Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

"Ειν' επικίνδυνον πράγμα η βία..."

Για να γράψω στο blog του σχολείου στάθηκε αφορμή το χθεσινό θέμα που συζητούσαμε στην τάξη στο μάθημα της έκφρασης-έκθεσης το οποίο ήταν ο σχολικός εκφοβισμός. Εγώ δεν μίλησα. Επειδή το μετάνιωσα όμως και εκνευρίστηκα με αυτά που άκουγα από κάποιους κομπλεξικούς και δήθεν οι οποίοι δεν ξέρουν πώς είναι να βρίσκεσαι στη δύσκολη αυτή θέση, αποφάσισα να γράψω.Ένα θέμα το οποίο είναι επίκαιρο και πρέπει να απασχολεί την κοινωνία,το σχολείο και την οικογένεια.
     Η σχολική βία και ο σχολικός εκφοβισμός είναι από τα πιο ανησυχητικά προβλήματα στη χώρα.Για όσους δεν γνωρίζουν τον όρο είναι χρήση σωματικής ή ψυχολογικής βίας που σκοπό έχει να προκαλέσει πόνο,ανασφάλεια και συχνά θύματα είναι παιδιά τα οποία είναι χαμηλών τόνων,φοβούνται,έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση ,είναι απομονωμένα και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παθαίνουν κατάθλιψη.
Οι θύτες (ψευτόμαγκες) δεν είναι μόνοι ποτέ.Πάντα έχουν παρέα η οποία κάθε φορά ψάχνει το εξιλαστήριο θύμα.Γιατί θέλουν να κράξουν και θα κράξουν οποιοδήποτε και οτιδήποτε.Οι θύτες στο σχολείο ή και έξω από αυτό προσπαθούν να τον κάνουν ρεζίλι με κάθε τρόπο και να του ασκούν σωματική ή ψυχολογική βία. Σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης γράφουν διάφορα σχόλια, όπως ''δεν πρέπει να ζεις '', ''να πεθάνεις ''.Κάποιες άλλες μορφές εκφοβισμού που έχουν ασκηθεί σε άλλα σχολεία αφορούν σε λόγους αναπηρίας ,ομοφυλοφιλίας ,καταγωγής, θρησκευτικών πεποιθήσεων και εξωτερικής εμφάνισης πχ χοντρός-λεπτός,ψηλός-κοντός και φωνής. 
     

Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και μετά από εκεί συνεχίζει και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.Επίσης ένα ποσοστό του 53% σε μια έρευνα έχει δηλώσει ότι έχει δει να απειλούν παιδί στο σχολείο και ήταν αμέτοχοι θεατές.Οι γονείς κάποιες φορές ευθύνονται για την συμπεριφορά των παιδιών αν τους ασκούν βία.Αυτό έχει αποτέλεσμα το παιδί να ασκεί βία και να ξεσπά στα θύματα.
   
 Η κοινωνία, το σχολείο και οι γονείς πρέπει να προστατέψουν και να ενθαρρύνουν τα παιδιά θύματα.Να οργανώσουν εκδηλώσεις που να απευθύνονται στους γονείς και πώς να το διαχειρίζονται και μέσα στη τάξη να γίνονται συζητήσεις.Τέλος όλοι πρέπει να βοηθάνε το παιδί θύμα και όχι μόνο κάποιοι καθηγητές.

   
Έχω βιώσει τέτοιου είδους βία και ήταν μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου που θέλω να ξεχάσω. Έφτασα στα πρόθυρα κατάθλιψης αλλά με τη βοήθεια κάποιων ειδικών και δικών μου ανθρώπων το ξεπέρασα  

             Πιστεύετε ότι αποτελεί φαινόμενο ήσσονος σημασίας  ;  
 Όταν υπάρχει θέληση , υπάρχει και λύση και αυτή δεν είναι η βία .



                   






Βαγγέλης Πρασσάς
Γ'4

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Η σκιά του ανέμου


Τον λένε Carlos Ruiz Zafòn, γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και έγραψε το πρώτο του εφηβικό μυθιστόρημα είκοσι χρόνια πριν. Το 2001 έγραψε το  πρώτο του μυθιστόρημα για μεγάλους, Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, κι από τότε το έργο του απογειώνεται. Βραβεία, μεταφράσεις, αλλεπάλληλες εκδόσεις, αναγνώριση από κοινό και κριτικούς. 

Η Σκιά του ανέμου είναι ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα 615 σελίδων. Ένα βιβλίο με πρωταγωνιστές τη βιβλιοφιλία, την ίδια τη Βαρκελώνη, τις ανθρώπινες σχέσεις, το μυστήριο και την πλοκή,
τη δράση, γραμμένο με ρυθμό και πολλές εναλλαγές στην αφήγηση. Έρωτας, ζωή, λογοτεχνία, ανθρώπινοι χαρακτήρες διασταυρώνονται, όσο ξεδιπλώνεται το πολύπλοκο κουβάρι του μυστηρίου.
Μερικοί αφορισμοί - με τη γνώση ότι έτσι δεν αποδίδεται το χρώμα και ο χαρακτήρας του βιβλίου:

"Η παιδική αφοσίωση είναι δύστροπη και άπιστη ερωμένη" (σελ. 48)
[μέσα σε μια βιβιοθήκη] "Ένιωσα περικυκλωμένος από εκατομμύρια εγκαταλειμμένες σελίδες, από σύμπαντα και ψυχές χωρίς αφέντη, που βυθίζονταν σ' έναν ωκεανό σκότους, ενώ ο κόσμος έξω από εκείνα τα τείχη έχανε τη μνήμη του δίχως να συνειδητοποιεί καν, μέρα με τη μέρα, νιώθοντας ολοένα και πιο σοφός όσο περισσότερο ξεχνούσε." ( σελ. 100-101)

"σ'ετούτη τη ζωή η μόνη επιστήμη με σταθερή έδρα είναι η προκατάληψη"( σελ. 126)
"Ο κύριος Αγκλάρ ανήκε σ'αυτή τη ράτσα ανθρώπων με προνομιούχο νου που έχουν πάντα δίκιο"(126)
"διαπίστωνα πόσο εύκολο ήταν να πάψει κανείς να αντιπαθεί κάποιον που θεωρεί εχθρό του απ' τη στιγμή που εκείνος έπαυε να φέρεται ως εχθρός" (141)

"Τα βιβλία είναι καθρέφτες. Σ' αυτά βλέπει κανείς μόνο ό,τι κουβαλάει μέσα του"( 269)
"Αρχίσαμε να προχωράμε προς την πλατεία, όπου μια ορδή από παππούδες;ασχολιόταν με τα περιστέρια της περιοχής - όλη τους η ζωή ψίχουλα κι αναμονή"( 283)

"Οι άνθρωποι που δεν έχουν δική τους ζωή ανακατεύονται πάντα στις ζωές των άλλων"( 289)
"Μην εμπιστεύεσαι αυτόν που εμπιστεύεται τους πάντες"( 379)

Κι άλλα πολλά.
Εσείς; Τι καλό διαβάζετε τελευταία;

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Αναζητώντας τρόπους να είμαστε ουσιαστικοί


Όσοι ετοιμάσαμε την εκδήλωση της 17ης Νοέμβρη στο σχολείο μας συντάξαμε και συνυπογράψαμε ένα κείμενο, με την ελπίδα η εκδήλωση να έχει αυτή τη φορά κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα. 
Το κείμενο αυτό είναι μια πρόταση που απευθύνεται σε όλη τη σχολική μας κοινότητα και στα θεσμικά όργανά της, που καλεί σε διατύπωση ιδεών για βελτιωτικές παρεμβάσεις στο χώρο του σχολείου. Ιδεών, που, αν αρέσουν και συμφωνηθούν από όλους, θα βρουν την εφαρμογή τους από όλους εμάς. 
Παραθέτουμε κι εδώ το κείμενο που διάβασαν  η Γλυκερία κι η Ελένη και το θέτουμε στην κρίση σας:

                 Σε λίγο αρχίζει αυτό που λέμε «γιορτή του Πολυτεχνείου». Θα  θυμηθούμε πάλι την ποίηση, τη μουσική και τα καλά τραγούδια, πράγματα που τις υπόλοιπες μέρες έχουμε εξορίσει από τη σχολική καθημερινότητα. Θα τα θυμηθούμε για να τιμήσουμε, όπως λέμε, τους νέους που λίγα χρόνια πριν πάλεψαν, αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για να υπερασπιστούν τα οράματά τους και αξίες υψηλές, όπως η Ελευθερία, η Αντίσταση στο φασισμό, η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη.

                  Με μελαγχολία όμως διαπιστώνουμε ότι τις σχολικές γιορτές σχεδόν πάντα η στερεότυπη επανάληψή τους τις οδηγεί στη στείρα πρόκληση της συγκίνησης και τελικά στην απώλεια νοήματος: Θα πούμε μπράβο στα παιδιά που ετοίμασαν τη γιορτή, θα χειροκροτήσουμε και θα αποχωρήσουμε ήσυχοι πως κάναμε το αγωνιστικό μας χρέος και φέτος – ενώ δε θα έχουμε κάνει τίποτα.


                  Αναρωτηθήκαμε, λοιπόν, πόσο ουσιαστική θα μπορούσε να γίνει η σημερινή μας «γιορτή» - εμείς τη λέμε εκδήλωση μνήμης. Πώς θα μπορούσε να μας δώσει μιαν ευκαιρία να αγωνιστούμε κι εμείς για να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας, να αγωνιστούμε για να μείνει κάτι όρθιο  στις μέρες της κρίσης που περνάμε.
                  Και σκεφτόμαστε η σημερινή μας παράσταση να είναι μόνο η συνοδεία. Η συνοδεία μιας πρότασης που τώρα καταθέτουμε σε όλους:


                  Καλούμε όλους τους θεσμικούς φορείς αλλά και τα άτομα ένα ένα της σχολικής μας κοινότητας, το Διευθυντή, το Σύλλογο των καθηγητών, ως σώμα αλλά και ως ξεχωριστά άτομα το καθένα, το Σύλλογο γονέων, τα πενταμελή και το δεκαπενταμελές αλλά και τον κάθε μαθητή ξεχωριστά, όλους,  να προσπαθήσουμε έμπρακτα, μέσα από το χώρο που ζούμε μαζί καθημερινά, μέσα από το σχολείο μας, να αγωνιστούμε για  να αλλάξουμε όσα η Πολιτεία δε δείχνει διατεθειμένη να αλλάξει.


                  Σας καλούμε όλους, μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου να καταθέσουμε τις προτάσεις μας για βελτιωτικές παρεμβάσεις στο χώρο του Σχολείου, ιδέες που, όταν τις συμφωνήσουμε θα αρχίσουμε να τις εφαρμόζουμε στην πράξη.

                  Ας είναι αυτή η συμβολή της σημερινής εκδήλωσης. Ας μη μείνουμε μόνο στα όμορφα λόγια των ποιητών. Ας δείξουμε έμπρακτα, όπως οι νέοι του Πολυτεχνείου, ότι έχουμε αξίες και οράματα,  ότι τα υπερασπιζόμαστε και μπορούμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά γι’ αυτά.
                                   

Σας ευχαριστούμε

Τι λέτε; Μια ακόμα φωνή που θα σβήσει ή μια ελπίδα να γίνουν πράξη κάποια πράγματα; 

ΥΓ. Χρωστάμε μιαν ανάρτηση στα υπέροχα παιδιά της εκδήλωσης. 
Για την ώρα ένα μόνο ολόψυχο ευχαριστώ.

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Να λες: ουρανός· κι ας μην είναι


Πέμπτη, 14-11-13, ώρα 14:10
Σχολάμε.
Βγαίνοντας από το σχολείο βλέπω το στολισμό της αίθουσας εκδηλώσεων για την αυριανή γιορτή της 17 Νοέμβρη.
Όμως κάτι έχει αλλάξει.
Δε βλέπουμε τα μικρά ελληνικά σημαιάκια, ούτε κόκκινα γαρύφαλλα, ούτε φωτογραφίες, ούτε χαρτόνια με συνθήματα...για την ακρίβεια, δε βλέπουμε τίποτα ίδιο.
Αντί αυτών βλέπουμε μεγάλα χαρτιά με ποιήματα του Ρίτσου.

Έρχεται και η μέρα της εκδήλωσης, Παρασκευή, 15-11-13, ώρα 9:00.
(πιθανώς πρώτη φορά στην ιστορία του σχολείου μας που η γιορτή ξεκινάει μόνο ένα τέταρτο μετά την καθορισμένη ώρα.)


Κάτι καινούριο. Μιλάνε δύο κοπέλες, διαβάζουν ένα κείμενο και λένε ότι το "συνυπογράφουν οι συντελεστές". 
Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της εκδήλωσης το υπέροχο αυτό κείμενο, ο πρωτότυπος στολισμός της αίθουσας, ακόμα και τα μικρά πολύχρωμα χαρτάκια που βρίσκονται στην είσοδο της αίθουσας καταρρίπτουν όλα τα στερεότυπα των εορτών του σχολείου.
Αρχίζει.
Τραγούδια, ποιήματα.
Τραγούδια και ποιήματα που δεν έχουμε συνηθίσει να ακούμε στις γιορτές του σχολείου μας.
Τίποτα δεν είναι ίδιο.
-Ευτυχώς-
Ακόμα και η χορωδία είναι πιο ζωντανή από ποτέ. 
Τους επηρέασε μήπως η αλλαγή;

Τα τραγούδια που ακούστηκαν:













( και να άλλη μια πολύ, πολύ ευχάριστη έκπληξη. Ακούω ένα αγαπημένο τραγούδι. Και αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν; Bob Dylan. Από πότε έχουμε να ακούσουμε ένα ξένο τραγούδι σε σχολική γιορτή; )













"Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε

για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε

για να σμίξουμε τον κόσμο."

Δε ξέρω πόσα από τα παιδιά που το τραγούδησαν το ένιωθαν, ελπίζω όλα.
Ξέρω πως ο άνθρωπος που επέλεξε τα τραγούδια το νιώθει.
Μαζί, το κατάφεραν πάντως. 
Ίσως εν μέρει, αλλά το κατάφεραν.

Πιάνω τον εαυτό μου σε ολόκληρη την εκδήλωση μνήμης του Πολυτεχνείου να χαμογελάει και να σιγοτραγουδάει μαζί με τη χορωδία. 
Πόσο μετάνιωσα που δεν ήμουν μέρος αυτής της προσπάθειας.

Το φως από τη μία. Οι άνθρωποι που έφτιαξαν κάτι τόσο όμορφο..
Το σκοτάδι από την άλλη. Παιδιά στο κοινό που δεν την εκτίμησαν καθόλου..
Είναι μέρα του Ρίτσου σήμερα απ' όσο κατάλαβα αλλά μου έρχονται στίχοι του Ελύτη στο μυαλό:


"Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν, μ’ακούς 

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς"

Σήμερα όμως έγινε μια πάρα πολύ καλή αρχή.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον άνθρωπο που μας έδειξε και μας δείχνει καθημερινά κάτι διαφορετικό, στον άνθρωπο που στα 12 χρόνια σχολείου έκανε μια εκδήλωση για τη 17 Νοέμβρη η οποία θα μας μείνει αξέχαστη, στον άνθρωπο που κατάφερε να μας συγκινήσει, στον άνθρωπο που είναι ήλιος και μας χαρίζει φως...

Συγχαρητήρια βέβαια σε όλους όσους συμμετείχαν και σε όσους βοήθησαν στην προσπάθεια.
Χαίρομαι που πρόλαβα την τελευταία σχολική μου χρονιά να παρευρεθώ στην εκδήλωση αυτή.
Μακάρι να υπάρξουν κι άλλες.
Μακάρι να αλλάξει ο κόσμος.
Φεύγω με ελπίδα.



Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ...

Τι είναι η αγάπη;
Δεν είναι συμπόνια, μήτε καλοσύνη.
Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.
Μα στην αγάπη είναι ένας.
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.
Δεν ξεχωρίζουν.
Το εγώ κι εσύ αφανίζονται.
ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ...

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Με αυτά τα λόγια ξεκινάει το βιβλίο της η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη με τίτλο: "Αγαπώ θα πει χάνομαι" από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Τρεις αδερφές που μεγαλώνουν μέσα σ' ένα σπίτι που η αγάπη είναι ανύπαρκτη. Ο πατέρας θέλει ένα γιο να κληρονομήσει τη βιομηχανία του. Η μητέρα ζει μια ζωή που δεν επέλεξε νοιώθοντας φυλακισμένη στο ίδιο της το σπίτι. Η Αλεξάνδρα, η μεγαλύτερη κόρη, συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, εναντιώνεται στα όνειρα του πατέρα της για το δικό της μέλλον και αδιαφορεί για οποιονδήποτε βρίσκεται μέσα στο σπίτι . Η Μαρίνα, η μεσαία, έχει ως πρότυπο τη μητέρα της και φαίνεται να ακολουθεί τα βήματά της. Η Ελίνα, η μικρότερη της οικογένειας, βρίσκει μοναδικό καταφύγιο τον κήπο με τα λουλούδια και τα βόταναΠώς αυτά τα κορίτσια θα καταφέρουν να χαράξουν τη δική τους πορεία και να ξεφύγουν επιτέλους από ένα περιβάλλον που οι συναισθηματισμοί και οι τρυφερές κουβέντες δεν υπήρχαν; 
Θα μπορέσουν να δώσουν στη ζωή και στην αγάπη μια δεύτερη ευκαιρία, αφού όταν είχαν ανάγκη τη δεύτερη, η πρώτη τους την στέρησε με το χειρότερο τρόπο;
 
Η ζωή όμως θα τις φέρει αντιμέτωπες με σκληρές αλήθειες. 

Τι σχέση μπορεί να έχει η οικονόμος του σπιτιού τους με τα περίεργα μαύρα γυαλιά; Ή ένας νεός από την επαρχία, που μέσα από έναν τσακωμό των γονιών του ακούει άθελά του ότι όλη η μέχρι τώρα ζωή του είναι ένα ψέμα, καθώς δεν ανήκε εκεί που βρισκόταν;
Όλοι οι ήρωες έχουν πληγωθεί από κάποιον που αγάπησαν πολύ. Έχουν πονέσει κι όμως επιμένουν να αναζητούν την αληθινή αγάπη και έναν άνθρωπο να σταθεί δίπλα τους που θα αξίζει το  
"Σ' αγαπώ". (Αλήθεια ξέρουν τί σημαίνει ακριβώς;) 




Ένα βιβλίο που μας αποδεικνύει πως η αγάπη θα σε συναντήσει όπου κι αν βρίσκεσαι. Είναι εκεί και παραμονεύει, πότε θα της αφήσεις χώρο να μπει και να σε κατακλύσει, να δώσει νόημα στο κάθε λεπτό της ζώης σου, να σου ομορφαίνει τη κάθε μέρα όταν ξυπνάς και να σε γαληνεύει κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς.



Όμως... 
Μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε για κάποιον που αγαπάμε; Έχει τελικά όρια η αγάπη;



Καλή σας ανάγνωση!!!

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Οι ουτοπίες μας είναι η πραγματικότητα του αύριο




Και η ελπίδα συνεχίζει να ανθίζει και να καρποφορεί στον κήπο του σχολείου μας για πέμπτη χρονιά.


Η Ελένη, η Μαργαρίτα ,η Χριστίνα, η Ηλιάνα,
 οι Μαρίες (!), η άλλη Ελένη, ο Βαγγέλης , ο Γιάννης , άλλοι που δεν μπορούν να έρχονται πάντα, αλλά βοηθούν και συμπαραστέκονται με διάφορους τρόπους, κάναμε και πάλι μια παρέα με στόχους πολλούς και ...... φιλόδοξους!


Να μάθουμε τα μυστικά της βιολογικής καλλιέργειας, να γνωρίσουμε τα βότανα (πολλά από αυτά υπάρχουν στον κήπο του σχολείου), 


να συνηθίσουμε στη φιλική για το περιβάλλον διαχείριση των σκουπιδιών (κομποστοποίηση φυτικών υπολειμμάτων γίνεται σε μια γωνιά του κήπου), να γίνουμε μια ομάδα πραγματική ανθρώπων που δουλεύουν μαζί, συζητάνε, συνεργάζονται με σεβασμό και αγαπάνε! 
Αγαπούν τη φύση και τους ανθρώπους και ονειρεύονται και αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο! 


Ξέρω ότι το τελευταίο ίσως σκεφτείτε πως αποτελεί πια κλισέ, σας καλούμε όμως να βρεθείτε μαζί μας και να χαρείτε αυτή τη μικρή κολλεκτίβα που αρχίζει να γεννιέται:
παιδιά που φροντίζουν το κομμάτι του κήπου τους , 


μοιράζονται τα εργαλεία και τα ....γλυκά που φέρνουν, συζητάνε, επικοινωνούν, ακούνε μουσική, κάνουν καλή παρέα!



Τα ευχαριστούμε που μας συνοδεύουν 
και φέτος σ΄αυτό το ταξίδι.