Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

27 Ιανουαρίου. Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος



Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς 
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς 
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς 
Μαχαίρι 
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς 
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει (...)
από το Μονόγραμμα, του Οδυσσέα Ελύτη

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Η ζωή σαν παραμύθι;

Να επιμένεις. Όταν έχεις σοβαρούς λόγους να λες πως η ζωή δεν είναι ωραία, να επιμένεις: 
Η ζωή είναι ωραία.
Εντάξει. Αλλά, σ’ ένα παιδί μικρό πώς την παρουσιάζεις; 
Του φανερώνεις την ωμή, σκληρή αλήθεια, 
ή του την κρύβεις γεμίζοντας συννεφάκια το παιδικό του δωμάτιο;
Στην ταινία «Η ζωή είναι ωραία» , του Roberto Benigni, 
που θα δούμε την Κυριακή στο σχολείο, ο ιταλοεβραίος ήρωας της ιστορίας κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να επιβιβαστεί στο τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, δηλαδή θανάτου. Οι ναζί εκεί εξοντώνουν μαζικά τους εβραίους, αφού τους απογυμνώσουν από κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Ο ήρωας πείθει το γιο του πως  ό,τι συμβαίνει στο στρατόπεδο είναι ένα παιχνίδι. Προσπαθεί να του κρύψει την αλήθεια, να του δείξει τις όμορφες πλευρές της ζωής και, ίσως, να το μάθει να αγωνίζεται μέχρι το τέλος.

Ας μην πούμε τι γίνεται στο τέλος. Ας το δούμε και ας το συζητήσουμε μαζί.
 Ας το δούμε, όμως, και παράλληλα με ένα ποίημα του δικού μας Μανόλη Αναγνωστάκη, γραμμένο στα χρόνια της χούντας, τότε που ένιωθε την ανάγκη να απαντσει γενναία στη δικτατορία των συνταγματαρχών που, εκτός των άλλων, διαστρέβλωνε τις έννοιες και την αλήθεια.

"Στο παιδί μου"
Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.
( Ο στόχος, 1970)

Παρόλο που ήδη έχουμε αρκετή τροφή για συζήτηση,
ας ακούσουμε και το Διονύση Σαββόπουλο που τραβάει το δικό του δρόμο. 
«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά», τραγουδάει στο «Τι έπαιξα στο Λαύριο»:



Εμείς τι λέμε; 

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

σκαλίζοντας τα παλιά.....

Την Κυριακή στις 19 του Ιανουαρίου 
του νεαρού έτους 2014
θα κόψουμε την πίτα της Περιβαλλοντικής μας Ομάδας
για έκτη χρονιά!

Σκαλίζοντας, λοιπόν τα ηλεκτρονικά συρτάρια μας ανακαλύψαμε 
φωτογραφίες- μάρτυρες στιγμών από αυτές που μας ενώνουν,
αυτές που αποτελούν τους μικρούς προσωπικούς μας θησαυρούς.
Οι μόνες που χάθηκαν ήταν οι φωτογραφίες του 2009 εξ αιτίας 
του γνωστού δαίμονα του PC!!!

Γενάρης 2010
Ειρήνη, Αλκμήνη, Νίκο, Ισμήνη πόσο μεγαλώσατε...
Άλκης, Κωνσταντίνα, Χριστίνα, Νίκος Κώστας....το 2011

Το 2012 η Αθηνά, η Ναταλία, η Λαμπρινή, η Σοφία, η Γεωργία,η Ηλεάννα, η Δήμητρα, η Τζένη και ο Κώστας..
αλλά και άλλοι από την παρέα μας που δεν φωτογραφήθηκαν με την πίτα:


Γεια σου, Κώστα!
και φτάσαμε στο 2013, στη βιβλιοθήκη του σχολείου, χώρο φιλόξενο και αγαπημένο!

Βαγγέλης, Μαρία, Δήμητρα, Αριάννα, Γεωργία, Νατάσσα....

και ...συνεχίζουμε!
Καλή Χρονιά σε όλους 
από την Περιβαλλοντική μας Ομάδα!

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

Ο Αχμέντ, η δασκάλα και η Ελλάδα


Ανεβάζουμε σήμερα στο ιστολόγιό μας ένα άρθρο της  Λίνας Γιάνναρου στην κυριακάτικη Καθημερινή (04/01.2014) θεωρώντας πως αποτελεί πολύ καλή βάση για ευαισθητοποίηση και προβληματισμό.

Ο Αχμέντ, η δασκάλα και η Ελλάδα


Η ιστορία ενός Σύρου που έμαθε ελληνικά στο Σχολείο Μεταναστών και σκοτώθηκε υπηρετώντας τη θητεία στην πατρίδα του


 «Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ». Η φράση αυτή από την «Αντιγόνη» είχε γοητεύσει την τάξη του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών. Οι μαθητές, οι περισσότεροι ενήλικοι, που εργάζονταν τις καθημερινές και αφιέρωναν τις Κυριακές τους στο μάθημα, είχαν ζητήσει από τη δασκάλα να τους τη γράψει στον πίνακα στα αρχαία ελληνικά: «Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν». «Παιδιά, κανείς νεοέλληνας, αν του πείτε αυτή τη φράση δεν πρόκειται να σας καταλάβει», τους έλεγε η Ολγα Νικολαΐδου, αλλά εκείνα έγραφαν ήδη στα τετράδιά τους, την εμβληματική φράση του Σοφοκλή, αργά και προσεκτικά. «Είναι σημαντικό να το ξέρουμε, όπως ακριβώς το είπε», έκανε ο 19χρονος Αχμέντ, πρόσφυγας από τη Συρία.


Η Ολγα δίδασκε εθελοντικά στο σχολείο από το 2008 έως το 2012. Ηταν χαρούμενη που την τελευταία εκείνη χρονιά είχε αναλάβει τμήμα προχωρημένων. Οι μαθητές μετρούσαν ήδη αρκετά χρόνια στην Ελλάδα και καταλάβαιναν πολύ καλά τη γλώσσα. «Είχα την ελευθερία να διαμορφώσω το μάθημα, διευρύνοντάς το σε αρκετά πεδία. Δεν χρειαζόταν να ξεκινήσω από την αλφαβήτα», λέει στην «Κ». Κάθε μάθημα τελείωνε με τραγούδια. «Μοίραζα σε φωτοτυπίες τους στίχους, τους συζητούσαμε, εντοπίζαμε άγνωστες λέξεις και μετά, σε ένα φορητό cd player που είχαμε, ακούγαμε το τραγούδι προσπαθώντας να το τραγουδήσουμε όλοι μαζί». Διάβαζαν ποιήματα του Ελύτη, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη. Παράλληλα προσπαθούσαν να αποδώσουν θεατρικούς διαλόγους. Λίγο Μπρεχτ, από το «Τρόμος και Αθλιότητα στο Γ΄ Ράιχ», λίγο Λόρκα, ακόμη και την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Οι μαθητές ρουφούσαν τα πάντα λαίμαργα. Εκείνη την περίοδο, η ίδια δίδασκε και σε ένα ΙΕΚ δημοσιογραφίας. «Μου είχε κάνει εντύπωση ότι εκεί οι μαθητές πλήρωναν, αλλά αντιμετώπιζαν με αδιαφορία τη γλώσσα. “Σε τι θα μας χρησιμεύσει αν το μάθουμε αυτό;”, μου έλεγαν συχνά. Την ίδια στιγμή στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών δεν τη χόρταιναν».

Από την αρχή ο Αχμέντ είχε εντυπωσιάσει την Ολγα. Ιδιαίτερα έξυπνος, με φοβερή αντίληψη –«τα ’πιανε όλα στον αέρα»– και πολύ όμορφος: μεγάλα πράσινα και εκφραστικά μάτια, σκούρα επιδερμίδα και μαύρα μαλλιά. «Και πολύ πειραχτήρι. Του άρεσαν οι ανατροπές, οι αντιθέσεις, οι πλάκες και κυρίως το σαμποτάρισμα κάθε στιγμής που έρρεπε προς τη σοβαρότητα». Τον θυμάται να της λέει «κυρία δασκάλα –έτσι μ’ έλεγε– βρήκα κι εγώ ένα στίχο του Ελύτη, το “Θεέ μου, ξόδεψες τόσο μπλε για να μη σε βλέπουμε”» και αμέσως μετά να αφήνει επίτηδες το κινητό του να χτυπήσει για να δει πώς θα αντιδράσει εκείνη στον ήχο κλήσης του... σκυλάδικου που είχε επιλέξει. «Ολα χρειάζονται στη ζωή, κυρία δασκάλα», απαντούσε στο βλέμμα της.
Η «Αντιγόνη» τον είχε γοητεύσει. «Βλέπετε σε όλους τους λαούς, σε όλους τους πολιτισμούς, οι νεκροί είναι ιεροί και η τέλεση της ταφής τους, αδιαπραγμάτευτο, τελευταίο χρέος των ζωντανών απέναντί τους», εξηγεί η Ολγα. Μια μέρα, όταν τους διάβασε το ποίημα του Μπρεχτ «Στρατηγέ το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα» και τους ρώτησε τι σκέφτονται, ο Αχμέντ απάντησε: «Σκέφτομαι ότι μόνο η Αντιγόνη, θα μπορούσε να νικήσει αυτόν τον στρατηγό, λέγοντάς του “δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ”».

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Αχμέντ ανακοίνωσε στην τάξη ότι θα επέστρεφε στην πατρίδα του για να υπηρετήσει τη θητεία του. «Αυτό είναι το σωστό και αυτό θα κάνω», είπε στη δασκάλα του. «Αλλά θα ξαναγυρίσω».

Δεν ξαναγύρισε. Επεσε πάνω στον εμφύλιο και σκοτώθηκε. Οπως τους ενημέρωσε ο συμμαθητής του ο Σιάρ, τον διέταξαν να πυροβολήσει τον κόσμο που διαμαρτυρόταν σε μια πλατεία, εκείνος αρνήθηκε με αποτέλεσμα να τον εκτελέσουν, μαζί με όσους ακολούθησαν το παράδειγμά του.



Η Ολγα συνετρίβη. «Την ημέρα που έμαθα για τον θάνατο του Αχμέντ ένιωσα να μισώ όλα τα αγαπημένα μου αναγνώσματα, αυτά που με τόση χαρά και υπερηφάνεια είχα μοιραστεί μαζί του και με τους υπόλοιπους μαθητές μου. Και την Αντιγόνη και τον Μπρεχτ και τους ποιητές και τα ιδανικά και τις αξίες και τις ιδεολογίες και τις θεωρίες...», λέει. «Σκέφτηκα ότι το πιο ιερό μάθημα είναι η ζωή. Πάνω σε αυτό, εγώ τι δίδαξα; Πώς να πεθαίνεις ηρωικά; Αν έστω και στο ελάχιστο επηρέασα τη στάση του εκείνη τη στιγμή, ήμουν συνένοχη, αλλά όχι συμμέτοχη. Εγώ μιλούσα στη θεωρία, αλλά ο Αχμέντ πέρασε στην πράξη».

Τα σχόλια δικά σας.