Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Εντροπία #19

"Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα"

Για άλλη μια φορά βρέθηκα να τραβάω τα χαλινάρια της οργής μου....

Αλλά δεν θα σας κάνω την χάρη !
Δεν θα σας δώσω την οργή μου !
Και δεν θα σας την δώσω γιατί ούτε αυτή δεν σας αξίζει !

Ήθελα να αρχίσω το κείμενο με στίχους από άλλο τραγούδι , όμως οι λέξεις σας σοκάρουν - δεν σας σοκάρουν όμως οι πράξεις - και έτσι το απέφυγα ...

Αναλογίζομαι πόσες φορές οι καθηγητές έχουν αντιδράσει όταν τους πειράξουν τον μισθό και τα εργασιακά τους δικαιώματα...
Πόσοι είναι οι καθηγητές και οι καθηγήτριες που το παίζουν επαναστάτες ...

Πόσοι είναι εκείνοι οι "αγωνιστές" που αντιδρούν , απεργούν , διαδηλώνουν , φωνάζουν όταν οι εκάστοτε κυβερνήσεις τους μειώνουν τις απολαβές ....

Σήμερα δόθηκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες του " ανθρώπου " που διατηρούσε κυλικείο σε σχολείο και παρενοχλούσε κοριτσάκια με αντάλλαγμα μια πορτοκαλάδα....

Και ρωτάω , αξιότιμοι κύριοι καθηγητές , ποιος από εσάς αντέδρασε ?

Από την ώρα που έγινε γνωστό το γεγονός και ο " άνθρωπος " αυτός παραδέχθηκε τα όσα έκανε ποιος από εσάς τους "αγωνιστές" αντέδρασε ?

Αλλά γιατί να το κάνετε , δεν πείραξε τα χρήματά σας , μόνο τις ψυχές των μικρών παιδιών κατέστρεψε !

Τι σόι επαναστάτες θα ήσασταν  αν αντιδρούσατε και για πράγματα που δεν έχουν σχέση με τα λεφτά σας... 

 Δεν γίνεται εσείς, ολόκληροι δημόσιοι υπάλληλοι της εκπαίδευσης , να ασχοληθείτε με τέτοια μικρά και ασήμαντα πράγματα !!

Εξάλλου για εσάς σημαντικά είναι μονό τα λεφτά , τα παιδάκια να πάνε να πνιγούν !!!

Έτσι δεν είναι ?

Η δουλίτσα σας να γίνεται !
Δεν θα ασχοληθείτε εσείς με αυτά!
Εσείς έχετε άλλα προβλήματα να ασχοληθείτε !!!

Και αν πότε αναρωτηθείτε ,αξιότιμοι κύριοι καθηγητές , γιατί έχουμε την κοινωνία που έχουμε σκεφτείτε ότι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες διαμόρφωσης του χαρακτήρα του ανθρώπου είστε εσείς οι ίδιοι !
Αν το σκεφτείτε αυτό θα καταλάβετε γιατί έχουμε την κοινωνία που έχουμε !!!

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

   Πάμε  θέατρο; 



     Την  Τρίτη  θα  μας  δοθεί  η  ευκαιρία να  παρακολουθήσουμε  μια  ιδιαίτερη  θεατρική παράσταση  στη  Στέγη  Γραμμάτων και Τεχνών.  Το κείμενο  που ακολουθεί είναι μια  κριτική  της  παράστασης  ,που  δημοσιεύτηκε  στην « Καθημερινή» και  θα  μας βοηθήσει  να  κατανοήσουμε το   τολμηρό θεατρικό εγχείρημα !


http://www.kathimerini.gr/


«Μισαλλοδοξία» δίχως λόγια


Θέατρο χωρίς λόγο; Αν αποδεχθούμε ότι οι τέχνες επικοινωνούν διαρκώς και είναι ένα πεδίο αναζήτησης, ναι. Θέατρο χωρίς λόγο και διαλόγους. Οπως η παράσταση που έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη το βράδυ στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση: «Μισαλλοδοξία» ο τίτλος της, και αντλεί την έμπνευσή της από την κλασική ταινία του βωβού κινηματογράφου του 1916 που υπέγραψε ο D.W. Griffith. Μια παράσταση χωρίς λόγια. Μόνο οι ήχοι κάποιων κινήσεων ακούγονται: ο θόρυβος ενός μολυβιού πάνω στο χαρτί, τα κουταλάκια που ανακατεύουν το τσάι, ο ήχος που κάνουν τα χείλη καθώς ρουφούν. Οι μόνοι ανθρώπινοι ήχοι είναι τα επιφωνήματα και μάλιστα αυτά που συνοδεύουν αρνητικές στιγμές: φόβο, έκπληξη, οδύνη, πόνο. Οσο για την ιστορία, την παρακολουθούσαμε από τους υπέρτιτλους, που έπαιζαν τον ρόλο των μικρών καρέ που βλέπαμε και στις ταινίες του βωβού κινηματογράφου.

Οσο περνούσε η ώρα και συνεχιζόταν το στόρι αναρωτιόμουν: μου λείπει ο λόγος; Θα ήθελα να μιλάνε οι ηθοποιοί; Η ευχάριστη έκπληξη αυτού του ιδιαίτερου εγχειρήματος είναι ότι, χωρίς λόγο, χωρίς λόγια –μόνο με τη γλώσσα του σώματος και τη σημαντικότατη βοήθεια της εξαιρετικής μουσικής του Θοδωρή Αμπαζή– οι συντελεστές της παράστασης κατάφεραν να μεταδώσουν και την ιστορία και τα συναισθήματα των ηρώων. Μέσω των εικόνων, των εικονοποιήσεων, των εκφράσεων, των κινήσεων και των ελάχιστων ήχων. Είδαμε ανθρώπους να ξεριζώνονται και να κοιμούνται στις πλατείες. Και σ’ εκείνο το σημείο ο υπεριτιτλισμός έγραφε: «Αντέχοντας τη νύχτα»· είδαμε διπρόσωπες συμπεριφορές από τα «καθωσπρέπει» μέλη της κοινωνίας· είδαμε συμπεριφορές ζήλιας, υποκόσμου, διεκδίκησης, ταπείνωσης, απελπισίας, έρωτα, τρυφερότητας, πόνου και αξιοπρέπειας. Οπως η σκηνή που ο πατέρας της ιστορίας (Νίκος Χατζόπουλος) βγάζει τα παπούτσια του πριν δώσει οικειοθελώς τέλος στη ζωή του...

Η νεαρή Ιώ Βουλγαράκη υπογράφει το παράτολμο αυτό θεατρικό εγχείρημα, και οπωσδήποτε στα συν της είναι ότι δεν διστάζει να ρισκάρει. Σε μία παράσταση που ήθελε να είναι θέατρο και ακουμπούσε απολύτως στον βωβό κινηματογράφο, μεταδόθηκε όλο το συναίσθημα που μεταδίδει ο θεατρικός λόγος. Κι αυτό βάζει στην άκρη τις όποιες ατέλειες του εγχειρήματος. Οσο για την έκπληξη του εντυπωσιακού φινάλε, επειδή είναι έκπληξη, δεν θα σας την αποκαλύψουμε.


www.youtube.com/watch?v=WyeqRVKHzNA

 


ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΗΝ  ΤΕΧΝΗ  !
ΛΕΜΕ ΝΑΙ  ΣΤΟΝ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ !



Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο ..... (μέρος Ι)



Όταν οι εργασίες στην τάξη αποκαλύπτουν , διδάσκουν , δίνουν ανάσες ....
Κείμενο του μαθητή της Α΄Λυκείου Γιάννη Αρτέμη, με αφορμή εργασία που ανέθεσε
 η κ. Άννα Ζωγάκη:

"Θέλω να ζήσω σε ένα κόσμο που θα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω και δεν θα υπάρχει κανείς να κατακρίνει τις πράξεις μου και  τις επιλογές μου. 
Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο που θα υπάρχει παντού ευτυχία, δεν θα υπάρχουν αρρώστιες ούτε δυσκολίες και ο καθένας θα είναι ευτυχισμένος κάνοντας αυτό που  τον κάνει ευτυχισμένο. 
Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο που όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι στις αστικές τάξεις και έχουν τα ίδια διακαιώματα.



Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο  που δεν θα υπάρχουν φτωχοί και άστεγοι. Όλοι θα έχουν τα απαραίτητα και με το παραπάνω, 
Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο στον οποίο κανείς δεν θα στερείται την προσωπική του ευχαρίστηση λόγω των οικονομικών δυσκολιών και θα περνάει καλά γιατί το αξίζει. 
Θέλω να ζήσω καλά σε έναν κόσμο που όλοι οι λαοί ανεξάρτητα από χρώμα , θρησκεία και κουλτούρα ζουν μαζί αρμονικά χωρίς να πολεμούν ο ένας τον άλλον.



Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο που δεν υπάρχουν παιδιά τα οποία είναι απομονωμένα, απελπισμένα  και μόνα τους, όλα θα είναι ευτυχισμένα και θα χαίρονται την παιδική τους ηλικία. 
Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο  που δεν θα υπάρχουν αδικίες λόγω γνωριμιών και ο καθένας θα παίρνει ό,τι με πολλή προσπάθεια καταφέρει να διεκδικήσει.
Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο  που δεν θα υπάρχουν ψέματα και υποκρισίες.
Γενικά 
θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο 
που θα ζω και δεν θα επιβιώνω". 

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Να σας συστήσουμε..

 του  Διονύση Μάνεση
https://vimeo.com/tag:silvia+perez+cruz
      " Sílvia Perez Cruz. Eτών 33, μεγάλωσε στο Palafrugell, ένα  χωριό άσημο της Καταλωνίας
Το πρώτο κομμάτι που άκουσα ήταν αυτό:https://www.youtube.com/watch?v=k7KmM8cwiZM Λίγο τζαζ, λίγο φλαμένκο, μια εκφραστικότητα πολύ βαθιά, σωματική σχεδόν, και στο τέλος η αίσθηση ότι αυτό το σκοπό κάπου τον ήξερα. Δεν άργησα να θυμηθώ ότι ήταν το πολύ παλιό «άει, γαρούφαλλό μου», που θεωρούσα αυθαίρετα ότι θα ήταν κάποιο τραγούδι του Χουλιαρά, είτε κάποιο διασκευασμένο δημοτικό ελληνικό.
            Μου έκανε εντύπωση. Πού το βρήκε, η μικρή καταλανή; Πάλι γκουγκλ, πάλι γιουτιούμπ, πάλι έκπληξη: Το τραγούδι όχι μόνο δεν είναι ελληνικό, αλλά είναι το εμβληματικότερο ίσως του ισπανικού εμφυλίου, με τίτλο “ gallo rojo”, o κόκκινος κόκκορας, που τα βάζει με τον gallo negro, το φασίστα και λοιπά και λοιπά. Αλλά και τι διασκευή!
            Κάπως έτσι άρχισε το ταξίδι κι ο έρωτας με τη Sílvia, που επιφύλασσε πάντως κι άλλες εκπλήξεις. Ας πούμε: Ακούω το https://www.youtube.com/watch?v=vx5CW0Vyvi8 και παθαίνω περίπου το ίδιο: « πού το ξέρω, πού το ξέρω». Ψάχνω. Λέοναρντ Κοέν. Ναι. Αλλά και Federico García Lorca. Ένα πολύ όμορφο ποίημα με τίτλο « Μικρό βιεννέζικο βαλς» και γραμμένο έτσι από το Λόρκα, ώστε οι συλλαβές και το μέτρο να έχουν ρυθμό βαλς, τρία τέταρτα! Ο Κοέν το μελοποιεί με σεβασμό σ’  αυτό το ρυθμό κι η  Sílvia το επαναφέρει στην πατρίδα με τον τρόπο της, τον λίγο τζαζ και λίγο προσωπικό, που αρχίζει να μου γίνεται οικείος και όλο και πιο γοητευτικός.
http://www.enderrock.cat/edr/numero23/noticia/147
        Ta βιντεάκια που βλέπω στο youtube είναι πολλά γυρισμένα είτε σε μικρούς χώρους όπου τραγουδάει ζωντανά, συνήθως συνοδεία ενός καλού κιθαριστή, είτε από χώρους συναυλιών. Μ’  αρέσουν κι αυτά. Ακούω το πολυτραγουδισμένο ( και που πάντα θεωρούσα πολύ ελαφρύ..) cucurrucucú paloma  (https://www.youtube.com/watch?v=_iYLbGtPOto) που, όμως, ακόμα και σ’  αυτό έχει κάτι να προτείνει. Στιγμές νιώθω σα να παίζει μαζί του..
            Τη βλέπω σε ένα καφενείο, σε μια λήψη που μ’  αρέσει πάρα πολύ, να λέει μια habanera με ένα μεγαλύτερό της που τραγουδάει κάπως απλοϊκά αλλά ζεστά. To veinte años  είναι γνωστό τραγούδι, ελαφρύ κι αυτό, από τους Buena vista social club(https://www.youtube.com/watch?v=d2vBh6_h7WE  ). Στο καφενείο ξεκινάει να το λέει ο κύριος που παίζει κιθάρα και συνεχίζει αυτή (https://www.youtube.com/watch?v=-eqJAAi1kE8). Το απογειώνει. Ακούω μια πρώην ανάλαφρη habanera με μια δύναμη fado! Αργότερα μαθαίνω ότι ο καλός κύριος με την κιθάρα είναι ο πατέρας της, που  σε λίγο καιρό θα πεθάνει αιφνίδια στις 11 Νοεμβρίου του 2011. 11 Νοεμβρίου θα ονομάσει η Sílvia το πρώτο solo άλμπουμ της. Τζαζ, μπόσσα νόβα, σαουδάδε, φάδο, βραζιλιάνικοι και καταλάνικοι ήχοι, τραγουδισμένα σε 4 γλώσσες (καταλάνικα, πορτογαλικά, γαλλιέγικα, καστιλλιάνικα).....

 Βέβαια, όλα τελικά θέμα προσωπικού γούστου είναι και μπορεί κάλλιστα να μην αρέσουν και να μη συγκινούν. Αλλά μια από τις χαρές που δίνει η τέχνη είναι αυτή της μοιρασιάς."
https://en.wikipedia.org/wiki/S%C3%ADlvia_P%C3%A9rez_Cruz

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

"Καλή χρονιά, με λάθη... στο δρόμο του σωστού" . Θεατρόνια και ...ελπίδες

...ελπίδες πως θα δούμε την Επιστήμη με άλλα μάτια, φρέσκα και δροσερά
όταν αυτή συναντηθεί με την Τέχνη.

 Φιλοξενούμε λοιπόν,  το κείμενο που μας έστειλε ο Γιάννης Γουλές , χωρίς άλλα σχόλια,
μόνο με την ευχή το εγχείρημα της ομάδας του, να ανάψει δημιουργικές φωτιές στις ψυχές των θεατών που θα το απολαύσουν.


Καλή χρονιά


Αυτό το blog ή ιστολόγιο - τι ωραία λέξη η δεύτερη, ιστολόγιο - έχει μια αρχοντιά, κάτι από «μανδάμ Σουσού». Αυτό το ιστολόγιο λοιπόν, το παράτησα, κι έτσι εγκαταλελημένο, αδρανές,  άχρωμο, χωρίς φως, χωρίς λέξεις, τόνους, σκέψεις ή με σκεψεις, σκέψεις.. με ορθογραφικάλάθη. Τα λάθη...  σαν την όμορφη γυναίκα που άπλωσε άτσαλα το κραγιόν της. Τ' αφήνω τα ορθογραφικά... Αμ, έλα που η μάνα μου κι άλλοι της φιλοσοφικής, εστιάζουν στο ορθογραφικό. Με το δίκιο τους... και δεν διαβάζουν την πρόταση, τη σκέψη του ποιητή... διόλου, απαξιούν, αγανακτούν όπως η μανδάμ Σουσού όταν παρατηρεί ένα άνθρωπο, περαστικό... κατώτερης κοινωνικής τάξης από το μπαλκονάκι της. 


Αλλά το θέμα δεν είναι η  Σουσού, ούτε η μάνα μου, άλλη «Σουσού» κι αυτή. Το θέμα είναι το πάρον... ιστολόγιο-φάντασμα-καθρέπτης. Καθρέπτης μου. Εδώ και καιρό... εγκαταλελημένος (με ένα λ) κι εγώ, φάντασμα του παλιού καλού εαυτού. Τα πάρατησα όλα για το παιδί, το πνευματικό  μου  παιδί, το Θεατρόνιο. Και για ένα διδακτορικό, το πήρα επιτέλους, θα 'μαι ο πρώτος κωμικός στην ιστορία με διδακτορικό στα «αυτοάνοσα νοσήματα», απ' αυτά που πάσχει η χώρα κι εμείς. Όχι; Δεν το μετανιώνω... και γιατί να το μετανοιώσω; Νοιώθω τυχερός, τόσο... τυχερός όσο και ατυχής. Όπως και να 'χει δεν είναι ώρα... για κριτικές-μιζέριες. Χορτάσαμε. Τι ώρα είναι; Ώρα για χιούμορ, τρυφερότητα,  αποδοχή, σκέψεις γλυκιές, ανακουφουστικές, σκέψεις θετικές... που πηγάζουν από  μέσα μας, από μια ανάγκη πηγαία, από μια αίσθηση... κι όχι... βιβλία αυτο-βελτίωσης, «χαρείτε για πάντα, σε 5' λεπτά».



Άραγε τι φταίει; Η έλλειψη οργάνωσης; Η οικογενειοκρατία; Αγαπάω τόσο το παιδί μου, που δεν αφήνω το άλλο να προκόψει; Το μέσον αγιάζει τα μέσα; Το business plan που δεν έγινε ποτέ; Η κριτική; Η άγαπη που δεν ταίριαξε με τον καινούργιο καναπέ; Το χιούμορ... που έδωσε τη θέση του στο χαβαλέ; Ο αγώνας για την επιβίωση; Η κατηφόρα; Όλα αυτά και τίποτα μαζί; Το μυαλό γυρνάει, cd... ομόκεντροι κύκλοι οι ζωές, μεσούσης η αγάπη. Ζήτημα ακτίνας;

Σου στέλνω αγάπη και τη σκέψη μου να σε ζεστάνει, να κανει αυτη τη μερα όμορφη και γαλήνια ωστε να υποδεχθει το νέο έτος. Να είναι κάθε μέρα μια γιορτή κι οι δυσκολίες να 'μας πεισμώνουν δημιουργικά, να μας ενώνουν... όχι; 

Δε γράφω, «δεν περιγράφω άλλο...». Ένα βίντεο, όχι άλλο ένα βίντεο, ένα βίντεο... μήπως και γίνει το reconnect με εμάς...και με το παιδί που έχουμε μέσα μας, έχουμε; Συγχαρητήρια, από καρδιάς, στη σκηνοθέτιδα  Ρενέ Γκάτση. Καλή χρονιά, με λάθη... στο δρόμο του σωστού.

http://asgelasoume.blogspot.gr/2015/12/blog-post.html

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Η ομορφιά των μαθηματικών

Θα λέγατε ποτέ ότι μια εξίσωση είναι όμορφη; Αν δεν έχετε καλή σχέση με τα μαθηματικά, μάλλον θα απαντήσετε αρνητικά. Οι μαθηματικοί ωστόσο πολύ συχνά χρησιμοποιούν τη λέξη «ωραία» για να εκφράσουν τον θαυμασμό τους προς μια εξίσωση που θεωρούν ξεχωριστή. Και μάλιστα δεν μένουν απλώς στα λόγια. 
Χάος - ο ελκυστής του Λόρεντζ, οπτικοποίηση για το Imaginary από τους Aurelien Alvarez, Etienne Ghys και Jos Leys 

Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτή την ομορφιά τη νιώθουν πραγματικά, τους συγκινεί με τον ίδιο τρόπο που θα τους συγκινούσε καθετί ωραίο, όπως για παράδειγμα ένα έργο τέχνης. Αυτό ακριβώς ήταν που ώθησε τον Σεμίρ Ζέκι, διακεκριμένο νευροεπιστήμονα και καθηγητή του University College του Λονδίνου, να εξετάσει τους ισχυρισμούς τους στον εγκεφαλικό τομογράφο.






Το «Λεμόνι» (φωτογραφία πάνω) και το «Παράδεισος και κόλαση» είναι δύο από τις «κλασικές» αλγεβρικές εξισώσεις που οπτικοποιήθηκαν με το πρόγραμμα Surfer του Imaginary από τον Herwig Hauser


Προκειμένου να ελέγξει αν η «αφηρημένη» ομορφιά των εξισώσεων, η οποία είναι αποτέλεσμα καλλιέργειας και μάθησης και απορρέει από νοητικές διεργασίες και όχι από αισθητηριακά ερεθίσματα, βιώνεται με τον ίδιο τρόπο με την ομορφιά που προκύπτει από την τέχνη, ο νευροεπιστήμονας αποφάσισε να ακολουθήσει την ίδια πειραματική μεθοδολογία με τις προηγούμενες μελέτες του. Με μία διαφορά: ενώ στα προηγούμενα πειράματα, στα οποία είχε διερευνήσει την «οικουμενική» ομορφιά των αισθήσεων, είχε επιλέξει να εξετάσει «κοινούς θνητούς» αποκλείοντας τους ειδήμονες όπως οι κριτικοί και οι ιστορικοί έργων τέχνης ή οι ζωγράφοι και οι μουσικοί, τη φορά αυτή οι συμμετέχοντες ήταν μαθηματικοί και μάλιστα προχωρημένου επιπέδου - μεταπτυχιακοί ή μεταδιδακτορικοί ερευνητές. Οι 15 συμμετέχοντες κλήθηκαν αρχικά να αξιολογήσουν μια σειρά εξισώσεις ως «ωραίες», «ουδέτερες» ή «άσχημες». Στη συνέχεια είδαν σε τέσσερις διαφορετικές συνεδρίες τις εξισώσεις αυτές να προβάλλονται σε μια οθόνη ενώ οι ίδιοι υποβάλλονταν σε λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) και έκαναν ξανά την αξιολόγησή τους.


Ωραίες και άσχημες εξισώσεις στον τομογράφο 





Ωραιότερη εξίσωση κρίθηκε η ταυτότητα του Οϊλερ





ασχημότερη εξίσωση η σειρά απείρων όρων του Ραμάνουτζαν 



Πηγές  
1) ΒΗΜΑScience 
2) Τα μαθηματικά και ο εγκέφαλος Jean-Pierre Changeux - Alan Connes  Μετάφραση Ανδρέα Κασσέτα