Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

σκέψεις και συναισθήματα της επόμενης μέρας



Αγανάκτηση, γιατί χρειάστηκε 
να υποφέρουν Άνθρωποι
Απελπισία γιατί χάθηκαν Άνθρωποι 
και δεν γυρίζουν πίσω
Ανακούφιση,που επιτέλους ,
για διάφορους λόγους,
 κάτι έγινε
Ανησυχία για το σκοτάδι που καραδοκεί......


Τα λόγια των φιλοσόφων είναι πάντα μια ελπίδα για την καινούργια μέρα:

"Παρακινούμαστε να αναλάβουμε 
τη θεμελιώδη  ανθρώπινη ευθύνη μας
να κατασκευάσουμε 
μια αυθεντική ζωή με συμμετοχή, 
με ανθρώπινη διασύνδεση, 
με νόημα και αυτοπραγμάτωση."

από τον "κήπο του Επίκουρου" του  Irvin Yalom

Υ.Γ. Βρέθηκα  πολύ κοντά στις σκέψεις του Δημήτρη Χριστόπουλου (συνωνυμία!)
στο    
http://www.tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/orgismenoi-gia-xthes-ikanopoiimenoi-gia-simera-anisyxoi-gia-ayrio-toy-dxristopoy

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Το ποτάμι...


Νύχτα.
Δέος,οργή και φόβος.
Και στο ποτάμι έχει πάλι ζέστη.
Ζέστη από την φλόγα που καίει...
Άλλη μια φλόγα που καίει!

Μόνο που αυτή δεν είναι φλόγα ελπίδας.
Είναι από αυτές που πρώτα καίνε την ψυχή και μετά την σάρκα!

Και στο ποτάμι υπάρχει πάλι κόσμος.
Κόσμος στις δύο όχθες  του.
Κόσμος αντίθετος,
μα κόσμος ίδιος!

Από την μία είναι αριστεροί
και από την άλλη,δεξιοί.

Από την μία είναι Παναθηναϊκοί 
και από την άλλη,Ολυμπιακοί.

Από την μία μπάτσοι που σκοτώνουν 15χρονους   
και από την άλλη αυτοί που σκότωσαν τους μπάτσους.

Από την μία είναι φασίστες που μιλάνε για αίμα
και από την άλλη αντιφασίστες που μιλάνε για κρεμάλες.

Από την μία αυτοί που ήταν στην Marfin 
και από την άλλη αυτοί που ήταν στο Κερατσίνι.
Και άλλοι!!!
Ακόμα περισσότεροι!

Και το ποτάμι είναι γεμάτο αίμα...


Και να με ρωτάς από που είναι το αίμα αυτό;


Γιώργος Παναγιώτου 1991
Μιχάλης Φιλόπουλος  2007
Αλεξάνδρος Γρηγορόπουλος 2008
Eπαμεινώνδας Τσακάλης ,Αγγελική Παπαθανασοπούλου,Παρασκευή Ζούλια 2010
Γεώργιος Σκυλογιάννης,Ιωάννης Ευαγγελινέλης 2011
Παύλος Φύσσας 2013...

Και όμως είναι και άλλοι!
Και το ποτάμι είναι για άλλη μια φορά γεμάτο...
γεμάτο αίμα!!!

Και κάπου εκεί ψηλά είναι και ο δημιουργός του ανθρώπου...

Κοιτάει!

Κοιτάει από μακρυά και γελά!

Όχι μόνο γιατί βλέπει εσένα να κοιτάς για άλλη μια φορά μία από τις δύο όχθες και όχι το ποτάμι, 
αλλά γιατί πιστεύεις και από πάνω,πως είσαι το πιο έξυπνο είδος πάνω σε τούτο εδώ τον κόσμο...


Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Στην άλλη όχθη της αδιαλλαξίας και του μίσους





Δύσκολες μέρες περνάμε και όσο πιο δύσκολες τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να καταφεύγουμε στον κριτικό λόγο, το στοχασμό.
Ένα τέτοιο πεδίο προσφέρει το βιβλίο «Ηθική της ανάγκης», του γνωστού ισπανού στοχαστή, καθηγητή φιλοσοφίας και συγγραφέα Φερνάντο Σαβατέρ. Γνωστού και από το προ πενταετίας παγκόσμιο best seller του, το «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία»,  το " Μιλώντας στο γιο μου για την πολιτική και τη δημοκρατία", αλλά και το παλιότερο 
"Κάνε αυτό που θέλεις, αλλά".



Επανέρχεται ο Σαβατέρ σε θέματα διαχρονικά και επίκαιρα, σε θέματα διαχρονικά επίκαιρα, όπως η παιδεία, η ιδιωτικότητα, η ευτυχία, η ελευθερία, η δημοκρατία και η συμμετοχικότητα, η τρομοκρατία και η βία, η κρίση, το ίντερνετ, η δικαιοσύνη, η ισότητα κ.α. Και γράφει το βιβλίο του περίπου με τη μορφή διαλόγων, όπως προέκυψαν αυτοί από συζητήσεις του με παιδιά λυκείων. Απλά αλλά όχι απλοϊκά, εκλαϊκεύοντας πολλές φορές φιλοσοφικούς όρους και έννοιες και εμπλουτίζοντας το κείμενό του με παραδείγματα από την καθημερινότητα, κάνοντάς το προσιτό στο νέο που μπαίνει για πρώτη ίσως φορά στη συζήτηση και τον προβληματισμό γύρω από αυτές τις έννοιες.



Προσφέρει πλουσιότατο υλικό για σκέψη και συζήτηση, ένα χρήσιμο εργαλείο για τις γέφυρες που θα όφειλαν να χτίζουν εκπαιδευτικοί και εκπαιδευόμενοι.

Ας δούμε λίγα μικρά αποσπάσματα που θα μπορούσαν να σχολιάζουν και θέματα απολύτως επίκαιρα:
Για την παιδεία, την έννοια του πολίτη: « Νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε τα δυνατά μας να βελτιώσουμε το ζωτικό μας περιβάλλον, γιατί όλους μας συμφέρει να κινούμαστε σε ένα περιβάλλον χαρούμενο, που λειτουργεί καλά. Για μένα αυτό είναι πολιτική· η πολιτική είναι αυτό που κάνουν οι πολίτες στην πόλη, δεν είναι κάτι από το οποίο μπορεί κανείς να παραιτηθεί. Όντας εκπαιδευτικός, θέλω να βελτιώσω την πολιτική μέσα από την εκπαίδευση πάντα, όμως θα υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, με διαφορετικές γνώσεις, που θα προσπαθήσουν να τη βελτιώσουν μέσα από την υγεία ή τα νομικά. Καθένας έχει τις ικανότητές του, το πεδίο επιρροής του και τις προκλήσεις του»[σελ. 213]
Για την ανάγκη μας να αναδεικνύουμε και να υπερασπιζόμαστε αυτά που θεωρούμε αξίες: « Αν η αρετή και όλα αυτά που θεωρούμε αξίες ήταν τα πιο κοινά πράγματα, δε θα υπήρχε καμιά ανάγκη να τα εκθειάζουμε. Και τα υπερασπιζόμαστε γιατί βρίσκονται κατά κάποιον τρόπο πάντα σε κίνδυνο, αντιμέτωπα με αντίθετα ρεύματα. Κανένας δε χρειάζεται να του δώσεις μαθήματα για να ανασαίνει, ούτε συμβουλές, ούτε κουράγιο για να το κάνει. Ο κόσμος ανασαίνει έτσι απλά, αν και είναι αλήθεια πως στη Μαδρίτη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο. Αντίθετα, χρειάζεται να αναδεικνύουμε τα πράγματα που σκοντάφτουν σε κοινωνικές δυσκολίες, πράγμα αναπόφευκτο. Ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι, και θα συνεχίσει να έχει ψέμα, εκμετάλλευση, φρίκη, βιαιότητα… Στον πρόλογο ενός διηγήματός του, ο Μπόρχες, μιλώντας για κάποιον πρόγονό του, λέει: «Του έτυχε, όπως σε όλους τους ανθρώπους, άσχημη εποχή για να ζήσει». ( σελ. 68)
Για το φόβο: « Ο φόβος σε παραλύει και σε αφήνει στο έλεος εκείνου που τον προκαλεί, είτε γιατί κρατάει πιστόλι είτε γιατί ασκεί αξίωμα τόσο ισχυρό που κανένας δεν τολμάει να τα βάλει μαζί του. Γι’ αυτό είναι θεμελιώδες να αγωνίζεσαι να μορφώσεις τον κόσμο ενάντια στον φόβο, ώστε να μην αναγκαστεί να ζήσει σε μια σκλαβωμένη κοινωνία». ( σελ. 183)
Για την κοινωνική συμβίωση:  « Η καλή συμβίωση είναι καμωμένη από συναλλαγές: το λιπαντικό των κοινωνικών σχέσεων είναι η ικανότητα να ακούμε και να υποχωρούμε. Τα άτομα που προσπαθούν πάντα να επιβάλλονται και δεν υποχωρούν ποτέ είτε ζούνε μόνα είτε έχουν σκλάβους, αλλά η συμβίωση τους είναι αδύνατη». ( σελ. 94)

Αν σας δίνει βάση κάποιο απόσπασμα για κουβέντα, ας την ξεκινήσουμε μέσα από τα σχόλιά σας. ( ή ονειρεύομαι;!)

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Πίσω από την οθόνη


Δες..δες γύρω σου,παντού οθόνες.
Από την οθόνη του μυαλού σου περνούν οι αναμνήσεις,μα χάλασε το πλάνο.
Οθόνες είναι και τα μάτια σου,που επιλέγουν να αντανακλούν την εικονική πραγματικότητα μιας οθόνης.
Κοιτάμε μα δε βλέπουμε,νιώθουμε μα δεν αισθανόμαστε.
Όχι..όχι όλοι.
Όμως κι αυτά που επιθυμούμε ονομαζόμενα ως δημιουργικά δεν είναι μια οθόνη αυτών που νομίζουμε ότι θέλουμε;
εν τέλει..τι άραγε ψάχνουμε;

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα


Λίγο πριν τον αγιασμό. Στο προαύλιο, στη σάλα της εισόδου, στους διαδρόμους.
Κύριε, γιατί μ’ αλλάξανε τμήμα;
Διονύση, εσύ θ’ απεργήσεις;
Θέλω να πάω σπίτι μου, θέλω να πάω σπίτι μου.
Αρχαία κατεύθυνσης ξέρετε ποιος θα μας κάνει;
Α! Τι κάνεις βρε; Πού πέρασες;
Ποιο τμήμα πήρατε, κύριε;
Γιατί δε δουλεύει το βιντεάκι;
Γεια σας, καλή χρονιά.
Αφήστε, πάω Κομοτηνή, θα κάνω χρόνια να δω το σπιτάκι μου.
Θα τη βγάλουμε φέτος, τι λες;
--Τον ακούει κανείς; --Κι όποιος ακούει τι καταλαβαίνει;
Τι επιλογές έχει η Β΄;
Θα μας δώσετε πρόγραμμα για αύριο;
Ψήλωσες, ρε!
Αυτός καινούριος είναι;
Ξέρεις πού είχαμε φυλάξει την αφισούλα για το ρατσισμό;
Δε γίνονται άλλες εγγραφές, κυρία μου.
Φέτος θα διαβάσουμε, ε;
Ρε, είχα να τον δω από πέρσι!
Κύριε, είναι ασήκωτα!
Βιβλία και μετά φεύγουμε;
Δεν ξέρω, το σκέφτομαι. Μπορεί και να ξαναδώσω.
Η βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή;
Ωωω, τα παιδιάαα!
Εγώ μπορώ να ‘ρχομαι στη λέσχη;
Θεωρητική πάνε τα φυτά.
Χωρίσατε;!
Πού πας, ρε καραγκιόζη;

( Αλήθεια, πού πάω κι εγώ;)

Ξεκινήσαμε. Μουδιασμένα, κάπως, ας μην το κρύβουμε. Με νωπές τις εντυπώσεις του καλοκαιριού, αλλά και πτοημένοι ή κι οργισμένοι από όσα γίνονται στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και στο σχολείο μας. Γενναία περικοπή τμημάτων – ε, δεν είναι και το ωραιότερο να σε αναγκάζουν να διώχνεις γονείς που ικετεύουν για τα παιδιά τους, με ένα «δε γίνεται, είμαστε πλήρεις».

Πολύ πλήρεις.. 28 παιδιά σε κάθε τμήμα, σε αίθουσες που ίσως δε χωράνε ούτε θρανίο παραπάνω. Με συναδέλφους απόντες, που μετά από χρόνια αναγκάστηκαν να αναζητήσουν άλλα σχολεία.

Με ένα πρόγραμμα για το «Νέο Λύκειο» ( πιο παλιό δε γίνεται..) που αντί να αποδεσμεύει το σχολείο από το σφιχταγκάλιασμα των πανελλαδικών το κάνει εντονότερο.
Ξεκινήσαμε, ωστόσο, και μαζεύουμε τις δυνάμεις μας για να ξαναβρεθούμε κοντά στα παιδιά μας σε νέα ταξίδια. Για να υπογράψουμε τα νέα συμβόλαια μαζί τους για μη παραίτηση, για συνεργασίες, για δημιουργία. Για να αξιώσουμε τη συνάντησή μας, μέσα από μια γόνιμη παιδαγωγική σχέση.
Και η σχεδία μας, πλέοντας για 6η χρονιά, με χιλιομπαλωμένα πανιά και του κόσμου τις επισκευές, θα συνεχίσει τόσο να μας σώζει από το ναυάγιο, όσο και να ελπίζει πως στο επόμενο ξημέρωμα θα αχνοφανεί η στεριά. Ε, το είπε κι ο ποιητής: ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα.
Καλή δύναμη σε όλους και καλή μας χρονιά.






(Μ, το Ρέθυμνο περιμένει να το κατακτήσεις!)


ΥΓ. Χωρίς Όρθιο πτώμα, φωτορεπορτάζ δε θα υπήρχε. Ευχαριστούμεεε!

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Καλό ξεκίνημα


Την Τετάρτη ανοίγουν τα σχολεία,αν δεν με απατά η μνήμη μου,και όλοι όσοι είμαστε απόφοιτοι πια σκεφτόμαστε τους δύσμοιρους παλιούς συναδέλφους που θα υποφέρουν αρχικά από το αναγκαστικό πρωινό ξύπνημα και κατά δεύτερον από ένα είδος ανθρώπων που μιλάνε όλη την ώρα χωρίς να τους ακούει κανείς,καθηγητές λέγονται!

Εμείς,λοιπόν, οι απόφοιτοι ως  παλαιοί μα όχι ξεχασμένοι συνάδελφοι θα σας ευχηθούμε να έχετε μια καλή καινούργια σχολική χρονιά.


ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!
(ακόμα και στους καθηγητές)