Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

"Δίκτυο απεξάρτησης από τις βαρετές μας ζωές"


Η Δανάη Π. της Γ΄ λυκείου, διάβασε και μας έφερε για να το μοιραστούμε ένα κείμενο που βλέπει από πολύ πλάγια ματιά την ανεργία και κατάματα τη ζωή. Το βρήκε στο τεύχος 23 του ηλεκτρονικού περιοδικού babushka.gr και το υπογράφει ο mpananas


" Δεν το φανταζόμουν πως μπορεί η δικιά σου ανεργία να προκαλεί τέτοια αμηχανία στους άλλους. Ντρέπονται που ρώτησαν πως πάει η δουλειά λες και έγινε κάτι που το ξαναθύμισες. Λες και το ξέχασα. Μετά πάντα ακολουθεί η ίδια ερώτηση 'και; ψάχνεις καθόλου για δουλειά;' Η αποθέωση είναι η έκφραση που παίρνει αυτός που ρωτά, όταν του απαντήσεις όχι δεν ψάχνω. Μια έκφραση μεταξύ λύπης, συμπόνιας και ερωτηματικού. Κάτι ανάμεσα από το 'που να ψάξεις και συ' με το 'δε μπορείς να μείνεις έτσι'. Σκέφτομαι πως στην ανεργία και το θάνατο οι άνθρωποι δε ξέρουν τι να πουν και πετάνε κάτι στερεοτυπικά χωρίς να λαμβάνουν υπόψη εσένα που τα λες.

Ακολουθούν συμβουλές που επίσης δεν έχουν σχέση με σένα, ακόμα και αν σε ξέρουν λίγο περισσότερο. Ο καθένας με το δικό του άγχος, τη δικιά του γνώμη, το δικό του φόβο. Μη μείνεις άνεργος, τους πρώτους μήνες εμφανίζονται ευκαιρίες μετά σε ξεχνάνε και τέτοια πολλά. Ένα άγχος μη πάθεις λέει κατάθλιψη. Πώς να εξηγήσεις πως κατάθλιψη θα πάθαινες αν έμενες λίγο ακόμα εκβιαστικά σε ένα περιβάλλον που είχες αρχίσει να σιχαίνεσαι. Κατάθλιψη θα πάθαινα αν έπρεπε ακόμα να μπαίνω στο μετρό κάθε πρωί και να πηγαίνω εκεί. Όταν κάτι έχει σαπίσει είναι σχεδόν λυτρωτικό να το πετάς. Είναι σχεδόν λυτρωτικό ακόμα και να στο παίρνουν με το ζόρι να στο πετάξουν άλλοι. Όπως και να χει το ξεφορτώθηκες.

Υπό προϋποθέσεις, η ανεργία, δεν είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί. Αν δεν έχεις δάνεια, νοίκια, χρέη ή παιδιά, η ανεργία μπορεί και να είναι ευκαιρία για αλλαγή. Η Φου μου, βάζει παξιμάδια σε σακούλες για τέσσερις ώρες κάθε μέρα, σε ένα νησί. Πρόσφατα είπε πως αυτή είναι η πιο έντιμη δουλειά που έχει κάνει ποτέ.

Αντέχουμε να εξευτελίζουμε τα θέλω μας, τα όνειρα μας, ολόκληρες τις ζωές μας αλλά δεν αντέχουμε να κάνουμε μια αλλαγή. Αντέχουμε να κάνουμε δουλειές που δε θέλουμε, να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που ούτε γεια δε θα λέγαμε, αντέχουμε να καταπίνουμε τον εκνευρισμό μας για εκείνο και το άλλο, αντέχουμε τον εκβιασμό και φοβόμαστε όταν μας βγάζουν από το πλαίσιο που μας έβαλαν.

Ψάχνω να βρω μέσα από τις συμβουλές που συνήθως μου δίνουν, αν υπάρχει ένας άνθρωπος που εξευτελίστηκε, αν κάποτε υπήρχε ένα θέλω που πνίγηκε πριν καν εκφραστεί και βλέπω μόνο φόβο. Φοβόμαστε την ελευθερία της μέρας μας, του χρόνου μας. Φοβόμαστε τους ίδιους μας τους εαυτούς γαμώτη. Αν για λίγο έχεις υπάρξει σε ένα γραφείο που κάνεις refresh τις ανοιχτές σελίδες στα social media, αν τις Κυριακές το βράδυ σε πιάνει η ψυχή σου που ξεκινάει ακόμα μια εβδομάδα εκεί, αν οι Δευτέρες θυμίζουν κηδεία και οι Τρίτες μνημόσυνο, αν έχεις βγει από το γραφείο του αφεντικού λέγοντας αντεγαμησουμωρή, αν έχεις ζωγραφίσει γραμμές και λουλουδάκια σε meetings που συζητάτε τα αυτονόητα, σαν οι ώρες να μην είναι πολύτιμες, τότε ξέρεις τι λέω.

Όπως και να το κάνουν, όπως και να το κάνουμε τέλος πάντων, δε μπορεί όλα αυτά να είναι χειρότερα από το να ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι και να μπορείς να συζητάς στις 11 μιας οποιαδήποτε μέρας να πας για καφέ στον ήλιο. Καταλαβαίνω τώρα πως στις διακοπές δεν προλαβαίνουμε να καταλάβουμε πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το επαγγελματικό μας πλαίσιο. Πόσο εξαρτητικά υπομένουμε.

Λέω να φτιάξουμε ένα δίκτυο απεξάρτησης από τις βαρετές μας ζωές. Να βρισκόμαστε μια φορά την εβδομάδα και να μοιραζόμαστε όλες αυτές τις ιστορίες από τα κλιματιζόμενα γραφεία που νιώσαμε σκουπίδι. Να μιλάμε για τα όνειρα μας, να λέμε μεταξύ μας πόσο καλοί είμαστε στη μαγειρική, τη ζωγραφική, πόσο μας αρέσει να τριγυρνάμε στο κέντρο και να εφεύρουμε τρόπους να ζούμε από αυτά. Να θυμηθούμε πως είναι να είμαστε ελεύθεροι και ωραίοι άνθρωποι, γεμάτοι ταλέντα και ιδιομορφίες. Να κάνουμε αγκαλιές, να κοιταζόμαστε στα μάτια, να λέμε αλήθειες και να γελάμε με τα ψέματα. Να φτιάξουμε τις ζωές μας υπηρετώντας μόνο τους εαυτούς μας. Θα είμαστε καλύτερα."

Πώς σας φαίνεται;


Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Αυτό το πρωτάθλημα ποιος θα το πάρει;




Ούτε ένα ούτε δύο. Σαράντα δύο επίδοξους πρωταθλητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης κατάφερε να συγκεντρώσει η δαιμονία και υπεροχοτάτη γυμνάστριά μας Αθηνά Πάνια, να τους κατατάξει σε πέντε ομίλους και με ένα πολύπλοκο αλλά σοφό και δίκαιο σύστημα να τους κάνει να παίξουν όλοι μεταξύ τους, μέχρι να στεφτεί ο πρωταθλητής.
Τα αποτελέσματα συμπληρώνονται συνεχώς
και για του λόγου το αληθές..

Και αίφνης ζωντανέψαμε. Τώρα πια, στο σχολικό σακκίδιο οι περισσότεροι κουβαλάνε και τις ρακετούλες τους. Στα διαλείμματα, στα κενά, σε ώρες γυμναστικής, γύρω από το τραπέζι του πινγκ πονγκ ( και καμιά φορά και πάνω) πέφτουν κορμιά, υψώνονται ιαχές και οιμωγές, συσπειρώνεται η αφρόκρεμα της επιτραπέζιας αντισφαιρίσεως του 6ου λυκείου, ετοιμάζονται εν ολίγοις και για να το πούμε σεμνά οι νέοι ολυμπιονίκες!

Παναγιώτη, το μπαλάκι ή το χέρι;;



πλήρες αγωνιστικό πάθος


αναζητώντας τον αντίπαλο


Εμείς, οι απλοί θεατές, χαιρόμαστε. Δε θα σας πούμε γιατί χαιρόμαστε που σε ένα σχολείο συνάδελφοι καλοί παίρνουν πρωτοβουλίες και καλύπτουν κενά που θα έπρεπε να τα είχε φροντίσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Θα σας αφήσουμε να το υποθέσετε.
Εμείς μόνο θα συμπληρώσουμε την ανάρτηση με ένα ποίημα του  Μανόλη Αναγνωστάκη από τη συλλογή Εποχές, που, κι όμως, ο συνειρμός το έφερε μπροστά στα πόδια μας:

Τώρα
Κι όμως, Δημήτρη, ξανά πίσω δεν πρέπει να γυρίσουμε
Χρέος μας είναι πια να μη γυρίσουμε.
Ας ξανατραγουδήσουμε πάλι εκείνο το τραγούδι που λέγαμε στην αρχή
Ας ξανασκεφτούμε τα ίδια πράγματα όπως όταν ξεκινήσαμε
Γιατί όλα, ξέρεις, πως τελειώνουνε και μόνο ένα δεν τελειώνει
Γιατί κι η ίδια η ζωή, Δημήτρη, είναι κι αυτή όμορφη
Όσο κι αν έζησε κανείς μέρες πολύ κακές
Όσο κι αν είν’ μοιραίο να τις ζήσει ή κι αν τις ζει ακόμα.
Τώρα που φτάσαμεν εδώ δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε,
Πιο καλά να σταθούμε εδώ, μα όχι πάλι πίσω.

Παιδιά, καλές ρακετιές, Αθηνά respect!

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Πόλοκ, “Ο Ασυμβίβαστος” .....



....είναι ο τίτλος της ταινίας του  Ed Harris που έβαλε στόχο να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ζωή του παρεξηγημένου - ακόμη και σήμερα - καλλιτέχνη Jackson Pollock . Πέρα από την συμμέτοχή του στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο ίδιος βρίσκεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη .
    Η ταινία βασίστηκε στη βιογραφία του Pollock με τίτλο Jackson Pollock: An American Saga, των Steven Naifeh και Gregory White Smith, και έλαβε θετικότατες κριτικές.     Αποκορύφωμα ήταν η πρόταση για δύο Oscar, (Ed Harris & Marcia Gay Harden) και η - για πολλούς πανάξια - νίκη έκπληξη της Marcia Gay Harden στην κατηγορία β γυναικείου ρόλου. 
 
http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=236



 
Ο Πόλοκ έλεγε για τα έργα του:

«Θα πρέπει να προσπαθείτε να προσλάβετε όσα ο πίνακας έχει να σας προσφέρει, να μην αποδίδετε στα έργα ένα μόνο νόημα, ούτε να προβάλλετε σε αυτά αντιλήψεις που απλώς επιθυμείτε να επαληθεύσετε».




Σπουδαστής της Σχολής Τεχνών του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης κοιτάζει έναν πίνακα του Πόλοκ στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Τεχεράνης. Για πρώτη φορά, μετά από 30 χρόνια, εκτίθενται έργα στο Ιράν, ζωγράφων που δεν έχαιραν της εκτίμησης των ηγετών της ισλαμικής επανάστασης.                [Φωτογραφία: Reuters/ Morteza Nikoubazl]
 
Ο Αμερικανός ζωγράφος Τζάκσον Πόλοκ, από τους δημοφιλέστερους της χώρας του και ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, αν ζούσε σήμερα θα γιόρταζε τα 101α γενέθλιά του.
Ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα στη ζωγραφική που αναπτύχθηκε με κέντρο την Νέα Υόρκη μεταπολεμικά και ειδικότερα στα μέσα της δεκαετίας του '40. Συχνά αναφέρεται και ως Σχολή της Νέας Υόρκης. Ήταν ίσως το πρώτο σημαντικό κίνημα στην τέχνη που γεννήθηκε στην Αμερική, δηλώνοντας παράλληλα την ανεξαρτησία του από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ρεύματα στη μοντέρνα τέχνη.


 
Ο Πόλοκ γεννήθηκε στο Γουαϊόμινγκ στις 28 Ιανουαρίου 2012 και μεγάλωσε στην Αριζόνα. Το 1929 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και μαθήτευσε τη ζωγραφική κοντά στον Τόμας Χαρτ Μπένσον.
Η εξάρτησή του από το αλκοόλ τον οδήγησε σε ψυχιατρική θεραπεία αλλά και σε εξερεύνηση, μέσω της ζωγραφικής του, των ασυνείδητων συμβολισμών με επιρροές από το ύφος των Πικάσο και Μιρό.
Μεγάλο ρόλο στο έργο του έπαιξε η φύση καθώς, όταν παντρεύτηκε το 1944 με την επίσης ζωγράφο Λι Κράσνερ, μετακόμισε σε μία αγροικία στο Λονγκ Άιλαντ, όπου τα λιβάδια και τα δάση γύρω από το σπίτι ήταν πηγή συνεχούς έμπνευσης για αυτόν.

 
Jackson Pollock and Lee Krasner, 1949. Photo by Leonhard Emmerling

Στις αρχές  της ίδιας χρονιάς, φτιάχνει το πρώτο του έργο σε διαστάσεις τοίχου (Murals). 


 Είναι μια επανάσταση, τόσο γι'αυτόν όσο και για την τέχνη, μια «αποκάλυψη» όπως λέει ο ίδιος. Απομακρυνόμενος από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής, ανακαλύπτει σιγά-σιγά ότι μπορεί να εκφράσει τις εσωτερικές του συγκρούσεις και τα άγχη του έχοντας ως θέμα την ίδια την πράξη της ζωγραφικής.

number-17

            Παρατάει το πινέλο και το καβαλέτο, απλώνει στο πάτωμα μεγάλους μουσαμάδες και αρχίσει να στάζει, να πιτσιλάει ή να χύνει το χρώμα πάνω τους (μέθοδος που ο ίδιος επινόησε και ονόμασε dripping, κάτι που γενικότερα συνηθίζεται να λέγεται και action painting). Γυρνάει γύρω από το μουσαμά, πατάει πάνω του και στάζει ντούκο, χρώμα αλουμινίου ή σμαλτόχρωμα, με όλο το σώμα του να συμμετέχει κατά τη διάρκεια της ζωγραφικής.

         Οι κινήσεις του είναι ουσιαστικά μια αυτόματη γραφή του σώματος που αποτυπώνεται πάνω στον πίνακα και αναδεικνύει τη δράση, τις χειρονομίες και την αγωνία του Πόλοκ να εκφράσει την εσωτερική του φωνή μέσα από τον πίνακα. Μερικές φορές αυτό μπορεί να πάρει αρκετές εβδομάδες, αλλά ακόμα και όταν τελειώσει το έργο και ο μουσαμάς έχει κοπεί στις διαστάσεις που θέλει, μπορεί να επέμβει σε ορισμένα σημεία και να πραγματοποιήσει τυχόν διορθωτικές αλλαγές.


  Από τα τέλη της δεκαετίας του '40 μέχρι τις αρχές του '50, ο Πόλοκ είχε ατομικές εκθέσεις με τα νέα έργα του σχεδόν κάθε χρόνο.

pollock 32
  Μεταξύ 1951 και 1952 τα έργα του χαρακτηρίζονται από σκοτεινά χρώματα,  ενώ από το 1952 αρχίζουν να γίνονται πολύχρωμα και φτάνουν στο ζενίθ τους μέχρι το 1953. 

number 8
   Από τότε και ύστερα θεωρείται ότι βιώνει την παρακμή.
Ο Πόλοκ ως άνθρωπος ήταν σχετικά εκκεντρικός και ακραίος, όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες άλλωστε. Παρατηρώντας τον νηφάλιο, βλέπουμε έναν άνθρωπο ευγενικό, πανέξυπνο και πολύ διαβασμένο. Όντας μεθυσμένος όμως, μετατρέπεται σε ένα αφηνιασμένο άλογο, που ξεσπάει με βίαιο τρόπο σε οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο του.



 
Στις 11 Αυγούστου 1956 ο Τζάκσον Πόλοκ αφήνει την τελευταία του πνοή σε αυτοκινητικό δυστύχημα, καθώς καρφώνεται με το αυτοκίνητό του σε ένα δέντρο, όντας για άλλη μια (και τελευταία) φορά μεθυσμένος.

http://www.todayfocus.gr/politismos-tk/ta-100-xronia-toy-tzakson-polok



Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

"μέσα σε πόλεμο - φαντάσου, ελληνικά ποιήματα"




Τοποθετώντας ο Θ. Γρηγοριάδης τη δράση του έργου του στην περιοχή του Ρουφ, στο Γκάζι, στο Βοτανικό, και μάλιστα στις μέρες μας, στη ζοφερή Αθήνα της κρίσης, πετυχαίνει τουλάχιστον δύο πράγματα: Να μιλήσει για τη σημερινή πραγματικότητα μέσα από τις χαμηλόφωνες ιστορίες απλών ανθρώπων, κατοίκων της περιοχής. Και να αναφερθεί στον άνισο αγώνα ενός παρελθόντος που χάνει τα τελευταία του ίχνη, καθώς οι γειτονιές αυτές υποχωρούν στην επέλαση της νέας εποχής  που τις αποχρωματίζει, τις ισοπεδώνει, τις μεταποιεί, τις μετατρέπει σε εκκωφαντικές εκφράσεις της νεοελληνικής αμηχανίας.

Η υποβαθμισμένη αυτή περιοχή, γκρίζα και πραγματική, στο κέντρο της πρωτεύουσας και σχεδόν αχαρτογράφητη, πολυπολιτισμική και ταυτόχρονα απομονωμένη, γίνεται το πλαίσιο μιας συνηθισμένης ιστορίας σχέσεων. ( Αν και πόσο υπάρχει συνηθισμένη ιστορία σχέσεων;)

Τον καιρό που όλη η χώρα νιώθει τους κραδασμούς της κρίσης και τις ισορροπίες της να δοκιμάζονται, η γύρω στα πενήντα εκπαιδευτικός Έλλη, που έχει επιλέξει να ζει μόνη και ζει μια ισορροπημένη ζωή, νιώθει κι αυτή τους κραδασμούς των μέχρι εκείνη τη στιγμή βεβαιοτήτων της, απωθημένοι της πόθοι και λαχτάρες αναδύονται, η ζωή την καλεί να επανατοποθετηθεί σε ζητήματα που θεωρούσε τακτοποιημένα. 

Το γιατί ας μην το πούμε. Ας μη μαρτυρήσουμε το μυστικό της Έλλης, που τόσο πεισματικά σε όλες τις σελίδες το κράτησε κρυφό από όλους.

Ο Γρηγοριάδης αναπτύσσει την ιστορία του κρατώντας αριστοτεχνικά τις ισορροπίες. Λόγος λυρικός που δε γίνεται μελοδραματικός, εναλλαγή αφηγηματικών και διαλογικών μερών, μετρημένες αλλά καίριες περιγραφές συνοδεύουν τη δράση, ένας ρυθμός σταθερός και ένας αφηγητής που σκύβει με πολλή τρυφερότητα, αγάπη και κατανόηση στο πλευρό των ηρώων του.

Μια υπόγεια συγκίνηση, μια υποδόρια μελαγχολία που υποβάλλεται καθώς υπογραμμίζεται συχνά και έντονα το πλαίσιο της ιστορίας, κάνουν το βιβλίο του Γρηγοριάδη να αποτελεί κατά έναν τρόπο απάντηση στο πώς αντιδρά η λογοτεχνία στην κρίση, πόσο χαμηλόφωνα αλλά ουσιαστικά, εύστοχα και διεισδυτικά συνομιλεί με το σήμερα, έχοντας ακόμα και να υποδείξει αντισώματα στη φθορά.

Ποια; Είπαμε: Αυτά εμπεριέχονται στο μυστικό της Έλλης. Ας το διαβάσουμε και τα ξαναλέμε.


Κι επειδή ούτε πολλά κι ούτε καλά τα είπαμε για το βιβλίο, μπορείτε να διαβάσετε όσοι θέλετε και την παρουσίασή του από τον Δημοσθένη Κούρτοβικ, όπως δημοσιεύθηκε στα Νέα (12.01.2013), με τον πολύ πετυχημένο μάλιστα τίτλο «πώς ανθίζει το τσιμέντο».

Μπορείτε, επίσης, να δείτε κι άλλα πολλά, τόσο για το βιβλίο όσο και για το συγγραφέα,  επισκεπτόμενοι το ιστολόγιό του εδώ

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

παρα(μύθοι)...

 
  
Η νύχτα άπλωσε και πάλι το πέπλο της πάνω από τούτη εδώ την πόλη!
Κάτι το κρύο των ημερών, κάτι το νέφος αιθάλης, κάνουν την  πόλη τούτη να θυμίζει κάτι από το ρομαντικό Λονδίνο σε παλαιότερες εποχές...

Όμως μην ανησυχείς!
Όλα βαίνουν καλώς!

Οι δρόμοι είναι και πάλι στολισμένοι...
Το Σύνταγμα είναι και πάλι γιορτινό!
(Και για εκείνες της χάρτινες κούτες με ανθρώπινες ψυχές μέσα,δεν θα σου πω!
Και εσύ θα κάνεις πως δεν τις είδες...)
Έβαλαν και φάτνη στην Ομόνοια!
Και από την μία οι κόκκινοι (αντιφασίστες)  προπηλακίζουν το δήμαρχο της πόλης
από την άλλη, η ομάδα με τα μαύρα ξετυλίγει τη σημαία με το χρώμα του αίματος και τον ήλιο στο κέντρο!
( Το ότι σύμβολο του ήλιου είναι η σβάστικα και αυτό δε θα στο πω!
Βλέπεις τα παραμύθια δε λένε πάντα την αλήθεια...)

Όμως μην ανησυχείς!
Όλα βαίνουν καλώς!

Πάνω από όλα, έχουμε υγεία και ειρήνη!
(Το νέο ναρκωτικό λέγεται ''σισα'' και μαστίζει 14χρονους!
Την ίδια ώρα, το ΝΑΤΟ στέλνει Patriot από Ολλανδία και Γερμανία στην Τουρκία)
  Και εσύ μέσα σε όλα αυτά πρέπει να διαβάσεις!
(Και ας μην σου δώσανε πότε ούτε ένα κίνητρο για να το κάνεις...)
Και εγώ πρέπει να πάρω γρήγορα το πτυχίο μου!
(Γιατί μόνο με αυτό θα βρω στο μέλλον μία δουλεία...)

Όμως μην ανησυχείς!
Όλα βαίνουν καλώς!

Αλλά σε τούτη εδώ την πόλη έχουμε σοβαρά πράγματα για να ανησυχούμε!
Έχουμε λίστες εμείς!
(Λίστες που είναι σε τούτη εδώ την πόλη εδώ και 3 χρόνια αλλά τώρα ήρθε η ώρα να μπουν στην ενημέρωσή σου!)
 
Όμως μην ανησυχείς!
Όλα βαίνουν καλώς!

Και για να ΜΗΝ ζήσουν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα  
ΞΥΠΝΑ!!!
   Πριν το παραμύθι αυτό φτάσει στο τέλος του...
            

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

"Ζορμπάς είμαι, ζορμπάδικα μιλώ!"


Η επόμενη συνάντηση της αναγνωστικής μας λέσχης για το «Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», του Νίκου Καζαντζάκη, θα γίνει στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, όπου και η έκθεση για τα 130 χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα. Εκεί, στον πρώτο όροφο, σε ένα μικρό και υποβλητικό χώρο, που σε μεταφέρει στην ατμόσφαιρα της ζωής και του έργου του κρητικού λογοτέχνη. Ακόμα κι αυτή η μικρή γεύση που προσφέρει η έκθεση μπορεί να αποτελέσει ικανό ερέθισμα για να ασχοληθεί κανείς περισσότερο με τον Καζαντζάκη, να ψάξει, να αναζητήσει, να διαβάσει.

Ας προλογίσουμε, λοιπόν, την επίσκεψή μας με λίγα αποσπάσματα από το έργο που διαβάζουμε κι ας αφήσουμε τα περισσότερα για μετά τη συνάντηση και τη συζήτησή μας.


« Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα »

« Να, μια μέρα περνούσα από ένα χωριουδάκι. Ένας μπαμπόγερος ενενήντα χρονών φύτευε μια μυγδαλιά. «Ε, παππούλη, του κάνω, μυγδαλιά φυτεύεις;» Κι αυτός, έτσι σκυμμένος που ήταν, στράφηκε και μου κάνει: «Εγώ, παιδί μου, ενεργώ σα να ήμουν αθάνατος!- Κι εγώ, του αποκρίθηκα, ενεργώ σα να ‘ταν να πεθάνω την πάσα στιγμή.» Ποιος απ’ τους δυο μας είχε δίκιο, αφεντικό;
Με κοίταξε θριαμβευτικά:
- Εδώ σε θέλω! είπε. »

« Το πρωί συνόδεψα το Ζορμπά ως το χωριό. Κουβεντιάζαμε φρόνιμα, πραχτικά, για τις δουλειές του λιγνίτη˙ σ’ ένα κατήφορο ο Ζορμπάς σκόνταψε σε μιαν πέτρα, κι η πέτρα άρχισε να κατρακυλάει και να φεύγει. Ο Ζορμπάς στάθηκε ξαφνιασμένος σα να βλεπε πρώτη φορά στη ζωή του ένα τόσο καταπληχτικό θέαμα˙στράφηκε, με κοίταξε, και στα μάτια του διέκρινα ανάλαφρο τρόμο.
- Το ‘χεις προσέξει, αφεντικό; μου είπε τέλος˙ οι πέτρες στον κατήφορο ζωντανεύουν!
Δε μίλησα, μα η χαρά μου ήταν πολλή. Όμοια οι μεγάλοι οραματιστές, όμοια οι μεγάλοι ποιητές, βλέπουν τα πάντα για πρώτη φορά. Κάθε πρωί βλέπουν μπροστά τους καινούριο κόσμο˙δε βλέπουν καινούριο κόσμο, τον δημιουργούν.
Ο κόσμος ήταν για το Ζορμπά, όπως και για τους πρώτους ανθρώπους, όραμα πηχτό, τ’αστέρια τον άγγιζαν, η θάλασσα σπούσε στα μελίγγια του, ζούσε, χωρίς την παραμορφωτική μεσολάβηση του λογικού, τα χώματα, τα νερά, τα ζώα, το Θεό.»

“Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!” φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί.
“Δεν προφτάσαμε να χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε• πρόφτασε εσύ, κοιμήσου μαζί τους! Δεν προφτάσαμε να κάμουμε έργα τις Ιδέες μας• κάμε τις έργα εσύ! Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας• στερέωσε το εσύ! “Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και φωνάζουμε: Όχι, δε φύγαμε, δεν ξεκορμίσαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γης. Μέσα από τα σωθικά σου ξακλουθούμε τον αγώνα. Λύτρωσε μας!”

"Όσο ζούμε μιαν ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε. Μονάχα όταν περάσει και κοιτάξουμε πίσω μας, καταλαβαίνουμε ξαφνικά -και κάποτε με κατάπληξη- πόσο σταθήκαμε ευτυχισμένοι".

" Θεριό είναι ο άνθρωπος στα νιάτα του, θεριό ανήμερο και τρώει ανθρώπους! (…..) Τρώει αρνιά και κότες και γουρουνάκια, μα αν δε φάει άνθρωπο, όχι, δε χορταίνει".

"Ο άνθρωπος είναι χτήνος! (…..) Τούκαμες κακό; Σε σέβεται και σε τρέμει. Τούκαμες καλό; Σου βγάζει τα μάτια".

"Θυμήθηκα κάποιο πρωί που ‘χα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι κι ετοιμάζονταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργούσε κι εγώ βιαζόμουν˙ έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό παρά φύση ρυθμό.
Το τσώφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε.
Μα ποτέ δεν θα ξεχάσω την φρίκη μου : τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δε μπορούσε˙ μάχουμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου˙ είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου.
Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά : είναι θανάσιμο αμάρτημα, να βιάζεις τους αιώνιους νόμους’ έχεις χρέος ν’ ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη. Α! να μπορούσα, έλεγα, τον καινούριο ετούτο χρόνο, να ρύθμιζα έτσι, χωρίς υστερικές ανυπομονησίες, τη ζωή μου !"


Σας άρεσε κάποιο; Έχετε σημειώσει εσείς κάποιο άλλο απόσπασμα από το Ζορμπά ή και από άλλα έργα του Καζαντζάκη;



(Και επίσης: Όποιος θέλει να έρθει μαζί μας στην έκθεση, ας έρθει να το δηλώσει στους υπεύθυνους για τη λέσχη ανάγνωσης καθηγητές.)

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Χρόνια πολλά σε όλους – και στη Σχεδία μας!


Τα τελευταία πέντε χρόνια οι ευχές για τον καινούριο χρόνο συνοδεύονται και με ευχές για το ιστολόγιό μας που έχει τα γενέθλιά του στις 3 Ιανουαρίου.

Και βέβαια «πώς πέρασεν η ώρα, πώς πέρασαν τα χρόνια»! Πέντε ολόκληρα χρόνια το σχολικό μας μπλογκ κρατάει – κι αυτό είναι το πρώτο θετικό σημείο του απολογισμού μας.

Γιατί ξεκίνησε; Όπως το ίδιο τα ορίζει και στην αρχική του σελίδα, για να αποτελεί ένα βήμα (δια)λόγου, ένα χώρο ζεστής και νηφάλιας ανταλλαγής απόψεων, ένα πεδίο συνάντησης μαθητών, καθηγητών και αποφοίτων, ένα εκκολαπτήριο δημιουργικών ιδεών, για να ενθαρρύνει τη συμμετοχικότητα, την ομαδικότητα, την υπευθυνότητα.

Είναι δύσκολο να κάνει κανείς αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας του, μια και αυτή είναι συνάρτηση των προσδοκιών που τη συνοδεύουν.

Στα θετικά μπορεί κανείς να βάλει την απρόσκοπτη λειτουργία του πέντε χρόνια τώρα. Προσφέρει βήμα ελεύθερα, σε οποιονδήποτε της σχολικής μας κοινότητας θελήσει. Έχουν αναρτηθεί κείμενα μαθητών, έχουν προβληθεί πολλές δημιουργίες μαθητών και ομάδων του σχολείου, έχουν περάσει και «απαθανατιστεί» πολλές εκδηλώσεις, αποτελεί πια ένα πεδίο όπου συναντιέται κανείς με ένα κομμάτι της ιστορίας του σχολείου, κάνει προτάσεις πολιτιστικές, ανοίγει παράθυρα στην κοινωνία και τον κόσμο, δημιουργούνται δεσμοί με άλλα σχολεία, με άλλους ανήσυχους εκπαιδευτικούς φορείς, εκφράζονται ποικίλες απόψεις με μόνη λογοκρισία την αυτολογοκρισία, όπως αυτή υπαγορεύεται από το σεβασμό στον εαυτό μας και τους άλλους, από την ουσιαστική ευγένεια και αξιοπρέπεια που απαιτούμε από τους εαυτούς μας.

Και άλλα, ίσως, όπως η συμβολή του στο καλό κλίμα που υπάρχει στο σχολείο μας, η ανάδειξη σχέσεων ανάμεσα στα μέλη της σχολικής μας κοινότητας, η διαρκής πρόταση που αποτελεί η ίδια η ύπαρξή του, για ζωντάνεμα των δημόσιων σχολείων, για βελτίωση των συνθηκών που ορίζουν τελικά αυτό που αποκομίζει ένα παιδί από το σημερινό σχολείο.

Τα αρνητικά μπορεί και να ξεκινάνε από κάτι που καμαρώνουμε: Από τον απολύτως μη καθοδηγούμενο χαρακτήρα του. Αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί και … ανοργανωσιά: Δεν υπάρχει «συντακτική ομάδα», συναντήσεις ή συζητήσεις των συνεργατών, κατευθύνσεις. Κι αυτό μπορεί να μας δίνει ένα άρωμα ελευθερίας, αλλά ταυτόχρονα έτσι δεν προκύπτει εύκολα ούτε κάποια ανανεωτική κίνηση ούτε ένα «άπλωμα» του ιστολόγιου στη συνείδηση των περισσότερων παιδιών του σχολείου. Δε δίνονται ερεθίσματα για συμμετοχή, δε ξεδιπλώνονται ιδέες που θα μπορούσαν να οδηγούν σε ρεπορτάζ, π.χ, σε συνεντεύξεις, σε παρεμβάσεις στον κοινωνικό χώρο, έρευνες, προτάσεις κοκ. Και όσο κι αν είναι το μόνο σχολικό μπλογκ, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε, όπου στο χώρο των σχολίων γίνεται κατάθεση απόψεων, πολλές φορές και συζήτηση, από καθηγητές-απόφοιτους-μαθητές, ωστόσο τη συμμετοχή των μαθητών θα θέλαμε να τη φανταζόμασταν πολύ μεγαλύτερη.

Εσείς, τι θα λέγατε για τα καλά του και τις αδυναμίες του; Τι προτάσεις θα κάνατε; Τι ευχές θα δίνατε;



Μέρα γενεθλίων πάντως σήμερα, κατάλληλη για θύμησες, ευχές και, ίσως, σχέδια.

Ας περιοριστούμε να ευχαριστήσουμε όλους – κι είναι πάρα πολλοί – όσοι έκαναν λίγο κουπάκι για να προχωρήσει η «Σχεδία» μας ένα κύμα μπροστά, ας κοινοποιήσουμε τη διάθεσή μας να συνεχίσουμε να πλέουμε ναυαγοί και ελπιδοφόροι στο πέλαγος της δημόσιας εκπαίδευσης, ας καλέσουμε όλους τους υπόλοιπους …ναυαγούς, συναδέλφους, πρώην και νυν μαθητές, να απλώσουν το χεράκι τους στη Σχεδία, να συνταξιδεύουμε, ώσπου τα όνειρά μας να βρούνε στεριά.

Ευχές σε όλους. Καλή χρονιά!