Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

28η Οκτωβρίου  Ημέρα Μνήμης

   Όλοι σήμερα ακούσαμε,διαβάσαμε ,παρακολουθήσαμε ομιλίες , πανηγυρικούς λόγους, επετειακές εκπομπές. Νιώσαμε εθνικά υπερήφανοι γιατί σε κρίσιμες στιγμές επιλέξαμε με αυτοθυσία να επιτελέσουμε το χρέος μας και να προστατεύσουμε την εθνική και ηθική μας ελευθερία.Η ελευθερία είναι το αγαθό που ποτέ δεν πρέπει να δεχόμαστε να γίνεται αντικείμενο  διαπραγμάτευσης  και παζαριού  .Όταν εκχωρείς την ελευθερία σου χάνεις και την ανθρώπινη ιδιότητά σου.


ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

…και μια αυθεντική μαρτυρία από τον Γ.Θεοτοκά (ο συγγραφέας καταγράφει τα προσωπικά του συναισθήματα και τις πρώτες αντιδράσεις των κατοίκων της Αθήνας όταν μαθαίνουν το νέο)
Ανήμερα της 28ης Oκτωβρίου 1940   

Κηφισιά, 28 Oκτωβρίου 1940


Ξυπνώ με τις καμπάνες που σημαίνουν την κήρυξη του πολέμου και τον πρώτο συναγερμό. Επιτέλους είμαστε μέσα! O ωραιότατος καιρός, οι καμπανοκρουσίες, κάποια κίνηση ιδιαίτερη, κάποια έξαψη που αισθάνουμαι αμέσως τριγύρω μου, στο σπίτι, στο δρόμο, στα άλλα σπίτια και στους κήπους, όλα αυτά προσδίδουν, από την πρώτη στιγμή, στην ημέρα που αρχίζει, μια όψη εορτάσιμη, πανηγυρική. Η πρώτη μου σκέψη είναι: «Το μεσημέρι το αργότερο θα έρθουν τα αεροπλάνα να μας βομβαρδίσουν». 
Ξεκινώ για την Αθήνα νωρίτερα από τη συνηθισμένη μου ώρα. Στο δρόμο, ενώ πηγαίνω προς τον Πλάτανο να πάρω το λεωφορείο, με συνοδεύει μια γριά προσφυγίνα, μαγείρισσα σε κάποιο σπίτι όπως μου λέει, που τρέχει να πάει στον Πειραιά να δει τι γίνουνται τα παιδιά της. Είναι πανικόβλητη, μου μιλά για την καταστροφή της Σμύρνης, για τα πτώματα στους δρόμους 
Στο λεωφορείο διαβάζω την εφημερίδα μου και ξεχνιούμαι. Απάθειά μου. Oι επιβάτες μιλούν για τον πόλεμο με πολλή ψυχραιμία και κάποτε με ευθυμία. 
 Μετά τους Αμπελοκήπους, μπαίνοντας στην Αθήνα, αντικρίζω την πρώτη πολεμική εικόνα και αισθάνουμαι την πρώτη συγκίνηση της ημέρας. Μια στρατιωτική μονάδα φεύγει από τα Παραπήγματα. Oι στρατιώτες είναι άοπλοι. Είναι πολύ νέοι και καλά ντυμένοι. Τραγουδούν, γελούν και παίζουν φάπες, κάνουν σαν παιδιά που ξεκινούν για μια ευχάριστη εκδρομή. Μες στο λεωφορείο μου μια γυναίκα ξαφνικά αρχίζει και κλαίει με λυγμούς, μια άλλη κλαίει κρυφά, στρέφει το πρόσωπό της προς τα έξω για να μην τη δουν. 
Φτάνω στο γραφείο, συζητώ με τον Αλέκο για τις εκκρεμείς υποθέσεις, ύστερα βγαίνω στην οδό Βουκουρεστίου. Παντού υπάρχει μια κίνηση ασυνήθιστη, αλλά τίποτα που να μοιάζει με φόβο. O κόσμος είναι γενναίος και εύθυμος, πηγαινοέρχεται στους δρόμους, συζητεί με θέρμη, αλλά χωρίς υπερβολική νευρικότητα.

Ξαναβρίσκω όλη την απάθειά μου που είχε θαρρείς κλονιστεί για μια στιγμή στο λεωφορείο. Αισθάνουμαι ότι ανήκω σ’ ένα σύνολο που δεν έχασε την αυτοπειθαρχία του. Το αίσθημα αυτό μου δίνει κάποια περηφάνια.
Στη γωνία Βουκουρεστίου και Σταδίου μια αρκετά μεγάλη διαδήλωση νέων έχει επιτεθεί στα γραφεία της Ala Litoria. Σπάζουν τις πόρτες, μπαίνουν μέσα και τα σπάνουν όλα, γεμίζουν το δρόμο με συντρίμμια και χαρτιά. Το νεανικό πλήθος φωνάζει και γελά. Αισθάνουμαι ότι μου μεταδίδει τον ενθουσιασμό του, φωνάζω και εγώ και γελώ.
Σιγά σιγά η Αθήνα παίρνει το ύφος των μεγάλων εθνικών εορτών, κάτι που θυμίζει λ.χ. τα Εκατόχρονα της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά πιο αυθόρμητα και πιο νεανικά. Καιρός θαυμάσιος, καταγάλανος ουρανός. Πλήθη νέων [...] έχουν χυθεί στους κεντρικούς δρόμους, με λάβαρα, σημαίες, δάφνες, μουσικές. [...] O κόσμος συμμετέχει σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, χειροκροτεί, ζητωκραυγάζει. Είχα πολλά, πάρα πολλά χρόνια να δω τέτοιον ενθουσιασμό στην Αθήνα. Αισθάνεται κανείς ένα πάθος μες στον αέρα, ένα φανατισμό, μια λεβεντιά. Ξύπνησε το ελληνικό φιλότιμο, είναι κάτι ωραίο. Και μια τέλεια εθνική ενότητα. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνουμαι τέτοιαν ομόνοια να βασιλεύει στον τόπο.
Γ. Θεοτοκάς, Τετράδια Ημερολογίου 1939-1953, Βιβλιοπωλείον της Εστίας



Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015


από ταμπλώ του σχολείου μας, φωτο dk

Το να είσαι δάσκαλος είναι μια συνεχής πρόσκληση. 
Και δεν είναι μόνο το γνωστικό οπλοστάσιο που πρέπει να έχει συνεχώς σε ετοιμότητα ο καθηγητής. Αυτό ίσως είναι το λιγότερο. Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον δάσκαλο είναι τα ίδια τα παιδιά. 
Γιατί δάσκαλος σημαίνει να είσαι εκεί, να είσαι πάντα εκεί για τα παιδιά. Όχι απέναντι στα παιδιά, αλλά ανάμεσα στα παιδιά. 
Γιατί ο δάσκαλος οφείλει πρώτα από όλα να δημιουργεί κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης, το οποίο χτίζεται μόνο όταν οι σχέσεις των παιδιών με τον δάσκαλο χαρακτηρίζονται από ειλικρίνεια και απροϋπόθετο σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου. 
Γιατί ο δάσκαλος οφείλει να δαπανά τεράστια ενέργεια κάθε μέρα για να μπορεί να αντικρύζει τους μαθητές τους και να είναι σε θέση να προσφέρει στον καθένα χρόνο. 
Γιατί ο δάσκαλος δοκιμάζεται καθημερινά. Και κάθε μέρα οφείλει να αντιστέκεται στην φθοροποιό δύναμη της εξουσίας που έχει λόγω θέσης, αλλά και στον πειρασμό της υπεροψίας που σιγά σιγά παγιδεύει τον δάσκαλο σε μια ναρκισιστική κενοδοξία. 
Γιατί ο δάσκαλος οφείλει να επιδεικνύει διάκριση και να προσφέρει κάθε φορά εκείνο που χρειάζεται είτε μια γνώμη, είτε μια συμβουλή, είτε ακόμη και να σιωπά. 
Γιατί ο δάσκαλος οφείλει πρωτίστως να καλλιεργεί την απορία και να στέκεται με διάθεση κριτική απέναντι στις βεβαιότητες, κυρίως τις δικές του. 
Γιατί ο δάσκαλος οφείλει να δώσει χώρο, να δημιουργήσει χώρο μέσα στον οποίο κάθε παιδί θα αναπτύξει την προσωπικότητά του. 
Γιατί ο δάσκαλος λειτουργεί παραδειγματικά, γίνεται παράδειγμα. Κυρίως όμως γιατί ο δάσκαλος οφείλει να είναι αγάπη και αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όλων. dk, 17.10.2015



Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Αγαπητέ μας φίλε ,αγαπητή μας φίλη.....




ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

Αγαπητέ μας φίλε ,αγαπητή μας φίλη,

                               … θέλουμε να σε ενημερώσουμε για το θέμα της σχολικής βίας και του εκφοβισμού. Να σε βοηθήσουμε να εντοπίσεις και να αναγνωρίσεις τα περιστατικά της βίας και τους πρωταγωνιστές και να μπορέσεις κι εσύ να βάλεις το δικό σου λιθαράκι στη γενικότερη προσπάθεια αντιμετώπισης της σχολικής βίας. Η έρευνα έχει δείξει πως ο αγώνας κατά της σχολικής βίας είναι δύσκολος ενώ απαιτείται μεγάλη, συστηματική και μακροχρόνια προσπάθεια από όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς) για την αντιμετώπιση και ΚΥΡΙΩΣ για την πρόληψη του φαινομένου αυτού που μας αφορά όλους.

     Το πρώτο πράγμα που θα μπορούσες να κάνεις είναι να μην είσαι απαθής και βουβός. Αν συμβεί σε σένα, νιώσε άνετα να μιλήσεις σε κάποιον. Μην κλείνεσαι και μην περιμένεις «απλά» να «περάσει και αυτό το συμβάν». Μίλησε σε κάποιον συμμαθητή σου που εμπιστεύεσαι και τον θεωρείς δικό σου φίλο, μίλησε στους γονείς σου, μίλησε στους εκπαιδευτικούς σου. Το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ εδώ είναι να μιλήσεις και να μοιραστείς με κάποιον άλλον το πρόβλημά σου. Μην περιμένεις βουβά. Το πρόβλημα της σχολικής βίας και του εκφοβισμού αφορά όλη τη σχολική κοινότητα που έχει υποχρέωση να παρέμβει. Αν η βία χτυπήσει την πόρτα ενός δικού σου φίλου, στάσου πλάι του. Η παρουσία σου δίπλα του μπορεί να είναι καταλυτικής σημασίας και να σημαίνει πολλά για τον ίδιο. Να νιώσει πως έχει ένα άτομο δίπλα του που νοιάζεται για τον ίδιο και δεν τον αφήνει μόνο του στα δύσκολα. Δυο άτομα είναι περισσότερα από ένα - και δεν είναι μόνο θέμα αριθμητικής υπεροχής. Είναι η αίσθηση που γεννάται στο «θύμα» πως έχει κάποιον πλάι του να τον στηρίξει και να του σταθεί στα δύσκολα. Φυσικά και στην περίπτωση αυτή είναι εξίσου σημαντικό να ΜΙΛΗΣΕΙΣ κι εσύ σε κάποιον (έναν καθηγητή για παράδειγμα) για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο φίλος σου στον οποίο συμπαραστέκεσαι.

      Περνώντας από το ατομικό στο ομαδικό επίπεδο παρέμβασης: Τί θα μπορούσαμε να κάνουμε ως τμήμα, ως τάξη, ως σχολική κοινότητα; Για παράδειγμα, είδαμε πως οι μαθητές-«θύτες» δεν διακρίνονται για τις δεξιότητες επικοινωνίας τους.

     Ως μαθητές, θα μπορούσαμε να εκφράσουμε τις επιθυμίες μας και τα θέλω μας με τρόπο ειρηνικό και μέσα από τον διάλογο. Μέσα σε αυτό το κλίμα διαλόγου και επικοινωνίας, εκφράζουμε όλοι (ελεύθερα) τις απόψεις μας για τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία τα δικά μας και των άλλων. Διάλογος σημαίνει ακούω και μετά μιλάω. Μιλάω με επιχειρήματα και προσπαθώ να έρθω σε μια συμφωνία με τον άλλο. Δεν σημαίνει να τον νικήσω. Στο θέμα της σχολικής βίας και του εκφοβισμού δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Όλη η κοινότητα χάνει όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Πολλές φορές νιώθουμε θυμωμένοι με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Ο θυμός που νιώθουμε μπορεί να οδηγήσει σε επιθετική συμπεριφορά. Το να ξέρω πώς να διαχειριστώ το θυμό μου, να εκφράσω λεκτικά τα συναισθήματά μου και να επιλέξω σωστές μορφές συμπεριφοράς είναι ένα άλλο βήμα. Υπάρχουν δημιουργικοί τρόποι, για να εκφράσεις τον θυμό σου και την οργή σου. Ζήτησε βοήθεια από έναν ειδικό σύμβουλο. Εκφράσου εναλλακτικά. Δεν χρειάζεται να ξεσπάς στο σχολικό περιβάλλον και να το καταστρέφεις. Δεν σου φταίει το παρκάκι του προαύλιου χώρου ούτε και οι γλάστρες του γείτονα.

    Ως σχολική τάξη, εργαζόμαστε σαν μια ομάδα. Βάζουμε κανόνες συμπεριφοράς και τους τηρούμε. Στηριζόμαστε ο ένας τον άλλον. Φροντίζουμε ο ένας τον άλλο. Όλοι έχουν δικαίωμα έκφρασης των απόψεών τους και κανενός οι απόψεις δεν είναι κατώτερες από τις απόψεις κάποιου άλλου συμμαθητή. Στη σχολική μας τάξη, στη σχολική μας οικογένεια, όλοι είμαστε ισότιμα μέλη. Κανείς δεν είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους. Όλοι είμαστε μια μεγάλη και δυνατή συντροφιά. Ο καθένας έχει τον ρόλο του και όλοι φροντίζουν όλους.

   Στη σχολική μας κοινότητα είμαστε όλοι ίσοι μεταξύ ίσων. Αν σας επιτεθούν, αν δεχθείτε προσβολές ή επιθέσεις από άλλους συμμαθητές σας, η λύση δεν είναι να ανταπαντήσετε και να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Η βία γεννάει βία. Αντίθετα, απομακρυνθείτε από το συμβάν και αναζητήστε έναν μεγαλύτερο (γονιό, εκπαιδευτικό), για να επιληφθεί του επεισοδίου. Αυτή η πράξη δεν σας κάνει αδύνατους, αλλά δείχνει πως μπορείτε με τρόπο ήρεμο και νηφάλιο να αντιμετωπίσετε μια δύσκολη κατάσταση. Στη συνέχεια, μαζί με τους εκπαιδευτικούς σας, προσπαθήστε μέσα από διάλογο και συνομιλία να βρείτε την αιτία και να δώσετε λύση στις συγκρούσεις.

                         Θυμηθείτε: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΘΥΜΑΤΑ ΒΙΑΣ



(απόσπασμα  από το επιμορφωτικό ,εκπαιδευτικό  υλικό για τη  σχολική βία από το ΚΕΝΤΡΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ -  ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΑΤΣΟΥ)

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

συναντήσεις....

Παρίσι, γύρω στο 1880.
Περπατάνε στους δρόμους της πόλης κι όμως δεν συναντιούνται ποτέ.
Σύγχρονοι ζωγράφοι, δημιούργησαν την ίδια περίοδο,
αποτυπώνοντας για πάντα
τους δαίμονες τους στον καμβά.

Edvard  Munch και Vincent Willem van Gogh
http://tvxs.gr/news/politismos/mazi-se-ekthesi-erga-toy-ban-gkogk-kai-moynk

Vincent Willem van Gogh (Βίνσεντ βαν Γκογκ, 1853-1890), Ολλανδός, μοναχικός και σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος ζωγράφος. Δεν πούλησε σε ολόκληρη τη βασανισμένη ζωή του, ούτε ένα πίνακα. Το  τεράστιο έργο του όμως σημάδεψε την πορεία της σύγχρονης ζωγραφικής.

Σε επιστολή του της 19ης Νοεμβρίου 1883, έγραφε:

Και μοναδικός μου στόχος στη ζωή είναι να ζωγραφίζω και να σχεδιάζω, όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορώ. Έπειτα, στο τέλος της ζωής μου, ελπίζω να φύγω κοιτάζοντας πίσω μου με αγάπη και τύψεις γεμάτες στοργή, σκεπτόμενος: «Ω, τι θα μπορούσα να είχα ζωγραφίσει ακόμη!»


Αριστερά: "έναστρη νύχτα στο Ροδανό" Vincent Willem van Gogh (1888), δεξιά:"έναστρη νύχτα"Edvard  Munch (1922) από την ιστοσελίδα http://www.archaiologia.gr/blog/

Edvard  Munch (Έντβαρντ Μουνκ, 1863-1944). Γεννήθηκε στη Νορβηγία, Οι "αλλόκοτοι " πίνακές του έχουν θέμα την απόγνωση, τον πόνο, την αρρώστια, τον θάνατο, την αγάπη.Οι νευρικές , αγχωτικές πινελιές του, η επιλογή των χρωμάτων, οι φόρμες που χρησιμοποιεί, βγάζουν προς τα έξω έναν εσωτερικό κόσμο που μοιάζει να καταρρέει.



Αριστερά: "Η κραυγή" Edvard  Munch, (1893),  δεξιά:" η γέφυρα της Τρινκετάιγ", Vincent Willem van Gogh , 1888) από την ιστοσελίδα http://www.archaiologia.gr/blog/

Τα έργα τους , που επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την τέχνη του 19ου αιώνα, αλλά και τη σύγχρονη ζωγραφική, θα βρεθούν για πρώτη φορά το ένα δίπλα στο άλλο, σε μια έκθεση που γίνεται τις ημέρες αυτές  στο Μουσείο Βαν Γκογκ της Ολλανδίας. Έξι χρόνια χρειάστηκαν για να οργανωθεί  αυτή η "συνάντηση"  δυο "ιερών Τεράτων" της Τέχνης, που δεν έγινε ποτέ σε πραγματικό χρόνο.

"Μεταξύ άλλων, η έκθεση θα παρουσιάσει την επιρροή του Ολλανδού στον Νορβηγό, φέρνοντας κοντά την «Έναστρη Νύχτα» του Μουνκ, που ζωγραφίστηκε το 1922 και την «Έναστρη Νύχτα στον Ροδανό» που ζωγράφισε ο Βαν Γκογκ το 1888. Καταδεικνύει επίσης πώς και οι δύο επικεντρώνονταν σε βασικά θέματα και πώς ανακάλυψαν τη θρησκεία στη φύση. Αποσπάσματα από επιστολές και ημερολόγια δείχνουν τις ομοιότητες στις ταραχώδεις προσωπικές ζωές τους: και οι δύο υπέφεραν από κατάθλιψη και οργή, συναισθήματα που αποτύπωσαν στους πίνακές τους.
"http://www.matrix24.gr/2015/09/entvarnt-mounk-ke-vinsent-van-gkogk-sto-mousio-van-gkogk-tou-amsterntam/

"Ο Βαν Γκογκ, που παρέμεινε σχετικά άγνωστος μέχρι τον θάνατό του, επηρέασε τον Μουνχ ο οποίος αναφερόταν στον Ολλανδό μεταϊμπρεσιονιστή στα ημερολόγιά του, που θα εκτεθούν επίσης στο Μουσείο. "Σκεφτόμουν και επιθυμούσα, όπως και εκείνος, να μην επιτρέψω στη φλόγα μου να σβήσει και με το φλεγόμενο πινέλο μου να ζωγραφίζω μέχρι το τέλος" έγραφε ο Μουνχ για τον Βαν Γκογκ το 1933."

http://www.vangoghmuseum.nl/
http://www.naftemporiki.gr/story/1006577/erga-ban-gkogk-kai-mounk-gia-proti-fora-mazi-se-ekthesi
http://www.news.gr/kosmos/evroph/article/237607/oi-vasanismenes-psyhes-moynh-kai-van-gkogk-synanton.html

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

5η Οκτωβρίου: Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών

"Τα κεφάλια μας είναι ευαίσθητα στα μαλλιά"


Η χειρονομία του Αλί Μοχαμαντιάν, ενός Ιρανού δασκάλου που ξύρισε το κεφάλι του σε ένδειξη συμπαράστασης σε έναν μαθητή που έχασε τα μαλλιά του από μια σπάνια ασθένεια, την οποία αντέγραψαν και οι υπόλοιποι 20 μαθητές της τάξης του, προσέλκυσε επαίνους από όλη τη χώρα.



Όταν ο Ιρανός δάσκαλος, Αλί Μοχαμαντιάν, παρατήρησε πως ένας από τους μαθητές του είχε πέσει θύμα εκφοβισμού, γιατί ήταν φαλακρός, εξαιτίας μιας μυστηριώδους ασθένειας, αποφάσισε να δείξει την αλληλεγγύη του και ξύρισε κι αυτός τα μαλλιά του. Αμέσως μετά, την πράξη του υιοθέτησαν και οι υπόλοιποι μαθητές του, με αποτέλεσμα να σταματήσει ο εκφοβισμός.

Τώρα, ο Μοχαμαντιάν, που διδάσκει στο δημοτικό σχολείο Sheikh Shaltoot, σε μια κουρδική πόλη στα δυτικά του Ιράν, έχει γίνει εθνικός ήρωας. Ο Πρόεδρος της χώρας, Χασάν Ροχανί, τον επαίνεσε, η κυβέρνηση πρόσφερε οικονομική στήριξη για την ιατρική περίθαλψη του μαθητή και η ιστορία του έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της χώρας του.

«Είμαι τόσο χαρούμενος που αυτή η κίνηση άγγιξε τις καρδιές τόσων ανθρώπων και που όλοι αντέδρασαν τόσο θετικά» δήλωσε ο 45χρονος δάσκαλος στη Guardian. «Όλοι τώρα στο σχολείο θέλουν να ξυρίσουν το κεφάλι τους».



Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Μοχαμαντιάν, δημοσίευσε μια φωτογραφία του με τον 8χρονο Μαχάν Ραχίμι στο Facebook. «Τα κεφάλια μας είναι ευαίσθητα στα μαλλιά», έγραψε στο κοινωνικό δίκτυο για τη στήριξη του μαθητή του. «Ο Μαχάν είχε απομονωθεί όταν έγινε φαλακρός, το χαμόγελο είχε εξαφανιστεί από το πρόσωπό του και ανησυχούσα για την απόδοσή του στην τάξη. Γι’ αυτό σκέφτηκα να ξυρίσω κι εγώ το κεφάλι μου».

Το δημοσίευμα του Μοχαμαντιάν, προσέλκυσε το βλέμμα εκατοντάδων Ιρανών χρηστών του διαδικτύου. «Όταν μπήκα την επόμενη ημέρα στο Facebook δεν μπορούσα να πιστέψω τον αριθμό των ανθρώπων που τους άρεσε η φωτογραφία μου» δήλωσε.

Τα Ιρανικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικής τηλεόρασης, του πήραν συνέντευξη και ο υπουργός παιδείας της χώρας, Αλί Ασγκάρ Φανί, τους κάλεσε στην Τεχεράνη για να τους ευχαριστήσει και επισήμως. Ο κυβερνήτης της επαρχίας του Κουρδιστάν, μετέφερε επίσης τις ευχαριστίες του προέδρου.

Σε λίγες ημέρες, οι υπόλοιποι 23 μαθητές του Μοχαμαντιάν, εμπνεύστηκαν από την πράξη του δασκάλου και επέμεναν να ξυρίσουν κι αυτοί τα κεφάλια τους. «Τους είπα να περιμένουν μέχρι να περάσουν τα κρύα του χειμώνα, αλλά μόλις επιστρέψαμε από την Τεχεράνη, είχαν ξυρίσει όλοι τα κεφάλια τους» δήλωσε. «Μπήκα στην τάξη και όλοι ήταν φαλακροί».

Οι γιατροί στο νοσοκομείο Ραζή της Τεχεράνης, δήλωσαν στην κρατική τηλεόραση πως ο Μαχάν αντιμετωπίζει προβλήματα με το ανοσοποιητικό του σύστημα και πψως ερευνούν την ακριβή φύση της ασθένειάς του. Σύμφωνα με τον καθηγητή, οι γιατροί στην Τεχεράνη, έχουν στείλει δείγματα στην Γερμανία για πιθανή διάγνωση. «Οι συμμαθητές του Μαχάν έγιναν οι υποστηρικτές του και το χαμόγελο επέστρεψε στο πρόσωπό του» δήλωσε ο δάσκαλος.

Ο Μοχαμαντιάν με 23 χρόνια διδακτικής εμπειρίας έχει δύο κόρες και ένα γιο. «Σε μέρη όπως η Συρία και το Ιράν ή το Σουδάν, παιδιά σκοτώνονται κάθε μέρα και σε μέρη όπως το Πακιστάν και η Ινδία, η παιδική εργασία είναι διαδεδομένη. Είμαι εξαιρετικά ανήσυχος για τις τρομακτικές δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σε καθημερινή βάση».

Πηγή: Guardian

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

5 Οκτώβρη 2015 Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού!

     
       Για  να  μην είναι  μια μέρα σαν  όλες αυτές   που έχουν αποκτήσει μια γραφικότητα,  σκεφτόμαστε - και  ελπίζουμε  να  τα  καταφέρουμε  με τη  συνδρομή σας-  να  της δώσουμε πνοή και  περιεχόμενο.

http://tvxs.gr/news/politismos/mono-poy-mas-sozei-einai-i-filia-toy-baggeli-raptopoyloy
       Στόχος μας να  αναδείξουμε  βιωματικά μέσω των  αθλητικών  δράσεων και  όχι  μόνο (θα έχουμε και  παράλληλες  εκδηλώσεις:  θεατρικό  παιχνίδι, προβολή κινηματογραφικής  ταινίας, εικαστικά …) το  εύρος των  ολυμπιακών αξιών  που  διαπερνούν  τόσο τα  Ολυμπιακά  , όσο  και  τα  παραολυμπιακά αθλήματα :

  •  Την  αξία  της συμμετοχής
  • Τις  ίσες ευκαιρίες  χωρίς διακρίσεις
  • Το « ευ αγωνίζεσθαι»
  • Την Ολυμπιακή εκεχειρία
  •  Την αλληλεγγύη και συναδέλφωση( ιδιαίτερα  στις  δύσκολες και  τραγικές συνθήκες  που  βιώνουν χιλιάδες  πρόσφυγες δίπλα  μας)

       Μας  δίνεται  η  ευκαιρία,  λοιπόν,  μέσα  από  τη  συμμετοχή ,  την  προσπάθεια  ,τον  συναγωνισμό  και την  προσωπική  υπέρβαση να  αποκομίσουμε τα  ιδιαίτερα  στοιχεία  της  ευρύτερης  παιδείας  που  ο  αθλητισμός  μπορεί να  προσφέρει αγκαλιάζοντας  και…  την  τέχνη!

      Ελάτε να παίξουμε,  να δημιουργήσουμε , να χαρούμε  αυτή  τη  μέρα , όπως  και  κάθε  μέρα  που  θα  μας  φέρνει  πιο  κοντά και θα  μας  κάνει  συνοδοιπόρους  σε  δύσκολες διαδρομές !

ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΙΑ  ΑΓΚΑΛΙΑ…

Και  επειδή  χωρίς  ποίηση  η ζωή  μας θα  ήταν άχρωμη…

«Στην  Κοιλάδα  με  τους  ροδώνες»  Ν.Εγγονόπουλου

Αλήθεια  των  αδυνάτων αδύνατο ποτές  δεν  εκατάφερα  να  καταλάβω
Αυτά  τα  όντα που  δεν  βλέπουνε  το  τερατώδες  κοινό γνώρισμα  τ΄ ανθρώπου
Το  εφήμερο  της  παράλογης  ζωής  του
Και  ανακαλύπτουνε  διαφορές
Γιομάτοι μίσος διαφορές
Σε  χρώμα  δέρματος,φυλή,θρησκεία.

Ραντεβού τη  Δευτέρα  !

και επειδή η μουσική αγγίζει όλους τους ανθρώπους.....

Αερικά, Αλκίνοος, ΛέκκαςΔιαφορετικοί  https://www.youtube.com/watch?v=arH2NI1lbGM

Locomondo - Χέρια Σαν Κι Αυτά
https://www.youtube.com/watch?v=m9FbLCtWeC0