ΜΙΑ ΔΡΑΣΗ... ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΖΙ

 

   ΜΙΑ ΔΡΑΣΗ ... ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΖΙ

" Πριν από λίγες εβδομάδες είχα την ευκαιρία, μαζί με το σχολείο μου, να επισκεφτώ ένα σχολείο στο Μεταξουργείο, έναν χώρο όπου συνυπάρχουν παιδιά από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές θρησκείες και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Στόχος αυτής της επίσκεψης ήταν να γνωριστούμε, να επικοινωνήσουμε και κυρίως να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που «κουβαλούν» διαφορετικές εμπειρίες και βιώματα ζωής. Ήταν μια εμπειρία που φάνταζε αρχικά ως μια απλή σχολική δράση, όμως τελικά αποδείχθηκε κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ουσιαστικό.

   Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η στάση των παιδιών απέναντί μας με συγκίνησε. Μας υποδέχτηκαν με χαμόγελα, ευγένεια και μια ζεστασιά που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Δεν υπήρξε ούτε αμηχανία ούτε απόσταση. Αντίθετα, ένιωσα σαν να βρισκόμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που ήταν πραγματικά πρόθυμοι να μας γνωρίσουν. Παίξαμε όλοι μαζί πινγκ πονγκ και βόλει, γελάσαμε, μιλήσαμε και χορέψαμε παραδοσιακούς χορούς από διάφορους πολιτισμούς. Εκείνες τις στιγμές ένιωθα πως οι διαφορές δεν είχαν καμία σημασία. Υπήρχε μόνο χαρά, επικοινωνία και ανθρώπινη επαφή.

   Ωστόσο, πίσω από τη χαρά και τα χαμόγελα και την όμορφη ατμόσφαιρα, υπήρχαν ιστορίες που με άγγιξαν βαθιά. Συζητώντας με δύο παιδιά, έμαθα πως το ένα ζει εδώ και τρία χρόνια σε δομή φιλοξενίας μαζί με τον πατέρα του, ενώ το άλλο είχε φτάσει στην Ελλάδα χωρίς την οικογένειά του. Τη στιγμή που άκουγα τα λόγια τους, ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό. Για λίγα δευτερόλεπτα προσπάθησα να φανταστώ πώς θα ήταν να βρισκόμουν εγώ στη θέση τους. Να αφήνω πίσω την πατρίδα μου, το σπίτι μου, τους ανθρώπους που αγαπώ και να βρεθώ ξαφνικά μόνη μέσα σε έναν άγνωστο κόσμο. Η σκέψη αυτή με έκανε να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν παιδιά στην ηλικία μας που αναγκάστηκαν να μεγαλώσουν πολύ πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε. Κι όμως, παρά τις δυσκολίες και τις πληγές που ίσως υπάρχουν μέσα τους, αυτά τα παιδιά δεν έχασαν τη δύναμη να χαμογελούν. Μέσα στα μάτια τους δεν είδα μόνο δυσκολίες. Είδα δύναμη, αξιοπρέπεια, ελπίδα και μια βαθιά ανάγκη να ανήκουν κάπου.

   Από αυτή την εμπειρία, πέρα από τις όμορφες στιγμές, θα κρατήσω κι ένα μάθημα ζωής: ότι πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Ίσως τελικά η διαφορετικότητα να μην είναι αυτό που μας χωρίζει, αλλά αυτό που μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον και να γίνουμε πιο ανθρώπινοι."

   Αθανασία Καρακότα, μαθήτρια του Α1.

 

 

    "Είναι πολύ εντυπωσιακό πόσο μεγάλο είναι το χάσμα ανάμεσα στους εφήβους αυτής της γενιάς. Ο κάθε έφηβος αναζητά την προσωπικότητά του πλέον μέσω του διαδικτύου, καταλήγοντας συχνά αποξενωμένος, αδιάφορος και εσωστρεφής. Ίσως αυτό να μην οφείλεται μόνο στην τεχνολογία, αλλά και στη σταδιακή απομάκρυνση από την παράδοση, δηλαδή από όλα αυτά που μας ενώνουν και ταυτόχρονα μας διαφοροποιούν.

   Το σχολείο αποτελεί την πρώτη επαφή του ανθρώπου με το κοινωνικό περιβάλλον. Είναι ένας χώρος κοινωνικοποίησης και ελεύθερης έκφρασης. Όμως, δεν παύω να ανησυχώ για το πώς θα αντιμετωπιστεί η προέλευσή μου από τους συνομήλικούς μου σήμερα.

   Η επίσκεψη στο 42^ο ΓΕΛ Αθηνών υπήρξε μια πολύ ευχάριστη εμπειρία και ίσως μια συνάντηση που κρίνεται απαραίτητο να επαναλαμβάνεται συχνά για την αλληλεπίδραση των σχολείων μεταξύ τους. Ποτέ μου δεν πίστευα πως τα παιδιά της σημερινής εποχής έχουν την ικανότητα να δείξουν τέτοια κατανόηση και σεβασμό απέναντι στις διαφορετικές παραδόσεις και αντιλήψεις. Διαπιστώνω πως, ενώ στα υπόλοιπα σχολεία η διαφορετικότητα τείνει να απομακρύνει τους ανθρώπους, στο συγκεκριμένο σχολείο τους ενώνει ακόμη πιο σφιχτά.

   Κάθε παιδί κουβαλά τη δική του ιστορία, τις δικές του δυσκολίες και τα δικά του βιώματα. Σε αντίθεση με άλλα περιβάλλοντα, όπου όλοι προσπαθούμε αναγκαστικά να προσαρμοστούμε, οι έφηβοι εδώ βρίσκουν τα «κοινά διαφορετικά» τους. Ο χορός, η μουσική και το φαγητό τους διασυνδέουν με την παράδοση, εντείνοντας την αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό.

   Η αγαθότητα μιας απλής γνωριμίας με κάνει να νιώθω πως ανήκω κάπου. Ανήκω ανάμεσα σε εσάς, που αποδέχεστε την προέλευσή σας, σέβεστε την καταγωγή των άλλων και επικοινωνείτε βαθύτερα με τα ουσιώδη στοιχεία που μας καθιστούν εφήβους αυτής της γενιάς.

   Δεν παύω, όμως, να αναρρωτιέμαι: γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και στα δικά μας σχολεία;  Γιατί νιώθουμε την ανάγκη να προσαρμοζόμαστε συνεχώς στα θέλω των άλλων; Γιατί να κρυβόμαστε και να μη δείχνουμε ότι διαφέρουμε;

   Στο σχολείο σας επικρατεί το πιο ευχάριστο κλίμα, μια ζεστή αγκαλιά και μια ανάγκη να αναδειχθεί ο πολιτισμικός σας πλούτος. Διότι τελικά αυτό είναι το σημαντικότερο: να μας ενώνουν όλα αυτά που μας κάνουν τόσο διαφορετικούς..."

   Αναστασία Σαμψωνίδου, μαθήτρια του Α4