Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο, επίλογος.



ξεκινώντας....



Γράφει η κυρία Βαγιατίδου:

Με αφορμή τη γιορτή για το Πολυτεχνείο που φέτος ετοιμάσαμε με τους μαθητές μου θα ήθελα και εγώ να καταθέσω την επίγευση όλης αυτής της εμπειρίας. Όλες αυτές οι δραστηριοποιήσεις έχουν σκοπό συνήθως να ευασθητοποιήσουν τα νέα παιδιά σε γεγονότα παλιά, ιστορικά, σημαντικής αξίας για την εποχή τους αλλά και για τη διαμόρφωση της σύγχρονης κατάστασης. 


Δύσκολα πράγματα. Ο νέος άνθρωπος δε βολεύεται εύκολα με εξιστορήσεις, δεν αγγίζεται από χρονικά, δεν συγκινείται με ντοκουμέντα. Ο νέος άνθρωπος έχει βιωματική φύση, διαμορφώνεται από αυτό που δημιουργεί και συμμετέχει.
 Όταν  6  παιδιά μαζεύονται  στο σχολείο και δίνουν χρώμα και νόημα στα κυριακάτικα απογεύματα, όταν παίρνουν ρόλους φοιτητών, βασανιστών, προδοτών, ηρώων, τους δουλεύουν αυτούς  τους ρόλους, τους ζουν, τότε ίσως μιλάμε για κάτι που μεταφέρεται από την ιστορική μνήμη στη προσωπική μνήμη. 
Αυτό που όμως σίγουρα περνάει στη ψυχή και στη συνείδηση είναι ότι όπως και τότε με τους νέους του '73, έτσι και πάντα η νεολαία όταν ενώνεται  προς όποιο σκοπό είναι απίστευτα αποτελεσματική και παράγει έργα γνήσια, γενναία.


αυλαία.......

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Εντροπία #16






Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η ίδια ιστορία...
Σε γυμνάσια,λύκεια,πανεπιστήμια...

Ακόμα και σε δημοτικό το έχω δει....

Κάθε χρόνο,με μία νέα αφορμή και ίσως νέες αιτίες, τα περισσότερα σχολεία και τα περισσότερα πανεπιστήμια θα έχουν κατάληψη (Τυχαία κάθε χρόνο την ίδια χρονική περίοδο !!!)

Και ρωτάω τώρα εγώ...
Τι κερδίζουμε με αυτό τον τρόπο;

Κάθε χρόνο ένα σχολείο θα κάνει ,έστω και μία μέρα , κατάληψη!
Έχει γίνει μόδα(!)

Τι κέρδισε αυτό το σχολείο και αποφασίζει να μην αλλάξει μέθοδο;

Πέρσι υπήρχαν τμήματα του ΕΚΠΑ που άρχισαν τα μαθήματα 14 Ιανουαρίου

Ας μου πει κάποιος τι ακριβώς κέρδισε το τμήμα με αυτή την κίνηση 

Και αυτά που κέρδισε ήταν πιο σημαντικά από αυτά που έχασε...

Γιατί έχασε και έχασε και πολλά!!!

Έχουμε κάνει μόδα την κατάληψη!!!

Βλέπεις φταίει το κράτος!
Χωρίς όμως να φταίνε  τα άτομα που το αποτελούν ... ;;;!!!  


Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Γιορτή του Πολυτεχνείου, η συνέχεια...



Είναι 17 Νοέμβρη 2014
χλωμός φθινοπωριάτικος ήλιος 
και στο σχολείο μας από το πρωί υπάρχει
πυρετός προετοιμασιών για τη γιορτή.


Μια γιορτή που προετοίμαζαν η κ Βαγιατίδου
και τα παιδιά, πολλές Κυριακές πριν,
με πάθος και συνέπεια, μαζί και την έκθεση 
με βιβλία και υλικό για το Πολυτεχνείο,
προβολή και ταμπλό με κείμενα και φωτογραφίες.




Αφανείς αλλά ...ήρωες ,πραγματικοί!


Χορωδία και ορχήστρα! Τους απολαύσαμε και ...μπράβο!

Μια μικρή σημείωση για την Ελεάννα , περσινή μας απόφοιτη, που μας τίμησε  με την παρουσία της. Την ευχαριστούμε πολύ!

Η ώρα έφτασε και η Αναστασία είχε τον λόγο,
μόνη στη σκηνή, με λόγια από καρδιάς.
Και να τι μας είπε:



"Αγαπητοί μαθητές και καθηγητές,κύριε Μίχα, καλημέρα σας.
   
       Θα σας παρακαλέσουμε να κάνετε ησυχία, γιατί δεν θα χρησιμοποιηθούν μικρόφωνα για την σημερινή παράσταση, δεν θα σας απασχολήσουμε πολύ, μονάχα μια ώρα. Λοιπόν, όταν σας ρωτάνε «τι γιορτάζουμε στις 17 Νοέμβρη», τι απαντάτε; Το Πολυτεχνείο σωστά; Εδώ είναι το λάθος. Ότι εμείς οι Έλληνες συνεχώς φλυαρούμε και όταν μας ρωτήσουν για μια εθνική μας εορτή, δεν ξέρουμε να απαντήσουμε! 
     Και δεν είναι ντροπή να ζούμε σε μια χώρα με τόσο πλούσια ιστορία και να εξευτιλιζόμαστε στα αυτονόητα; Και δεν φταίει το σύστημα όπως κάποιοι θα λέγατε. Φταίει το γεγονός ότι εμείς, και αναφέρομαι στους συμμαθητές μου, ερχόμαστε τόσα χρόνια στις γιορτές και το μόνο που κάνουμε είναι να ασχοληθούμε με το Facebook, να μιλήσουμε με το διπλανό μας, να σχολιάσουμε το διπλανό μας ή τον συμμαθητής μας πάνω στη σκηνή που έκανε ένα σαρδάμ και μετά σηκωνόμαστε να πούμε τον εθνικό ύμνο, μαζευόμαστε με τους φίλους μας και πάμε στις καφετέριες και ξεχνάμε τι έγινε στο σχολείο. 
        Μερικοί από εμάς, πάνε και γράφουν και κανένα status στο Facebook «Ζήτω στους φοιτητές του Πολυτεχνείου, που αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία!» και παίρνουμε και 80 likes και λέμε «Ναι! Είμαι στο πνεύμα!» και όταν μας ρωτάνε «Τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;», λέμε «Εεε, το όχι!». Ποιο όχι; Το όχι που είπαν οι Τούρκοι στους Γερμανούς; Βέβαια, και οι μεγάλοι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης. Γιατί και αυτοί, δεν μας έβαλαν κάτω να μας μάθουν σωστά και κυρίως δεν ξέρουν, ορισμένοι, ούτε αυτοί να μας πουν σωστά τα γεγονότα. Αυτό το τριήμερο προσπάθησα να σας προσεγγύσω αλλιώς σε αυτό που λέμε γιορτή Πολυτεχνείου. Ελπίζω να σας ταύτισα με τους φοιτητές και τα γεγονότα που συνέβησαν.  
        Γι΄ αυτό, λοιπόν, σεβαστείτε σήμερα τους συμμαθητές σας, που ξοδέψαν τις Κυριακές τους για να σας ετοιμάσουν κάτι αντάξιο της σημερινής μέρας , σεβαστείτε πάνω απ’ όλα αυτούς που πεθάναν πριν 41 χρόνια και σας εξασφάλισαν την ελευθερία σας, αλλά κυρίως σεβαστείτε τους εαυτούς σας, γιατί όταν σας ρωτάνε κάτι για την ιστορία της πατρίδας σας και δεν ξέρετε να απαντήσετε, είναι σαν να μην σέβεστε τον εαυτό σας.

Παρακαλούμε να μην χειροκροτήσετε κατά τη διάρκεια της παράστασης.


Καλή σας παρακολούθηση. "


Ο  Πάνος, στυλοβάτης στα τεχνικά, αλλά και ένας καλός ηθοποιός!




Καλλιτεχνικές  φωτογραφίες από τον κύριο Κρυωνίδη! 

Υπόκλιση και χαμόγελα ικανοποίησης.

Η κυρία Βαγιατίδου χαιρετίζει τη γιορτή με ζεστά και συγκινητικά λόγια.

Ο διευθυντής μας, Σωτήρης Μίχας, κλείνει την εκδήλωση.
Πολλά ευχαριστώ στον κύριο Κρυωνίδη, που  τόσο πρόθυμα κάλυψε, με καλλιτεχνικό τρόπο τη γιορτή, αποτυπώνοντας τις στιγμές σε υπέροχες φωτογραφίες. Εδώ τον βλέπετε με τον Πασχάλη τον Ντούρα, λίγο πριν, με τη μηχανή στο χέρι και το  χαμόγελό του για το οποίο του είμαστε ευγνώμονες!


                                                            

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Γιορτή θύμησης αλλά και δημιουργίας στο σχολείο

   Ο λόγος στη Αναστασία  και το θέμα
η γιορτή του Πολυτεχνείου στο σχολείο μας:
   

 "Οι γιορτές του σχολείου, δεν είναι μονάχα αυτό που βλέπει το κοινό. Πίσω του κρύβουν αρκετή προσπάθεια και όμορφες στιγμές. Είναι ένας τρόπος να γνωριστείς και να δεθείς με άτομα καινούρια.    
Να δεθείς, για έναν σκοπό, για να μοιραστείς με το κοινό την προσπάθεια που κατέβαλες με την νέα σου παρέα. Είναι ο τρόπος να αποτυπώσεις αυτό που σε εκφράζει. Οι Κυριακές για εμάς ήταν κάτι περισσότερο από πρόβα. Ήταν μόχθος, «αγώνας», αλλά κυρίως ήταν γέλια, χαρά και χαμόγελα.



       Ήταν ένας τρόπος να «ξυπνήσουμε» τους συμμαθητές μας από τη χειμέρια νάρκη και να τους ταυτίσουμε με τους φοιτητές του Πολυτεχνείου με το δικό μας τρόπο. Να «πάμε με τα νερά τους», όπως θα λέγαμε πιο απλά. Βέβαια, δεν είμαστε μόνο εμείς στη σκηνή που εργαστήκαμε για αυτό. 

     Είναι και οι «αφανείς ήρωες», αυτοί που παρόλο που δεν τους είδαν οι συμμαθητές μας, μπήκαν και αυτοί στη μικρή παρέα μας και χάρισαν στο κοινό αυτή τη γλυκιά μας παράσταση. Ευχαριστούμε τον Παντελή Αναστασόπουλο και τον Γιάννη Πετρή, που μας βοήθησαν και δούλεψαν μαζί μας τις Κυριακές.  Κυρίως όμως, να ευχαριστήσουμε τη καθηγήτριά μας, κυρία Βαγιατίδου, που χωρίς αυτή, δεν θα είχαμε αυτή την υπέροχη, μικρή εμπειρία. 

η πρόβα της τελευταίας στιγμής
η κ. Βαγιατίδου παρακολουθεί  και ο κ  Κρυωνίδης φωτογραφίζει
Ευχαριστούμε και εσάς, το κοινό μας που με υπομονή παρακολουθήσατε την προσπάθεια μας και ελπίζουμε να επιδιώξαμε το στόχο μας. 

      Ευχαριστούμε και τη χορωδία μας, που ξοδέψε σχολικές ώρες, και τους συγχαίρουμε μέσα από τη καρδιά μας.

Σας ευχαριστούμε θερμά,

Αναστασία Τσιλιμπίου, Πάνος Ελευθερίαδης, Γιώργος Σφυρίδης, Γιώργος Λαγός, Πασχάλης Ντούρας, Χριστίνα Τάτση, Ελένη Χρυσοχόου

                                     

 .....και ένα ποίημα-κατάθεση του Πέτρου Αρμάου,  του μαθηματικού μας που περιμένουμε από Δεκέμβρη; 

Φοβάμαι

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

 Μανώλης Αναγνωστάκης  Νοέμβρης 1983
Θα επανέλθουμε τις επόμενες μέρες με φωτογραφίες , στιγμιότυπα και σχόλια από τη γιορτή του Πολυτεχνείου.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Το φάντασμα της Όπερας

Αφιερωμένη...

...εξαιρετικά σε ανήσυχα πνεύματα που δεν αρκούνται σε στερεότυπα
σε "περίεργους' τύπους που ψάχνουν σε βάθος,
στο δάσκαλο που αναζητά κρυμμένα μυστικά για να τα μοιραστεί με τους αγαπημένους μαθητές, είναι τούτη η ανάρτηση.
......και στο συγγραφέα των Εντροπιών της Σχεδίας μας με πολλή εκτίμηση.




Ο Στέφανος Τραχανάς, υπέροχος δάσκαλος, συναρπαστικός αφηγητής, βαθύς γνώστης της Επιστήμης γράφει για το βιβλίο του:

Το φάντασμα της Όπερας
(η επιστήμη στον πολιτισμό μας)

"Τούτο το βιβλίο χτίζεται πάνω σε μια αλληγορία. Στο Φάντασμα της Όπερας ένας ιδιοφυής συνθέτης με παραμορφωμένο πρόσωπο διευθύνει τις παραστάσεις από τα σκοτεινά υπόγεια της Όπερας του Παρισιού. Οι θεατές απολαμβάνουν τις δημιουργίες του, το πρόσωπό του όμως αρνούνται να το αντικρίσουν. Η επιστήμη, ως άλλο φάντασμα της όπερας, είναι μια δημιουργική δύναμη που επίσης κυβερνά τον κόσμο από το «υπόγειο».΄

 Εμφανίζεται όμως σε δύο διαφορετικές εκδοχές: 
το φάντασμα στη φύση και το φάντασμα στον πολιτισμό μας. Το φάντασμα στη φύση είναι οι θεμελιώδεις νόμοι που κυβερνούν τον φυσικό κόσμο από τα έγκατα της ύλης, ενώ το φάντασμα στον πολιτισμό μας είναι πλέον η ίδια η επιστήμη ως κοινωνικός θεσμός.
Και στις δύο εκδοχές του, το φάντασμα έχει ένα πολύ ανοίκειο πρόσωπο. Οι νόμοι του μικρόκοσμου είναι ό,τι πιο παράξενο έχουμε δει στη φύση μέχρι τώρα, ενώ και το πρόσωπο της ίδιας της επιστήμης ως κοινωνικού θεσμού δεν είναι περισσότερο προσφιλές στον σύγχρονο άνθρωπο."



Στέφανος Τραχανάς


Αντιγράφουμε :

.."η ηθική αξία της επιστήμης δεν έγκειται τόσο στα επιτεύγματα της όσο στην ίδια τη μέθοδό της. Στη στάση που καλλιεργεί απέναντι στα πράγματα. Στον βαθύτατα αντιδογματικό της χαρακτήρα".
και .....
"Αιώνιες αλήθειες και ακλόνητες βεβαιότητες στην επιστήμη δεν υπάρχουν. Η επιστημονική γνώση αναδεικνύεται έτσι ως το μόνο είδος ανθρώπινης γνώσης που εμπεριέχει την εύλογη αμφιβολία..."






Διαβάστε επίσης: "Επιστήμη, ένα φάντασμα στον πολιτισμό μας" του Ηλία Μαγκλίνη

http://www.kathimerini.gr/762316/article/politismos/vivlio/episthmh-ena-fantasma-ston-politismo-mas

"το φάντασμα της Όπερας, του Στέφανου Τραχανά", του Ανδρέα Κασσέτα

http://ylikonet.gr/group/allo/forum/topics/3647795:Topic:240163

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Σχολείο σε δράση (ΙΙΙ) , ένα κάλεσμα!


ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ

Αναδημοσίευση από τη σχεδία μας ...παλιότερα!

"Χρόνια τώρα έχουμε καθιερώσει τα κινηματογραφικά βράδια, το χειμώνα στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και, όταν ο καιρός φτιάχνει, στο αίθριο. Προβολές ταινιών για εφήβους και μεγάλους, που πολλές φορές συνοδεύονται και από συζήτηση και πάντα από έναν αυτοσχέδιο μπουφέ. Αφιερώματα σε θέματα, σε πρόσωπα, σε χώρες, ταινίες ήδη αγαπημένες και άλλες που αξίζει να γνωρίσει κανείς και να αγαπήσει.

Ελάτε να συμμετέχετε στην ομάδα που θα οργανώνει τις προβολές και θα μετατρέπει κάποια βράδια το σχολείο σε κινηματογράφο."

 αντιγραφή από το κείμενο του Διονύση Μάνεση (του Διονύση μας!) 
για το  ενημερωτικό φυλλάδιο  υποδοχής προς μαθητές και γονείς.

Έχει ξεκινήσει η οργάνωση των Κυριακών 
με σινεμά στο σχολείο και περιμένουμε 
ιδέες και ...βοήθεια , φυσικά!

1η ώρα σινεμά;;;Μμμμ! Καλή ιδέα και πρόκειται για πρόγραμμα για το σχολείο!

Και κάτι πολύ ενδιαφέρον που έφτασε στο mail του σχολείου και το δημοσιεύουμε κι εδώ:



                    7ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών

Πάμε Σινεμά;
Ψηφίζουμε όλοι την καλύτερη ταινία για το μεγάλο ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ στην ιστοσελίδα μας                                               http://www.pamecinema.net/
Το 7ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών «
Πάμε Σινεμά;» θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 2014 στην Αθήνα, και θα μεταδοθεί ζωντανά από την Τηλεόραση.
Στην Κριτική Επιτροπή θα συμμετέχουν γνωστοί καλλιτέχνες του κινηματογράφου.
Πάρτε μέρος στην ψηφοφορία γαι το Βραβείο Κοινού.
Όλοι οι μαθητές, δάσκαλοι, κινηματογραφιστές και κινηματογραφόφιλοι δείτε τις ταινίες και ψηφίστε την καλύτερη. Η ταινία που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους, θα κερδίσει το Μεγάλο Βραβείο Κοινού, του 7ου Μαθητικού Φεστιβάλ ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;  Η ψηφοφορία ολοκληρώνεται την ημέρα διεξαγωγής του φεστιβάλ. Κλικάρετε τα κουτάκια που προτιμάτε και επιβεβαιώνετε πατώντας την ένδειξη vote στο κάτω μέρος της φόρμας.
Ευχόμαστε σε όλα τα σχολεία καλή επιτυχία!

http://static.pblogs.gr/f/335515-cinema-t8726.jp