Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Αειφόρο Ελληνικό σχολείο: ακούγεται σαν όνειρο.....

........ ή σαν ελπίδα;;




Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα του "Ελληνικού Αειφόρου  σχολείου":                                    http://www.aeiforosxoleio.gr/

"Το ΑΕΙΦΟΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ αποτελεί ένα οραματικό σχολείο που λειτουργεί ως 
Κοινότητα.  Στην καθημερινή σχολική  ζωή  δίνει  ευκαιρίες  να  ασχοληθούν  όλοι  (μαθητές, 
εκπαιδευτικοί, διοίκηση, γονείς, τοπική κοινότητα) με τα κοινά και τη διαχείρισή τους μέσα 
σε πνεύμα ομαδικό και συνεργασίας.  Ένα αειφόρο σχολείο υπηρετεί τη δημοκρατία και τα 
ανθρώπινα δικαιώματα,  προάγει τον πολιτισμό και το περιβάλλον και  διαμορφώνει 
ενεργούς  και δημιουργικούς πολίτες. "

.....και αναγνωρίσαμε δράσεις που γίνονται στο σχολείο μας και μοιάζουν πολύ συγγενικές με το όραμα που περιγράφτηκε παραπάνω: 

  • ενισχυτική διδασκαλία από καθηγητές του σχολείου και απόφοιτους του σχολείου.
  • ανακύκλωση χαρτιού, μπαταριών και συμμετοχή σε προγράμματα ανακύκλωσης καπακιών για αγορά αναπηρικών αμαξιδίων. Μπαζάαρ με διάθεση μεταχειρισμένων ρούχων.
  • έμφαση στις ομοδοσυνεργατικές μεθόδους διδασκαλίας σε διάφορα μαθήματα. Debate club και Εικονικές δίκες στο μάθημα των  Αγγλικών. 
  • περιβαλλοντική εκπαίδευση με πρόγραμμα που συνεχίζεται πέντε  χρόνια τώρα με τίτλο: "βιολογική καλλιέργεια, καλλιεργώντας τον κήπο του σχολείου μας", που συνδυάζεται με πρακτικές διαχείρισης απορριμμάτων όπως η κομποστοποίηση.
  • σινεμά στο σχολείο , ημέρες ποίησης, επισκέψεις σε εκθέσεις, κάθε είδους δραστηριότητα που θα φέρει τα παιδιά μαζί με τους δασκάλους τους σε επαφή με την Τέχνη. 
  • το blog μας, η Σχεδία μας που μας ταξιδεύει χρόνια τώρα.....

...και άλλες, με σημαντικό χαρακτηριστικό τους,  ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!




Ο όρος αειφόρος ανάπτυξη περιγράφεται ως «η ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τις ανάγκες των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες» Είναι δηλαδή η διαδικασία εξασφάλισης της παραγωγής αγαθών, χωρίς να μειώνεται η παραγωγική ικανότητα των φυσικών συστημάτων», http://www.ecifm.rdg.ac.uk/definitions.htm



H  έννοια της Αειφορίας  (ή  Βιωσιμότητας-sustainability) δίνει έμφαση. 
α) σε βελτιωμένα επίπεδα κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας για τους λιγότερο προνομιούχους,  
β)  στην προστασία  της  βιόσφαιρας από  την  οποία  εξαρτάται τελικά η ζωή στον πλανήτη μας,  
γ) στο ότι οι μελλοντικές γενεές θα πρέπει να κληρονομήσουν τουλάχιστον  όσο  πλούτο,  φυσικό  και  ανθρωπογενή,  έχουμε κληρονομήσει και εμείς. 



Οι ιδέες αυτές κουβεντιάστηκαν στο σύλλογο των Καθηγητών και αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στο Πρόγραμμα αυτό! Ξεκινάμε με όρεξη, αισιοδοξία και την ελπίδα ότι θα αφήσουμε ίχνη στις ψυχές των μαθητών μας και θα σπείρουμε τον καλό σπόρο, όπως τον περιγράφει ο Δημήτρης Γληνός:


«Το υψηλότερο γνώρισμα του πολιτισμού ενός λαού είναι ο βαθμός που κατανοεί και συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Και η ιδανικότερη έκφραση του πολιτισμού είναι να έχουν όλοι 
οι πολίτες πλέρια κατανόηση και συνειδητή συμμετοχή στο πλάσιμο της ομαδικής ζωής. Ιδανικό που εμείς απέχουμε πολύ, καταπληχτικά πολύ, ακόμη. Ιδανικό που το εκφράζει η ιερή λέξη Δημοκρατία, τόσο χιλιοειπωμένη, τόσο μασκαρεμένη και τόσο ανεφάρμοστη 
ακόμη απάνω στη γη» .


   
Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλουμε στη φίλη Αγγελική Τρικαλίτη, ψυχή του εγχειρήματος, που μας ενημέρωσε σχετικά και μας ενθάρρυνε σ΄αυτή την προσπάθεια.

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Εντροπία #18


<<Σχολεία από άλλο κόσμο....>>

Εδώ και λίγες μέρες έχει αρχίσει μια νέα σχολική χρονιά ....
Και όπως κάθε αρχή , έτσι και αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται από
χαρά , ελπίδα , αισιοδοξία....

Και λέω θα πρέπει, γιατί ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για να με βάλει πάλι σε σκέψεις...

Ήταν αρκετό για να με κάνει πάλι να αναρωτηθώ γιατί να διαφέρουμε τόσο πολύ από τον υπόλοιπο κόσμο....

Πριν από λίγες μέρες είχα μια επικοινωνία μέσω Skype με μια οικογενειακή φίλη!

Το συγκεκριμένο άτομο πήγε πριν καιρό για μεταπτυχιακό στην Αγγλία , στην συνέχεια βρήκε δουλεία εκεί και τώρα ζει μόνιμα στην Αγγλία με τον άντρα της και τα 2 της παιδιά !

Την τελευταία φορά λοιπόν που επικοινώνησα μαζί της ,η μεγάλη της κόρη (10 ετών ) δεν ήρθε να μου πει και αυτή ένα γεια , όπως συνηθίζει να κάνει κάθε φορά που μιλάμε ....

Όταν ρώτησα, η μητέρα της χαμογελώντας  μου είπε πως η μικρή Έλλη δεν μπορεί να έρθει να μου μιλήσει γιατί περιμένει κόσμο...

Σκέφτηκα ότι θα έχει καλέσει καμία φίλη της να παίξουν.

Όμως η απάντηση που πήρα ήταν πραγματικά "χτύπημα κάτω από την ζώνη "...

Ο "κόσμος" που περίμενε η μικρή μου φίλη ήταν η Δασκάλα της !

Στην αρχή αυτό μου φάνηκε παράξενο!
Ρώτησα λοιπόν την Άρτεμη (Μητέρα ) τι έγινε και έρχεται η δασκάλα στο σπίτι;
Έγινε κάτι με το σχολείο ;

Η απάντηση :

<< Όχι δεν έχει γίνει τίποτα με το σχολείο!
Απλά σε λίγες μέρες αρχίζει και εδώ η σχολική χρονιά!
Συνηθίζεται πριν από κάθε σχολική χρονιά η δασκάλα των παιδιών να πηγαίνει στο σπίτι του κάθε παιδιού ...
Έτσι είναι το "σύστημα " εδώ στην Αγγλία .
Η δασκάλα πηγαίνει στο σπίτι του κάθε παιδιού με σκοπό να γνωρίσει τόσο το παιδί όσο και τους γονείς του, να δει (όσο μπορεί ) το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει το παιδί και να μπορέσει να έρθει πιο κοντά τόσο στο παιδί όσο και στην οικογένειά του !
Η Έλλη περιμένει πως και πως την δασκάλα της !
Θέλει να είναι όλα εντάξει για να της αφήσει καλή εντύπωση...
Για αυτό δεν έρχεται αυτή την στιγμή να σου μιλήσει στο skype.... >>

Χωρίς να το θέλω έγινε αυτόματα η σύγκριση με τον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο εδώ στην Ελλάδα ...

Είναι η στιγμή που ακούς κάτι και πραγματικά δεν ξέρεις τι να πεις.....

Η στιγμή που νομίζεις ότι πραγματικά ζεις σε έναν κατώτερο κόσμο...

Και αυτό που πραγματικά με πειράζει δεν είναι τόσο η διαφορά στο κάθε σύστημα και στον τρόπο που λειτουργεί το κάθε σχολείο...

Αυτό που με πειράζει είναι ότι σε άλλες χώρες όλο αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί με τρόπο που κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν πραγματικά το σχολείο!!!

Και ώρες ώρες αναρωτιέμαι :
-Είναι δικό μου λάθος το ότι έφτασα στο σημείο να μισώ τα Αρχαία και την Ιστορία ;
- Φταίω εγώ που δεν κατάφερα να κερδίσω κάτι από αυτά τα μαθήματα ή ο τρόπος που μου δίδαξαν αυτά τα μαθήματα ;
- Ήμουν εγώ ένας κακός μαθητής ή το σχολείο ήταν ένα λάθος σχολείο ;




Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Η Επανάσταση των Σχολείων του Δάσους: φύλλα, κορμοί και μαθήματα ζωής.


Γράφει η  Αργυρώ Βαγιατίδου

Είναι ένα παγωμένο πρωινό στο Klampeborg, προάστιο της Κοπεγχάγης. Καμιά τριανταριά μικρά παιδιά παίζουν στο δάσος. Μπαινοβγαίνουν ανάμεσα από τα δέντρα, άλλα τρώνε τα σνακ τους σε χαλάκια πικ νικ, ένας δάσκαλος παίζει κιθάρα και μερικά τον παρακολουθούν.. Μοιάζει με εκδρομή σχολείου, αλλά δεν είναι. Είναι το ίδιο το σχολείο!

 Το δάσος είναι η τάξη για αυτά τα παιδιά που παρακολουθούν το Klampeborg Skovbo, ένα Σχολείο Δάσους. Από τις 8 έως τις 4, πέντε φορές την εβδομάδα, τα παιδιά έρχονται εδώ με ήλιο, κρύο, βροχή! Κάτι που θα ξένιζε ένα παρατηρητή είναι ότι τα παιδιά δεν είναι μόνο νήπια. Οι ηλικίες ποικίλουν από 3 έως 7. Η Δανία περηφανεύεται ότι ξεκινά την επίσημη εκπαίδευση μετά τα 7. Γι αυτό ενώ στην Αγγλία την ίδια στιγμή θα δεις εξάχρονους μαθητές καθισμένους πίσω από τα θρανία να προσπαθούν να διαβάσουν, να γράψουν και να προσθέσουν, στη Σχολεία Δάσους της Δανίας θα δεις παιδιά να αναπτύσσουν τις γνωστικές και κινητικές τους δεξιότητες χωρίς μολύβι,  χωρίς χαρτί, χωρίς θρανίο - μόνο με την πολύτιμη βοήθεια της φύσης!




 Η φύση προσφέρει στα μικρά παιδιά οτιδήποτε χρειάζεται για την είσοδο τους στην επίσημη εκπαίδευση. Τα παιδιά παίζουν, δουλεύουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες, φροντίζουν τους εαυτούς τους και τους άλλους. Μαθαίνουν να είναι ανεξάρτητα, να παίρνουν ρίσκα και να εξερευνούν φροντίζοντας πάντα για την ασφάλεια τους. Ξέρουν να κρατάνε  τον εαυτό τους ζεστό στο χιόνι την  ίδια στιγμή που φτιάχνουν ένα χιονάνθρωπο!  
Μαθαίνουν για τη φύση, πως να τη σέβονται και να είναι μέρος αυτής. Την Άνοιξη ψάχνουν για σημάδια νέας ζωής στο δάσος και αναζητούν  τα ονόματα ζώων και φυτών.Παρατηρούν  τα φυλλώματα του φθινοπώρου και τις ετοιμασίες των ζώων για χειμερία νάρκη στις αρχές του χειμώνα. Παίρνουν μαθήματα ζωής με τρόπο απόλυτα συμβατό στην υπέροχη παιδική ηλικία.



Μέσα στη Ελλάδα της βαθιάς κρίσης,  η Αθήνα καλωσορίζει το πρώτο Σχολείο του Δάσους. Σύμφωνα με τις αρχές της Παιδαγωγικής του Δάσους και των Ελεύθερων Σχολείων κι έτσι όπως έχουν εφαρμοστεί σε χώρες της Ευρώπης (I Ur och Skur) και του κόσμου, ομάδες παιδιών ηλικίας 2 έως 5 ετών και 6 έως 10, θα προσεγγίσουν τη ζωή στο ύπαιθρο, με την καρδιά, το νου και τα χέρια, σε ένα σχολείο καθοδηγούμενο από τα ίδια, χωρίς τοίχους, αυτό της φύσης. 
     Την πρωτοβουλία αναλαμβάνει ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Πευκίτες.
Καλή επιτυχία!

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

http://www.asante.gr/gia-ton-oro-metanastes/

Είναι ανάγκη να ξεφύγουν
με κάθε θυσία να αφήσουν πίσω τους τον εφιάλτη της βίας, του πολέμου, 
τον θάνατο.

Είναι ανάγκη ο καθένας από εμάς να πει "φταίω"
για το κομμάτι ευθύνης που μας αναλογεί και μας βαραίνει.

left.gr

Είναι ανάγκη να θυμηθούμε τους "δικούς μας" πρόσφυγες
εκείνους που το '22, πλημμύρισαν την Ελλάδα 
και την ζωντάνεψαν, μεταγγίζοντας τη δική τους κουλτούρα,
αλλά και εκείνους που άφησαν την πατρίδα αναζητώντας την τύχη τους 
σε άλλες πατρίδες.

http://tvxs.gr/news/ έκθεση φωτογραφίας στο Ινστιτούτο Γκαίτε
για τους Έλληνες της Γερμανίας

 "Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα το όνομα που μας δίναν
"Μετανάστες"
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους
Εμείς, ωστόσο, δεν φύγαμε γιατί το θέλαμε
λεύτερα να διαλέξουμε μια άλλη γη.
Ούτε και σε μια άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
.....................................................................
Ο καθένας μας
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα


μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.

Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη 
δεν ειπώθηκε ακόμη.'
                                                                      Μπέρτολντ Μπρέχτ, Ποιήματα
                                                                                        μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, Θεμέλιο


http://www.slideshare.net/ezareva/h-34505779

"Απόσπασμα  από ποίημα που έγραψε ο Μπρεχτ καταδιωγμένος από τους ναζιστές της Γερμανίας  , το 1937, αυτοεξόριστος στην Σκανδιναβία."

Το πρόβλημα είναι ότι "η ντροπή που τη χώρα τους μολεύει "
 είναι και πρόβλημα παγκόσμιο, μια που, όπως συνέβαινε πάντα, έτσι και τώρα, το ζήτημα της ανεξαρτησίας των λαών, της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας , γίνεται συχνά κλωτσοσκούφι σε παιχνίδια εξουσίας και ανόσια συμφέροντα.


www.avgi.gr

Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινάει,
ένα ταξίδι για παιδιά και δασκάλους σε δύσκολους καιρούς.
έχουμε όμως εφόδια: σεβασμό, αγάπη, γνώση, δημιουργία.

Ας ανοίξουμε κουβέντες, ας ενημερωθούμε , ας προβληματιστούμε.....


http://atexnos.gr/