δει, από δημοτικά μέχρι λύκεια, έχω πάντα την ίδια απορία...
Γιατί υπάρχουν κάγκελα στα παράθυρα στο ισόγειο και όχι στους ορόφους (1ο-2ο κτλ);
Αν πέσει ένα παιδί από το παράθυρο του ισογείου δε θα πάθει και πολλά!
Αν όμως γίνει ένα ατύχημα από τον 1ο ή τον 2ο όροφο, δε θα έχει την ίδια κατάληξη!
Γιατί λοιπόν να έρχεται πρώτα η ασφάλεια του χώρου και μετά των παιδιών;

Ένα ατύχημα μπορεί να γίνει στον καθένα!
Γιατί λοιπόν να μη λάβουμε μέτρα για την ασφάλεια μας!
Και θα πει κάποιος : Δεν είναι φυλακή για να βάλουμε κάγκελα παντού!
Και θα έχει και δίκιο!
Αλλά από τη στιγμή που υπάρχουν κάγκελα στο χώρο των σχολείων, γιατί η τοποθέτησή τους να γίνεται με βάση την ασφάλεια του κτηρίου  και όχι των ανθρώπων ;;;   
  

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Να μας χαίρεται!


Ήρθε. Με όλη τη γατίσια της περηφάνια και ακαταδεξιά. 
Και με όλα της τα χρώματα. Κανελλί, άσπρο μαύρο, κίτρινο στα μάτια. 

Τι δουλειά έχει μια γάτα σε ένα σχολείο; Θα φύγει γρήγορα, είπαμε. 
Δεν έφυγε. Μας υιοθέτησε. Αυτή, όχι εμείς. Επιβλήθηκε. 
Αποφάσισε να μας κάνει δώρο την ύπαρξή της. 

Εκεί όταν ερχόμαστε, εκεί όταν φεύγουμε. Εκεί τις αργίες, εκεί  στις διακοπές. Χωρίς διακοπή.
Κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο δεν αναζητά φαγητό. Αγνοούμε πώς συντηρεί την ευτραφή κομψότητά της. 
Μόνο χάδια κι αυτά αν έχουν ποιότητα. 300 ζευγάρια πόδια περνούν από μπροστά της πρωί και μεσημέρι, 300 διαφορετικές διαθέσεις. Εκεί. Απτόητη. Πείσμων και τρυφερή, όπως κάθε δείγμα του είδους της. 
Με την ίδια αστραφτερή γούνα χειμώνα καλοκαίρι. Με τους καπνιστές χωρίς να καπνίζει. Αυτοί για λίγο, για τσιγάρο, αυτή συνέχεια, για... Για τι;

Υποκύψαμε στις ανθρώπινες αδυναμίες και είπαμε να τη βαφτίσουμε, να της δώσουμε ταυτότητα - λες και δεν είχε.
Και να 'μαστε τώρα: ξεδιπλώνουμε τις προτάσεις προς ψηφοφορία: 
-Να την πούμε κουρελού, είπε κάποιος, λόγω χρωμάτων ( της γάτας, όχι της φαντασίας του)
-Μήπως Άνγκελα; είπε κάποια καπνίστρια, εστιάζοντας πιθανώς στα γερμανικού τύπου αρπακτικά νυχάκια του ζώου.
-Να μην την πούμε καθόλου, ο άλλος. Γάτα είναι και γάτα να μείνει - τη ρωτήσαμε;
-Εγώ έχω μία που της μοιάζει και τη λένε Μπουμπού.
-Το Άννα πώς σας φαίνεται; Επί Διαμαντοπούλου δε μας ήρθε;

Δεν είμαστε σοβαροί. Ούτε μια βάφτιση της προκοπής δεν μπορούμε να κάνουμε. Βοηθήστε μας! Δώστε ένα όνομα σ' αυτό το γατάκι που σας δίνει καθημερινά τόση ομορφιά! Ποιος θα γίνει ο νονός του;

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Εντροπία #1



Εν έτει 2013 και η Ελλάδα,όπως και όλη η Ευρώπη και η Αμερική, βρίσκονται σε συνθήκες οικονομικής κρίσης...
Ανεργία, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακρίβεια κ.α.π. είναι πλέον η καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν σε αυτές τις περιοχές.
Υπάρχει λοιπόν ένα σοβαρό πρόβλημα και πρέπει να βρεθεί μια λύση!
Και γίνονται προσπάθειες για αυτό!
Ή μήπως όχι ;
Σε μια παλαιότερη ανάρτησή μου είχα διαπιστώσει πως οι μειώσεις και οι περικοπές μισθών και συντάξεων (λύση που είχε εφαρμόσει η Ε.Ε.) έδωσαν αντίθετα αποτελέσματά και αντί να περιορίσουν το οικονομικό έλλειμμα της εκάστοτε χώρας, το διόγκωναν!
Αντιθέτως μια πρόταση που βάδιζε σε μια άλλη φιλοσοφία κατόρθωσε να περιορίσει αρκετά την κρίση στην Βραζιλία...
Αυτό όμως δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρόταση που δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα!
Τι γίνεται όμως αν πίσω από αυτά εφαρμόζεται ένα άλλο σχέδιο;



Θα μου πεις τώρα, σιγά που υπάρχει άλλο σχέδιο πίσω από αυτό!!!
Κάνοντας όμως μια βόλτα στην αγορά θα δεις πως οι τιμές έχουν αυξηθεί σε αρκετά βασικά αγαθά!
Συγκεκριμένα, μόνο τους πρώτους 8 μήνες του 2012 η ζάχαρη έχει ανατιμηθεί 14,9% από πέρυσι, τα αναψυκτικά 8,2%, οι χυμοί φρούτων 6,9%, τα αυγά 6,8%, ο καφές 5,9%, τα νωπά φρούτα 5,7%, τα κατεψυγμένα ψάρια 4,5%, το νωπό παστεριωμένο γάλα 4,4%, τα νωπά λαχανικά 4,3%, η μαργαρίνη 4,2%, το γιαούρτι και το βούτυρο 3,2%


Πρόκειται για αυξήσεις πολλαπλάσιες του γενικού δείκτη τιμών, που τον Αύγουστο ήταν 1,72% πιο πάνω σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι.
Αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι λίγο πιο προσεκτικά ορισμένα πράγματα είναι το γεγονός ότι τόσο η ραγδαία μείωση του πετρελαίου από το 2008 και η παραμονή της τιμής του στα ίδια επίπεδα έπειτα  όσο και η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που χρόνο με το χρόνο γίνεται ολοένα και περισσότερο στον τομέα της παραγωγής, κάνουν το κόστος της να παραμένει στα ίδια επίπεδα και σε ορισμένες περιπτώσεις να εμφανίζεται μειωμένο σε σχέση με προηγούμενα έτη!
Άρα, γιατί αυτή η αύξηση στα προϊόντα;
Ένας πονηρός θα πει πως από τη στιγμή που τα χρήματα δεν μπορούν να εισπραχτούν από τους φόρους, γιατί το πρόβλημα της φοροδιαφυγής είναι όντως τεράστιο, είναι ένας έμμεσος τρόπος να ξοδέψουν χρήματα όσοι τα έχουν και να περικόψουν βασικά και αναγκαία αγαθά όσοι δεν έχουν χρήματα!
Εγώ όμως δεν είμαι πονηρός!
Εσύ;

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν;

      Η γειτονιά του σχολείου μας είναι ό,τι πρέπει για να καλλιεργηθεί η ποδηλατική συνείδηση. Επίπεδη (εκτός ότι είναι και επιπέδου, βεβαίως βεβαίως!), με σχετικά ήπια κυκλοφορία, με κοντά πολλούς ανοιχτούς χώρους και, βέβαια, την παραλιακή όπου ήδη κυκλοφορούν αρκετά ποδήλατα (και ποδηλάτες που ονειρεύονται ότι παίρνουν σάρκα και οστά οι υποσχέσεις των υπευθύνων για ποδηλατόδρομους).
Πόσο όμως υπάρχει στη νοοτροπία μας το ποδήλατο; Πόσο κοντά είμαστε, για να δούμε τις γειτονιές μας, την πόλη μας, να αλλάζουν ως προς το θέμα αυτό; Ας μοιραστούμε ένα άρθρο του Μάνου Χαραλαμπάκη που διαβάσαμε στα Νέα (εδώ) και, αφού μεταφέρουμε και τις δικές μας εμπειρίες, το συζητάμε αν θέλετε.
" Το ποδηλατικό ποτάμι του «Borgen»


Σε κάθε σκηνή εκτός στούντιο, της βραβευμένης δανέζικης τηλεοπτικής σειράς «Borgen» (προβάλλεται από τη ΝΕΤ και ασχολείται με τις ίντριγκες της πολιτικής και της εξουσίας), κυλάει ασταμάτητα πίσω από τους πρωταγωνιστές: ήρεμα, γαλήνια, με σταθερό ρυθμό. Σαν ένα ποτάμι. Είναι η ανθρώπινη μάζα των κατοίκων της Κοπεγχάγης που κάνουν ποδήλατο.

Στα εξωτερικά γυρίσματα οι ποδηλάτες αποτελούν σχεδόν μόνιμο ντεκόρ. Μόνο που δεν είναι «στημένο». Η μετακίνηση με ποδήλατα είναι η φυσιολογική καθημερινότητα στην Κοπεγχάγη. Είτε το πρωί είτε το βράδυ. Είτε με βροχή είτε με χιόνι. Σε πολλά επεισόδια θα δει κανείς και τους πρωταγωνιστές της σειράς – τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους - πάνω σ’ ένα ποδήλατο. Όποιος δεν έχει επισκεφτεί την Κοπεγχάγη αξίζει να παρακολουθήσει ένα επεισόδιο της σειράς για να καταλάβει τι ρόλο παίζει το ποδήλατο στη ζωή των πολιτών.

Το ποδήλατο δεν έγινε από τη μία στη στιγμή στην άλλη πρωταγωνιστής στη δανέζικη Πρωτεύουσα. Τα έργα ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80 και συνεχίζονται. Το απλό που έκαναν οι Δανοί είναι ότι αποφάσισαν να αλλάξουν ριζικά την Κοπεγχάγη εντάσσοντας το ποδήλατο στους δρόμους. Αποφάσισαν να την κάνουν πιο ανθρώπινη, «πράσινη» και φιλική στους πολίτες. Το ήθελαν και το υλοποίησαν. Τόσο απλά. Ειδικά την προηγούμενη δεκαετία έβαλαν σε εφαρμογή συγκεκριμένο πλάνο και χρονοδιάγραμμα κατασκευής ποδηλατόδρομων. Έτσι ,σήμερα η Κοπεγχάγη διαθέτει 373 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων. 50% όλων των κατοίκων ποδηλατούν για τη δουλειά τους ή τα μαθήματα τους κάθε μέρα.. 68% κάνουν ποδήλατο τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.

Πίσω στην Ελλάδα και την Αθήνα. Το ερώτημα είναι εδώ, οι αρχές, η τοπική αυτοδιοίκηση, τα υπουργεία, ακόμη και εμείς οι ίδιοι οι πολίτες, τι θέλουμε. Θέλουμε να κάνουμε τις μεγαλουπόλεις μας πιο ανθρώπινες; Θέλουμε να πάρουμε χώρο από τα αυτοκίνητα και να τον δώσουμε στο ποδήλατο; Ακόμη και μέσα στην τριετία της κρίσης, με τη βενζίνη στα ύψη, το μεγάλο «μπουμ» της μετακίνησης με ποδήλατα δεν έγινε. Ούτε οι μεγάλες ποδηλατικές υποδομές. Βήματα έχουν γίνει: έχουν κατασκευαστεί ποδηλατόδρομοι σε κάποιους δήμους και σε άλλους λειτουργούν συστήματα κοινόχρηστων ποδηλάτων. Αυτές οι δράσεις όμως δεν συνδέονται μεταξύ τους. Δεν υπάρχει συντονισμός, ένα συγκροτημένο σχέδιο.

Μερίδα Ελλήνων ειδικών επιμένουν στο επιχείρημα ότι η Αθήνα δεν μπορεί να γίνει…Κοπεγχάγη ή Άμστερνταμ διότι δεν είναι επίπεδη. Επιχείρημα που καταρρίπτουν ξένοι συνάδελφοί τους. Να τι είχε απαντήσει ο Δανός αρχιτέκτονας Γιαν Γκελ όταν τον είχα ρωτήσει αν η Αθήνα μπορεί να γίνει μία πόλη με ποδήλατα όπως η Κοπεγχάγη. «Θέλει πράγματι η Αθήνα να εισαγάγει μια ποδηλατική κουλτούρα; Φυσικά και μπορεί να το κάνει εάν είναι κάτι που οι άνθρωποι και οι αρμόδιες Αρχές θέλουν να εφαρμόσουν». Άλλωστε, συμπλήρωνε, «υπάρχουν τόσο πολλά παραδείγματα πόλεων στον κόσμο που βελτίωσαν εντυπωσιακά τις συνθήκες έτσι ώστε να κάνουν τους ανθρώπους πιο χαρούμενους. Δεν σχεδιάζουν δηλαδή μόνο και μόνο για να κάνουν τα αυτοκίνητα… χαρούμενα

Όλα λοιπόν είναι θέμα βούλησης. «Αν θες να κάνεις το ποδήλατο προσιτό σε όλους – mainstream - πρέπει να το διαχωρίσεις από τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία. Είναι στοιχειώδες. Το δίκτυο πρέπει να είναι συνεχές. Ποτέ δε θα λέγαμε στους οδηγούς αυτοκινήτων “κάθε 100 μέτρα θα πρέπει να βγαίνετε έξω και να σπρώχνετε” έχει πει εξηγώντας απλά τι έχει γίνει στη Δανία, ο διευθυντής του προγράμματος για τα ποδήλατα στην πόλη της Κοπεγχάγης Αντρέας Ρολ. Η ιδέα είναι, τονίζει, ότι χρειάζεται μία συνεχής ασφαλής ποδηλατική διαδρομή. Κι όταν σε ένα ρεπορτάζ των «Times» τον ρώτησαν πώς φτιάχνεις έναν ποδηλατόδρομο σε έναν δρόμο με έντονο κυκλοφοριακό απάντησε: «Παίρνεις κάτι από κάποιον. Εμείς σπάνια παίρνουμε χώρο απ’ τους πεζούς. Κυρίως παίρνουμε χώρο απ’ τα αυτοκίνητα. Ή λωρίδες ή χώρους στάθμευσης».


Ένα ποδηλατικό ποτάμι στην Αθήνα, όπως αυτό της Κοπεγχάγης που χαζεύουμε όσοι παρακολουθούμε το «Borgen», δεν είναι ουτοπία. Είναι απλώς θέμα βούλησης. Και απόφασης. Οι πολίτες είναι έτοιμοι. Έχουν περιορίσει λόγω της κρίσης τις μετακινήσεις με αυτοκίνητο. Οι αρχές πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα. Να τους δώσουν τη δυνατότητα να μετακινηθούν με ασφάλεια και άνεση υλοποιώντας ποδηλατικές υποδομές".

Ελπίζετε;


(Οι φωτογραφίες -εκτός από αυτή της Κοπεγχάγης...- είναι από συμμετοχή μιας παρέας μαθητών-καθηγητών του 6ου Λυκείου στην ποδηλατοπορεία της Αθήνας του 2011 )

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Πέρασα μια Κυριακή από το σχολείο...

....  και είδα να συμβαίνουν πολλά!!!

    Θεατρική ομάδα, με την κυρία Βαγιατίδου κυριολεκτικά εν δράσει. Υπέροχα, ζωντανά παιδιά  δημιουργούν, μαθαίνουν, γελάνε, παίζουν. Λεπτομέρειες για το έργο δεν θα σας δώσουμε, εξάλλου
το ταξίδι μετράει, έτσι δεν είναι;
      Στην αρχή, θεατρικά παιχνίδια για να μπούμε στο κλίμα :




Ακολουθεί η πρόβα:



Το μουσικό μας με τον κύριο Μάνεση, την αγαπημένη κυρία Τζέτζου, που στέκεται πάντα κοντά μας. Τρεις κιθάρες και πλήκτρα, ευαίσθητες φωνές μας ταξιδεύουν.




Η Περιβαλλοντική μας ομάδα περιποιείται τον κήπο με την παρέα της γατούλας μας και  με πολύ κέφι  πρέπει να πω!



Εκεί στο βάθος, από την τάξη του Α4, ακούγονται φωνές και γέλια! Κοιτάξτε και μόνοι σας! Τα παιδιά  βάφουν και ζωγραφίζουν τους τοίχους της τάξης τους :



Ήταν πολύ όμορφα, πραγματικά! Κι ένα τεράστιο ευχαριστώ από καρδιάς στον κύριο Μάρκο, φύλακα άγγελο μας σε όλα αυτά και σε άλλα που δεν χωράνε σε μια ανάρτηση!

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Μετά το "Μετά τη Λουτσία"*

Πολλά χρόνια σ’ αυτό το σχολείο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που χαιρόμαστε για το σχολείο μας. Που επαιρόμαστε γι’ αυτά που καταφέρνει.
Μιλάμε - και τι καμάρι όταν μιλάνε και οι άλλοι – για τις τόσες εκδηλώσεις που γίνονται, για τις ποικίλες ομάδες που χρόνια τώρα τραβάνε το δρόμο τους, η λέσχη ανάγνωσης, ο θεσμός του κινηματογράφου στο σχολείο, η λειτουργική βιβλιοθήκη, η θεατρική ομάδα, η περιβαλλοντική, ο κήπος, η μέρα της ποίησης, οι συμμετοχές σε θεσμούς, τα βραβεία και οι έπαινοι που έρχονται, οι διακρίσεις και τα αποτελέσματα στις πανελλαδικές εξετάσεις, οι Κυριακές του ανοιχτού και γεμάτου παιδιά σχολείου και ένα σωρό άλλα.

Και είναι έτσι. Υπάρχουν πράγματα για να χαρείς. Υπάρχει φως.
Μη θαμπωνόμαστε από το φως, όμως, η σκιά πρέπει να είναι η έγνοια μας.
Και υπάρχει πολύς πολύς δρόμος ακόμα.
Πόσα παιδιά αδιαφορούν για τα «πολιτιστικά αγαθά» που τους προσφέρει η άλλοτε καλώς και άλλοτε κακώς εννοούμενη παιδεία που τους προσφέρεται στο σχολείο;
Πόσα προβλήματα δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε ή δε θέλουμε να αντιμετωπίζουμε;
Πόσα παιδιά του σχολείου περνάνε σα σκιές ανάμεσά μας;
Πόση σιωπή καλύπτει τις δυσάρεστες πλευρές της σχολικής μας καθημερινότητας;
Τα τελευταία χρόνια ποιος δε βλέπει ότι μορφές ποικίλης βίας υιοθετούνται όλο και ευκολότερα από παιδιά αποπροσανατόλιστα, πολλές φορές ψυχικά και πνευματικά ευνουχισμένα, από παιδιά – θύματα μιας αρρωστημένης κοινωνίας που αδυνατεί να θρέψει οράματα, συλλογικότητες, που αδυνατεί να προσφέρει φωτεινές διεξόδους;
Πόσο αυτή η βία γίνεται επικίνδυνη για τα θύματά της αλλά και για τους ίδιους τους εκφραστές της;
Πόση σιωπή ακόμα;

Δύσκολος ο δρόμος, εφιαλτικός πολλές φορές για το θύμα, ο δρόμος της αποκάλυψης, της καταγγελίας. Πού; Ψυχολόγος δεν υπάρχει. Οι καθηγητές χρειάζεται να ξεπεράσουμε τους τυπικά προκαθορισμένους μας ρόλους, για να μας αισθανθούν τα παιδιά κοντά τους και να ζητήσουν βοήθεια. Πόσο συζητάμε; Πόσους κοινούς χώρους με τα παιδιά έχουμε; Πού βρισκόμαστε μαζί; Πότε μας νιώθουν σαν αυτό που θα έπρεπε να ήμασταν: σύμβουλους και παιδαγωγούς; Αλλά κι αν αυτό γίνει, με ποια εφόδια θα βοηθήσουμε; Αυτοσχεδιάζοντας ο καθένας; Θέλουμε; Μπορούμε; Ενεργούμε; Αντιμετωπίζουμε;
Να έρχονται ειδικοί, να μιλάνε, να ενημερώνονται όλοι, να βλέπουν ταινίες, να προβληματίζονται, να συζητάνε. Να ξεφύγουμε από το μπαμπούλα «διαδακτέα ύλη», να τολμάμε να μιλάμε γι’ αυτά που δε μιλάμε.
Τόσο δύσκολο είναι οργανωθούν δράσεις; Διευθυντής, Σύλλογος διδασκόντων, Σύλλογος γονέων, δεκαπενταμελές, γονείς τριακοσίων παιδιών, τόσοι μαθητές με διάθεση για προσφορά και συμμετοχή και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Τόσο δύσκολο να υπάρξει σχεδιασμός;

Η εφηβεία είναι εύθραυστο είδος και έτσι να την αντιμετωπίζουμε.
Και μεις οι μεγάλοι με τα χρόνια χάνουμε από την ομορφιά μας, χρειαζόμαστε ένα καθρέφτη για την αυτοκριτική μας, ας χαμηλώσουμε λίγο, ας βάλουμε σε λειτουργία ξανά τις αισθήσεις μας όλες.
Γιατί πρέπει να είναι ουτοπία ένα σχολείο κλειστό μόνο στη βία και ανοιχτό παντού; Ποιες αγκυλώσεις, ποιος συντηρητισμός, ποια αδράνεια μάς κρατάει στη στάση της στρουθοκάμηλου;
Ας προσπαθήσουμε να σπάσουμε τη σιωπή και επιτέλους να κινηθούμε συλλογικά. Αν το έλλειμμα παιδείας, η ανώμαλη κοινωνική κατάσταση, η απουσία προοπτικής είναι παράγοντες που ευνοούν το άδειασμα της ψυχής των παιδιών και την ανάπτυξη βίαιων στάσεων και συμπεριφορών, ας ανοίξουμε δρόμους σε άλλες κατευθύνσεις. Ή τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε.

Οι σκέψεις αυτές κοινοποιούνται για να προκαλέσουν, ει δυνατόν, συσπείρωση και δράση, αντίδραση. Προσκαλούν σε μία αρχική συζήτηση –κατάθεση προτάσεων. Ας δοκιμαστούμε.

Το "Μετά τη Λουτσία" είναι μια μεξικάνικη ταινία με θέμα το σχολικό εκφοβισμό που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους. Εκτός από  μια καλή ταινία που είναι μπορεί και να αποτελέσει αφορμή να συζητηθεί και στη σχολική μας κοινότητα το θέμα. Γι' αυτό και προτείνουμε την επόμενη Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου, να την παρακολουθήσουμε σε κεντρικό κινηματογράφο ( βλ. στη δεξιά στήλη του blog).