Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2021

Δεν κιότεψα, δεν λύγισα....

 Βουνά σας χαιρετώ

1973

Βουνά, βουνά σας χαιρετώ

φεύγω για μακριά

για ταξίδι μεγάλο

δίχως πηγαιμό, δίχως γυρισμό.

Βουνά, βουνά σας χαιρετώ

φεύγω για μακριά.

 

Δεν κιότεψα, δεν λύγισα

και τη ζωή αψήφησα.

 

Μονάχα μια καρδιά πονώ

μόνο μια καρδιά

αυτή μόνο θα νοιώσει

το σκληρό καημό απ’ το χωρισμό

μονάχα μια καρδιά πονώ

μόνο μια καρδιά.

 

Δεν κιότεψα, δεν λύγισα

και τη ζωή αψήφησα.


 

      Από την ιστορική συναυλία στο στάδιο  Καραϊσκάκη, το 1974, μετά την πτώση της χούντας


                                                                               Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης 


Δευτέρα, 10 Μαΐου 2021

"Τι θέλουν οι έφηβοι να ξέρουμε γι΄αυτούς??"

Την Τετάρτη 31/3 /2021, μέσα στην καραντίνα, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος οργάνωσε μια διαδικτυακή συζήτηση από εφήβους για εφήβους.

https://www.snfdialogues.org/el/ekdiloseis/generation-z-ti-theloun-oi-efiboi-na-kseroume-gia-aytous/

Έντεκα νέοι από 15 έως 18 ετών, από τα μεγάλα αστικά κέντρα μέχρι τα πιο ακριτικά χωριά της Ελλάδας, οι οποίοι συμμετέχουν στο πρόγραμμα της αστικής, μη κερδοσκοπικής εταιρείας Tipping Point, που βοηθά μαθητές και φοιτητές να διασυνδεθούν με ανθρώπους-πρότυπα ή αλλιώς «μέντορες», έγιναν οι ομιλητές της 41ης συζήτησης των ΔΙΑΛΟΓΩΝ και μίλησαν για όλα όσα πιστεύουν πως πρέπει να ξέρουμε για αυτούς.

Εκπροσωπώντας το σχολείο μας έλαβε μέρος η μαθήτρια της Α΄ Λυκείου, Ευαγγελία Ηλιόγλου που μας περιγράφει την εμπειρία της: 

 Πριν μερικές εβδομάδες έλαβα μέρος σε ένα
πρόγραμμα των ‘διαλόγων’ που διοργάνωνε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με κεντρική θεματολογία ‘Τι θέλουν να μας πουν οι έφηβοι’. 

         Ομολογώ πως ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία, διότι μας δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσουμε απρόσκοπτα τις ιδέες μας, τους προβληματισμούς μας και τις απόψεις μας για καίρια ζητήματα.

 Συζητήσαμε για το πώς νιώθουμε αυτή την περίοδο που η καθημερινότητα όλων των ανθρώπων έχει αλλάξει ριζικά, για τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η τηλεκπαίδευση, για τους μελλοντικούς μας στόχους και, γενικότερα, για την κοινωνία στην οποία μεγαλώνουμε. 

        Μου άρεσε, επίσης, το γεγονός ότι το πρόγραμμα αυτό μεταδίδονταν ζωντανά και έτσι μπορούσε ο καθένας που το παρακολουθούσε να θέσει κάποια ερωτήματα ή και να αφήσει το σχόλιό του. Πιστεύω πως ήταν αρκετά εποικοδομητικό, αφού έπρεπε να ακούμε τις απόψεις των άλλων συνομήλικων συνομιλητών μας. Με αυτόν τον τρόπο εξασκηθήκαμε στην επιχειρηματολογία και στον δημοκρατικό διάλογο.

            Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία και εάν μου δίνονταν ξανά η ευκαιρία θα συμμετείχα δίχως δεύτερη σκέψη. "

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τους ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ στο link:

https://www.snfdialogues.org/el/ekdiloseis/generation-z-ti-theloun-oi-efiboi-na-kseroume-gia-aytous/

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2021

 ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ  ... ΣΥΓΓΡΑΦΟΥΝ

 . . . με αφορμή τη  συμμετοχή  τους στον  Λογοτεχνικό  διαγωνισμό "Μένοντας στο σπίτι" που   διοργάνωσε το 4ο ΠΕΚΕΣ Αττικής

           Σε δύσκολες συνθήκες οι μαθητές αντιστέκονται και  δημιουργούν...

 

ΟΙ 7 ΝΟΤΕΣ

         του  Ιωάννη Νικολάου  Μπράζιου 

   7 νότες! 7 τόσο δα μικρά σημαδάκια, που χωράν σε πέντε μόλις γραμμές και όμως γεμίζουν ολόκληρη την ψυχή του ανθρώπου. Και πιο πολύ ακόμη. Γεμίζουν ολόκληρο το σύμπαν. 7 νότες λοιπόν, στάθηκαν οι σύμμαχοί μου στην πρώτη εκείνη έξοδο έπειτα από την επιβολή των μέτρων. Και είναι αλήθεια, πως άργησε πολύ ετούτη η στιγμή. Μα δεν μπορούσα και αλλιώς. Ο ήλιος σαν να μην χαμογελούσε πια ,σαν να έκρυψε το πρόσωπό του . Σαν να καταχωνιάστηκε στα σύννεφα όπως και εμείς στα σπίτια μας.

    Με 2 ακουστικά, λίγη μουσική και ανανεωμένο κέφι ξεκίνησα να τρέχω. Με όλη μου την δύναμη, με όλη την ψυχή μου. Άφηνα πίσω τους ανθρώπους, ούτε που σκεφτόμουν τίποτα. Έβλεπα μονάχα εμπρός μου . Πιστεύω ήταν τέτοια η ανάγκη για να κάνω κάτι το διαφορετικό, που αν δεν κουραζόμουν, μέχρι και σήμερα θα έτρεχα. Όμως ήταν για καλό το πρώτο εκείνο σταμάτημα. Καθάρισε ο νους και η καρδία, μάζεψα πάλι τις δυνάμεις μου, ξεχύθηκα για την θάλασσα . Αχ αυτή η θάλασσα, που σαν από την μοίρα είναι δεμένος ο τόπος μας. Πάντοτε την αγαπούσα. Μα πιο γαλήνια , πιο όμορφη , πιο μαγευτική, πιο τέλεια δεν μου φάνηκε ποτέ. Φαίνεται πως το κλείσιμο εκείνο στους τέσσερις τοίχους για τόσο καιρό, έκανε το θαύμα του. Άρχισα να αγαπώ πιο πολύ την φύση, να νιώθω πιο κοντά της να γίνομαι ένα και το αυτό μαζί της. Θαρρώ όμως πως έτσι θα γίνει και με τους ανθρώπους μας, σαν ξαναϊδωθούμε . Γιατί είναι γνωστό, σαν νομοτέλεια θα έλεγε κανείς τη φύσης, πως όσο πιο πολύ στερείσαι κάτι τόσο πιο πολύ το επιθυμείς, τόσο πιο πολύ το αποζητάς. Και το αντίστροφο βέβαια. Και το πιο σπουδαίο ξεφτίζει σαν έρθει ο κορεσμός! Για αυτό λοιπόν το λόγο , σας εκλιπαρώ, μαζί και τον εαυτό μου, να μην αφήσουμε την ξεδιάντροπη ρουτίνα να μας διαβρώσει, να μην ξεχνάμε την αξία του κόσμου μας, της φύσης μας και πάνω από όλα των κοινωνικών μας σχέσεων! Είναι ο πλούτος μας. Και όπως έλεγε και ο Σωκράτης, όλα τα διαμάντια και τα χρυσάφια του κόσμου, δεν αξίζουν όσο αξίζει ένας αληθινός φίλος. ΈΝΑΣ! Είναι χρέος μας , επομένως, να βγούμε πιο δυνατοί, πιο ανθρώπινοι από αυτή την κατάσταση. Τόσο καιρό παραπονιόμουν, για τον λίγο ελεύθερό μου χρόνο, αλλά τώρα καταλαβαίνω βαθιά , πως η πιο μεγάλη, η πιο οδυνηρή, η πιο απάνθρωπη συνέπεια του αλλόκοτου τρόπου αυτού ζωής και παραγωγής των αγαθών είναι η βαθιά αλλοτρίωση του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο. Η κοινωνική αυτή ΄΄προσταγή΄΄ που υπαγορεύει να είσαι κατά κύριο λόγο ένα μονάχα πράγμα , είναι ίσως η πιο βαριά αλυσίδα που κρατά τον άνθρωπό μακριά από την εξέλιξή του. Ας την σπάσουμε….. 

    Τέτοια λοιπόν σκεφτόμουν και άλλα πολλά και αρμένιζε ο νους στα πελάγη της θαλάσσης. Θαρρείς πως έσπασε το μικρό ετούτο δέλτα, ξανοίχτηκε στις 7 τις θάλασσες, στων ωκεανών τα βάθη και γύρευε τόπους μακρινούς, που θα ικανοποιούσαν τα κρυφά του πάθη. Από εκείνα, πιο ψηλά από όλα έστεκε ο ένας ,ο μοναδικός , ο υιός της Αφροδίτης καθώς λένε, ο έρωτας. Μα εμένα τούτος εδώ ο μύθος καθόλου δεν μου αρέσει, παρά ο άλλος, εκείνος που τον κάνει υιό του ΄Πόρου και της Πενίας , για αυτό και απανταχού της γης, μήτε πλούσιος, μήτε φτωχός κανείς να τον νικήσει δεν μπορεί. Τι παιχνίδια παίζει λοιπόν η αιώνια χορεύτρα τύχη; Σε αυτές ακριβώς τις σκέψεις πέρασε από εμπρός μου ένα ζευγαράκι. Τόσο ευτυχισμένο , τόσο χαρούμενο.Κάτι της έλεγε αυτός, χαμογελούσε εκείνη . Σε λίγο αγκαλιάστηκαν , φιλήθηκαν και χάθηκαν από το ορατό μου πεδίο. Μα στης λήθης το αλώνι δεν πρόκειται ποτέ να πάνε. Τόσο, μα τόσο δύσκολο να φυλακίσεις την προαιώνια ετούτη δύναμη . Πόσο μάλλον στους νέους. Τώρα που βασιλεύει η άνοιξη, που αρχίζει και πάλι το πανηγύρι της ζωής. Που χαίρεται η φύση όλη για το αντάμωμα της Δήμητρας με την αγαπημένη κόρη της….

    Άρχισε να σουρουπώνει και έπρεπε επιτέλους να γυρίσω πίσω στο σπίτι. Ποιος την ξέρει την ανησυχία της μάνας, εκτός από την ίδια ; Κανείς. Για αυτό και εγώ επέλεξα τον σύντομο τον δρόμο. Τον δρόμο του τρεχάματος. Μα δεν ήταν μονάχα σύντομος, ήταν και αγαπημένος. Γιατί ήταν ανήφορος. Το πιο ακριβό ,ίσως, δώρο του μέγα Κρητικού. Το σύμβολο του αέναου αγώνα, της εξέλιξης. Της μετατόπισης του στόχου. Του χρέους. Σήκωσα ψηλά, περήφανα το κεφάλι και κοίταξα τον ουρανό ως εκεί που έφτανε το βλέμμα. Και σε όλη του την ΄΄επικράτεια΄΄ μονάχα ένα σύννεφο παρατήρησα και ήταν σαν να μου χαμογελούσε. Έχω υπάρξει πιο ευτυχής , πιο δυνατός, μα πιο ελεύθερος ποτέ μου δεν αισθάνθηκα. Ένιωθα να βγάζουν φτερά τα πόδια να πετάξουν και αν δεν ήμουν υπέρμαχος του ρεαλισμού, πιστός στρατιώτης στης λογικής το στράτευμα , θα ορκιζόμουν πως λίγο απείχα από το να πετάξω. Για πότε τελείωσε ο ανήφορος και η διαδρομή ούτε που το κατάλαβα… 

  Το τέλος έφτασε, μα πριν ανέβω στο σπιτικό κοίταξα όλο χαρά το αγαπημένο μου σχολείο. Έκλεισα τα μάτια, ονειρεύτηκα. Οι δρόμοι άνοιγαν, τα σχολεία άνοιγαν, τα σπίτια , τα μαγαζιά. Οι άνθρωποι ξεχύνονταν στους δρόμους , χόρευαν, γελούσαν. Το χαιρόταν η ψυχή τους. Αγκαλιάζονταν. Φίλοι και συγγενείς ξαναβλέπονταν. Η ζωή ξεκινούσε πάλι! Μα τίποτα δεν άλλαξε, γιατί με τα σχολεία και τους δρόμους , δεν άνοιξαν, δεν πλάτυναν οι καρδιές των ανθρώπων. Δεν πέθαιναν ο ένας για τον άλλον!!! Ήταν κιόλας νεκροί, όπως θα έλεγε ο ποιητής. Άνοιξα γρήγορα τα μάτια και ένιωσα ολόκληρο το σώμα μου να τρέμει. Μα δεν ήξερα, ήταν άραγε ο φόβος που ’φερνε ένα τέτοιο ρίγος ή μήπως ο θυμός. Δεν έχει σημασία. Εκείνο που πραγματικά έχει είναι να μην επιτρέψουμε ξανά έναν τέτοιο κόσμο. Ένα κόσμο εκμετάλλευσης, αδικίας και βαθιάς αδιαφορίας για τον συνάνθρωπο. Ας μην δώσουμε τόπο σε έναν κόσμο ίδιο με το χθες, γιατί είναι θλιβερό παρά το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο να μην καταλαβαίνουμε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι. Ας αδελφωθούμε , ας ονειρευτούμε. Ας αλλάξουμε τον κόσμο. Μα για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς και για να γίνει αυτό πρέπει να βρούμε, αλλά και να δημιουργήσουμε τον εαυτό μας. Κάποιος θα το κάνει με την πολιτική, την επιστήμη αλλά ίσως κάποιος άλλος με τις 7 τις νότες!!!


Οι «Άγγελοι» του Γιάννη Γαΐτη


  Η  υπέροχη πρωτοβουλία του 4ου ΠΕΚΕΣ  αποτυπώνεται σε μια εξίσου υπέροχη έκδοση!Η έκδοση έγινε με ευθύνη των Συντονιστών Εκπ. Έργου φιλολόγων (Γιούλης Χρονοπούλου, Νίκου Λινάρδου), επιμέλεια και επιλογή εικαστικών έργων από τη Γιούλη Χρονοπούλου και με τη σημαντική τεχνική υποστήριξη του Κώστα Θεριανού, Για την έκδοση στον παρακάτω σύνδεσμο: https://blogs.sch.gr/.../%CE%AD%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83...

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2021

2021, βαθιά ανάσα και ....ξεκινάμε!

 | Αλμπέρ Καμύ | 7 Νοεμβρίου 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960 |

Όμως στην άκρη αυτής της σκιάς είναι αναπόφευκτο να υπάρχει ένα φως,


που το μαντεύουμε κιόλας
και δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε παρά
να αγωνιστούμε για να συνεχίσει να υπάρχει.
Πέρα από τον μηδενισμό, όλοι μας, ανάμεσα στα ερείπια,
προετοιμάζουμε μια αναγέννηση. Αλλά λίγοι το ξέρουν.
| Ο επαναστατημένος άνθρωπος |
μτφρ.: Νίκη Καρακίτσου - Ντουζέ & Μαρία Κασαμπάλογλου - Ρομπλέν | εκδόσεις Πατάκη |

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2020


 
Κώστα Μαλάμου, «Η πρώτη επέτειος», 1975, λάδι.

Αθήνα 17 Νοεμβρίου 1973.

Βαρειά σιωπή, διάτρητη απ’ τους πυροβολισμούς,
πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι-
ποιος θα πει : περιμένω απ’ το μέσα μαύρο;
Μικροί σκοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια
μ΄ έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο
κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί,
και το μοναχικό σκυλί στ’ αποκλεισμένα προάστια
ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω
απ’ τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη
στις λεωφόρους.
Πάνω απ’ τα τανκς, μέσα στους σκόρπιους πυροβολισμούς
πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;
Γιάννης Ρίτσος.


Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

Ιστορίες της Παρασκευής και ...ένα βραβείο

Είναι Σεπτέμβρης του 2019...

Η τέχνη της ρητορικής και του ορθού λόγου γίνεται το επίκεντρο των συναντήσεων μας κάθε Παρασκευή μεσημέρι στο σχολείο. Παίζουμε, διαβάζουμε, αυτοσχεδιάζουμε, παρουσιάζουμε τις απόψεις μας, βγάζουμε λόγους και παίρνουμε μέρος σε ομαδικά debates. Παράλληλα προετοιμαζόμαστε στα ρητορικά αγωνίσματα με απώτερο στόχο να λάβουμε μέρος σε Ρητορικούς Αγώνες. 

Τη χρονιά αυτή στον Όμιλο Ρητορικής έχει ενταχθεί ένα νέο, καινοτόμο ευρωπαϊκό πρόγραμμα που ονομάζεται ODYSSEY (Oxford Debates για Νέους στην Εκπαίδευση των Φυσικών Επιστημών). Επιδιώκει να αναπτύξει τις επιχειρηματολογικές δεξιότητες και να ενισχύσει το ενδιαφέρον των μαθητών αναφορικά με θέματα STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) μέσα από τη διοργάνωση αγώνων αντιλογίας (debates) πάνω σε επιστημονικά ζητήματα. Το πρόγραμμα ODYSSEY χρηματοδοτείται από την ευρωπαϊκή επιτροπή των προγραμμάτων Erasmus+ programme και ολοκληρώνεται με Αγώνα Αντιλογίας του νομού Αττικής.  Συντονιστικός φορέας του προγράμματος είναι το Ινστιτούτο Γεωφυσικής της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (Institute of Geophysics, PAS) στη Βαρσοβία (Πολωνία).

Οργανώνονται debates πάνω σε θεματικές όπως "ανανεώσιμες πηγές ενέργειας", " η ανθρωπότητα επενδύει στην εξερεύνηση του διαστήματος", "πώς επιδρά η βιοτεχνολογία στην υγεία του ανθρώπου", "νανοτεχνολογία"και  "επικοινωνία με ασύρματα δίκτυα". Οι μαθητές και οι μαθήτριες επιχειρηματολογούν πάνω σε θέματα επιστήμης. 

Επιστέγασμα όλων αυτών οι Αγώνες που διοργανώθηκαν διαδικτυακά (λόγω covid19) 

στις 10 Ιουνίου 2020!  

Και η 2η θέση είναι γεγονός για το σχολείο μας! 

Το ραντεβού μας είναι τώρα για τον τελικό.








Αυτά τα φοβερά παιδιά τα έδωσαν όλα με σοβαρότητα και πάθος:
Παναγιώτης Βατσάκης
Μαριαλένα Ιγνατιάδου
Δημήτρης Μπολτσής
Νικολέτα Ντρέτσα
Αργυρώ Παπατζελάκη
Άννα Σαντοριναίου

Υπεύθυνες καθηγήτριες:    Αργυρώ Βαγιατίδου (Αγγλικών)

Στέλλα Χριστοπούλου (Χημικός)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ



στο
Ινστιτούτο Ρητορικών και Επικοινωνιακών Σπουδών Ελλάδας (Ι.Ρ.Ε.Σ.Ε.), που οργάνωσε το project,

 ιδιαίτερα στην Πρόεδρό του  Φωτεινή Εγγλέζου, για την στήριξη και .....υποστήριξη αυτή τη δύσκολη χρονιά, στους ανθρώπους που εκπόνησαν το πολύ αξιόλογο υλικό και επιμόρφωσαν τους εκπαιδευτικούς.