Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Σχεδια για ένα καλοκαίρι



Τετάρτη βράδυ, στο θερινό "σινε σχολείον", παραδοσιακά, στο αίθριο.
Παρασκευή στην αυλή, η παράσταση για τον Ελύτη και ο αποχαιρετισμός στα τριτάκια και σε κάποιους καθηγητές που φεύγουν.






Μαζευόμαστε. Διαθέσεις πιο καλοκαιρινές. Μερικοί φοιτητές, καθώς οι εξεταστικές σιγά σιγά τελειώνουν και επιστρέφουν στα πάτρια εδάφη. Μαθητές, καθηγητές, φίλοι, όλοι μαζί. Ανταλλάσσουμε κουβέντες και χαμόγελα. Πολλές φορές τα μάτια λένε αυτά που τα στόματα δεν τολμούν. Σχέδια για το καλοκαίρι, για το αύριο. Μικροί, πρόχειροι απολογισμοί. Αναμνήσεις. Σε πολλούς ένας μόνιμος κόμπος στο λαιμό.
Χαιρετάμε τη χρονιά, τους φίλους που κάναμε, συνοδεύοντάς τους με ευχές. Κι η αίσθηση του αποχωρισμού βαραίνει τα πόδια και υγραίνει τα μάτια.
            Νιώθω έτσι πως τα καταφέραμε κι αυτή τη χρονιά. Καταφέραμε να ξαναπλώσουμε ένα δίχτυ αγάπης, έγνοιας, συντροφικότητας. Να νοηματοδοτήσουμε το σχολικό χώρο, να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας.







         Κάπως έτσι και με τη σχεδία μας. Ταξιδεύοντας στα χίλια κύματα άλλος χάνεται, άλλος γαντζώνεται απ  αυτή, στεριές πλησιάζουν και στεριές απομακρύνονται, μέρες φιλόξενες με αεράκι πρίμο και μέρες κακιασμένες να μας τσακίζουν, όπως κι αν έχει, ο περίπλους της συνεχίστηκε κι αυτή τη χρονιά – σημείο αναφοράς πια για τους επιβάτες της, επτά χρόνια κιόλας από τον απόπλου της.
            Ρίχνουμε άγκυρα σε απάνεμο όρμο, να ξεκαλοκαιριάσουμε.
            Και έχει ο Σεπτέμβρης.
            Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014




Περπατάς ανέμελος/η στο δρόμο. Κάποιος περνά από δίπλα σου, σταματά για ένα λεπτό, σε κοιτάζει εξεταστικά  και  με απόλυτη φυσικότητα ξεφουρνίζει: «τα χάλια σου έχεις».
Βγάζεις βόλτα το μωρό σου, μια γιαγιάκα σκύβει να το κανακέψει και σηκώνοντας το κεφάλι, σχολιάζει : «πω, πω κακάσχημο είναι, έμοιασε στη γυναίκα σας».

Εξωφρενικό, έτσι ;

Κι όμως, σε έναν κόσμο όπως αυτός που ζει ο Μαρκ Μπέλισον (Ricky Gervais) στην ταινία The Invention Of Lying (H εφεύρεση του ψέματος ), όλοι μιλούν με απόλυτη ειλικρίνεια και ευθύτητα, πληγώνοντας ,βέβαια, συχνά χωρίς να το θέλουν, τους συνανθρώπους τους. Κι αυτό, γιατί δεν γνωρίζουν τι πάει να πει ψέμα. Ό,τι ειπώνεται είναι η απόλυτη αλήθεια, αν και πολλές φορές οι άνθρωποι φαίνεται να απολαμβάνουν την αναπόφευκτη κακεντρέχεια.



Μάλιστα, κατά τα πρότυπα της δικής μας κοινωνίας, το χρήμα, η δύναμη και η αψεγάδιαστη εξωτερική εμφάνιση θεωρούνται οι απόλυτες «αρετές». Είναι μάλιστα εμφανέστατη μια προσπάθεια-τάση για καλό ζευγάρωμα,  τέλειο γονιδιακό συνδυασμό, που φυσικά αποκλείει όσους  δεν τις διαθέτουν. Αυτοί θεωρούνται αποτυχημένοι, άχρηστοι.  Με λίγα λόγια, ένας κόσμος επιφανειακός, γεμάτος ταμπέλες.

Στην κατηγορία των αποτυχημένων ανήκει και ο Μαρκ, καθώς ούτε διακεκριμένος στο επάγγελμά του είναι, ούτε όμορφος -με τη συμβατική έννοια- είναι, ούτε λεφτά έχει. Και φυσικά αυτό είναι κάτι που του το τρίβουν στη μούρη κάθε μέρα γείτονες, συνάδελφοι, φίλοι, άγνωστοι.



Ώσπου μια μέρα, σε μια κατάσταση πλήρους αδιεξόδου, ανοίγει το στόμα του και ξεφουρνίζει κάτι που δεν είναι αλήθεια! (Βγάλτε τις κουδουνίστρες σας, το πρώτο ψέμα μόλις γεννήθηκε!)
Στην αρχή χρησιμοποιεί αυτή τη μοναδική ικανότητά του για την προώθηση των συμφερόντων  του στη δουλειά,  για φήμη, αναγνώριση ή απλώς για να κερδίσει τη συμπάθεια των συνανθρώπων του, οι οποίοι δεν αμφισβητούν τα λεγόμενά του, ούτε στο ελάχιστο.

Λίγο καιρό αργότερα, βέβαια, βλέποντας τη μητέρα του να εξαϋλώνεται σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου , πάντα με το φόβο ότι θα χαθεί σε μια «αιωνιότητα ανυπαρξίας», αρχίζει τα ψέματα παρηγοριάς, παραμυθίας, σκιτσάροντας έναν «άνθρωπο στον ουρανό», ο οποίος θα της χαρίσει μια ζωή ευτυχισμένη σ’ ένα μέρος που λέγεται «παράδεισος».
Έτσι, ξυπνάει το ενδιαφέρον των υπολοίπων, που ζητούν εναγωνίως λεπτομέρειες για το Θεό, που μέσα απ’ τα λόγια του Μαρκ, μια φαίνεται πανάγαθος και μια τιμωρός ("good guy and a prick") κλπ κλπ…

Όπως φαίνεται, η ταινία αγγίζει μπόλικα θέματα:

Τα λευκά, κατά συνθήκη ψεύδη,

Το πώς η κοινωνία διαστρεβλώνει και διαμορφώνει την οπτική μας και το τι αναγνωρίζουμε ως ωραίο,

Τη θρησκεία,

Κι άλλα πολλά.

Η αλήθεια είναι ότι σε βάζει σε σκέψεις.


Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος αν το γειτονόπουλο δεν θεωρούνταν πια ως «ο κοντός, χοντρομπαλάς Μπράιαν» αλλά «ο Μπράιαν με το όμορφο χαμόγελο »;

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Ο τοίχος έχει τη δική μας ιστορία

    Ήταν η σχολική χρονιά 2002-2003, η πρώτη χρονιά που  6 ο λύκειο ξεκινούσε τη λειτουργία του στο καινούριο του κτίριο, αυτό που στεγάζεται σήμερα. Φθινόπωρο του 2002, 80 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή. Οι συναδέλφισσες Λίλα Τζέτζου και Άννα Ζωγάκη προγραμμάτισαν μια μεγάλη εκδήλωση μνήμης με τίτλο « Μνήμη Μικράς Ασίας. Μνήμη χαμένων πατρίδων». Δούλεψαν πολύ με τα παιδιά, ετοιμάστηκαν προβολές, ανακοινώθηκαν ομαδικές εργασίες –ήταν η πρώτη φορά που χαιρόμασταν την αίθουσα εκδηλώσεων του καινούριου σχολείου. Και η αίθουσα υποδοχής; Να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη; Με την όρεξη του πρωτοφανέρωτου, παιδιά και μεγάλοι μαγειρέψαμε, στήσαμε έναν τεράστιο μπουφέ, μαμάδες και γιαγιάδες έφεραν μικρασιάτικα φαγητά και γλυκά που είχαν μάθει να φτιάχνουν στις χαμένες πατρίδες τους.

            Έτσι συναντηθήκαμε με τη χαρά ότι το λύκειό μας  μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από ένα άχαρο μηχανισμό προετοιμασίας υποψηφίων για πανελλαδικές. Ακολούθησαν πολλές πολλές ιδέες και πολλές, πάρα πολλές δραστηριότητες, που αρκετές κρατάνε μέχρι και σήμερα. Προσκλήσεις ανθρώπων σημαντικών, ημερίδες για θέματα, αφιερώματα σε ανθρώπους του πολιτισμού και θέματα, συνεργασίες με άλλα σχολεία, πολλές, πάρα πολλές εκδηλώσεις, πέρα από τις καθιερωμένες των γιορτών, πολλή μουσική, λέσχη ανάγνωσης και συναντήσεις με συγγραφείς, κινηματογραφική λέσχη χειμερινή και θερινή, στο μεταξύ η περιβαλλοντική ομάδα όλο και φρόντιζε τον κήπο, τον καλλιεργούσε και τον καλλιεργεί, έστηνε κάδους ανακύκλωσης και αναλάμβανε πρωτοβουλίες, σιγά σιγά βγάζαμε το κεφαλάκι μας έξω, περίπατοι και επισκέψεις, παρακολούθηση παραστάσεων, πολλές κυριακάτικες συναντήσεις μέσα και έξω από το σχολείο, συμμετοχές σε προγράμματα και θεσμούς (πόση ιστορία η ομάδα MUN), θεατρικές παραστάσεις, χοροί, παραδοσιακοί και μοντέρνοι, πού να τα θυμάται όλα κανείς..
            Κάποιες απ’ αυτές τις αναμνήσεις τις κάναμε αφίσες και τις τοποθετήσαμε στο μεγάλο τοίχο της αίθουσας υποδοχής. 42 αφίσες για την ώρα, όσες βρήκαμε και θυμηθήκαμε, και αφήσαμε και χώρο για επόμενες. Χρειάστηκε μάλιστα, για να χωρέσουν, να μετακομίσουμε σε άλλο τοίχο τα πολλά αθλητικά διπλώματα και τους επαίνους που υπήρχαν εκεί – άλλη μεγάλη ιστορία οι αθλητικές δραστηριότητες.
Ο τοίχος πριν, χωρίς τα καδράκια, παραμονές χριστουγεννιάτικων διακοπών ,
τη μέρα του bazaar της περιβαλλοντικής


            Πέρα από τη μικρή κατάθεση στοιχείων ιστορίας του σχολείου, σημαντική θεωρούμε την έμπνευση που μπορεί να αντληθεί στο μέλλον, ώστε να συνεχιστεί αυτή η πορεία. Ας το ελπίσουμε.