Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Για τη δυνατότητα των συλλογικών παρεμβάσεων


Εδώ και πολύν καιρό τώρα, περνώντας από την περιοχή των Εξαρχείων
αντίκρυζες την αντιφατική ταυτόχρονη παρουσία δεκάδων πάνοπλων αστυνομικών
απ’ τη μια και, στην πλατεία, δεκάδων χρηστών ναρκωτικών.
Φαντάζομαι οι κάτοικοι μάλλον θα είχαν μια δυσκολία να καταλάβουν
πώς λειτουργεί ο δημόσιος χώρος της γειτονιάς τους...

Εδώ και λίγες μέρες, διαβάζουμε, οι ίδιοι οι κάτοικοι προσπάθησαν και προσπαθούν
να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, να ξαναδώσουν ζωντάνια στη γειτονιά τους,
να την «ανοίξουν», ώστε να χωράει και αυτούς τους ίδιους.
Μίλησαν με τους χρήστες φιλικά, εξήγησαν,
πολλοί πείστηκαν κι απομακρύνθηκαν,
επιχειρούν να κρατήσουν τους διακινητές έξω απ’ την πλατεία,
περιφρουρούν χωρίς βία το χώρο
και ταυτόχρονα τον περιποιούνται: βάψιμο τα παγκάκια, τα πεζούλια,
τοποθέτηση μπασκέτας, πάγκου με σκακιέρα, καθαριότητα,
τραπέζια και καρέκλες, μικροφωνική εγκατάσταση για μουσική
και ενημέρωση των κατοίκων για την κατάσταση, παιχνίδι, πότισμα.

Η δική μας ανάρτηση δε στέκεται αυτή τη στιγμή στο ζήτημα των ναρκωτικών
και στην αντιμετώπισή του από την πολιτεία και την κοινωνία,
αλλά στην πρωτοβουλία των κατοίκων,
στη συλλογική προσπάθεια αντιμετώπισης ενός κοινού προβλήματος,
στην ενεργητική, τη θετική στάση, στη στάση αυτή που στέκεται στον αντίποδα της παθητικότητας και της αδιαφορίας.
Και στην κατεύθυνση αυτή,
της συλλογικής πρωτοβουλίας και των παρεμβάσεων και στο σχολικό χώρο,
θα θέλαμε να τοποθετούμε και τη δική μας παρουσία.
Τι λέτε;


Πρωτοδιαβάσαμε για την πρωτοβουλία που γέμισε παιδικές φωνές την πλατεία Εξαρχείων
στο Βήμα της Παρασκευής, 28 Μαΐου, απ’ όπου και η φωτογραφία,

(http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=334173&dt=28/05/2010)
και στην επιστολή του αρχιτέκτονα – μηχανικού Δ. Πολυχρονιάδη
στη Καθημερινή της Κυριακής, 31 Μαΐου.

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Σου έχω εμπιστοσύνη…..


Μάιος , Ιούνιος μήνeς εξετάσεων, απαράδεκτα μακρύ, κατά τη γνώμη μου, διάστημα, όπου οι έφηβοι – το ξεχνάμε ότι πρόκειται για εφήβους! – καλούνται να αξιολογηθούν ή και να διαγωνιστούν σε ζητήματα που «δουλεύτηκαν» στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.

Αυτή την περίοδο, αλλά και όλες τις άλλες, πάντα δηλαδή, θάπρεπε να μας απασχολούν ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ σημασίας ζητήματα, όπως η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ , η ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ, ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

Προτείνω να διαβάσουμε με προσοχή αποσπάσματα από το άρθρο

«Πώς θα προσφέρουμε στα παιδιά την ενθάρρυνση που χρειάζονται»
(όπως δημοσιεύτηκε στο http://www.alfavita.gr )
της Κατερίνας Τριανταφύλλου

….καλοί τρόποι για να ενθαρρύνουμε τα παιδιά είναι:

• Να εκφράζουμε εμπιστοσύνη στις κρίσεις και στις επιλογές τους, να ενισχύουμε τον αυτοσεβασμό τους και να τα βοηθούμε να τολμούν. «Μου αρέσει τρόπος που το χειρίστηκες», «Εμπιστεύομαι την κρίση σου», «Τι σκέφτεσαι να κάνεις για να λύσεις αυτό το πρόβλημα;», «Είμαι σίγουρη ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Αξίζει να δοκιμάσεις!»
• Να τα κατευθύνουμε αντί να τα ελέγχουμε και να δηλώνουμε παρόντες σε περίπτωση που θα μας χρειαστούν. «Μπορείς να μελετάς ένα κεφάλαιο κάθε μέρα. Αν κάποια στιγμή χρειαστείς να σου κρατήσω το βιβλίο, πες το μου».



• Να σεβόμαστε τις ατομικές διαφορές των παιδιών και να μην τα συγκρίνουμε με άλλους. Να αποφεύγουμε τις κριτικές και τις «ταμπέλες». «Η αδελφή σου είχε αριστεύσει στο μάθημα αυτό»,«Ήταν αναμενόμενο, πάντα είσαι απρόσεκτος».

• Να αναγνωρίζουμε και να επαινούμε κάθε μικρή προσπάθεια των παιδιών. «Σ’ ευχαριστώ, με βοήθησες πολύ στην επιλογή της διακόσμησης, φαίνεται ότι έχεις πολύ καλό γούστο». Δεν χρειάζεται απαραίτητα να ολοκληρωθεί η προσπάθεια ή να προκύψει άριστο αποτέλεσμα. «Είμαι σίγουρη ότι έμαθες πολλά από την προσπάθειά σου αυτή για το πτυχίο των αγγλικών και ότι θα τα χρησιμοποιήσεις αποτελεσματικά στην επόμενη εξέταση. Ποιες ελλείψεις διαπίστωσες ότι έχεις;». «Παρατηρώ ότι προοδεύεις». Εδώ χρειάζεται να επισημάνουμε ότι η ενθάρρυνση δεν ταυτίζεται με τον έπαινο. Ο έπαινος αποτελεί επιβράβευση μετά από ένα επίτευγμα, ενώ η ενθάρρυνση εκφράζει την εμπιστοσύνη προς το ίδιο το παιδί, ανεξαρτήτως επιτευγμάτων.


• Να επικεντρωνόμαστε στα θετικά σημεία τους, να εντοπίζουμε τα προτερήματά τους και να τους δείχνουμε ότι τα ελαττώματά τους μπορούν με κατάλληλο τρόπο να στραφούν σε προτερήματα. «Από μια πλευρά, το άγχος σου για τις εξετάσεις είναι θετικό, γιατί σε κάνει να προετοιμάζεσαι καλύτερα».



• Να ενδιαφερόμαστε για τα συναισθήματά τους και να τους το δείχνουμε. «Πώς νοιώθεις γι’ αυτό;», «Χαίρομαι που το ευχαριστήθηκες».
Όταν προβαίνουμε σε τέτοιες εκδηλώσεις ενθάρρυνσης του παιδιού, πρέπει να προσέχουμε να μην τις συμπληρώνουμε με φράσεις που επιδιώκουν την τελειότητα. Αυτό μπορεί να καταστρέψει τη θετική ατμόσφαιρα ενθάρρυνσης που σκοπεύουμε να δημιουργήσουμε και να φορτώσει το παιδί με ακόμη μεγαλύτερο άγχος. «Χαίρομαι που ευχαριστήθηκες τη συμμετοχή σου στους αγώνες και είχες τόσο καλή παρουσία. Άντε, στους επόμενους αγώνες περιμένουμε το χρυσό μετάλλιο!» «Παρατηρώ ότι προοδεύεις στα μαθηματικά. Στο επόμενο τρίμηνο μπορείς να πάρεις άριστα!».

Κατερίνα Τριανταφύλλου
εκπαιδευτικός, σύμβουλος σταδιοδρομίας,

ψυχοθεραπεύτρια
triadaf@otenet.gr

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Imagine all the people sharing all the world. Πολιτική, μουσική και...σχολείο.

Λίγες μέρες πριν αρχίσουν τα βάσανα των εξετάσεων ζήσαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων πολύ όμορφες στιγμές χάρη στα παιδιά και στους καθηγητές που τις Κυριακές του χειμώνα ετοίμαζαν την κεντρική εκδήλωση του προγράμματος
"Πολιτική και μουσική
από τη δεκαετία του '60 έως σήμερα"
Εκδήλωση προβληματισμού και ψυχαγωγίας που τη χαρήκαμε για πολλούς λόγους όλοι και που περιλάμβανε κυρίως θεατρικά και μουσικά δρώμενα, μέσα από τα οποία περνούσαν ιστορικά και πολιτικά γεγονότα μισού αιώνα.

Λίγες φωτογραφίες μόνο, για να μεταφέρουμε το ελάχιστο από την ατμόσφαιρα της εκδήλωσης, για την οργάνωση και την προετοιμασία της οποίας ελπίζουμε ότι οι πρωταγωνιστές, μέσα από τα σχόλια ή από επόμενη ανάρτηση θα μας γράψουν τις εντυπώσεις τους.

Όλο το team, όπως φαινόταν
να προβάλλεται στην οθόνη
από...
...την ομάδα τεχνικής υποστήριξης

Η...φράου Μαριέτεν φαίνεται να περνάει δύσκολες ώρες στο γραφείο
ανώτατου κρατικού στελέχους του ανατολικογερμανικού καθεστώτος

Στιγμές Bob Dylan.
Συγκίνηση και από τη μουσική και από το περιεχόμενο των στίχων
που ξεδιπλώνονταν, παράλληλα με το τραγούδι, στην οθόνη της αίθουσας.
Δυο πιτσιρίκια παίζουν μπάλα
προσπαθώντας να καταλάβουν τις πολιτικοινωνικές εξελίξεις
που συμβαίνουν στην εποχή τους...
...ενώ μια οικογένεια, το Μάη του '68 στο Παρίσι,
έχει τα δικά της προβλήματα,
προβλήματα που δημιουργούν οι νέες ιδέες στο κατεστημένο.
Το μπάσο της Ελένης και οι ηλεκτρικές κιθάρες
πετυχαίνουνμε τον καλύτερο τρόπο τη μουσική επένδυση της εκδήλωσης.
Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, Imagine, Give peace a chance,
I have seen the rain, Δυσδαιμόνα..
Η Αλεξία κρατάει το νήμα, να μη χανόμαστε..

Τσεχοσλοβακία. Η αθλήτρια Τσασλάφσκα,
των πολλών ολυμπιακών μεταλλίων,
σχεδιάζει με μια φίλη της
τον τρόπο με τον οποίο θα διαφθείρει τον...
...κύριο Παπαστ...εε..συγγνώμη,
τον ήδη διεφθαρμένο φιλοσοβιετικό
Υπουργό Αθλητισμού
της χώρας της!
Λίγο πιο πίσω η Λίζα
παίζει πλήκτρα, τραγουδάει, στηρίζει.

Κρίμα που δεν μπορεί να τη δει
ο τυφλός κι ανάπηρος από τον πόλεμο του Βιετνάμ
αμερικανός στρατιώτης
Η των τριών χρόνων έμπειρη στις σχολικές εκδηλώσεις Στέφη
τραγουδάει,
την ώρα που αισθανόμαστε με συγκίνηση
πως είναι σα να παραδίνει τη σκυτάλη στη ...νέα γενιά
( Κωνστανίνε, για σένα λέμε!)
...σκυτάλη που φαίνεται να παραλαμβάνει επάξια
από την αδελφή της και η μικρή Μαστρονικόλα

και σκυτάλη που δε λέει με τίποτα ( και καλά κάνει!)
να παραδώσει ο αναντικατάστατος Οφσέπ!

Η Εύα κι η Καλή μάς ετοιμάζουν
ια τις δυνατές στιγμές hip hop που θα ακολουθήσουν

Επί σκηνής, στο δεύτερο μέρος, οι φοβεροί ράπερς
μας ξεσηκώνουν όλους τραγουδώντας όχι μόνο το Παραμύθι και το

Σιγά μην κλάψω, του Αγγελάκα,
αλλά και τα Working class hero,
Ποτέ ξανά,
Πάμε (Guantanamo),
Άμαχος
κι ακόμα...
"Η δύναμή μας είναι η αγάπη",
ένα δικό τους τραγούδι,
γραμμένο ειδικά για την εκδήλωση αυτή!
Καθηγητές και παιδιά μαζί,
δέχονται το χειροκρότημα του ενθουσιασμένου κοινού.
Πάντα τέτοια, μικροί-μεγάλοι.
Ευχαριστούμε!
ΣΗΜ. Τη φοβερή ομάδα των παιδιών συντόνισαν οι καθηγητές
Κυριάκος Κιουγιουμτζόπουλος,
Γιώργος Παπασταμόπουλος,
Κωνσταντίνος Ορκόπουλος και
Λίλα Τρουλάκη.
Ας με συγχωρέσουν τα παιδιά που δε μου βρίσκεται πρόχειρη μια λίστα,
για να αναφέρω ένα προς ένα τα ονόματά τους.
Ούτως ή άλλως μέσα από τη συγκεκριμένη τους εμπειρία
φαντάζομαι πως θα ένιωσαν πως το σημαντικό είναι να συμμετέχει κανείς σε μια ομάδα
και να συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων της,
παρά να ξεχωρίζει απ' αυτή ικανοποιώντας ατομικές επιδιώξεις.

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Σχολείο, σχόλη, ασχολίες...


Μάλλον μας χρειαζότανε η σημερινή σχολική μέρα, να είναι έτσι όπως ήτανε..
Έπεσαν, πέφτουν πολύ βαριές οι τελευταίες μέρες. Η μείωση των αποδοχών, η ανασφάλεια που αίφνης σκέπασε τον ορίζοντα, τα μαύρα σύννεφα στην οικονομική και κοινωνική ζωή, το σοκ του θανάτου, η αίσθηση του αδιεξόδου…
Είπαμε να βρούμε το χρόνο να πάρουμε ανάσες, να βρεθούμε ανθρώπινα, να μιλήσουμε, να χαλαρώσουμε, να σκάσουμε λίγο χαμόγελο.
Θυμηθήκαμε τα παλιά: Περίπατος, όλο το σχολείο, στη γειτονιά μας, στην Εσπλανάδα, στην παραλία. Παιχνίδι, βόλτες, καφεδάκια, χαζολόγημα, ρεμβασμός.
Βγάλαμε και στον ήλιο τις μπαταρίες μας να φορτιστούν. Εξετάσεις έρχονται…

Για να δούμε τώρα τι λαβράκια έπιασε το φωτογραφικό μας ρεπορτάζ:


Την ώρα, λοιπόν, που ο εργασιομανής κ. διευθυντής μας
μελετούσε τον τρόπο που θα κάνει 40αρια τα τμήματα από Σεπτέμβρη...

οι καταπληκτικοί σκεϊτάδες του 6ου...


...έκαναν τα ακροβατικά τους,
( Δημήτρη, θάμπωσες το φακό!!)

λίγη προπονησούλα...


και δίδασκαν την τέχνη
σε ένα μαθητευόμενο μάγο

...ενώ η μικτή επιτροπή μαθητών - καθηγητών
αξιολογούσε τις επιδόσεις τους.
Η ομάδα μπάσκετ είχε τα δικά της...
( λείπουν κάποιες παίκτριες, αλλά η προπονήτρια
και η φορ κάνουν για πέντε - τουλάχιστον!)
Άλλοι λιάζονταν ή ρέμβαζαν...

... άλλοι σύσφιγγαν τις σχέσεις τους...

...άλλοι συζητούσαν ήρεμα ( συμβαίνει κι αυτό..) στη λιακάδα
[κουίζ: ποιος κρύβεται πίσω από τη μαύρη τσάντα;;;]

...άλλοι ετοιμάζονταν για την ποδηλατοπορεία της Κυριακής...
( Τζωρτζίνα, Σεμίνα, γέρνουμε λίγο ή μου φαίνεται;)


...άλλοι είχαν Χαρά μεγάλη
για τα κερατάκια που τους φυτρώναν...



...ενώ κάποιοι εργάτες της τέχνης και του πολιτισμού
είχαν μείνει στο σχολείο
για την πρόβα της εκδήλωσης της Δευτέρας.

( πρόβα είπα;;)

ναι, ναι, πρόβα για την εκδήλωση του προγράμματος
"Πολιτική και μουσική ...

...από δεκαετία του '60 μέχρι σήμερα".

Στο δε γραφείο του συλλόγου, απ' ό,τι πιστοποιούν τα αδιάψευστα φωτογραφικά μας τεκμήρια, έχει αρχίσει η πρότυπη αλληλοαξιολόγηση.
Όχι, παίζουμε!
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Στο Πασαλιμάνι για αεράκι ( δημιουργίας). Τα χαιρετίσματά μας στο 11ο Γυμνάσιο Πειραιά!


Η πληροφορία πως στο 11ο Γυμνάσιο Πειραιά, στο Πασαλιμάνι είχαν φτιάξει στην ταράτσα έναν κήπο, ήταν η αφορμή για να το επισκεφτούμε με την περιβαλλοντική μας ομάδα.
Για να…πάρουμε μαθήματα και για να τους απλώσουμε συγχαρητήριο χέρι.

Μπορεί σ' αυτό το ιστολόγιο μονότονα να επιμένουμε σε περιπτώσεις όπου η σχολική πραγματικότητα ανθίζει, αλλά … επιτρέψτε μας να συνεχίσουμε να το κάνουμε.
Όπου το γκρι σπάει σε χρώματα, όπου το μπετόν ραγίζει, σπάει, κι η φύση αποκτάει φωνή, όπου η μιζέρια δίνει τη θέση της στο χαμόγελο, η απάθεια στη συμμετοχικότητα, η απραξία στη δημιουργία. Όπου βλέπουμε λόγους να ακουμπάμε τις ελπίδες μας, σε εποχές που αυτό φαίνεται τόσο δύσκολο.




Το 11ο Γυμνάσιο Πειραιά είναι ασφυκτικά αγκαλιασμένο από την πυκνοχτισμένη γειτονιά του. Στην ανηφοριά της στενής οδού Σηραγγείου, οι κοινόχρηστοι χώροι του σχολείου έχουν δίπλα τους, πάνω τους σχεδόν, τις προσόψεις και τους ακάλυπτους των διπλανών πολυκατοικιών.
Πώς άνθισε τόση φύση, πώς οι μέσα κι έξω χώροι αυτού του "δύσκολου" αρχιτεκτονικά σχολείου έγιναν τόσο ευχάριστοι;
Η ίδια συνταγή, που δεν έχουμε καθόλου κουραστεί να συναντάμε σε πολλά σχολεία και να την επαναλαμβάνουμε: Κάποιοι καθηγητές που υπερβαίνουν την οριοθετημένη απ' την υπηρεσία περιοχή και δίνουν από το απόθεμα της ψυχής και του χρόνου τους,
μια διεύθυνση-εμπνευστής και συμπαραστάτης, παιδιά πρόθυμα να ανταποκριθούν στο κάλεσμα ανθρώπων που τους νιώθουν στο πλευρό τους κι από 'κει και πέρα
οργάνωση, δουλειά, μεράκι. Θα ξεπεραστούν τα προβλήματα. Θα ενοχληθούν οι υπηρεσίες, θα κινητοποιηθεί η κοινότητα, τα σχέδια θα αρχίσουν να αποδίδουν καρπούς.



Κάπως έτσι εδώ και χρόνια το 11ο Γυμνάσιο ξεκίνησε την προσπάθεια να αναβαθμίσει το χώρο του και κατ' επέκταση και τις εκπαιδευτικές του υπηρεσίες προς τους μαθητές.
Τόσο στο εσωτερικό του κτιρίου, λοιπόν, το οποίο έχει διακοσμηθεί
( μέχρι και ενυδρείο είδαμε στο ισόγειο..) και γεμίσει με πίνακες ανακοινώσεων που ζωντανεύουν το χώρο και επιβραβεύουν τις δραστηριότητες των μαθητών,
όσο και σε όλους τους εξωτερικούς χώρους, οι οποίοι έχουν γεμίσει με λουλούδια, πρασινάδες, μυριστικά, βότανα, ακόμα και παγκάκια και βρυσούλες, ο χώρος έχει μεταμορφωθεί και, φανταζόμαστε, και η σχολική καθημερινότητα.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στο προαύλιο κυμάτιζε η σημαία που δίνεται στα οικολογικά σχολεία.
Τα παιδιά, μας είπαν, δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία να ενταχθούν στην περιβαλλοντική ομάδα που επιμελείται του χώρου. Ε, δεν είναι και λίγα 60-70 παιδιά κάθε χρόνο!





Τα δικά μας συγχαρητήρια εύλογα και ποτέ αρκετά.
Στη διευθύντρια του σχολείου,
κ. Τερψιθέα Χατζημανώλη,
που ευγενικά μας καλοδέχθηκε και μας άφησε να αλωνίσουμε σε όλους τους χώρους του σχολείου, στην υπεύθυνη της περιβαλλοντικής ομάδας,
κ. Μαργαρίτα Θυμαρά
που μας αφιέρωσε το χρόνο της και πρόθυμα μας ξενάγησε στους χώρους,
λέγοντάς μας το ιστορικό και απαντώντας στις αρκετές ερωτήσεις μας, σε όλους όσους βρίσκονται πίσω απ' αυτό το αποτέλεσμα και δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε.
ΥΓ. Για την επίσκεψή μας αυτή δυο ακόμα ευχαριστώ.
Ένα στην υπεύθυνη της δικής μας περιβαλλοντικής ομάδας,
Γεωργία Καμαρινοπούλου,
που προετοίμασε και οργάνωσε την επίσκεψη,
αλλά και σε όλα τα παιδιά της περιβαλλοντικής μας ομάδας
που, όπως πάντα, ήταν υποδειγματικά
και μας έκαναν να καμαρώνουμε που τα συνοδεύουμε.