Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Ένας για όλους και όλοι για κανέναν;








Έτος 2013. Ώρα μηδέν. Περάσαμε στον τρίτο χρόνο από την ''βίαιη'' είσοδο της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και κατ' επέκταση στην ζωή μας. Έκτοτε μια σειρά από γεγονότα πέρασαν από μπροστά μας σαν καλοστημένη παράσταση σκιών. Σκάνδαλα, ατιμωρησία, λίστες, διορισμοί μαϊμού στο δημόσιο, περικοπές μισθών, συντάξεων, απολύσεις. Μια σειρά από γεγονότα που οδηγούν σε ένα φαύλο κύκλο, που δυστυχώς δεν σταματάει ποτέ. Κι ενώ οι ''ερινύες'' μαζεύονται σαν μαύρο σύννεφο πάνω απ' το κεφάλι μας, το μόνο που πραγματικά δεν μεταβάλλεται είναι ένα: αυτό το μούδιασμα που αισθάνεσαι παρατηρώντας τις εξελίξεις. Η πλήρης αδυναμία κινήσεων. Το μούδιασμα της ψυχής μας.
Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να αναλύσω την κατάσταση από πολιτική ή οικονομική άποψη, όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει αλλά γιατί δεν θέλω να προσεγγίσω το θέμα με οικονομικούς και πολιτικούς όρους, με αριθμούς και ψυχρή λογική. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να ''ξυπνήσω'' στον καθένα ξεχωριστά και σε μένα κυρίως την ανθρωπιά μας. Και κάπου εδώ είμαι έτοιμη για την ερώτηση: μα πως είναι δυνατόν τη στιγμή που μας απασχολούν πρακτικά θέματα, ζητήματα επιβίωσης, να κάνουμε ασκήσεις ενδοσκόπησης.
Κάθε μέρα παρατηρώ ότι όλο και περισσότερος κόσμος ενστερνίζεται το γνωστό σε όλους μας ρητό: '' ο θάνατος σου, η ζωή μου ''. Δεν μας ενδιαφέρει αν ο διπλανός μας δεν έχει να φάει, αν κοιμάται στο δρόμο αλλά τι συμβαίνει στο σπίτι μας. Φυσικά, μπορεί κάποιος να πει ''πως είναι δυνατόν να καταστρέφεται το σπίτι μου και εγώ να φροντίσω αυτούς που βρίσκονται έξω απ' αυτό''; Η απάντηση λοιπόν είναι τόσο απλή, όσο και οι αριθμητικές πράξεις που λύναμε στο δημοτικό: Αγνοώντας όσα συμβαίνουν έξω από τα όρια του σπιτιού μας, δεν αποφεύγουμε την καταστροφή του.
Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι ο καθένας από μας θεωρεί σπίτι του, τα 100 τετραγωνικά με την σκεπή πάνω από το κεφαλάκι του. Κανείς δεν χαρακτηρίζει σπίτι του την χώρα του, οικογένεια του τους συμπολίτες του, τα προβλήματα των πολλών προβλήματα δικά του. Όχι, δεν είμαι ιδεαλίστρια, ούτε προσπαθώ να πλασάρω την εικόνα του ανιδιοτελή και καλού ανθρώπου. Και εγώ συναντώ καθημερινά ανθρώπους που κοιμούνται στους δρόμους και αφού τους προσπεράσω, γυρίζω πάλι στον μικρόκοσμο μου. Είμαι και εγώ μια απ' αυτούς που βλέπουν στα μέσα ενημέρωσης την άλλη πλευρά του νομίσματος, την πιο άγρια και κλείνω την τηλεόραση γιατί δεν αντέχω την αδικία, θεωρώντας ότι έτσι ξεπλήρωσα το χρέος μου προς την κοινωνία. Γιατί, φίλοι μου, μην ξεγελιόμαστε το πραγματικό χρέος αυτής της χώρας δεν είναι χρηματικό αλλά συναισθηματικό και με αυτήν την έννοια χρωστάμε όλοι στο διπλανό μας.
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ανασύρω από μέσα μου τα απομεινάρια της πολύ παιδικής μου ηλικίας. Τότε που άκουγα το ένας για όλους και όλοι για έναν και με γέμιζε με όμορφα συναισθήματα. Τώρα περισσότερο από ποτέ νιώθω την ανάγκη αυτό να ξεφύγει απ' τα πλαίσια του φανταστικού και να ισχύσει στον πραγματικό κόσμο. Να βγάλουμε όλοι τις παρωπίδες που φοράμε, να ενωθούμε και ίσως όλοι μαζί να καταφέρουμε πολλά. Γιατί αυτή τη στιγμή όλοι έχουμε τους ίδιους στόχους, τις ίδιες ανάγκες. Γιατί ποτέ κανείς δεν κατάφερε κάτι ως μονάδα. Μέχρι τότε εγώ θα ελπίζω για την στιγμή που κάποιος θα σηκώσει το χέρι ψηλά και θα φωνάξει: ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ. Και τότε σίγουρα θα τον ακολουθήσω.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

"και μη μου λες εμένα για τη βία"

lili elefteriou Πηγή:symvstathmos.wordpress.com

Μεταφέρω στο σχολικό μας blog, με όσο πιο ουδέτερο τρόπο μπορώ, κάποιους στίχους που έγραψε ένα παιδί του σχολείου. Με παρακάλεσε να μη μπει κανένα όνομα. 



και μη μου λες εμένα για τη βία
εγώ γεννήθηκα τώρα και βράζει το αίμα μου
και μόνο βία με μαθαίνουν.
Εκεί.
να γίνω σαν όλους
να συνεχίσω αυτό που οι άλλοι ξεκίνησαν
να μοιάζω με ό,τι δεν έχει πρόσωπο
Δες,
μια τρύπα έχω για πρόσωπο
σ’ αρέσει;

και μη μου λες εμένα για τη βία
για την ηθική για τα ιερά και τα όσια
πεινάω, πονάω, περνάω
Μη χαίρεσαι όμως
δε θα σου περάσω, δε θα σου περάσει

θα καλύψουν οι κραυγές μου τη σιωπή σου
θα τσακίσω τα αδιάφορα βλέμματα
θα πνίξω τη θεωρία που σε σκεπάζει τα βράδια
θα πετάξω από το παράθυρο τις παντόφλες της απάθειας
Θα εξαφανίσω το θα
αρκετά περίμενα
αρκετά σε άκουσα να μου λες για τη βία
Τώρα
επιστρατεύω την άνοιξη με όλα της τα όπλα
χτυπάω με λύσσα την ανοχή σου
σαρώνω τις βρωμιές σου
κόβω απ’ τις ρίζες το σάπιο σου τίποτα

δεν είμαι ποίημα εγώ
η βία που δε θέλεις είμαι
Δε σ’αρέσει;
Έλα, έλα να παλέψουμε, λοιπόν
Τι φοβάσαι; Ποια ήττα υπερασπίζεσαι;
Και μίλα, μίλα
Αλλά μη μου ξαναπείς εμένα για τη βία


Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Φρανσίσκο Γκόγια, ο επαναστάτης αυλικός

  Ο Φρανσίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya y Lucientes), γεννημένος στις 30 Μαρτίου του 1746 στην πόλη της Ισπανίας, Φουεντετόδος,  υπήρξε από τις πιο αντιφατικές , αλλά και πιο γοητευτικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες. Ενώ σταδιοδρόμησε ως ζωγράφος της αυλής και των ευγενών υπήρξε, ιδιαίτερα στα χαρακτικά του, δριμύς επικριτής της κοινωνικής αδικίας και οπαδός του Διαφωτισμού.


Αυτοπροσωπογραφία, 1795-7
   Ο Γκόγια έζησε σε μια εποχή επηρεασμένη από τις ιδέες του Διαφωτισμού, όταν οι παραδοσιακές αξίες είχαν αρχίσει να αμφισβητούνται, η Αγγλία είχε διαδεχθεί την Ισπανία ως η πιο ισχυρή ναυτική δύναμη στον κόσμο, ενώ οι πόλεμοι και οι αγριότητες εξακολουθούσαν αν είναι πολύ συχνό φαινόμενο.

Οι συγκρούσεις αυτές πολιτικές, κοινωνικές αλλά και εσωτερικές του ζωγράφου, αποτυπώνονται εντυπωσιακά στο έργο του και εμπνέουν και τον κινηματογράφο:
 «Ο Μίλος Φόρμαν, ο Τσέχος σκηνοθέτης της «Φωλιάς του Κούκου» και του «Αμαντέους», φιλοτέχνησε πριν από λίγα χρόνια «Τα φαντάσματα του Γκόγια».
Μια ταινία όπου πρωταγωνιστούσαν στον ρόλο του Ισπανού ζωγράφου ο Σουηδός Στέλαν Σκάρσκαρντ, στον ρόλο του ιεροεξεταστή Λορέντσο ο Ισπανός Χαβιέρ Μπαρδέμ και η Νάταλι Πόρτμαν στον ρόλο της κακοποιημένης κόρης από τη σκοταδιστική Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.


Η ταινία απέδιδε με τρόπο καταιγιστικό τη δυστυχή μοίρα των ανθρώπων του πλούτου και της εξουσίας, πολιτικής και θρησκευτικής, που βρέθηκαν στη δίνη  των μεγάλων επαναστατικών γεγονότων του 1789 και των ναπολεόντειων πολέμων που ακολούθησαν.»

Η όπερα Facing Goya (2000) του Μάικλ Νάιμαν, σχετίζεται επίσης με τον Γκόγια, πραγματευόμενη μία ιστορία αναζήτησης του κρανίου του, το οποίο δεν είχε βρεθεί κατά την μεταφορά των λείψανών του στη Μαδρίτη.


Ο Γκόγια ζωγράφος της Αυλής

Ο Γκόγια ξεχώρισε και έγινε περισσότερο γνωστός μέσα από τις προσωπογραφίες του, φιλοτεχνώντας κυρίως πορτρέτα εκπροσώπων της άρχουσας τάξης και πλούσιων αστών. Το 1786 έλαβε τον τίτλο του «ζωγράφου του βασιλιά». Επέλεξε να απεικονίσει με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, χωρίς διάθεση κολακείας, τονίζοντας τις σχέσεις , μεταξύ τους και εγκαταλείποντας τις άκαμπτες και απόμακρες στάσεις που συνηθίζονταν μέχρι τότε.
Η οικογένεια του Καρόλου IV,1800-1

Πορτραίτο του Ντον Μανουέλ Οζόριο, 1784-88
Ο Γκόγια ζωγράφος της Ομορφιάς
Στα δημοφιλέστερα έργα του Γκόγια ανήκει ο πίνακας Γυμνή maja (La Maja Desnuda, 1800),  και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γυμνά στην ιστορία της ισπανικής τέχνης. Απεικονίζει μία γυμνή γυναίκα (maja) που δεν επιχειρεί να καλύψει τα επίμαχα σημεία του σώματός της αλλά στρέφει προκλητικά το βλέμμα προς το θεατή. Παραγγελιοδότης του έργου ήταν πιθανώς ο ευγενής Μάνουελ Γκοντόυ, εκδοχή που εξηγεί ενδεχομένως την ύπαρξη του έργου, καθώς μόνο κάποιος με ανάλογη εξουσία θα μπορούσε να παραγγείλει ένα τόσο προκλητικό θέμα, με δεδομένο πως το γυναικείο γυμνό ήταν απαγορευμένο στη Ισπανία εκείνη την εποχή.



Ο Γκόγια ζωγράφισε επίσης ένα πανομοιότυπο έργο, στο οποίο το μοντέλο απεικονίζεται ντυμένο, με τίτλο Ντυμένη maja (La Maja Vestida). Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ο Γκοντόυ παρήγγειλε την Ντυμένη maja λίγο μετά το γυναικείο γυμνό, έτσι ώστε να εμφανίζει στους καλεσμένους του έναν από τους δύο πίνακες, ανάλογα με την ηθική τους. Οι πίνακες κατασχέθηκαν από την Ιερά Εξέταση το 1815 και ο Γκόγια αναγκάστηκε να απολογηθεί για το «άσεμνο» περιεχόμενό τους.


Ο Γκόγια, πρωτοποριακός ζωγράφος
    Το 1819, ο Γκόγια αγόρασε ένα σπίτι κοντά στη Μαδρίτη που ονομαζόταν Έπαυλη του Κουφού (Quinta del Sordo). Ήταν ένα μικρό διώροφο σπίτι που πήρε την ονομασία του από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη που ήταν κουφός, αν και η ονομασία αυτή ταίριαζε και στην περίπτωση του Γκόγια, που είχε χάσει την ακοή του μετά από πυρετό το 1792. Μεταξύ 1819 και 1823, όταν άφησε το σπίτι για να μείνει στο Μπορντό (όταν οι διώξεις έναντι των φιλελεύθερων και αντιμοναρχικών στοιχείων ανανεώθηκαν) , ο Γκόγια δημιούργησε μια σειρά δεκατεσσάρων έργων,που είναι γνωστές σήμερα ως Μαύροι Πίνακες  λόγω των σκοτεινών τους χρωμάτων,  τα οποία ζωγράφισε με λάδι απευθείας πάνω στους τοίχους του σπιτιού.
 Φαίνεται να προβληματίζεται σχετικά με τη θνητότητά του, ενώ είναι ιδιαίτερα πικραμένος από την εμφύλια διαμάχη στην Ισπανία και αυτοί οι πίνακες αντανακλούν τη σκοτεινή διάθεση του συμπεριλαμβάνοντας έντονες σκηνές εχθρότητας και μάχης.


Ο Κρόνος καταβροχθίζει το γιο του, 1819-23
Ο Σκύλος, 1819-23
 Ο πίνακας  απεικονίζει το κεφάλι ενός μικρού μαύρου σκύλου να κοιτάζει προς τα πάνω. Ο σκύλος μοιάζει να εκμηδενίζεται από την απεραντοσύνη της εικόνας, που είναι κενή με εξαίρεση τη σκοτεινή  περιοχή, στο κάτω μέρος του πίνακα: μία απροσδιόριστη μάζα που αποκρύπτει το σώμα του ζώου.  Ο Σκύλος έχει χαρακτηριστεί  ως "την πιο όμορφη εικόνα στον κόσμο".

Ο Γκόγια ως χαράκτης

Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα, 1797-98


Trágala perro,1796-97
   Έφυγε από τη ζωή στις 16 Απριλίου του 1828 στο Μπορντό, σε ηλικία 82 ετών. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν το 1901 στη Μαδρίτη και θάφτηκαν τελικά στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου δε λα Φλόριδα, διακοσμημένη με τις νωπογραφίες του ίδιου φιλοτεχνημένες το 1798.

Αυτοπροσωπογραφία με τον γιατρό Αριέτα,1820


"Ιστορία της Ζωγραφικής", Anna Krausse, εκδόσειςKonemman
Βικιπαίδεια,


Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Εντροπία #6

Όταν ακούς την λέξη ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ τι σου έρχεται στο μυαλό;;;
Εκπαίδευση, έρευνα,επιστήμη, εργοστάσιο (!) 
Όπα-όπα, κάτσε ρε, τι εργοστάσιο;
Τι δουλειά έχει το πανεπιστήμιο με το εργοστάσιο;;;
Και όμως έχει!!!
Ξέρεις ότι υπάρχουν αρκετοί ''Καθηγητές'' που κατέχουν κάποια έδρα σε κάποιο πανεπιστήμιο , μέσα σε αυτούς και ο τωρινός υπουργός παιδείας, αλλά οι μαθητές τους δεν τους έχουν δει ποτέ!!!
''Καθηγητές'' Ιατρικής και Νομικής που δεν έχουν μπει τα τελευταία χρόνια σε αμφιθέατρο , βάζοντας βοηθούς αλλά και κόρες,γιους κ.τ.λ. να κάνουν μάθημα στην θέση τους, αλλά ταυτόχρονα ''κρατάνε'' την έδρα για να μπορούν πιο εύκολα να ''παίρνουν'' μια δουλειά!
Βλέπεις είναι άλλο να γράφει η πόρτα του γραφείου σου Καθηγητής Ιατρικής και άλλο σκέτο Ιατρός!!!
Και έτσι μετατρέπεται το πανεπιστήμιο σε ένα εργοστάσιο παραγωγής χρημάτων!!!
Και σκέφτομαι τώρα εγώ!
Άξιζε όλη αυτή η διαδικασία που πέρασα το χρόνο της 3ης λυκείου;
Αξίζει για σένα που δίνεις τώρα πανελλήνιες, να υποστείς όλη αυτήν την πίεση από φροντιστήρια, μαθήματα κ.τ.λ. για να μπεις σε ένα εργοστάσιο στο οποίο κάποιοι παράγουν χρήματα, χρησιμοποιώντας εσένα;
 
            
 

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Πρώην μαθητές μας, νυν δάσκαλοί μας

2010, στα παρασκήνια κάποιας γιορτής
Πέρυσι ήταν η Έλενα Γεωργακοπούλου, η Πωλίνα Καψάλη, ο Σπύρος ο Σπηλιωτόπουλος.
Φέτος η Ευγενία Ψαρρά και ο Ανδρέας ο Μαρκουλιδάκης.

 Όλοι μαθητές άριστοι όταν ήταν στο σχολείο μας, παιδιά εξαιρετικά, συμμετοχικά, γεμάτα ενδιαφέροντα. Ονειρεύτηκαν τη Φιλοσοφική σχολή, το Μαθηματικό, σχολές με κατεύθυνση παιδαγωγική. Ονειρεύτηκαν να διδάσκουν για να προσφέρουν.
2006, μετά από κάποια εκδήλωση

Κάποιοι τελείωσαν κιόλας, κάποιοι κοντεύουν. Δεν τους χάσαμε στα φοιτητικά τους χρόνια. Συχνά πυκνά τους βλέπαμε, πάντα με πρωτοβουλία δική τους, με μεγάλη χαρά - δική μας αυτή!
Δήλωσαν το σχολείο μας, το σχολείο τους, για να κάνουν την πρακτική τους. Ένα διάστημα ζήσαμε, ζούμε μαζί, μπαίνουμε στις τάξεις μαζί, παρακολουθούν παραδόσεις, συζητάμε με πολύ ενδιαφέρον εκπαιδευτικά, παιδαγωγικά και άλλα, ανταλλάσσουμε απόψεις, μαθαίνουμε από τη φρέσκια ματιά τους κι από τις παρατηρήσεις τους. 

Όλοι, αυθόρμητα, πρόθυμα και ανιδιοτελώς, προσφέρθηκαν να διδάξουν τα απογεύματα αμισθί στο σχολείο, βοηθάνε να υπάρχει  "ενισχυτική διδασκαλία", κάνοντας μαθήματα της ειδικότητάς τους, με πολύ ζήλο και συνέπεια, ξεπερνώντας αρκετές πρακτικές δυσκολίες και δυσκαμψίες που αναφύονται. 
Φέτος, μάλιστα, η Ευγενία και ο Ανδρέας σχεδόν το επέβαλαν, τόση ήταν η όρεξη και η επιμονή τους. 
2006, ετοιμάζοντας την εκδήλωση για το Νίκο Καββαδία

Ευγενικά, διακριτικά, πεισματικά, χωρίς κάποια επίσημη επιβράβευση, συνεχίζουν. 
Και η ανάρτηση αυτή - ευκόλως εννοούμενο - αποτελεί το ελάχιστο του ευχαριστώ μας που τους αξίζει. Αποτελεί μικρό δείγμα της ευγνωμοσύνης για την ελπίδα που μας βοηθάνε να συντηρούμε, για το κουράγιο που μας δίνει η παρουσία τους, για την υπόμνηση της αγάπης που στεριώνει τους θεσμούς, της προσφοράς που καλλιεργεί και προάγει. Αποτελεί την ελάχιστη ανταπόδοση στο τόσο του ονείρου που μας προσφέρει η στάση των παιδιών.

(Και τι όμορφο να μαθαίνεις από τους μαθητές σου!)

Έλενα, Πωλίνα, Σπύρο, Ευγενία, Ανδρέα, ευχαριστούμε!

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Εντροπία #4

Επειδή ξέρω ότι σας κούρασα,θα κάνω την τελευταία ανάρτηση πάνω στο ίδιο θέμα και στο ίδιο ύφος.
(Μην χαίρεστε όμως!Υπάρχουν και άλλα κείμενά μου με άλλο θέμα!
Δεν θα ηρεμήσετε έτσι εύκολα!!!)    
Θα θέσω σήμερα την τελευταία ερώτησή μου για το τρόπο οργάνωσης και  λειτουργίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Ερώτηση που κατά την γνώμη μου έχει και την μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα από όλες!!!
Θα ήθελα να ρωτήσω λοιπόν κυρίως τους καθηγητές (και θα ήθελα και με κάποιο μαγικό τρόπο να δω ένα σχόλιο από κάποιον υπουργό παιδείας για αυτό το θέμα,αλλά σαν φυσικός(λέμε τώρα!) δεν πιστεύω σε μαγικούς τρόπους...)
Ας κάνω επομένως την ερώτηση:
Γιατί σε κάθε σχολείο(γυμνάσιο και λύκειο) υπάρχουν 8 μαθηματικοί,5 φυσικοί και 10 φιλόλογοι(τα νούμερα προφανώς είναι αναλογικά των παιδιών που είναι σε κάθε σχολείο) και δεν υπάρχει ούτε ένας παιδοψυχολόγος;
Προφανώς δεν θέλω να πω πως ο κ.Μάνεσης λόγου χάρη και ο κάθε κ.Μάνεσης  δεν είναι χρήσιμος στο σχολείο!
Αλλά μήπως θα ήταν εξίσου χρήσιμος και εξίσου αναγκαίος και ένα παιδοψυχολόγος στα σχολεία!
Ο λόγος που αναφέρομαι στο γιατί να υπάρχουν  τόσοι καθηγητές και ούτε ένας παιδοψυχολόγος είναι καθαρά ρεαλιστικός!
Το ιδανικό θα ήταν αυτή η θέση να ήταν ξεχωριστή,αλλά εδώ μειώνουμε τους καθηγητές κάθε χρόνο θα έχουμε και ξεχωριστή θέση για παιδοψυχολόγο!
Οπότε αν ρωτήσετε ένα παιδί: 
΄΄Θες να έχεις μία ώρα λιγότερη φυσική και να έχεις στο σχολείο έναν παιδοψυχολόγο;΄΄,
αυτό το ναι που θα δώσει ως απάντηση ξέρουμε κατά πόσο είναι γιατί δεν θέλει να μην κάνει μάθημα ή γιατί έχει πραγματικά ανάγκη από ένα τέτοιο άτομο;
Και αν αυτό δεν ισχύει για όλους(αν και πιστεύω πως για όλους θα είναι χρήσιμος ένας παιδοψυχολόγος ),ισχύει σίγουρα για ορισμένα παιδιά που για τον έναν ή τον άλλο λόγο είναι στο περιθώριο και υπάρχουν σε κάθε σχολείο...!!!


Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει. Τ. Λειβαδίτης


Η ΒΑΒΕΛ, η αναγνωστική μας λέσχη, πήρε φέτος την πρωτοβουλία να προετοιμάσει τη μέρα της ποίησης στο σχολείο μας. Είναι λίγα χρόνια τώρα που κάθε τέτοια μέρα το σχολείο μας βουτάει στην ποίηση. Τοίχοι, αίθουσες, θρανία, οθόνες, πίνακες ανακοινώσεων, πλημμυρίζουν με στίχους και ποιήματα.
Τι ακριβώς θα γίνει φέτος, το αφήνουμε για έκπληξη. Μια από τις ιδέες, πάντως, ήταν: σε καθεμία από τις 16 αίθουσες, στον κάθε πίνακα ανακοινώσεων, να γίνει ένα μικρό αφιέρωμα για κάθε ποιητή, ώστε να μπορεί ένας μαθητής κάνοντας βόλτα στις αίθουσες να κάνει βόλτα στην ποίηση. 
Κάποια παιδιά, λοιπόν, ανάλαβαν να βρούνε υλικό για κάποιον ποιητή που τους αρέσει. Θα το επεξεργαστούμε και θα το αναρτήσουμε στον πίνακα ανακοινώσεων της τάξης τους. 
Όταν το κανονίζαμε αυτό, δεν είχα υπολογίσει πόσο όμορφο είναι να παίρνεις ένα e-mail γεμάτο ποίηση επιλεγμένη από ένα δικό σου άνθρωπο. Το κατάλαβα χτες, όταν άνοιξα το e-mail της Δανάης. 
Της ζήτησα την άδεια να περάσουμε μέρος του υλικού και στο blog, ώστε να το δουν κι άλλοι. Δέχτηκε με χαρά. Ας μοιραστούμε, λοιπόν.


ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1958-1964):    
αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους.    
(Ποίημα)    
     
Όταν λες: μισώ, ο πρώτος φόνος του κόσμου ξαναγίνεται μέσα σου.    
(Μικρή υπαρξιακή παρένθεση)    
     
Και κάθε βράδυ κοιμάσαι μ’ έναν θησαυρό: αυτήν την πολυσήμαντη αυριανή σου μέρα.    
(Από μέρα σε μέρα)    
     
η αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά, το έγκλημά μας: πράξαμε τόσα λίγα    
(Απόντες)    
     
Γι’ αυτό σου λέω
πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους,
όχι να περιμένεις την πράξη – είναι τότε αργά.   

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ (1979):    
κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.    
(Το κλειδί του μυστηρίου)    
     
Ο ΤΥΦΛΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΛΥΧΝΟ (1983):    
Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή.    
(Τα ψεύδη του ημερολογίου)    
      
ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ (1990):    
η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο    
(Τραγούδι στο δρόμο)    
     
κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον -    
(Φύλλα ημερολογίου)    
     
Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…    
(Ερωτήματα)    
     
Η ελπίδα που κάνει ακόμα πιο αβέβαιο τον κόσμο.    
(Η ελπίδα)    
     
Και μόνον όσοι πέθαναν νωρίς δεν έχασαν τον δρόμο.    
(Ο δρόμος)    
     
Συνέβη χωρίς ποτε να καταλάβω πώς — η μητέρα εἶχε πονοκέφαλο,
…θυμάμαι, και μ᾿ έστειλαν στο φαρμακείο,
στο γυρισμό, εἶναι η αλήθεια, χάζεψα λίγο, κορόιδεψα ἕναν γέρο,
…τρόμαξα με μια πέτρα δύο πουλιά
κι ώσπου να στρίψω πάλι το δρόμο
ούτε σπίτι, ούτε νεότητα πιά.

(Ἐπιστροφὴ ἀπ᾿ τὸ φαρμακεῖο)
Συμφωνία αρ. 1:    
…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.    
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων



Ἀλλὰ τὰ βράδια

Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ
Χωρὶς ἀποσκευὲς
Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι
Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο
Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες
οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα
Σὰ σανίδα ἀπὸ θλιβερὸ ναυάγιο
ταξιδεύει ἡ γηραιά μας ἤπειρος

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Βέβαια ἀγάπησε
τὰ ἰδανικά της ἀνθρωπότητας,
ἀλλὰ τὰ πουλιὰ
πετοῦσαν πιὸ πέρα
Σκληρός, ἄκαρδος κόσμος,
ποῦ δὲν ἄνοιξε ποτὲ μίαν ὀμπρέλα
πάνω ἀπ᾿ τὸ δέντρο ποὺ βρέχεται

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Ὕστερα ἀνακάλυψαν τὴν πυξίδα
γιὰ νὰ πεθαίνουν κι ἀλλοῦ
καὶ τὴν ἀπληστία
γιὰ νὰ μένουν νεκροὶ γιὰ πάντα

Ἀλλὰ καθὼς βραδιάζει
ἕνα φλάουτο κάπου
ἢ ἕνα ἄστρο συνηγορεῖ
γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Καθὼς μένω στὸ δωμάτιό μου,
μοῦ ᾿ρχονται ἄξαφνα φαεινὲς ἰδέες
Φοράω τὸ σακάκι τοῦ πατέρα
κι ἔτσι εἴμαστε δύο,
κι ἂν κάποτε μ᾿ ἄκουσαν νὰ γαβγίζω
ἦταν γιὰ νὰ δώσω
ἕναν ἀέρα ἐξοχῆς στὸ δωμάτιο

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ!

Δῶς μου τὸ χέρι σου..
Δῶς μου τὸ χέρι σου

Ας προσθέσω κι εγώ ένα βίντεο με το "Δρόμοι που χάθηκα", από το δίσκο του Μίκη Θεοδωράκη "Τα λυρικά", όλο πάνω σε ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη - μικρό ευχαριστήριο αντίδωρο στη Δανάη.



Ιδέες για τη μέρα της ποίησης;
Άλλοι στίχοι του Λειβαδίτη;
Άλλοι στίχοι; Άλλα ποιήματα;

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Εντροπία #3

Και σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθώ με το ίδιο περίπου θέμα...
Το σχολείο!
Αν και τώρα οι ερωτήσεις νομίζω πως δεν αφορά μόνο το σχολείο αλλά την παιδεία γενικότερα(και όχι μόνο)...
Οι ερωτήσεις μου λοιπόν είναι οι ακόλουθες:
Για ποιο λόγο να υπάρχουν τα φροντιστήρια;
Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό!
Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να είναι αναγκαίο για ένα παιδί του λυκείου να είναι σε κάποιο φροντιστήριο,και κατά πόσο αυτό είναι ωφέλιμο για τον μαθητή;
Έχουν μερίδιο και οι καθηγητές σε αυτό το φαινόμενο;Και αν ναι πόσο;
Είναι σίγουρο ότι ένα παιδί που πάει σε ένα φροντιστήριο θα γίνει κάλος μαθητής ή είναι σίγουρο ότι θα γράψει καλά στις πανελλήνιες;
Είναι ερωτήματα που πιστεύω πως έχουν και άλλοι μαθητές και όχι μόνο εγώ!
Στόχος της ανάρτησης είναι να φανεί ποιοι είναι οι λόγοι για το φαινόμενο αυτό από την πλευρά των καθηγητών και από την πλευρά των μαθητών και κατά πόσο αυτοί ταυτίζονται...
Εσένα ποια είναι η γνώμη σου;