Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό,ήταν το κενό.




Πάει καιρός,μια καλή εισαγωγή φαντάζει περιττή.
Οπότε,επί του παρόντος.
Αφορμή: Το κενό.
Επεξηγήσεις: Τι είναι το κενό;!
Πέρα από την ένταξη του στις μαθηματικές έννοιες,πέρα από τα συναισθηματικά μας,το κενό...μόνο κενό Δεν είναι εν τέλει.
Γενικότητα ε;
Ας το συγκεκριμενοποιήσω.
Από εκείνους για μας: Ένας δίσκος,8 κομμάτια.
Οποιαδήποτε περιγραφή που θα μπορούσα να δώσω,θα το "έριχνε" στα μάτια μου,σου και όποιου τέλος πάντων το εκτιμήσει.

Ένα δείγμα θαρρώ πώς είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.
Ο επίλογος του κομματιού 02:

https://www.youtube.com/watch?v=dR_vcW0XSlc



"Σε περιμένουνε.
Τους ακούω να χειροκροτάνε.
Βγες απ’ το καμαρίνι γρήγορα.
Οι θεατές διψάνε για αίμα
κι είναι περισσότερο υποκριτές απ’ τους ηθοποιούς
Σου ‘πα να φύγουμε κι εσύ με ρώταγες για πόσο..
Μα ο έρωτας καμία σχέση δεν έχει μ’ ερωτήσεις.
Ούτε μετριέται σε μέρες και μήνες.
Όσοι κρατούν πισινές δεν είναι ερωτευμένοι
κι όποιος ονειρεύεται να ξεφύγει
οφείλει πρώτα να ξυπνήσει.
Μα εσύ κοιμάσαι ακόμα
Και προτιμάς το σανίδι απ’ την ζωή
Λες κι έχουν καμία διαφορά.
πέραν της υποχρέωσης να υπακούς τον μαλάκα τον σκηνοθέτη.
Αυτοσχεδίασε για να σωθείς.
Αγνόησε τα εύσημα των ηλιθίων.
και τα παλαμάκια τους
Τί ξέρουν μωρέ κι αυτοί από θέατρο; "


και κάτι στίχοι του κομματιού 05 που θυμίζουν μια δόση από αρκετά πρωινά μου.

https://www.youtube.com/watch?v=cwvIWGssEJg


"Γράφουμε ποιήματα, που όλα τους μοιάζουν.
Γράφουμε ποιήματα, που το κουράζουν.
Τί σκατά είν’ όλ’ αυτά πρωί-πρωί;
Έχω να πάω στη σχολή
«Πού ‘ν’ τα τσιγάρα μου;»
Κλειδιά, ακουστικά, λεφτά, τη βαρεμάρα μου
ταυτότητα, κλειδιά ξανά. Kλείνω την πόρτα.
Η στάση τίγκα. Γεμάτο λεωφορείο. Κενό κεφάλι.
Κι ενώ οι άλλοι κοιτάνε, κενοί μου φαίνονται πάλι.
Και τους λυπάμαι και τους φοβάμαι
και δεν μιλάμε ,απλά κοιτιόμαστε.
Έτσι για 10 λεπτά μέχρι να φτάσουμε
θ’ αναρωτιόμαστε αν μεταξύ μας μοιάζουμε.
Και θα τρομάζουμε στην σκέψη πως «μπορεί
κάποιος απ’ όλους αυτούς να ‘μαι κι εγώ στην τελική.»"

Jolly roger κυρίες και κύριοι και τα παλαμάκια να λείπουν.

"Ερωτεύτηκα το κενό,γιατί μέσα του μπορώ και χωράω! "

Ιnfos: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/01/001-jolly-roger.html





Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Θα το σώσει ο Θανάσης;

Ο συγγραφέας Βασίλης Παπαθεοδώρου 
στο σχολείο μας, 
Κυριακή 23/2, ώρα 18.30΄
συζητάει για το βιβλίο του 
και για πολλά άλλα θέματα


Στην Αθήνα του 2009 ζει ο 16χρονος Θανάσης.
Η μουσική είναι η ζωή του. Τον σπρώχνει να κάνει ... να κάνει πράγματα, όπως λέει. Ζει με τη μοδίστρα μητέρα του, τον πατριό του, που τον μισεί,  και «τα δυο ηλίθια», τα αδέρφια του, στην Κοκκινιά. Στο σχολείο σπανίως πατάει, κυρίως για να απειλεί τον απουσιολόγο να μην του βάζει απουσίες. Στο «σχολείο», όμως, στο μπιλιαρδάδικο δηλαδή, χτυπάει κάρτα κανονικά.

Στους γείτονες ονειρεύεται να ρίξει φόλες, να γλιτώσει από δαύτους, τους κωλοξένους τους μισεί  κι αυτούς, και το σχολείο και τους καθηγητές και όλα. Θρύλος και τα μυαλά στα κάγκελα, ψάχνει ευκαιρίες να μπλέκει σε «καμιά φάση», φάσεις που θα του προσφέρουν άφθονες η καινούρια του παρέα, οι ελευθερολάκωνες, η παρέα που μεθοδικά τον μυεί στους κόλπους της, στις παρανομίες της, στην άσκηση βίας, σε αντικοινωνικές, φασιστικές συμπεριφορές.

Στραβό το κλήμα, δηλαδή, έρχεται και ο γάϊδαρος να το φάει. Τον παίρνει η κατηφόρα, δηλαδή, το φίλο μας το Θανάση, μια κατηφόρα η οποία ξετυλίγεται σε 33 track, μικρά κεφαλαιάκια του βιβλίου που συνοδεύονται από τους δυνατούς ήχους της μουσικής που επιλέγει ο ίδιος.
Κι απ’ αυτή την κατηφόρα ούτε το ενδιαφέρον του για τη συμμαθήτριά του τη Λουίζα δε στέκεται δυνατό να τον αποτρέψει.

φωτ. από leshianagnosisko.gr

Υπάρχει κάτι να τον αποτρέψει; Μπορεί να αλλάξει ένα παιδί που βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση; Υπάρχουν δυνάμεις να το βοηθήσουν;
Ε, σιγά μη σας πούμε! Δύο λύσεις έχετε: 1) Να διαβάσετε το βιβλίο, 2) Να έρθετε στο σχολείο μας την Κυριακή στις 18.30΄ να σας το πει ο ίδιος ο συγγραφέας, με τον οποίο θα έχουμε μία πολύ ενδιαφέρουσα (σιγουρότατα!) συζήτηση γι’ αυτά και άλλα πολλά θέματα.

Να το πούμε κι αυτό: Το  συγγραφέα τον προσκάλεσαν τα τμήματα της Β΄ λυκείου, μέσα από το μάθημα της λογοτεχνίας. Και την πρωτοβουλία αλλά και την όλη οργάνωση της επίσκεψης τα ανέλαβαν οι μαθήτριες Ελένη Μούζου, η Αγαθή Νίκα και η Σόνια Νάτσο, που με πολλή προθυμία, όρεξη, ευελιξία και αποτελεσματικότητα οργάνωσαν τη συνάντηση αυτή.

Σας περιμένουμε!


Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Σκέψεις μετά τον Άγιο Βαλεντίνο


Ο έρωτας τα χρόνια της μοναξιάς, αληθινός πάντα, 
με τις αντιφάσεις του:
πως μπορεί να ερωτευτείς  κάποιο άτομο που δεν συναντάς ποτέ,
κάποιον/α που δεν υπάρχει 
ή μήπως υπάρχει, αφού υπάρχει στο μυαλό μας;;;;

Μάλλον σας μπέρδεψα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς,
φταίει το θέμα!

Αν το θέμα σας αγγίζει προτείνουμε ένα υπέροχο έργο που παίζεται στο σινεμά,
 με τον τίτλο "Δικός της".




Σε ένα όχι τόσο μακρινό μέλλον, στο Λος Άντζελες, ζει ο Θίοντορ Τουόμπλι (Γιοακίν Φοίνιξ), ένα μοναχικός και ιδιαίτερος άνδρας που βγάζει τα προς το ζην γράφοντας προσωπικά γράμματα για λογαριασμό άλλων. Μόνος μετά από μια μακρόχρονη σχέση, αποφασίζει να αγοράσει ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα το οποίο υπόσχεται ότι ανταποκρίνεται στις προσωπικές ανάγκες κάθε χρήστη καθώς αποτελεί μια διαισθητική και μοναδική οντότητα από μόνη της. Ενεργοποιώντας το, γνωρίζει τη «Σαμάνθα» (Σκάρλετ Τζοχάνσον), μια χαρούμενη γυναικεία φωνή που αποδεικνύεται διορατική, ευαίσθητη αλλά και εξαιρετικά αστεία. Όταν όμως οι ανάγκες και οι επιθυμίες της μεγαλώνουν, σε συνδυασμό με τις δικές του, η φιλία τους βαθαίνει και μια ασυνήθιστα ρομαντική διάθεση αναπτύσσεται μεταξύ τους... Πηγή: www.lifo.gr


Σκηνοθεσία: Σπάικ Τζόνζι Πρωταγωνιστούν: Χοακίν Φοίνιξ, Σκάρλετ Τζόχανσον, Ολίβια Γουάιλντ, Έιμι Άνταμς, Ρούνεϊ Μάρα 



ΚΡΙΤΙΚΗ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ 

........"Θίοντορ Τουόμπλι (ήδη ένα παλιακό ονοματεπώνυμο) δεν έχει εντελώς συνέλθει από τον χωρισμό με την αγαπημένη του γυναίκα όταν αγοράζει ένα προηγμένο λογισμικό, επιλέγοντας γυναικεία φωνή. Πρόκειται για ένα σύστημα προσωπικής και γραμματειακής υποστήριξης, ένα passe-partout για όλες τις δουλειές και απαραίτητο σύντροφο, που δρα και αντιδρά βάση της τεχνητής νοημοσύνης που διαθέτει. Σε μια τόσο μοναχική κοινωνία (στο Λος Άντζελες της ταινίας όλοι κυκλοφορούν μόνοι και καλωδιωμένοι) η ιδιαίτερη σχέση του ανθρώπου με ένα κομπιούτερ δεν είναι πλέον ταμπού και ο Θίοντορ αποκτά δεσμό με τη Σαμάνθα, όπως έχει αυτοχρισθεί η αόρατη ύπαρξη με τη σέξι γυναικεία φωνή, που σταδιακά αλλάζει μορφές, ακόμα κι αν δεν έχει εμφάνιση, και εξελίσσεται σε καθημερινή, κανονική σχέση ανδρόγυνου, με όλα τα εμπόδια αλλά και τις ευκολίες που εμπεριέχει η απουσία του ενός από τα δύο σώματα." Πηγή: www.lifo.gr


 δείτε το trailer :   http://youtu.be/WzV6mXIOVl4



Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για ένα ποιητικό στοχασμό πάνω στον έρωτα και τη μοναξιά και όσο παρακολουθείς το έργο τόσο ταυτίζεσαι με τον πρωταγωνιστή που περιπλανιέται ανάμεσα μας , στην πραγματικότητα, αναζητώντας  αυτά που κι εμείς θα θέλαμε με πάθος.....

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Ώρα για θέατρο


Όταν οι μέρες των "περιπάτων" του σχολείου μας έχουν κάτι να μας δώσουν, 
να μας προτείνουν, τις χαιρόμαστε πάρα πολύ. 
Μεθαύριο θα παρακολουθήσουμε τη θεατρική παράσταση 
" Φάουστ ...εγώ μέσα στον κόσμο που ζω", 
σε σκηνοθεσία της θεατροπαιδαγωγού Τζωρτζίνας Κακουδάκη.

Ας δώσουμε λίγα στοιχεία για την παράσταση της Πέμπτης, με την ελπίδα να τα συζητήσουμε αφού θα έχουμε παρακολουθήσει την παράσταση.

Ο Φάουστ, λοιπόν, ένα πρόσωπο ιστορικό και αμφιλεγόμενο του 16ου αιώνα, που έχει δώσει τροφή για θρύλος και φήμες από την εποχή του αλλά και στους επόμενους αιώνες.
Μια πληθωρική προσωπικότητα που αναζητάει τη γνώση με οποιοδήποτε τίμημα, που πουλάει την ψυχή του στο διάβολο, που συνενώνει μέσα σε μία μοναδική προσωπικότητα την απεριόριστη δυνατότητα του ανθρώπου για το καλό όσο και για το κακό. Που αναζητάει τις απόκρυφες δυνάμεις του. Που περιπλανιέται για να ανακαλύψει τις μυστικές γωνιές του κόσμου και της γνώσης, που ζητάει ακόμα και να αποκτήσει την αιώνια νεότητα.


Αυτός ο Φάουστ εμπνέει τη σκηνοθέτη και θεατροπαιδαγωγό Τζωρτζίνα Κακουδάκη και την ομάδα 4Frontal, που με το έργο
 «Φάουστ... εγώ μέσα στον κόσμο που ζω», 
ρίχνουν, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης, μια νεανική ματιά πάνω στον  Φάουστ, φωτίζοντας την προσωπική ευθύνη του ανθρώπου μέσα στον κόσμο που ζει.


 Με την επιστημονική έκρηξη του διαφωτισμού, ο άνθρωπος αρχίζει να εξηγεί με τη σκέψη του πολλά από τα φυσικά φαινόμενα του κόσμου γύρω του.
 Αυτό όμως του δημιουργεί ένα πολύ ‘εφηβικό’ υπαρξιακό άγχος: ποιός είμαι, τι θέλω, τι μου ταιριάζει, τι συνέπειες έχω, τι είναι η ευτυχία και τι τίμημα έχει; Το ερώτημα που θέτει ο Φάουστ είναι διαρκείας και απασχολεί τον άνθρωπο σε όλες τις ηλικίες: Τι θέλω να είμαι μέσα στον κόσμο που ζω.
Στην σκηνή οι 5 νέοι ηθοποιοί, της ομάδας 4frontal, σαν μία ροκ μουσική μπάντα,  με τα υλικά του θεάτρου και της μουσικής, επιχειρούν  να απαντήσουν, μέσω της ιστορίας ενός ανθρώπου που θέλησε να γνωρίσει τον κόσμο και το πλήρωσε με την ίδια του την ψυχή…
  
Διασκευή- Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη.

Μουσική Σύνθεση: Σταύρος Γιαννουλάδης, Απόστολος Κουτσιανικούλης

Κοστούμια, Νίκη Ψυχογιού Χορογραφία, Πατρίσια Απέργη

Βοηθοί Σκηνοθέτη, Πάνος Τοψίδης, Κατερίνα Γιαννοπούλου
Θεατροπαιδαγωγικό υλικό, Ηρώ Ποταμούση, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Αλεξάνδρα Βασιλοπούλου
 Φωτογραφίες, Στάθης Μαμαλάκης, Μακιγιάζ, Ρούλα Λιανού, Κομμώσεις, Κυριακή Κίτσου
Δημιουργικό, Χαράλαμπος Πανάγου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Ελένη Κουτσιούμπα, Αριστέα Σταφυλαράκη. 

Στη σκηνή παίζεται ζωντανή μουσική

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Μια ( όχι και τόσο) μυστική παπαρούνα


             Πολλά απ’αυτά που πολλές φορές κάνουμε ή ονειρευόμαστε να κάνουμε στο σχολείο μας προβλέπονται από το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των πρότυπων πειραματικών σχολείων.
          Σε γνωστικούς τομείς, όπως η γλώσσα, τα μαθηματικά, η λογοτεχνία, οι φυσικές επιστήμες, ο αθλητισμός ακόμα, οι καλές τέχνες κ.α, δημιουργούνται οι όμιλοι, που λειτουργούν έξω από το ωρολόγιο πρόγραμμα μια ή δυο φορές τη βδομάδα και όπου εγγράφονται μαθητές του πειραματικού αλλά και γειτονικών σχολείων.
          Λίγο καιρό πριν, όπως ο βασανισμένος φαντάρος του α΄παγκοσμίου πολέμου, στο διήγημα του Σ. Μυριβήλη «Η μυστική παπαρούνα», μέσα στο εφιαλτικό τοπίο των χαρακωμάτων και του θανάτου, ανακαλύπτει μία παπαρούνα, μια παπαρούνα που τον βοηθάει να συναντήσει την ψυχή του και τη θύμηση της ζωής,
έτσι κι εμείς μάθαμε για μια  «Μυστική παπαρούνα», ένα πανελλήνιο διαγωνισμό φιλαναγνωσίας, και πίσω απ’ αυτόν τον όμιλο λογοτεχνίας «Φιλαναγνωσία και σχολική βιβλιοθήκη» της Ευαγγελικής Σχολής Νέας Σμύρνης, που πολύ μας ενθουσίασε με τις ιδέες του, τις δράσεις του,  τις δραστηριότητές του.

          Αναγνώσεις βιβλίων, παρακολουθήσεις ταινιών και θεατρικών παραστάσεων, συμμετοχές σε διαγωνισμούς, διοργάνωση διαγωνισμών και εκδηλώσεων, προσκλήσεις συγγραφέων στο σχολείο και επισκέψεις των παιδιών σε χώρους πολιτισμού, συζητήσεις, αναζητήσεις, δημιουργίες. ( Είναι τόσα πολλά  που καλύτερα να επισκεφτείτε τη σελίδα τους, για να τα διαβάσετε).
          Ψυχή του ομίλου δυο καθηγητές, η κ. Δώρα Μέντη και ο κ. Γιώργος Θώδης, με ικανότητες, γνώσεις, απόθεμα ψυχής, κάνουν σπουδαία δουλειά και είναι ανοιχτοί σε συνεργασίες και κοινές δράσεις.
          Εκτός από τη χαρά μας και τους επαίνους προς τους καλούς συναδέλφους και τα παιδιά τους, καλό θα ήταν να δούμε πώς μπορούμε ως σχολείο να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Πώς θα μπορούσαμε να αναλαμβάναμε τέτοιες πρωτοβουλίες πιο συστηματικά και οργανωμένα, λιγότερο αποσπασματικά, κάτω, ίσως, από έναν κεντρικό σχεδιασμό.


          Αν αργήσει, δηλαδή, να μας καλύψει ή να μας ωθήσει ένα ανάλογο θεσμικό πλαίσιο, όπως αυτό των πειραματικών, ας ... ας το διαμορφώσουμε, στην πράξη,  μόνοι μας. 
Ποιος δε θα χαρεί δηλαδή ανοίγοντας τα μάτια του στο σκοτάδι και αντικρύζοντας μια μυστική παπαρούνα; 

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Ζωντανό βιβλίο ή νεκροί άνθρωποι;



Ξεμύτισα από το δωμάτιό μου και τα Λατινικά για λίγα λεπτά και άκουσα από την τηλεόραση  κάτι για ένα "ζωντανό βιβλίο" και πήγα να δω περί τίνος πρόκειται.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ, έλεγε, δημιούργησαν το "ζωντανό βιβλίο". 
Αφού λίγα κατάλαβα από τις ειδήσεις των οχτώ που έλεγαν για αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα, μπήκα στο ίντερνετ να επιβεβαιώσω τους φόβους μου.

Πολύ περιληπτικά λοιπόν, κατάλαβα πως πρόκειται για ένα "βιβλίο" το οποίο μόνο βιβλίο δε θα 'ναι.
Ο αναγνώστης θα φοράει ένα ειδικό γιλέκο το οποίο ουσιαστικά θα ρυθμίζει τα συναισθήματά του ανάλογα με την υπόθεση του βιβλίου. 

Χαρακτηριστικά όπως γράφει η σελίδα την οποία επισκέφτηκα:  "Το βιβλίο αλλάζει με τεχνητό τρόπο μέχρι και τον ρυθμό που χτυπά η καρδιά του αναγνώστη – την κατάλληλη στιγμή της συναισθηματικής κορύφωσης!"
http://www.fortunegreece.com/article/zontano-vivlio-tou-mit-dite-vinteo/ )




και αναρωτιέμαι: ΓΙΑΤΙ;

Τι είδους "βιβλίο" θα είναι αυτό; Τόσο πολύ έχει καταστραφεί ο συναισθηματικός μας κόσμος, ώστε να χρειαζόμαστε τεχνητά συναισθήματα για να διαβάσουμε ένα βιβλίο;

Μα τότε η λογοτεχνία χάνει εντελώς το νόημά της. 
Αν χρειαζόμαστε ηλεκτρονικούς αισθητήρες για να νιώσουμε τον έρωτα του Χίθκλιφ, μικρούς αερόσακους για να νιώσουμε την ψυχοσωματική πίεση του Ρασκόλνικωφ και 150 λαμπάκια LED για να δούμε τα αστέρια που μέτρησε  ο Μέλιος, τότε κάτι έχουμε κάνει λάθος.



Σε μια εποχή που σχεδόν τα πάντα στη ζωή μας είναι αυτοματοποιημένα και μηχανοποιημένα, η λογοτεχνία είναι κάτι που παραμένει ζωντανό.
Μια απόδραση από την καθημερινότητα, ένα καταφύγιο, μια ευκαιρία να γνωρίσεις τον εαυτό σου, μια γνωριμία με έναν άνθρωπο που έζησε πολλά χρόνια πριν από εσένα ή ταυτόχρονα με εσένα, ένα ταξίδι στη φαντασία, μια συνειδητοποίηση της δύναμης των λέξεων.

Όλα αυτά λοιπόν θυσιάζονται στο βωμό της εξέλιξης;

Μήπως σε κάποιο σημείο πρέπει η τεχνολογία να σταματήσει να "νεκρώνει" τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου;



Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Ημερίδα Φυσικής στο σχολείο μας

             Μια εβδομάδα πριν , Σάββατο 25 ενός Γενάρη, όταν ακόμα ο χειμώνας δεν είχε εμφανιστεί, καιρός γλυκός, καλή διάθεση και το σχολείο μας ζωντάνεψε,
σε μια γιορτή πραγματική, γιορτή Φυσικής για τους μαθητές της Α΄  Γυμνασίου, που οργάνωσε η ΕΛΜΕ Καλλιθέας- Μοσχάτου. Μικροί μαθητές που πειραματίζονταν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των καθηγητών τους Γιώργο Μωραίτη και Γιώργο Φασουλόπουλο, οι γονείς που τους καμάρωναν και ένα πλήθος δασκάλων που συγκεντρώθηκε εδώ για να ακούσει, να συζητήσει, να ενημερωθεί.

Γιώργος Φασουλόπουλος, Γιώργος Μωραίτης, Παρσκευάς Γιαλούρης και ...πολλοί καλεσμένοι.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από κείμενο ενός από τους ομιλητές, του Ανδρέα Κασσέτα. 
(Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε στο
http://ylikonet.gr/group/ag/forum/topics/3647795:Topic:221584?xg_source=activity


Κάπου εκεί στην Καλλιθέα με μελωδίες αρμπαρόριζας,
και «η μάζα ποτέ δεν πεθαίνει» στη Χημεία 
και στην κλασική Φυσική

    " Το 6ο Λύκειο , κάπου εκεί στην είσοδο, όπως μπαίνεις αριστερά,  η  μεγαλύτερη αρμπαρόριζα της Καλλιθέας,  η «μελωδία» της  και η πρωινή ανίχνευσή της από την όραση και την όσφρηση του Παναγιώτη Κουμαρά. 

Ανδρέας Κασσέτας, Παναγιώτης Κουμαράς στον κήπο του σχολείου.
     Εκείνος καθηγητής στο Αριστοτέλειο έχει έλθει για τη σημερινή εκδήλωση,  από τη Θεσσαλονίκη, λίγο πιο πέρα  η λεβάντα, και η λουίζα, στην αυλή του σχολείου, περιμένουν το βλέμμα του, ένα σχολείο με τα δικά του μαρούλια και με τα κουνουπίδια του, με περιβαλλοντική ομάδα που έβγαλε φέτος μέχρι και το δικό της ημερολόγιο, πίσω από κάθε τέτοιου είδους δραστηριότητες των μαθητών που βρίσκονται πέραν από τα συνημίτονα τα απαρέμφατα, τη μεταβολή της ενθαλπίας  και τους νόμους της θερμοδυναμικής υπάρχει πάντα – συνήθως χωρίς να προβάλλεται -ο εκπαιδευτικός που τις ενέπνευσε, αλλά σήμερα,  25η ημέρα του φετινού Ιανουάριου,  το 6ο Λύκειο της Καλλιθέας φιλοξενεί μια ημερίδα για τη διδασκαλία της Φυσικής στην Άλφα Γυμνασίου,  η εκδήλωση αρχίζει λίγο μετά τις δέκα το πρωί με την παράσταση που θα «ανεβάσουν» δωδεκάχρονοι από το γειτονικό 5ο Γυμνάσιο, 


με μπαλόνια, σόδα, ξίδι και μια αρχικά άδεια φιάλη πλαστική, τα ζυγίζουν και καταλήγουν στο «94 γραμμάρια είναι η μάζα τους συνολικά » και τώρα μπροστά στα μάτια των θεατών το απρόβλεπτο «ραντεβού στα τυφλά» της σόδας με το ξίδι μέσα στη φιάλη την πλαστική, οι θεατές παρακολουθούν την «αναστάτωση» αμέσως μετά τη συνάντησή τους και το μπαλόνι προσαρμοσμένο στο στόμιο να φουσκώνει όλο και περισσότερο  αλλά ο ζυγός να δείχνει 94 γραμμάρια, 94 γραμμάρια, 94 γραμμάρια . . . . .  για “διατήρηση της μάζας” τους είχαν μιλήσει μέσα στην τάξη οι καθηγητές και πράγματι ο ζυγός να δείχνει συνεχώς το ίδιο 94 που είχε δείξει πριν από τη συνάντηση . . . . η μάζα του συστήματος να θυμίζει λίγο την Ελλάδα, και να μην πεθαίνει ποτέ,  και παρά τα ένα σωρό που συμβαίνουν το 94 να διατηρείται συνεχώς 94 . . . .


    H επιστημονική ημερίδα  στο 6ο Λύκειο της Καλλιθέας, σχολική μονάδα που χρόνια τώρα οργανώνει «διάφορα» – από συναντήσεις για την αστρονομία μέχρι ημερίδες για πεζογράφους και ποιητές -  ο Δημήτρης Βάγιας, διευθυντής του Λυκείου και πανταχού παρών,  ο Μανώλης Καπετανάκης  χρόνια τώρα δάσκαλος της Φυσικής με πάθος για τον Ουρανό  και η Στέλλα Χριστοπούλου καθηγήτρια της Χημείας και βασικός πυρήνας των δραστηριοτήτων περί τα περιβαλλοντικά,  έχουν μεριμνήσει για τη φιλοξενία των καλεσμένων σήμερα,  ανθρώπων που προσέρχονται  να δουν, να ακούσουν, να παρουσιάσουν, να μιλήσουν, να συμφωνήσουν, να διαφωνήσουν, να αδιαφορήσουν, να εμπνευστούν, διευθυντές σχολείων, υπεύθυνοι Εργαστηριακών Κέντρων, καθηγητές της δευτεροβάθμιας, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, διδάσκοντες στην πρωτοβάθμια, μαθητές, γονείς,

Ο Γιάννης Γάτσιος και μαθητές, πειραματίζονται και ...χαίρονται!

 μια «σύναξη» ανθρώπων που τους αγγίζει η διδασκαλία της Φυσικής, πάνω από εκατό άνθρωποι που εκτιμούν ότι η σημερινή σαββατιάτικη εκδήλωση αξίζει τον κόπο,  βασικός οργανωτικός νους της όλου εγχειρήματος ο Μάκης Μαυρέλης ανήκει στη συνομοταξία των ανθρώπων που χρόνια τώρα μεταβιβάζουν ενέργεια στην ελληνική εκπαίδευση   . . . . . .  η οργάνωση από το σωματείο «Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Καλλιθέας Νέας Σμύρνης Μοσχάτου»  το οποίο  δείχνει να ενδιαφέρεται και για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης στους εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους/ μαθητές."