Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο.

Κέρκυρα.
Απόγευμα κάποιας -ως συνήθως- βροχερής μέρας.
Μια κοπέλα έρχεται προς τη δική μου κατεύθυνση.
 Κι όπως συμβαίνει συχνά, στρίβω δεξιά, στρίβει κι αυτή. 
Στρίβω αριστερά, κι εκείνη το ίδιο.
 Ένας μικρός χορός αβεβαιότητας πάνω στο στενό πεζοδρόμιο και ένα αμοιβαίο χαμόγελο που με έκανε εκείνη τη στιγμή αλήθεια ευτυχισμένη.
Έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος. Γνώρισα για 5 δευτερόλεπτα έναν άνθρωπο και θα τη θυμάμαι πάντα με συμπάθεια.
Υπέροχο να σε θυμούνται έτσι !

Πόσο κόστιζε αλήθεια εκείνο το χαμόγελο ? Τίποτα ! μερικοί μύες του προσώπου και...έτοιμο ! :)

Αφορμή για την φοβερή και τρομερή αποκάλυψη της εμπειρίας, ποιος άλλος ; Ο Ιωάννου, ο αιώνια περιπλανώμενος τύπος. 
" Ο ένας αποφεύγει τον άλλο όσο μπορεί. Μα κι αν τύχει να μιλήσουνε, κρύβουν συνήθως τα πραγματικά τους στοιχεία σαν να 'ναι τίποτε κακοποιοί ".

Γιατί να μην χαμογελάμε ; από πότε έγινε το χαμόγελο κάτι...ακατάλληλο και τόσο ακριβό που δεν πρέπει "να το σκορπάμε έτσι, α πα πα" ; γιατί πολλοί έχουν μπλαζέ μούρη και ύφος λες και πατήσαμε την ουρά της γάτας τους ;
Γιατί δεν ανοιγόμαστε στους άλλους ; Έχουμε ντυθεί με ένα σωρό στρώσεις σαν κρεμμυδάκια και τώρα φοβόμαστε να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό, ε ; Φοβόμαστε μήπως " εκτεθούμε", μήπως μας "παρεξηγήσουν" και εννοείται ότι δεν το παίζω Σαμάνθα από το sex and the city, προσπαθώ κι εγώ να πάρω ώθηση από τα λόγια μου. 
Καλά είναι τα μασκέ πάρτυ αλλά όταν καταλήγουν να λέγονται ζωή, είναι κάπως κουραστικά..
Χαμόγελα, λοιπόν και υπενθύμιση σ' όσους ξεχνούν να




Η παιδεία και η κομψότητα του σκαντζόχοιρου

η ανάρτηση αφιερώνεται -πάλι - στη Λ.Τ
Βαθμολογώντας τα κείμενα των εκθέσεων των πανελλαδικών διαπιστώνεις πως σχεδόν δεν υπάρχει γραπτό που να μην ισχυρίζεται ότι  στην αποκατάσταση των σχέσεων του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον θα συμβάλει αποφασιστικά η παιδεία.
            Τόσο απλό. Τόσο κοινό. Αναρωτιέμαι πώς την εννοεί ο καθένας αυτή την έννοια την κουρελιασμένη από την πολλή χρήση.
            Θυμήθηκα το συμπαθητικό βιβλιαράκι της Μιριέλ Μπαρμπερί, 

«Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου»
 (Σύγχρονοι ορίζοντες, 2008, μετ. Ρίτα Κολαΐτη). 

Διαβάζω στη σελίδα 120: « Ο Πολιτισμός: η ελεγχόμενη βία, η πάντα ανολοκλήρωτη νίκη επί της επιθετικότητας του εξελιγμένου θηλαστικού. Γιατί εξελιγμένα θηλαστικά ήμασταν, εξελιγμένα θηλαστικά παραμένουμε, μια καμέλια πάνω σε βρύα, που μας διδάσκει τη χαρά. Αυτό ακριβώς είναι το έργο της παιδείας. Τι σημαίνει εκπαιδεύω; Σημαίνει να προτείνω ακαταπόνητα καμέλιες πάνω σε βρύα ως αντίδοτο στην παρώθηση του είδους, γιατί αυτή δε σταματάει ποτέ και απειλεί συνεχώς την εύθραυστη ισορροπία της επιβίωσης».

            Μια καμέλια πάνω σε βρύα που μας διδάσκει τη χαρά. Ή, αλλιώς, η ομορφιά του τσαγιού:
«Το τελετουργικό του τσαγιού, αυτή η ακριβής επανάληψη των ίδιων κινήσεων και της ίδιας γευσιγνωσίας, εκείνη η πρόσβαση σε απλές αισθήσεις, αυθεντικές και εξευγενισμένες, αυτή η δυνατότητα που προσφέρεται, σχεδόν ανέξοδα, στον καθένα να γίνει αριστοκράτης της γεύσης γιατί το τσάι είναι το ρόφημα των πλουσίων, όπως και των φτωχών, το τελετουργικό του τσαγιού, λοιπόν, έχει το εξαιρετικό προτέρημα να τοποθετεί μέσα στον παραλογισμό της ζωής μας μιαν ακτίνα γαλήνιας αρμονίας. Ναι, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ της κενότητας, οι χαμένες ψυχές θρηνούν την ομορφιά, η ασημαντότητα μας περικυκλώνει. Ας πιούμε λοιπόν ένα φλιτζάνι τσάι. Σιωπή, ακούμε το φύσημα του αγέρα, τα φθινοπωρινά φύλλα θροΐζουν και παρασέρνονται από τον άνεμο, ο γάτος κοιμάται λουσμένος σ’ ένα ζεστό φως. Και σε κάθε γουλιά μετουσιώνεται ο χρόνος.» 
( σελ. 100-101)

            Και μια και μιλάμε για τσάι, δεν ξέρω μήπως έχει κάτι να μας πει και ο Αργύρης Χιόνης  από τη συλλογή του «Ό,τι περιγράφω με περιγράφει»:

ΧΙΙ
Να πίνεις τσάι και, στο μεταξύ, να σβήνει η 
ζωή σου, όπως συμβαίνει με τους ήρωες του
Τσέχοφ, να σβήνει η ζωή σου, ενώ εσύ με α-
ξιοπρέπεια το τσάι ν’ ανακατεύεις και να ε-
παινείς τη γεύση και το άρωμά του. Έτσι,
 σαν ήρωας  του Τσέχοφ ή όπως ο Τσέχοφ ο ί-
διος, στη χυδαιότητα του πόνου ν’ αντιτάσ-
σεις την καλή  ανατροφή σου.

            Η παιδεία, λοιπόν, στα γραπτά και χάριν του συγκεκριμένου θέματος  έκθεσης, γίνεται αντιληπτή ως ενημέρωση, πληροφόρηση για το περιβάλλον, εκδρομές στη φύση και εκδηλώσεις, ανακύκλωση, μαθήματα στο σχολείο, ευαισθητοποίηση.
            Κι όμως. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση ενημέρωση για το περιβάλλον, τόση κινητοποίηση, τόση γνώση ακόμα. Τότε;
            Μήπως η παιδεία που λείπει είναι κάτι βαθύτερο απ’ όλα αυτά και γι’ αυτό ο δρόμος για εκεί, ο ονειρικός δρόμος, επίπονος, μακρύς και δύσβατος; Μήπως η άσκησή μας στην ομορφιά και στη χαρά, στη διεκδίκησή τους, είναι το αντίδοτο στην ασχήμια και τη βία που εύκολα απλώνονται στους κενούς χώρους;

Και μια και είπαμε για το βιβλίο, να πώς μας συστήνεται στο οπισθόφυλλό του:

«Σπάνιες στιγμές αληθινής ομορφιάς μέσα από υπέροχες σελίδες λογοτεχνίας, με έξυπνο χιούμορ, ευαισθησία και αγάπη για τη ζωή, σε μια αριστουργηματική αφήγηση με δύο πρόσωπα:
"Το όνομα μου είναι Ρενέ. Είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών, χήρα, μικρόσωμη, στρουμπουλή και άσχημη. Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια είμαι η θυρωρός του κτιρίου στην οδό Γκρενέλ 7, ενός όμορφου μεγάρου, που χωρίζεται σε οκτώ μεγάλα υπερπολυτελή διαμερίσματα. Δε σπούδασα, ήμουν πάντοτε φτωχή, διακριτική και ασήμαντη. Ανταποκρίνομαι όμως τέλεια σε ό,τι η κοινωνία πιστεύει ως υπόδειγμα θυρωρού πολυκατοικίας· κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι γνωρίζω πολύ περισσότερα από τους πλούσιους αλαζόνες".
"Το όνομα μου είναι Παλόμα. Είμαι δώδεκα χρονών και μένω στην οδό Γκρενέλ 7, σ' ένα αρχοντικό διαμέρισμα. Εντούτοις, παρά την καλοτυχία και τα πλούτη, από πολύ καιρό ξέρω ότι ο τελικός προορισμός μου είναι η γυάλα με τα ψάρια. Πώς το γνωρίζω; Τυχαίνει να είμαι έξυπνη. Εξαιρετικά έξυπνη, μάλιστα. Γι' αυτό έχω πάρει την απόφαση μου· στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τη μέρα των γενεθλίων μου, στις 16 Ιουνίου, θ' αυτοκτονήσω".
Δύο ηρωίδες διαφορετικές μεταξύ τους, με κρυμμένους εσωτερικούς κόσμους και ανείπωτα μυστικά, που θα αποκαλυφθούν με την άφιξη του κυρίου Όζου, ενός καλλιεργημένου και πλούσιου Γιαπωνέζου.»

Στη Γαλλία το βιβλίο έγινε best seller, εδώ όχι. Γυρίστηκε και ταινία: 


Ξέρω, χαζή ερώτηση, αλλά πώς εσείς θα ορίζατε την παιδεία που θα ευχόσασταν να λαμβάνει κανείς από το σχολείο;

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

"Ένα μη λογικό αίσθημα αγάπης για τον τόπο με κατακυρίευε" Γιάννης Ζουγανέλλης

η ανάρτηση αφιερώνεται στη Μαύρη οχιά και στη Σταυρούλα - τουλάχιστον - 
που έχουν καταλάβει ότι ο δρόμος της τέχνης είναι μαγικός 
και περπατιέται με υπομονή και επιμονή
Μέρες που είναι, αν θέλετε να ξεκουράζεστε από το ψυχοφθόρο των πανελλαδικών διάβασμα, μπορείτε να το κάνετε με …διάβασμα φρέσκων και ζωογόνων κειμένων.
 ( Εεεντάξει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, κατά το καβάφειο «και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της")

Οι εκδόσεις Γαβριηλίδης, λοιπόν,  έχουν σε προσφορά  τα δύο βιβλία του τουμπίστα Γιάννη Ζουγανέλη, το «Με δυο απλές γραμμές» και το «Οι τόποι είναι ήχοι», εκδόσεις πολυσέλιδες και καλαίσθητες, που είχαν εκδοθεί πριν από καμιά δεκαριά χρόνια αλλά είχαν γραφτεί από το διακεκριμένο έλληνα μουσικό από τα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Αυτή ήταν και η αφορμή για να τα θυμηθούμε  τις πασχαλιάτικες μέρες των διακοπών, να ξαναπάρουμε από τη δροσιά και την καθαρότητα  που διαθέτουν.
Είναι κείμενα αυτοβιογραφικά.


Τι να πρωτοπούμε.. Ο Γιάννης Ζουγανέλης ήταν μεγάλος, αναγνωρισμένος καλλιτέχνης. Έκανε την τούμπα σολιστικό όργανο, γράφτηκαν έργα ειδικά γι’ αυτόν, συνεργάστηκε  με μεγάλες ορχήστρες και σπουδαίους συνθέτες.  Άλλα  στοιχεία όμως αναδεικνύουν τα κείμενά του, κείμενα όσο τίποτα επίκαιρα στη σημερινή εποχή της έκπτωσης.

Ένας πηγαίος δυναμισμός, ένας ύμνος στην εργατικότητα και στην αφοσίωση, μια κατάθεση ψυχής μέσα από τη λιτότητα, την απλότητα, το απροσποίητο και ταυτόχρονα ολοζώντανο και παραστατικό. 
Η πορεία ενός ανθρώπου που ξεκινάει από λαϊκό περιβάλλον, συνθήκες μεγάλης στέρησης και που σταθερό προσανατολισμό έχει τη γνώση και τη μαγεία που προέρχεται απ’ αυτή.
Κεραίες ανοιχτές στη ζωή, ζωή ανοιχτή στα ερεθίσματα, προσήλωση σε στόχους, ιεράρχηση αξιών  σύμφωνα με ηθικούς προσωπικούς κώδικες.  Καθαρή ματιά, αδιαπραγμάτευτο  ήθος, ανόθευτη συνείδηση.


Δεν ξέρει κανείς ποιο απόσπασμα να απομονώσει για δείγμα γραφής και αντίληψης. Μικρή, φτωχή απόπειρα:

Για τη δίψα να βλέπει, να γνωρίζει, να ζει: Ταξιδεύει, δεκαετία του 1960, σιδηροδρομικώς, πρώτη φορά στο εξωτερικό. Περνάει από τη Γιουγκοσλαβία: « Ταξιδεύουμε στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας, δεν αφήνω να χαθεί από τα μάτια μου καμία εικόνα. Αμυδρά φώτα εδώ κι εκεί, η μύτη μου κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου, όποιος με βλέπει θα γελά με την επιμονή μυ να έχω τα μάτια μου ανοιχτά μες στο σκοτάδι». Λίγο αργότερα, στάση στο Βελιγράδι. « Τώρα που κατέβηκα λίγο στον σταθμό έχω την αίσθηση πως περπάτησα ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία…» ( σελ. 192-3)

Την Πρωτοχρονιά τραγουδάει για το χρόνο που έρχεται, επιμένει όμως να κρατά με αγάπη μέσα του τον απερχόμενο και ό,τι του άφησε: «Τραγουδούσαμε γλυκά για τον απελθόντα χρόνο, σαν να ήταν αγαπημένος φίλος που πήγαινε ταξίδι. Αναπαύονται στην καρδιά μου τα χρόνια που πέρασαν.» ( σελ. 186)

Το σταθερό «μη λογικό» αίσθημα αγάπης για τον τόπο του, όπως κι αν ήταν (μάς χρειάζεται, άραγε και σήμερα αυτό;): Τον ακούν στο Ωδείο αμερικάνοι, ενθουσιάζονται, τον καλούν στην πρεσβεία και του προσφέρουν τον ουρανό με τ’ άστρα, τον καιρό που ο ίδιος και τα τρία παιδιά του ζούνε σε άθλιες συνθήκες:
« Η αμερικανική κυβέρνηση έχει την ευχαρίστηση να σας χορηγήσει τριετή υποτροφία για την JUILLIARD SCHOOL της Νέας Υόρκης».
« Είμαι παντρεμένος, ξέρετε».
« Να πάρετε και τη γυναίκα σας!»
« Έχω και τρία παιδιά».
« Να πάρετε και τα παιδιά σας!»
Βρέθηκα σε αμηχανία, η πρόταση ήταν ονειρώδης, οι νερατζιές στην οδό Πανεπιστημίου κατάφορτες ανθέων, με κρατούσαν δέσμιο, το μεθυστικό τους άρωμα πολιορκούσε ήδη το γραφείο του μορφωτικού ακολούθου, που ήταν στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού, ήμουν διχασμένος, ντρεπόμουν να πω και το «ναι» και το « όχι».
Ένα μη λογικό αίσθημα αγάπης για τον τόπο με κατακυρίευε, δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά του, ήταν τόσες οι απορίες μου εδώ… Ευχαρίστησα θερμά τον κ. Ntehton, χαμογελά με συγκατάβαση, ο κ.Προκοπίδης με κοιτά επίμονα, αδυνατεί να καταλάβει» ( σελ. 178-9).

Για τη φιλαργυρία: « Είχαμε έξι επτά απ’ αυτούς τους «καταραμένους» στη Φιλαρμονική, κακό είδος οι τσιγκούνηδες∙ ήταν νέοι και μεγάλωσαν, γέρασαν συσσωρεύοντας πλούτο, τώρα στυλώνουν τα μάτια τους στο «τίποτα», που με τόσο πάθος υπηρέτησαν, αναζητώντας άλλοθι. Η ζωή είναι ανελέητη, δεν υπάρχει άλλοθι.» ( σελ. 169)

Οι εσωτερικές διαδρομές του, μέσα από την αφοσίωση και την εργατικότητα: «μελετώ οκτώ και δέκα ώρες την ημέρα, ζαλίζομαι, γέρνω στην τούμπα, ευτυχώς είναι μεγάλο το όργανο, μπορώ να το αγκαλιάσω∙  κλείνουν τα μάτια μου από την αδυναμία, αγαπώ αυτή την αδυναμία, με κάνει πιο δυνατό από τη δύναμή μου!» ( σελ. 166)

Αλλού: « Μου ήταν οδυνηρό να δεχτώ ελαττώματα σε ηλικιωμένους ανθρώπους, πίστευα ότι ο χρόνος τους γλυκαίνει, τους κάνει πιο σοφούς» (σελ. 164)

Ή: « Τα δικά μου βάσανα μπορώ να τα σηκώσω, των άλλων δεν μπορώ, με θλίβουν περισσότερο∙ έπειτα, ο καθηγητής μου ήταν μεγάλος, καλοντυμένος, δεν μπορώ ν’ ακούω βάσανα από καλοντυμένους, τα ακριβά του ρούχα μ’ εμποδίζουν να του χαϊδέψω το κεφάλι, έχουμε μια «απόσταση ρούχων» υποθέτω, γιατί ο ψυχισμός μας δεν πρέπει να διαφέρει.» (σελ. 165-6)

Κι όταν έρχεται η πολυπόθητη ώρα να πάρει το δίπλωμά του: «Νιώθω ότι το μαγικό ταξίδι της νεότητος φτάνει οριστικά στο τέλος, δεν με παρηγορεί η σκέψη ότι σε λίγες μέρες θα πάρω το δίπλωμά μου, τι να μου κάνει εμένα το δίπλωμα; Το δίπλωμα θα μου δώσει έναν τίτλο και μια επίσημη ιδιότητα:  «Διπλωματούχος μουσικός του Ωδείου». Ε, και λοιπόν; Τι να την κάνω εγώ την   «ιδιότητα»; Η ιδιότητα – και μάλιστα η επίσημη – περιορίζει τον χώρο μέσα εις τον οποίο ζει το όνειρο…» ( σελ. 291)

Και όχι μόνο: « Δεν υπήρξα οπαδός των ανέσεων, πίστευα πως οι ανέσεις είναι για ανθρώπους μαλθακούς, ιδιαζόντως λευκούς και πλυμένους οπωσδήποτε∙ την παρατεταμένη ευδαιμονία τη θεωρούσα επικίνδυνη. Δεν συμπαθώ τους ευδαίμονες, ιδιαίτερα τους μη ηλικιωμένους ευδαίμονες δεν τους συμπαθώ καθόλου∙ θεωρώ τους κυνηγούς των ανέσεων άτομα που βιάζονται να πεθάνουν.» ( σελ. 247)

Πόση θλίψη που ο Γιάννης Ζουγανέλης βιάστηκε να φύγει, στα 68 του χρόνια, το 2006. Από την άλλη, πόση ζωογόνο δύναμη συνεχίζει να μας προσφέρει  ό,τι μας άφησε. 

Ακούστε, αν θέλετε, το Γιάννη Ζουγανέλη με την τούμπα να παίζει Μπαχ:



Και μπορείτε, επίσης, να δείτε σε δύο βίντεο 
ένα μικρό αφιέρωμα της ΕΡΤ  στον έλληνα μουσικό.



Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

περί κοπριτών

Μια και η προκήρυξη της απεργίας των εκπαιδευτικών προκαλεί επικίνδυνες τάσεις να παγιωθούν πρόχειρες και ισοπεδωτικές αντιλήψεις για την ποιότητα των εκπαιδευτικών, αρπάζουμε την ευκαιρία και την πρόκληση να προβάλουμε ένα βίντεο που το πρωτοείδαμε στο εξαιρετικό μπλογκ της roadartist.
Και όχι τόσο για να υπερασπιστούμε την τιμή των συναδέλφων που σ’ αυτούς τους ανησυχητικούς καιρούς – αλλά και σε όλους τους καιρούς..- καταθέτουν την ψυχή τους  στα σχολεία τους, αλλά για να χαρούμε τα έργα της κατάθεσης αυτής και να εμπνευστούμε προς την αυτή κατεύθυνση.

Να γίνει αφορμή, επίσης, να φρενάρουμε τις επιφανειακές και αβασάνιστες ρετσινιές των γενικεύσεων, με βάση τις οποίες διαμορφώνουμε την κοινωνική μας συμπεριφορά και εντέλει τη στάση μας απέναντι στη ζωή: Όλοι οι εκπαιδευτικοί είναι κοπρίτες, γαϊδούρια, γουρούνια, τεμπέληδες, οι ταξιτζήδες αγενείς, οι Γερμανοί ναζί, οι νέοι δε διαβάζουν, οι μετανάστες κλέφτες 
και …
…και κάπως έτσι κι εμείς ρατσιστές.

Δώστε λίγα λεπτά από το χρόνο σας να δείτε τι καταφέρνει ένας άνθρωπος από το πόστο του, όταν θέλει, επιμένει και εμπνευσμένα οραματίζεται και στήνει μικρές γέφυρες και οάσεις. Δείτε και ελάτε να μοιραστούμε τα σχόλιά μας.

( κάποιο τεχνικό πρόβλημα για την ώρα δε μας επιτρέπει το ανέβασμα του video. Δοκιμάστε να το δείτε από τη διεύθυνση που δίνουμε κάτω ή πληκτρολογώντας στο youtube: με μια διαφορετική ματιά: klimis Pirounakis at TEDxAUEB)  

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Κάποιος να πει STOP!


Καιρό τώρα κανονίζαμε να πάμε στα "Ελεύθερα ύδατα", τη θεατρική παράσταση του έργου του Γιάννη Τσίρου που παίζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου. Καιρό το κανονίζαμε και όλο κάτι τύχαινε.
Μένει μια βδομάδα παραστάσεων ακόμα κι έτσι, ως σχολείο, δεν προλαβαίνουμε. Προλαβαίνετε όμως να πάτε με τις παρέες σας και αξίζει τον κόπο!

Στα «Ελεύθερα ύδατα», του Γιάννη Τσίρου, κάποιοι νέοι αποφασίζουν να  αντιδράσουν έμπρακτα ενάντια στην Εταιρεία που επιβουλεύεται την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του νερού. Οργανώνουν και εκτελούν την απαγωγή του γιου του προέδρου της εταιρείας εκβιάζοντας έτσι την εταιρεία να σταματήσει τα σχέδιά της. Θα πετύχουν;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Δοσμένο έτσι το έργο μένει ανοιχτό σε ερμηνείες και απόψεις.


Στα «Ελεύθερα ύδατα», λοιπόν, νέοι που δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια. Νέοι, κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι, που θέλουν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να την αλλάξουν. Που οραματίζονται και που κάνουν λάθη. Που ονειρεύονται και που εξουδετερώνονται. Που ερωτεύονται και που συναντιούνται με τη σκληρότητα. Που απορούν. Που ρωτάνε και απαντούν. Που έχουν προτάσεις. Που αναζητώντας τη θέση τους στον κόσμο ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. Που τα βάζουν με το αμείλικτο σύστημα.

Ένα έργο για τη στάση μας απέναντι στα διαδοχικά τρένα των σαρωτικών καιρών που μας απειλούν. Για τη νιότη που φλέγεται και την επαναστατικότητα που προοδευτικά συμβιβάζεται. Ένα έργο που μας καλεί να πάρουμε θέση.
Και που είναι δοσμένο με ζωντάνια, απλότητα, λιτά και λειτουργικά σκηνικά μέσα, ποιοτικές και πειστικές υποκριτικές ερμηνείες, έργο σύγχρονου και ουσιαστικού προβληματισμού με μια γλώσσα απροσποίητη και πειστική επίσης. Ένα έργο που αποφεύγει τις κάθετες διαχωριστικές γραμμές και προβάλλει τις αποχρώσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ, εδώ, και κριτικές του κοινού και εδώ 

Αν το έχετε ήδη δει, γράψτε μας κάτι στα σχόλια.

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

"Τα μαθητικά"

'Ολο αυτό το φόρτιο των πανελληνίων με κράτησε μακριά σας αρκετό καιρό τώρα. Ίσως να είναι και από τις τελευταίες φορές που με βρίσκετε εδώ να σας "ξεναγώ" στον κόσμο όπως εγώ τον βλέπω.Ένας μήνας έμεινε για να αφήσει και  η φετινή τρίτη λυκείου τα μαθητικά θρανία.Τα θρανία αυτά που μετά από 12 χρόνια ένιωθε σαν δεύτερο σπίτι της, εκεί όπου έχει τις καλύτερες αναμνήσεις της αλλά και τις χειρότερες.Δεν έχει να κάνει τόσο με το κτίριο ούτε με τους ανθρώπους που το αποτελούν είναι η ιδέα του να βρίσκεσαι μέσα σε αυτό το χώρο.Νιώθεις προστατευμένος,ξέγνοιαστος και πάνω κάτω ελεύθερος να κάνεις ό,τι θελήσεις.Τώρα όμως ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε ένα διαφορετικό κόσμο,πολύ μεγαλύτερο απο τον "συνηθισμένο",τρομακτικό αλλά και περίεργα όμορφο.Το πιο πιθανό είναι να νομίζετε ότι είμαι ονειροπόλα και ζω στο δικό μου ρόζ συννεφάκι.Ίσως και να ισχύει ,όμως αν και γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει γύρω μου και παρατηρώντας  όλο αυτό το σκοτάδι που υπάρχει εγώ επιλέγω να του ρίχνω το πιο λαμπερό φώς που διαθέτω, τα όνειρα μου και τις ελπίδες μου!

Καλή δύναμη τρίτη λυκείου λίγο έμεινε. 
 
                                                                                                                                                                 J

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Αποχαιρετισμός....



.......στο Λευτέρη Βογιατζή

«Γεννήθηκα στην Καλλιθέα, όπου έμεινα μέχρι την Ε’ Δημοτικού. Δεν πολυέβγαινα απ’ το σπίτι. Αν πήγαινα δυο τετράγωνα παρακάτω, νόμιζα ότι πήγαινα δεν ξέρω κι εγώ πού. Κινδύνευα πολλές φορές να μη βρω το σπίτι μου, ενώ ήμουνα στον ίδιο δρόμο. Έχω κάτι περίεργες αναμνήσεις από αυτό το μέρος. Ανέβαινα σ’ ένα βουναλάκι, πίσω από το Πάντειο, και, κοιτώντας κάτω, νόμιζα ότι ήμουν σε μια μεγάλη κορυφή βουνού. Πριν από μερικά χρόνια, που είδα αυτή την ανηφορίτσα, μου φάνηκε ένα τίποτα.»

«Επιφανειακά ήμουν ένα παιδί με αρχές, φόβους και ανατροφή. Αλλά διαφορετικό από κάτω. Όταν το κατάλαβα, ήταν λίγο αργά, αφού αυτή η ανατροφή είχε επικρατήσει. Η ανατροφή οριζόταν στα αγόρια ως ένα είδος συνετής συμπεριφοράς, καλών βαθμών στο σχολείο, να μην αργείς πάρα πολύ το βράδυ. Όλα αυτά τα έκανα χωρίς ν’ αναρωτιέμαι, αυτόματα, με αποτέλεσμα στην τελευταία τάξη του γυμνασίου από πρώτος μαθητής να γίνω τελευταίος. Απότομα. Σκέψου πόσο έντονα το ζούσα αυτό, ώστε να πάρω αυτή την απόφαση: να κάνω σκασιαρχεία, να μπλέξω με παρέες, ξενύχτια και τέτοια. Ένα απότομο ξέσπασμα. Τότε μπήκε σε σειρά ακόμα και αυτή η ώρα του ύπνου, που είναι πρωινή. Πηγή: www.lifo.gr»



Και τα χρόνια πέρασαν. Αυτό το παιδί  , σπούδασε Αγγλική φιλολογία, συνέχισε με τη δραματική  Σχολή Μιχαηλίδη και το 1973 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο και από τότε δεν σταμάτησε να παίζει , ένας εξαιρετικός νέος ηθοποιός κλασικού θεάτρου κυρίως.

Σταθμός η χρονιά 1982, ο Λευτέρης  ήταν τότε 37 χρονών.

Στο «θέατρο της οδού Κυκλάδων» , δικό του χώρο στην Κυψέλη,  με την θεατρική ομάδα ‘Σκηνή’ ανεβάζει τη «Σπασμένη  Στάμνα» του Κλάιστ . Από τότε μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι, απόλαυσαν τη μοναδική, ευλογημένη  τέχνη του. Εκεί που έβαζε όλη την ψυχή και το πνεύμα και τις σωματικές του δυνάμεις, όλα…..


Σ΄ αυτό το χώρο σήμερα οι άνθρωποι που ακούμπησαν πάνω του κομμάτια της ψυχής τους, θα αποχαιρετίσουν έναν μοναδικό θεατράνθρωπο, σκηνοθέτη και ηθοποιό, που μας άφησε τη Μ. Πέμπτη.

Για το έργο του, που πλούτισε τον Πολιτισμό μας για 40 χρόνια, μπορεί κανείς να δει αφιερώματα και υλικό σε πολλά site:



Εμείς, με άπειρο σεβασμό στη μνήμη του,
του αφιερώνουμε ένα ποίημα....

Τα όσα είπα

Κοιτώντας, διερχόμενος τούτο τον κόσμο,
είπα πολλά. Με προσκάλεσε ο ήλιος,
η πράσινη αέναη γέννα της γης
τα πράγματα, οι ήχοι – το βάθος τους.

Κοιτώντας στα μάτια το γείτονα, ή
κρατώντας το χέρι του, είπα πολλά.
Κι όσα είπα μπορεί να μην ήταν
και τίποτα. Ωστόσο μου φτάνει
να ξέρω τουλάχιστο πως,
περνώντας και φεύγοντας,
φλυάρησα όμορφα σαν τα πουλιά.

                                                     (Νικηφόρος Βρεττάκος)

και ένα λουλούδι



Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Mόνοι ή μαζί ;


Μια μελωδική ποίηση η αφορμή
Είμαστε άραγε πραγματικά μόνοι μας ;
Νιώθουμε μοναξιά,γιορτάζει η θλίψη μας
Η αγάπη όμως ; Κοίταξε,είναι παντού
Όλοι ζήσαν περίεργες ιστορίες κρυφών και φανερών ερώτων
Η καρδιά σκίρτησε,η λογική έσβησε
Η ανάμνηση,το συναίσθημα..χαραγμένο
Ο κόσμος του αγαπημένου σου προσώπου,δικός σου πια
Ο δικός σου..δικός του
Οι μαγικοί κόσμοι που φανταζόμασταν μικροί..εκεί χαθήκαμε κι εμείς
Ίσως κάτι τελείωσε,ίσως κάτι αρχίζει,μα μόνοι δεν είμαστε.
Είναι η κοινή εμπειρία της αγάπης ο συνδετικός μας κρίκος
Ένα αστέρι λαμπερό στο βαθύ μπλε του ουρανού που όλοι μας κοιτάμε...
Έτσι...κάθε φορά που κάνουμε μια μοναχική βόλτα στη θάλασσα,όταν θα δούμε το αστέρι μας ,θα φωτίσει όλη η πλάση!
Είναι το κοινό αντίκρισμα του ουρανού μας από διάφορες γωνίες του πλανήτη
Δάκρυα νοσταλγίας θα κυλήσουν...νιώθουμε το ίδιο,είμαστε μαζί,να το θυμάσαι...


Εντροπία #10

Είναι μια ανάρτηση που ήθελα πάρα πολύ να την κάνω και από τις αγαπημένες μου εντροπίες...
Υπάρχουν πολλές παρόμοιες ιστορίες και κατά καιρούς βγαίνει και άλλη μια καινούρια!
Εγώ θα ασχοληθώ με την τελευταία από αυτές που την "έχουμε" όλοι και πιο πρόσφατη...
21/12/2012!!!
Το τέλος του κόσμου!!!!
(εδώ πρέπει να μπει και το ανάλογο μουσικό χαλί του τρόμου...)
Και για όσους θέλοντας να ξεχάσουν το παραμύθι που "έφαγαν" λένε πως δεν ξέρουν τι έγινε τότε, εγώ είμαι εδώ!
Έχουμε λοιπόν ένα λαό  που άφησε ένα τεράστιο σημάδι στην ιστορία,και κανένας δεν μπορεί να πει όχι για αυτό το γεγονός, τους Μάγια
Αυτοί λοιπόν είχαν ένα ημερολόγιο!
Τώρα που και πως το βρήκαμε εμείς αυτό μην με ρωτάς!
Δεν έχω ιδέα!
Τέλος πάντων!
Το ημερολόγια λοιπόν αυτό τελείωνε στις 21/12/2012
(Θα ήταν πιο όμορφο ο κόσμος να τελειώνει 21/12/2112!
Έτσι όπως το βλέπεις δεν είναι καταστροφικό;
Λοιπόν,έκλεισε!
Ο κόσμος θα καταστραφεί στις 21/12/2112!
Θα το κάνω και ταινία!!!)
Πίσω στο παραμύθι...
Το ημερολόγια λοιπόν αυτό τελείωνε αυτή την ημερομηνία και κάποιοι πίστεψαν πως με αυτό θέλουν να μας πουν οι Μάγια πως αυτήν την ημερομηνία θα είναι το τέλος του κόσμου!
Τα ερωτήματα που προκύπτουν τώρα εδώ είναι τα ακόλουθα 2:
1)Δηλαδή μέχρι το 2012,όλα τα άλλα τα έγραφε μέσα το ημερολόγιο;;;
Ένα κάρο φυσικές καταστροφές είχαμε!
Αν τα έλεγε μέσα όλα αυτά το ημερολόγιο γιατί δεν κάναμε κάτι για να τα  αποφύγουμε;
2)Πως ένας λαός μπορεί και προβλέπει το τέλος του κόσμου όταν δεν μπορεί να προβλέπει το δικό του τέλος;
Επειδή όμως υπάρχει ένα μαγικό πράγμα που κινεί τον κόσμο μας, το παραμύθι (μάλλον και αυτό το παραμύθι) συνέχισε να λέγεται....
Το μαγικό αυτό πράγμα λέγεται χρήμα!!!
Και αν δεν με πιστεύεις έχω να σου πω πως μόνο η ταινία για το 2012 έφερε κέρδη 796.6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως...
Πόσο που δεν το λες και λίγο για ένα παραμύθι...