Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Εντροπία #14


     Πρέπει να πω πως η ανάρτηση που τώρα διαβάζεις είναι για μένα , μια από τις πιο περίεργες αναρτήσεις που έχω κάνει.....

Όχι τόσο γιατί γράφω μια νέα Εντροπία ένα χρόνο και κάτι μετά την τελευταία μου ανάρτηση, αλλά γιατί είναι η πρώτη ανάρτηση που κάνω χωρίς να έχω την ιδιότητα του μαθητή...

Πάμε όμως στο θέμα....

Φέτος είναι η πρώτη φορά που κάνω μάθημα σε άτομα Α Λυκείου...


Αφού λοιπόν δεν υπάρχει το φάντασμα που υπάρχει στην Γ Λυκείου που σου λέει : 
" Έλα πάμε γρήγορα , πρέπει να βγει η ύλη "
  έχεις την δυνατότητα να πεις και 2 λόγια με τα παιδιά...

Μέσα από αυτές τις συζητήσεις λοιπόν είδα κάτι που έβλεπα από τότε που ήμουν και εγώ μαθητής (Ναι λες και έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε  :P ) ...

Έκανα λοιπόν το λάθος να πω :

 " Και δεν μου λέτε ρε παιδιά, γιατί κάνετε φυσική ; Θα χρειαστούν στην  καθημερινή σας ζωή οι τύποι του Νεύτωνα π.χ. και θα είναι πρέπει να τους μάθετε ή δεν έχουμε βρει άλλο τρόπο να σας ζαλίσουμε και το κάνουμε με την Φυσική , τα Μαθηματικά και τα Αρχαία ; "


 Και εκεί είδα αυτό που πίστευα από τότε που ήμουν πίσω από τα θρανία...

Κάποιος δεν θέλει να σκέφτεσαι... 
Κάποιος θέλει να κάνεις κάτι γιατί σου έδωσαν εντολή και όχι κίνητρο να το κάνεις...

Γιατί δεν σου είπαν πότε το γιατί πρέπει να ξέρεις φυσική , μαθηματικά , γλώσσα ή αρχαία...
 Και το κυριότερο ,δεν σου είπαν πως 
Φυσική ΔΕΝ είναι να βρεις μια ταχύτητα....
Μαθηματικά ΔΕΝ είναι να λύσεις μία εξίσωση...
Γλώσσα ΔΕΝ είναι το πως θα γράψεις μία λέξη σωστά...
Αρχαία  ΔΕΝ είναι να μάθεις απ 'έξω μία μετάφραση....

Δεν σου είπαν πως όλα τα παραπάνω δεν είναι μαθήματα αλλά επιστήμη....


 Φτάνεις στο σημείο λοιπόν , όταν για χρόνια δεν σου δίνουν κίνητρο αλλά μια εντολή , να μην ζητάς και εσύ από την μεριά σου το κίνητρο αλλά απλά να εκτελείς....
Δεν ρωτάς κανέναν γιατί να κάτσεις να διαβάσεις αλλά κοιτάς πως θα πάρεις καλό βαθμό ...

Φτάνεις στο σημείο , ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνεις , να εκτελείς απλά και όχι να σκέφτεσαι....


Όμως σίγουρα είναι πιο εύκολο να σου δίνω εντολές παρά κίνητρα...
Και σίγουρα με βολεύει να εκτελείς μόνο και όχι να σκέφτεσαι....

  

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

" Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή..."

      Ο Πέτρος Αρμάος γράφει για έναν μοναδικό άνθρωπο, έναν υπέροχο Έλληνα, έναν σοφό:

     Πέθανε το βράδυ της Παρασκευής 22 Αυγούστου, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 108 ετών, ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς - η γηραιότερη εν ζωή προσωπικότητα της χώρας.


"Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή... Θυμάμαι -ξέρετε- τον κομήτη του Χάλεϊ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην - μικρό παιδί- σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη...".

       Πέρασαν 107 χρόνια από το Νοέμβριο του 1906 οπότε γεννιόταν στον Πειραιά ο Εμμανουήλ Κριαράς, πέρασαν περί τα 100 από την παιδική του ζωή στη Μήλο, την εφηβική αργότερα στην Κρήτη (τόπο καταγωγής των γονιών του), την Αθήνα ύστερα για σπουδές στη Φιλοσοφική σχολή και για εργασία (επί 20 συνεχή χρόνια στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών). Μεσολάβησε το Μόναχο και το Παρίσι κι ύστερα "ανέβηκε" στη Θεσσαλονίκη (Από το 1950 οπότε εκλέχτηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της). Μέχρι το 1968 δίδασκε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία. Ήταν τότε που τον εξώθησε σε παραίτηση- συνταξιοδότηση η Χούντα. Έκτοτε, ήταν …ομότιμος καθηγητής (συνταξιούχος) επί 45 χρόνια .

     Απολύθηκε απ τη Χούντα αλλά, συνέχισε. Με τη σύνταξη του Λεξικού της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας, με τη μαχητική στήριξη της δημοτικής και του μονοτονικού συστήματος (πρόεδρος της επιτροπής για το μονοτονικό το 1981).

Έργο του Κώστα Λούστα, 1995.
  "Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ - δυστυχώς - την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω." Είναι βάρος πια η ζωή μου" έλεγε προ εξαετίας -μόλις που είχε "κατακτήσει" το αιωνόβιος.

Άλλαξε σύντομα γνώμη. Δυο-τρία χρόνια μετά δήλωνε "Όχι δε φοβάμαι το θάνατο. Δεν θέλω όμως να πεθάνω αμέσως... Θέλω να ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες των κειμένων μου"... Βλέπω τη ζωή του ανθρώπου στη γη ως ένα τραγικό γεγονός. Διότι δεν δίδει η ζωή ευτυχία. Ο άνθρωπος είναι τραγική μορφή στη Γή. Το γεγονός ότι έχει συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας".





         Και πρόσφατα (στα τέλη του 2011 -μεσούσης της οικονομικής κρίσης) ο ...σοφός καθηγητής δήλωνε: "Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά και κυρίως - οικονομικά αδιέξοδα. Θα ήθελα να είχa πεθάνει , να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Φταίμε κι εμείς . Λειτουργήσαμε όλοι - κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας , της κλεψιάς , της απάτης . Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο… Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε , η λύση, είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου . Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες..."

          Ο καθηγητής Κριαράς πέθανε εχθές - ήρεμα και "κανονικά" - όπως του άρεσε να λέει περιγράφοντας τη ζωή του- στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Στο ίδιο σπίτι, της οδού Αγγελάκη, που τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε ως βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του , εκεί όπου δεχόταν πρωθυπουργούς, υπουργούς, συνεργάτες του.
 
Ο Εμμανουήλ Κριαράς από τον Αλέκο Παπαδάτο, όπως δημοσιεύεται στο εξώφυλλο του Books' Journal.
Η σύζυγος του - Αικατερίνη Στριφτού, καθηγήτρια ψυχοτεχνικής στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας - με την οποία είχαν παντρευτεί το 1936- είχε πεθάνει την πρωτομαγιά του 2000. Δεν είχαν κάνει παιδιά.
    "Φεύγοντας" ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς αφήνει πίσω του (για τους μελετητές και φοιτητές του) εκατοντάδες τόμους με πραγματείες, μελέτες , επιστολές, κείμενα, 14 τόμους του µνηµειώδους έργου "Λεξικό της Βυζαντινής Γραµµατείας". Τη συνέχεια ανέλαβε το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας . Ήδη έχει τυπωθεί και κυκλοφορεί ο 18ος τόμος...
Για τους υπόλοιπους; Τον αγώνα του για το Δημοτικισμό , τη σοφία και τη διαύγεια του πνεύματός του - όπως αυτές "έλαμψαν" σε σειρά συνεντεύξεων που έδωσε -ειδικά μετά τη συμπλήρωση των 100 "πρώτων" χρόνων της ζωής του. Με τα δικά του λόγια:

"Διδασκαλία του ήθους δεν υπάρχει. Μαθαίνουμε την τεχνική. Πώς να μεταδώσουμε τις γνώσεις. Αλλά πώς να βελτιώσουμε το ήθος του ανθρώπου δεν το μάθαμε..."

"Η έξαρση είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή. Να εξαρθείς πάνω από τον εαυτό σου. Από τα πάθη σου. Σπάνια εξαίρονται οι άνθρωποι. Η ζωή όλων βέβαια ενέχει στιγμές έξαρσης. Όταν λες την αλήθεια -ακόμα κι όταν σε θίγει, σε πειράζει -είναι έξαρση. Η θυσία για τον άλλο, ο έρωτας, η φιλία, η αφοσίωση είναι έξαρση..."



"Ανυψώνει τον άνθρωπο ο Έρωτας. Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας. Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι …πέτρα…"  

                   

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Αφιερωμένο εξαιρετικά...


11 Σεπτέμβρη 2014, ζεστό και υγρό πρωινό, 
και το σχολειό, λουσμένο σε εκείνο 
το μοναδικό φως του φθινοπώρου  ,
 ανοίγει τις πόρτες του -τις θέλουμε φιλόξενες-  
σε παιδιά, καθηγητές και γονείς,
στο καθιερωμένο πρώτο ραντεβού για τον Αγιασμό.

Μαριλένα, Ρένος, Νίκος, Γ Λυκείου, έτοιμοι για όλα!;
Καθεμία και καθένας από εμάς κουβαλάει 
και θα κουβαλάει για πάντα
εικόνες και συναισθήματα από αυτές τις πρώτες συναντήσεις του χρόνου,στα σχολεία,

όμως για κάποιους, οι συναντήσεις αυτές  
έχουν το δικό τους ιδιαίτερο νόημα χρωματισμένο
από συναισθήματα που γεννούν καινούργιοι ρόλοι.

Αφιερωμένη λοιπόν αυτή η ανάρτηση, 
στους δάσκαλους του σχολείου μας 
που έφυγαν με σύνταξη
και τους νιώθουμε ακόμα και πάντα δίπλα μας,
η αύρα τους υπάρχει παντού, 
για εμάς που έχουμε ζήσει κάμποσα χρόνια εκεί.

Αφιερωμένη και στους νέους συνταξιδιώτες, 
στον καινούργιο διευθυντή 
και τους νέους συναδέλφους μας 
που προστέθηκαν φέτος στο δυναμικό του 
6ου Λυκείου Καλλιθέας.

Αφιερωμένη και στους απόφοιτους που μας τίμησαν με την παρουσία τους, 
τα χαμόγελα, τη δροσιά, τις ελπίδες τους, την αγάπη...


Σωτήρης Μίχας, μαθηματικός, ο νέος μας διευθυντής....

Προσθήκη λεζάντας

.....και δίπλα του η νέα μας υποδιευθύντρια , η Αθηνά Πάνια,
ενώ παρακολουθεί ο αγαπημένος προηγούμενος διευθυντής Δημήτρης Βάγιας
και η Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Αναστασία Παπαθανασίου.
Η γωνιά των αποφοίτων,
κοντά τους ο Πολ Τουάρντιτς και η Αννα  η Ζωγάκη
σε ένα πέρασμα που εξελίσσεται....

σε ζεστή αγκαλιά!

Απόφοιτοι με τον κ. Στεφάνου...
... ενώ η φετεινή Τρίτη Λυκείου ξεκινάει και επίσημα την προσπάθεια της ,
κάτω από το βλέμμα της κ. Τρεμούλη και του κ. Παπασταμόπουλου .

Χαμόγελα και από τους καθηγητές της Ενισχυτικής Διδασκαλίας
του σχολείου μας. Ευχαριστούμε!

Καλή μας Χρονιά!

Υ.Γ. Παρακαλούμε για την επιείκεια σας για το φωτογράφο και  τις πιθανές παραλείψεις του, είναι καινούργιος κι αυτός, βλέπετε σ΄αυτό τον ρόλο.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Ξεκίνημα

Η σχεδία μας "σαλπάρει" για μια ακόμη χρονιά! Δεν ξέρω αν χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή για μια σχεδία, όμως ποια άλλη λέξη δημιουργεί τέτοιους συνειρμούς;;;
Ξεκίνημα, ταξίδι, νερά, αγωνία, προσμονή, ελπίδα.....


Τα συναισθήματα ανάμικτα, τα μάτια θολώνουν, γιατί αγαπημένοι μας συνάδελφοι και φίλοι, 
μας έφυγαν από το σχολείο, 
αλλά έχουμε την ελπίδα 
και ευχόμαστε να είναι δίπλα μας, 
με όλους τους τρόπους 
που μηχανεύονται οι άνθρωποι,
 για μη χωρίζουν ποτέ.



Δημήτρης Βάγιας, αγαπημένος διευθυντής μας μέχρι τότε,γιορτή αποφοίτησης 2014

Ευχόμαστε και από εδώ Δημήτρη, Κατερίνα, Δήμητρα, Διονύση, Θανάση, Μανώλη, Πολ να περνάτε καλά, να είστε γεροί και να χαρείτε τη νέα φάση που ξεκινάει και για εσάς .


Κατερίνα Πασσά, αγαπημένη υποδιευθύντρια μέχρι τον Ιούνιο του 2014

Μανώλης Καπετανάκης, Πολ Τουάρντιτς, φιλαράκια για πάντα, σε χαρακτηριστική πόζα!

Διονύσης Μάνεσης, στη βιβλιοθήκη που ο ίδιος έστησε, με αγαπημένες μαθήτριες του τότε....
Δήμητρα Δράνια, χαμόγελα με φόντο ποίηση, της ταιριάζει πραγματικά!

Θανάσης Μπουρλέκας, ο τρίτος από τους μαθηματικούς, που μας λείπουν....

Ξεκίνημα λοιπόν για τους συναδέλφους που αφυπηρέτησαν, 
ξεκίνημα για τα παιδιά μας της Γ΄Λυκείου
 που ταξιδεύουν σε καινούργια νερά,
ξεκίνημα για το νέο μας διευθυντή και την υποδιευθύντρια μας (θα επανέλθουμε σχετικά με ειδικό ρεπορτάζ!),


Φετινές μας απόφοιτες, υπέροχα χαμόγελα!

ξεκίνημα για τους αγαπημένους μαθητές μας,αλλά και για εμάς που επιμένουμε και σας περιμένουμε συντρόφους στο ταξίδι , γιατί ...η σχεδία μας είναι μεγάλη και χωράει πολλούς και οι θάλασσες απέραντες!