Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ



<< Είναι άλλο ένα ηλιόλουστο πρωινό....
Το ρολόι δείχνει λίγο πριν τις 9 .Σε λίγο θα αρχίσει το μάθημα στο σχολείο μου ....
Η μέρα είναι δύσκολη για την κυρία Μαρία....
Σήμερα η δουλειά της θα ξεκινήσει λίγο πιο νωρίς από ότι συνήθως .
Έχει φωνάξει την μικρή Ελένη και τον μικρό Γιωργάκη!
Τους ζήτησε να είναι από τις 8 στο σχολείο για να τους μιλήσει για αυτό που έγινε χθες!
Δεν έμαθες τι έγινε χθες ???
Να, την ώρα που τελείωσε το μάθημα και τα παιδιά φεύγαν για το σπίτι τους δημιουργήθηκε ένα μικρό επεισόδιο...
Ο μικρός Γιωργάκης έκανε ένα άσχημο σχόλιο για την μικρή Ελένη ....
Βλέπεις το κοριτσάκι έχει κάποια παραπάνω κιλά και όταν ο Γιωργάκης έκανε ένα σχόλιο για το βάρος της μπροστά στα άλλα παιδιά, η μικρή Ελένη έφυγε κλαίγοντας....

Σίγουρα η δουλειά της κυρίας Μαρίας είναι δύσκολη, όπως και κάθε παιδοψυχολόγου!

Για αυτό είπε στα 2 παιδιά να έρθουν πιο νωρίς σήμερα στο σχολείο.


Και μετά από μια μεγάλη συζήτηση που κράτησε σχεδόν μία ώρα , τα παιδάκια βγαίνουν από το γραφείο της κυρίας Μαρίας, πιασμένα χέρι χέρι και με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό τους!

Μόλις τα είδα κατάλαβα τι εννοούσε η κυρία Μαρία όταν μου είπε πως αρκεί ένα χαμόγελο ενός παιδιού να “σβήσει “ όλα τα προβλήματα που μπορεί να έχεις....

Η κυρία Μαρία μου είχε πει ότι παλιά δεν υπήρχαν παιδοψυχολόγοι στα σχολεία!
Μα καλά , της είπα, και δεν έκανε κακό αυτό στα παιδιά ;

Δεν μου απάντησε ποτέ....

Η ώρα όμως έχει περάσει...
Είναι 9:15 και πρέπει να πάω και εγώ για μάθημα....

Την πρώτη ώρα έχουμε Ιστορία !

Η κυρία Άννα μας είπε ότι θα πάμε στην αίθουσα με τους υπολογιστές.

Μας είπε ότι θα ψάξουμε και άλλες πηγές, από άλλα βιβλία , για να δούμε κατά πόσο ανταποκρίνεται το σχολικό μας βιβλίο στην πραγματικότητα!

Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές βρίσκουμε πολλές πηγές που δεν είναι ίδιες με αυτές του βιβλίου μας και εξιστορούν τα γεγονότα με λίγο διαφορετικό τρόπο από ότι το σχολικό μας βιβλίο.

Αλλά η κυρία Άννα μας έχει πει πως αυτό είναι πολύ κάλο και θα μας βοηθήσει να μάθουμε καλύτερα την Ιστορία ....

Μας έχει πει πως όταν μαθαίνεις την ιστορία μόνο από την μία πλευρά , είναι σαν να μην μαθαίνεις τίποτα!

Και ακόμα μας είπε πως αν θέλουμε να βρούμε την αλήθεια στην Ιστορία , να μελετάμε πηγές και από της δύο πλευρές,και κάπου στην μέση θα βρούμε την αλήθεια !!!

Το δικό μου μυαλό όμως είναι αλλού !

Περιμένω πότε θα φτάσουμε στην 4η ώρα ,που έχουμε Φυσική!

Χθες ο καθηγητής μας έμαθε πόσο είναι η επιτάχυνση της βαρύτητας και σήμερα μας είπε πως θα κάνουμε ένα πείραμα για να δούμε αν και στην πράξη είναι τόσο !

Στην πράξη το πείραμα ήταν καλύτερο από ότι φανταζόμουν!

Βρήκαμε την επιτάχυνση αυτή όσο είναι και στην θεωρία του βιβλίου μας!

Όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι!
Νιώσαμε για λίγο σαν μεγάλοι επιστήμονες !!!

Η ώρα όμως έχει πάει 14:00

Είναι η ώρα του φαγητού .

Όλοι μαζευόμαστε στην μεγάλη τραπεζαρία του σχολείου μας!

Σήμερα ο κύριος Γιάννης έχει μαγειρέψει παστίτσιο !

Ο κύριος Γιάννης κάνει το καλύτερο παστίτσιο που έχω φάει ποτέ μου!
Ούτε η μαμά μου δεν μαγειρεύει τόσο καλά.

Σε όλα τα παιδιά αρέσουν τα φαγητά του κυρίου Γιάννη !

Σας αφήνω τώρα όμως, πάω να φάω μαζί με τα άλλα τα παιδιά και μετά θα κάνουμε τα μαθήματα που έχουμε για αύριο !

Έτσι θα μπορώ ,από τις 5 το απόγευμα και μετά που θα έχω γυρίσει σπίτι , να φτιάξω με τον μπαμπά μου τον κήπο !
Ο κήπος μας είναι ο καλύτερος κήπος του κόσμου...!!! >>

Όμως κάπου εδώ οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου χάνονται....
Είναι ο ήχος από το ξυπνητήρι που βάζει ένα τέλος στο όμορφο όνειρο μου...

Είναι 7:30 το πρωί και πρέπει να σηκωθώ !
Έχω πρώτη ώρα Αρχαία και ακόμα δεν έχω μπορέσει να μάθω απ' έξω την μετάφραση που μας έβαλε η δασκάλα....

Μακάρι το σχολείο που έβλεπα στο όνειρο μου να ήταν αληθινό...
Μακάρι να γίνει , έστω και κάποια στιγμή στο μέλλον, αληθινό...

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Η μέρα άνοιγε και ο ήλιος έβγαινε χρυσός
Η μέρα άνοιγε και τα όνειρα που ξύπναγαν
σαν ήλιος φωτεινός
Ο κόσμος άλλαξε με τα όνειρά μου σταθερά
τα όνειρα που γνώρισα κάπου στα σκοτεινά
Εκεί που οι άλλοι δεν μπορούσαν να τα δουν
Εγώ εκεί τα αντίκρισα μέσα στην ερημιά
Τα όνειρα που με έφτασαν σήμερα ως εδώ 
Τα όνειρα που πίστεψα και με έλεγαν χαζό
Αυτά τα όνειρα τα κλείδωσα βαθιά μες στην καρδιά 
και στο γκρεμό τα πέταξα εκείνα τα κλειδιά
Και υποσχέθηκα να μην τα ξαναβρώ 
και ας με φωνάζουν ονειροπόλο και τρελό.
Τα όνειρα που ποτέ δεν τα ξεχνώ 
Είναι αυτά που έκαναν τον κόσμο πιο λαμπερό
Είναι τα όνειρα  που με έφτασαν σήμερα πιο ψηλά
Είναι τα όνειρα που έζησα και πέθανα γι΄αυτά.

                                                                ένα ποίημα μαθητή του σχολείου μας


Ευχόμαστε ένα Καλό Καλοκαίρι 
με τα μάτια αυτού του παιδιού
που βλέπει τα καραβάκι να έρχεται 
που χαίρεται το γαλάζιο της θάλασσας
ακουμπώντας σταθερά στο καφετί της άμμου
φορώντας το κόκκινο του πάθους.....


και ..... ραντεβού το Σεπτέμβρη
με τη σχεδία μας να πλέει σε καινούργια νερά.


Υ.Γ ένα μεγάλο ευχαριστώ για τους φίλους που μας επέτρεψαν να μοιραστούμε μαζί σας την φωτογραφία του μωρού τους και , φυσικά, στην Κωνσταντίνα που ομορφαίνει συνεχώς το σχολείο μας.