Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Φυσική και Φιλοσοφικές Ανησυχίες


Όχι, όχι μην αγχώνεστε η ανάρτηση δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη φυσική! Ή τουλάχιστον, σχεδόν καμία!
Εξηγούμαι:

Κάπου στην πορεία των φιλοσοφικών μου αναζητήσεων, βρέθηκα στο πεδίο "ανθρώπινες σχέσεις" , το οποίο από τότε που ξέπεσα στα λημέρια του, με απασχολεί συνεχώς εφόσον δε μπορώ να βγάλω κάποια άκρη! Από μικρή άκουγα αυτό το "τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται"  και το είχα δέσει σχοινί κορδόνι ότι αυτό δεν ισχύει μόνο στην επιστήμη της φυσικής αλλά και στους ανθρώπους!

Και έρχομαι λοιπόν, περίπου 7 χρόνια μετά, για να θέσω το εξής ερώτημα:
αυτό ισχύει τελικά και με τους ανθρώπους; 

Άραγε για να είναι μια -οποιουδήποτε είδους- σχέση δυνατή χρειάζεται οι άνθρωποι να είναι μεταξύ τους όμοιοι ή διαφορετικοί; 
Πολλοί υποστηρίζουν ότι αν οι άνθρωποι μοιάζουν στο χαρακτήρα,αν έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες απόψεις, τότε σύντομα βαριούνται. Και είναι αλήθεια ότι σε όσα πράγματα διαφέρεις με κάποιον, με τσακωμούς και διαφωνίες, σε μια συνεχή "κόντρα" δε θα βαρεθείς ποτέ! Ή μήπως όχι; Μήπως όλα αυτά είναι μπαρούφες; Μήπως αν δεν έχεις κάποια κοινά σημεία με τον άλλο στο τέλος καταλήγεις να βαριέσαι να τσακώνεσαι; 
"Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι"  ισχύει αυτό; Επιλέγουμε πάντα να έχουμε σχέσεις με ανθρώπους που μας μοιάζουν; Κι αν τελικά καταλάβεις ότι δεν έχεις τίποτα κοινό με κάποιον απο αυτούς τους ανθρώπους; Τι γίνεται τότε; Είναι άραγε αυτό το μοναδικό κριτήριο για την επιλογή των ανθρώπων που είναι κοντά μας; 

Άραγε η επιστήμη της φυσικής συμβαδίζει με την επιστήμη της ανθρώπινης ψυχής;

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Κι όταν βγει το φεγγαράκι πάμε καν'να ταξιδάκι


Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών επισκέψεων που λέγαμε και στην προηγούμενη ανάρτησή μας, κάποια τμήματα της Α΄τάξης θα επισκεφτούν το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, στον Πειραιά,
( http://www.laskaridou.gr/), το οποίο κάνει πολλά και άκρως ενδιαφέροντα προγράμματα ( επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του και δείτε τα). Εμείς διαλέξαμε το πρόγραμμα:
μουσικο σταυρολεξο στα λιμανια της μεσογειου,
με εισηγήτρια την κ.
 Ανθή Γουρουντή

Ένα μουσικό ταξίδι στα παράλια της Μεσογείου θάλασσας, στο σταυροδρόμι
πολιτισμών που περιλαμβάνει
 Πορτογαλικά φάδος
 Ελληνικά Ρεμπέτικα
 Μουσική των Μικρασιατικών παραλίων
 Σεφαραδίτικα
 Μελωδίες της Βορείου Αφρικής
Με αφήγηση, προβολή υλικού, animation και ένα Μουσικό Σταυρόλεξο
Για ... ζέσταμα, ακούστε τα δείγματα των τραγουδιών που επιλέξαμε: Ένα fado από την Πορτογαλία, ένα σεφαραδίτικο που το τραγουδάει μια ελληνίδα, η Σαβίνα Γιαννάτου και ένα ρεμπέτικο.






Περιμένουμε τις εντυπώσεις και τις φωτογραφίες σας. Και τα παιδιά της ... νεοσυσταθείσας μουσικής λέσχης, να παίρνουν ιδέες, παρακαλώ!

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

...στες γειτονιές τες ίδιες..Με συγκίνηση



Με την παλιά πατρίδα

Σήμερα θα ‘ ρθω πάλι εδώ
και ας ανήκω οριστικά στο αστικό τοπίο∙
- καλύτερα ανάμεσα στις ανεικονικές στήλες του Φαληρέως
παρά μέσα στο βουητό των υπόγειων συρμών
- καλύτερα με τους νεκρούς και την παλιά πατρίδα.

Ο δρόμος έξω φέρνει τ’ άνεργα παιδιά
- πού άραγε τα πάει;

Ας μείνω το λοιπόν εδώ
με μια κρυμμένη νέκυια στην τσάντα
και μες στο βάθος τής σπηλιάς μια κυκλοδίωκτη λύπη,
γλυκόπικρη σαν δάγκωμα ερπετού.

( Τασούλα Καραγεωργίου, από την ποιητική συλλογή " Η χελώνα του Κεραμεικού")


Επιτέλους! Γίνεται πράξη την άλλη βδομάδα: Την Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου, το σχολείο μας συνδυάζει το συνηθισμένο περίπατο με πέντε (!) εκπαιδευτικές επισκέψεις.

Η Α΄τάξη στον Πειραιά: Αρχαιολογικό μουσείο, Ίδρυμα Λασκαρίδη και πρόγραμμα για τη μουσική της Μεσογείου και μετά καφεδάκι στο Πασαλιμάνι.

Η Γ΄ τάξη στη Μονή της Καισαριανής, τα βυζαντινά εκκλησάκια της και ξεκούραση και κουβεντούλα στις καφετέριες.

Η Β΄τάξη στο Μουσείο της Ακρόπολης, το Κεραμεικό και το μουσείο του και, βέβαια, στον πεζόδρομο για σουλάτσο και καφέ.



Με πολλή προσπάθεια και κόπο, είναι αλήθεια, πολλές διατυπώσεις και διαδικασίες, πολλά εμπόδια που στήνει ο κακός μας νεοέλληνας εαυτός.

Κόπο και προσπάθεια για να ξεπεραστούν όλες οι δυσκολίες, που κατέβαλε η καλή μας Στέλλα Χριστοπούλου, την οποία και τόσο ευχαριστούμε.


Σήμερα ένα μικρό κείμενο γνωριμίας με τον Κεραμεικό, για τα παιδιά της δευτέρας. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε από κοντά, επί τόπου.


Εκεί λοιπόν, ανάμεσα Πειραιώς και Ερμού. Εκεί η είσοδος της Αθήνας, εκεί στα Θεμιστόκλεια τείχη που την οχύρωναν, εκεί η νεκρόπολη από την εποχή του Χαλκού (2700-2000 π.Χ) μέχρι και τον 6ο αι. μ.Χ, από ‘κει οι πομπές των Παναθηναίων, των Ελευσινίων, από ‘κει η Ιερά Οδός, ο δρόμος για την Ακαδημία του Πλάτωνα και το λιμάνι του Πειραιά, εκεί αγώνες και γιορτές προς τιμήν των νεκρών, εκεί οι επιτάφιοι λόγοι κι ο γνωστός μας του Περικλή, στις όχθες του Ηριδανού, στα εργαστήρια των κεραμέων ο Κεραμεικός, το «κάλλιστον προάστιον», η μαγευτικότερη γειτονιά της Αθήνας.

Όχι, δεν είναι άργιλος


Δεν ξέρω αν προσέξατε κάτι μικρούς κρυστάλλους∙
σαν διαμαντάκια λάμπουνε
μες στον φτωχό πηλό.

Άλλο δεν είναι, μοναχά,
τα δάκρυα της αγάπης.
( Τασούλα Καραγεωργίου, από την ποιητική συλλογή " Η χελώνα του Κεραμεικού")



Από το 1870, που αρχίζουν οι ανασκαφές, και μέχρι σήμερα σιγά σιγά συναντιέται με το αττικό φως. Ταφικά μνημεία, δρόμοι, τείχη, αγάλματα, ανάγλυφα, κεραμικά και χάλκινα νεκρικά αναθήματα, κτερίσματα, επιτύμβια επιγράμματα, ο αρχαίος κόσμος στα σπλάχνα του σύγχρονου, η σιωπηλή φωνή της πόλης μας.

Μπείτε στον αρχαιολογικό χώρο και περπατήστε τον. Αποτελεί ένα πολύ μικρό μόνο κομμάτι του αρχαίου δήμου των Κεραμέων.

 Βρείτε τόν – μικρό ρέμα πια – Ηριδανό, που επιμένει αιώνες τώρα να ποτίζει το αργιλώδες έδαφος της περιοχής. Θα τον δείτε και στην πλατεία στο Μοναστηράκι και στο σταθμό του μετρό μέσα..

 Βρείτε το Δίπυλον, την είσοδο της πόλης, τη μεγαλύτερη πύλη του αρχαίου κόσμου, και εκεί δίπλα τη μαρμάρινη κρήνη όπου πλένονταν και δροσίζονταν οι ταξιδιώτες που έφταναν.

Εντοπίστε το Πομπείον, το γυμνάσιο απ’ όπου κάθε τέσσερα χρόνια ξεκινούσε η πομπή των Παναθηναίων. Και λίγο πιο έξω, έξω από την οχύρωση, το Δημόσιο Σήμα, το δημόσιο νεκροταφείο της πόλης, με τους νεκρούς των πολέμων, τους τάφους των επιφανών αθηναίων, τα εντυπωσιακά μνημεία που έκαναν το Θουκυδίδη να γράψει για το «κάλλιστον προάστιον», τον Κεραμεικό.

Και μετά μπείτε στο μουσείο να δείτε πώς η τέχνη ανασταίνει τη ζωή που χάνεται, πώς τα επιτύμβια, τα αναθήματα, τα επιγράμματα, τα κτερίσματα, οι τεφροδόχοι, τα μικροαντικείμενα που βρέθηκαν κυρίως σ’ αυτή τη νεκρόπολη, ζωντανεύουν τη ζωή των ανθρώπων που περπάτησαν στις ίδιες με εμάς περιοχές, πόσο μιλάνε για τη ζωή τα έργα που ο θάνατος έστησε.

Η πήλινη κοσμογονία

Δεν τα κοιτάζω πια εκείνα τα μικρά κεραμικά αντικείμενα,
-τα περισσότερα κτερίσματα σε τάφους•
τις πινακίδες μόνο που τα συνοδεύουν αντιγράφω.

Κρυφά από τους τουρίστες και τους φύλακες
κλέβω εξαίσιες λέξεις.
Φεύγω κρατώντας μια περιουσία,
σ' ένα μπλοκάκι, μια χοϊκή κοσμογονία:
ομοίωμα ένθρονης θεάς, ειδώλιο κουροτρόφου
αρύβαλλος και λήκυθος, υδρία, όλπη, σκύφος
κέρνος και κύλικα μελαμβαφής•
ένα μυροδοχεῖο.

(Γλώσσα, πλασμένη με τροχό κεραμικό,
σαν τον πτηνόμορφο πηλό ειν' έτοιμη για πτήση.)
( Τασούλα Καραγεωργίου, από την ποιητική συλλογή " Η χελώνα του Κεραμεικού")



Βρείτε πληροφορίες, υλικό οπτικό, φωτογραφικό, εικαστικό, λογοτεχνικό, για να εμπλουτίσουμε την επίσκεψή μας. (Την Κυριακή το πρωί κατά τις 11.30΄ κάποιοι από μας θα είναι εκεί για μια πρώτη γνωριμία με το χώρο και για φωτογράφιση)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Και τώρα.Βάφουμε!

Ο μουντός τοίχος που λέγαμε γίνεται σιγά-σγά μουντόμαυρος...
Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012, εμείς, οι μαθητές του Β1, δώσαμε λίγο χρώμα στην τάξη μας. Επιτέλους! 
Μετά από έρευνα για το πιο θα ήταν το κατάλληλο σκίτσο, αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε τον άδειο και μουντό τοίχο που βλέπουμε κάθε μέρα. Συναντηθήκαμε, λοιπόν στο σχολείο την Κυριακή το μεσημέρι εφοδιασμένοι με τα κατάλληλα εργαλεία ( η Νατάσα έφερε και πατατάκια!) και γεμάτοι όρεξη αρχίσαμε τη ζωγραφική και το "βάψιμο".

 
 (Λίγες στιγμές ανατροφοδότησης του οργανισμού με πατατίστικη ενέργεια...για πολλές καλλιτεχνικές αντοχές:p)




Από πολλούς κατηγορηθήκαμε για ζουγκλάνθρωπους και για πρόκληση απεριόριστου δέους, περισσότερο και από του Παρθενώνα ή του Νιαγάρα...) 





Οι λέξεις ισότητα, αγάπη, ειρήνη και ελευθερία γεμίζουν την ζωγραφιά.
Δεν τελειώνουμε όμως εδώ! Μπαίνοντας στην τάξη θα δείτε μια πρασινάδα να ξεφυτρώνει από το πουθενά. Είναι δέντρα που κάθε πρωί μας χαιρετούν με τον δικό τους τρόπο. 

 





Στο τέλος, αφού καμαρώσαμε το δημιούργημά μας, κλείσαμε φώτα και κουρτίνες και τρέχαμε μέσα στο σκοτάδι παίζοντας σκοτεινό δωμάτιο σαν μικρά παιδιά. Ένα ολόκληρο κτίριο δικό μας!






Ασυνήθιστο αποτυχημένο(;) λουλούδι.Ή μάλλον όχι.Δεν είναι αποτυχημένο αφού δεν υπάρχει ομοιό του...:p





                                        Όλη η χαρά της δημιουργίας(ή του ύπνου) στο  
                                        πρόσωπο του σκληρού εργάτη... 
                                    


 Δουλειά μυρμηγκιού για τα περιγράμματα των θαμμένων      (επιτέλους!)  όπλων!





           

             
                                                       Το ράβε-ξήλωνε έγινε γράφε-σβήνε
                                                       μέχρι να καταλήξει το μολύβι στα χέρια
                                                       του ταλέντου που ακούει στο όνομα εύα
                                                       η οποία (είχαμε την τιμή) να φιλοτεχνήσει
                                                       τα ερωτευμένα παιδιά.

Σχολείο μεν graffiti δε μέσα σε τάξη.
Ηρωική πράξη απενοχοποίησης των spray...:p
(Αγαπάμε spray! ;) 




           


       Ταρζανίστικη δουλειά για τη                            ζούγκλα του ταρζάν
       που είδατε παραπάνω και δεν αντέξατε  
       από το πολύυυυ δέος


Αγάπη με αγαπίστικο τόνο...
(τελικά η αγάπη δεν είναι μόνο κόκκινη :p)




 
Στη φωτογραφική μηχανή ο κ.Μάρκος!












Κείμενο: Χριστίνα
Σχολιασμός:Στέλιος


ΥΓ.Μια μέρα καθώς έψαχνα στο παλιό μου αραχνιασμένο σεντούκι είδα ένα χρυσαφί φως να τρεμοπαίζει στο βάθος-βάθος.Έτσι έστειλα το έμπιστο ποντικάκι μου να βρει τι ήταν αυτό.
Κάπως έτσι ανασύρθηκε και σας παρουσιάζεται τώρα αυτή η ανάρτηση.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Ο ζωγράφος του μήνα είναι ...σουρεαλιστής!

                            


Reconnaissance without End (La Reconnaissance infinie) 1963
Ο Ρενέ Μαγκρίτ (René François Ghislain Magritte, 21 Νοεμβρίου, 189815 Αυγούστου, 1967) γεννήθηκε στο Βέλγιο.


 Σε ολόκληρη τη ζωή του έμοιαζε εξωτερικά μ΄ έναν κοινό μεσοαστό, όμως αμφισβήτησε και κλόνισε με την τέχνη του τα θεμέλια της λογικής τάξης των πραγμάτων. Τα άψυχα πράγματα έχουν μάτια, οι αντανακλάσεις εξαφανίζονται ενώ οι νυχτερινοί δρόμοι συνυπάρχουν με τον λαμπερό ουρανό της ημέρας.

Η αυτοκρατορία του φωτός, 1954

Υπήρξε ένας  από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σουρεαλισμού, του σημαντικότερου καλλιτεχνικού ρεύματος του μεσοπολέμου.
Το σουρεαλιστικό κίνημα αναδύθηκε μέσα από τη βαθιά απελπισία που προκάλεσε η τραγωδία του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, το αίσθημα κατάρρευσης όλων των αξιών του σύγχρονου πολιτισμού. Με βάση κυρίως το Παρίσι του Μεσοπολέμου και υπό την αιγίδα του Αντρέ Μπρετόν, οι σουρεαλιστές ανέπτυξαν μια προσέγγιση στην τέχνη επηρεασμένη από την ψυχαναλυτική σκέψη για τα όνειρα, τη φαντασία και το ασυνείδητο, η οποία πήρε μορφή μεταξύ των ετών 1919-1924 και εξαπλώθηκε σε όλον τον κόσμο. http://www.botsisauctions.com/gr/


gonconda, 1953

Για τον Μαγκρίτ η ζωγραφική είναι πάνω απ΄ όλα μια «στοχαστική» τέχνη. Επιδιώκει μέσα από αυτήν να ωθήσει τον θεατή σε μια σειρά συλλογισμών που θα οδηγήσει σε αλλαγή του τρόπου που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα.
Η αφετηρία του ήταν, επιστημονικά, η ψυχαναλυτική θεωρία του Σίγκμουντ Φρόιντ
«Τα όνειρα της νύχτας μου είναι αδιάφορα» έλεγε. «Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι τα όνειρα που βλέπω στο ξύπνιο μου». Έτσι παρήγαγε τα περίφημα «σκεπτόμενα όνειρα».

the large family, 1963
"Αν και κομουνιστής, ο Μαγκρίτ απέφευγε να εκπονήσει μεγαλεπήβολες «ρεαλιστικές ουτοπίες» (Ερνστ Μπλοχ) για την οικονομία και το κράτος - είτε επειδή του έλειπε η φαντασία, είτε οι κατάλληλες γνώσεις γι' αυτό.
Το πιθανότερο είναι όμως, ότι του έλειπε το ενδιαφέρον. Ο ίδιος ζούσε μόνο στο εδώ και τώρα. Γι' αυτό και η κριτική του στρεφόταν αποκλειστικά κατά των κλισέ και προκαταλήψεων, που κάνουν αφόρητο τον καθημερινό μικροαστικό βίο. "
Ρενέ Μαγκρίτ: Το μυστήριο της πραγματικότητας

the lovers. 1928

Ο Ρενέ Μαγκρίτ περιέγραψε τα έργα του λέγοντας:
Η ζωγραφική μου είναι ορατές εικόνες που δεν κρύβουν κάτι — προκαλούν μυστήριο και, πράγματι, όταν κάποιος βλέπει έναν από τους πίνακές μου, θέτει στον εαυτό του αυτήν την απλή ερώτηση: «Tι σημαίνει αυτό;» Οι πίνακές μου δεν σημαίνουν κάτι, επειδή και το μυστήριο δεν σημαίνει κάτι — είναι απλά άγνωστο.



Ο Ρενέ Μαγκρίτ φωτογραφημένος από τον Lothar Wolleh

Αρισμαρι   http://estamou.blogspot.gr/2010/12/blog-post_17.html
Ρενέ Μαγκρίτ, αυταπάτες και ψευδαισθήσεις της πραγματικότητας
http://annagelopoulou.blogspot.gr/2012/04/blog-post_28.html
                            Ο Μαγκρίτ ως αφορμή για ονειροπόληση...
http://www.artmag.gr/articles/art-thinking/item/1127-2010-01-31-22-21-06
μουσείο Μαγκρίτ http://www.musee-magritte-museum.be/Typo3/index.php?id=89&L=0

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ο Petru Guelfucci φέρνει αεράκι απ' την Κορσική στη βιβλιοθήκη μας



-Τι είν' αυτό, κύριε, λειτουργία;
-Τι έχετε βάλει εκεί;
-Κύριε, να τ' αλλάξω αυτό;
-Ακούτε κλασσική, κύριε;
-Να βάλουμε καμιά μουσική;

Αυτές είναι οι πιο συχνές ατάκες των παιδιών που μπαίνουν στη βιβλιοθήκη και ακούγεται διακριτικά, τις τελευταίες μέρες, μουσική από την Κορσική. Πρώτα είχαμε τους I muvrini και τώρα τον
Petru Guelfucci.
Θέλουμε να ταξιδεύουμε και στη μουσική, στη βιβλιοθήκη. Να γνωρίζουμε ήχους, φωνές, δημιουργούς, που καθόλου εύκολα δε θα τα συναντήσει κανείς στα ραδιόφωνα, στα ΜΜΕ.
Να συναντιόμαστε με καλλιτέχνες και είδη που δε χωνεύει εύκολα η μαζική κουλτούρα.
Να ανακαλύπτουμε. Να ανοίγουμε τα μάτια σε ανοιχτούς ορίζοντες. Να εξοικειωνόμαστε με το Άλλο.
Συγχωρήστε τη βιβλιοθήκη, λοιπόν,  για τις ιδιοτροπίες της, επιτρέψτε της να προτιμά σπάνια - και ήρεμα, λόγω χώρου - ακούσματα και μπείτε από αύριο για να ακόυσετε τον Petru Guelfucci να τραγουδά για την αγαπημένη του Κορσική κι αργότερα άλλους και άλλους και άλλους.  

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Συναισθήματα vs δικαιοσύνη;

Για τη συνάντηση της Κυριακής 18 Νοεμβρίου στην αναγνωστική μας λέσχη διαβάζουμε το βιβλίο του Πάτρικ Ζίσκιντ «Το άρωμα». Φαίνεται πως κάποιοι βιάζονται ν’ αρχίσουμε τις κουβέντες και μου ζήτησαν να βάλω στο μπλογκ, για να συζητηθεί, το ερώτημα που μπαίνει από τον αφηγητή του βιβλίου στη σελίδα 23: Είναι τα συναισθήματα στην αντίπερα όχθη τής τάξης και της δικαιοσύνης; Όταν απουσιάζει το συναίσθημα, γίνεται κανείς δικαιότερος κριτής; Κι αν είναι έτσι, τι δικαιοσύνη θέλουμε σε ένα κόσμο χωρίς συναίσθημα;




Στο απόσπασμα η κυρία Γκαγιάρ, στο Παρίσι του 18ου αιώνα, αναλαμβάνει, με το αζημίωτο, να αναθρέφει παιδιά έκθετα και ορφανά. Η κάπως περίεργη περιγραφή της, λοιπόν, είναι αυτή που μάς έβαλε τον προβληματισμό. Διαβάστε ( η υπογράμμιση στο απόσπασμα είναι δική μας):

« Η κυρία Γκαγιάρ, αν και δεν είχε κλείσει ακόμα τα τριάντα, είχε τη ζωή πίσω της. Η εξωτερική της εμφάνιση αντιστοιχούσε στην πραγματική της ηλικία και ταυτόχρονα την έδειχνε δύο και τρεις και εκατό φορές πιο γριά, σαν τη μούμια ενός κοριτσιού˙ μέσα της όμως ένιωθε από καιρό νεκρή. Όταν ήταν παιδί, την είχε χτυπήσει ο πατέρας της με τη μασιά στο μέτωπο, ακριβώς πάνω απ’ τη ρίζα τής μύτης. Από τότε είχε χάσει την αίσθηση της όσφρησης και μαζί της κάθε ανθρώπινη ζεστασιά, συναίσθημα ή πάθος. Μ’ εκείνο το χτύπημα η τρυφερότητα έγινε γι’ αυτήν το ίδιο ακατανόητη με την απέχθεια, η χαρά χάθηκε απ’ τη ζωή της μαζί με την απελπισία. Δεν ένιωθε τίποτα όταν αργότερα πλάγιαζε με τον άντρα της, ούτε όταν γεννούσε τα παιδιά της. δεν πενθούσε για κείνα που της πέθαιναν, μήτε χαιρόταν αυτά που ζούσαν και έμεναν κοντά της. Όταν ο άντρας της την έδερνε, δεν έφευγε ούτε τρόμαζε, κι όταν εκείνος πέθανε απ’ τη χολέρα στο Οτέλ-Ντιε δεν ένιωσε καμιά ανακούφιση. Γνώριζε δύο μόνο ψυχικές διαθέσεις: μια ελαφρά μελαγχολία, όταν πλησίαζε η μηνιάτικη ημικρανία της, και μια ελαφριά ευδιαθεσία, όταν η ημικρανία της περνούσε. Τίποτε άλλο δεν αισθανόταν αυτή η απονεκρωμένη γυναίκα.

Από την άλλη μεριά … κι ίσως ακριβώς εξαιτίας αυτής της ολοκληρωτικής έλλειψης συναισθημάτων, η κυρία Γκαγιάρ διέθετε μία αλύγιστη αίσθηση τάξης και δικαιοσύνης.»



Δύσκολα μας βάζει ο κύριος Ζίσκιντ, ε;

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Κόντρα στην ηττοπάθεια

Επειδή η ηττοπάθεια τείνει να γίνει το εθνικό μας κουσούρι, καλό είναι να πορευόμαστε σε άλλη κατεύθυνση.
Χτες, στο σχολείο, κάναμε μιαν αρχή, ρίξαμε ένα σπόρο. Θα τον ποτίζουμε, λέμε, κι ελπίζουμε να ριζώσει.
Παρόλο που κατά καιρούς έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες να ομορφύνουν οι αίθουσες – ζωγραφιές στους τοίχους, πόστερ, διακοσμητικά στους πίνακες ανακοινώσεων κλπ - , πολλές απ’ αυτές έχουν τη συνηθισμένη εικόνα αιθουσών δημοσίου σχολείου που ξέρουμε χρόνια. Βασικώς, γύμνια. Και κάπου κάπου και καμιά μικροκαταστροφούλα, ξηλωμένες κρεμάστρες και ανεμιστήρες, σπασμένα ράφια, βρωμίτσες. Πώς το επιτρέπουμε, αλήθεια, εμείς από μας, αυτό, τόσον καιρό που δουλεύουμε εκεί;

Η κ. Χριστοπούλου έκανε μια κουβέντα με το Β2, αποφασίστηκε

η διακόσμηση της τάξης με αφίσες και άλλο υλικό και εκεί βρήκε να ακουμπήσει και η πρωτοβουλία της σχολικής βιβλιοθήκης που λέει:



Μικρές θεματικές βιβλιοθήκες σε όλες τις τάξεις!



Βάλαμε, λοιπόν, μπροστά την πρώτη, που θα φιλοξενήσει τη συλλογή των τευχών του περιοδικού «Διαβάζω», μια συλλογή 36 ετών, όσα είναι αυτά που εκδίδεται το περιοδικό.

«Μα δε θα τα χαλάσουν;» ήταν η πρώτη σκέψη. Ε, λοιπόν, αυτό λέμε. Όχι στην ηττοπάθεια. Ας δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που να εμπνέει την καλή διάθεση και το σεβασμό και ας είμαστε και έτοιμοι να βαδίσουμε ένα δύσκολο και αμφίβολο δρόμο. Αλλά, ας προσπαθήσουμε.

Άλλωστε, γι’ αυτό το λόγο η τοποθέτηση των περιοδικών στα ράφια συνοδεύτηκε και με μιαν ανακοίνωση που δόθηκε στα παιδιά και που έλεγε:

«Η σχολική βιβλιοθήκη παίρνει την πρωτοβουλία να δημιουργήσει στην κάθε αίθουσα κι από μια μικρή θεματική βιβλιοθήκη. Τοποθετεί, λοιπόν, στα ράφια τής κάθε σχολικής αίθουσας, βιβλία ή περιοδικά που μπορείτε φυσικά να τα διαβάζετε αλλά και να τα δανείζεστε, αφού τα χρεωθείτε από τη βιβλιοθήκη στο ισόγειο.
Για ένα μεγάλο σχολείο όπως το δικό μας, αυτό είναι ένα πείραμα αρκετά τολμηρό, αφού με τον τρόπο αυτό θα μείνουν εκτεθειμένα πολλά πολύτιμα βιβλία και τεύχη περιοδικών. Όμως, κρίναμε πως πρέπει να προσπαθήσουμε, να τολμήσουμε, να διαμορφώσουμε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που μας αξίζει.
Τα ράφια των σχολικών μας αιθουσών έμεναν δέκα χρόνια τώρα κενά. Τώρα γεμίζουν. Ζητάμε τη συνεργασία σας, την προσοχή σας, το σεβασμό σας. Ας προστατεύουμε το χώρο μας κι ας τον διαμορφώνουμε έτσι που να χαιρόμαστε γι’ αυτόν και για μας.
Περιμένουμε και τις δικές σας προτάσεις και ενέργειες για τη βελτίωση των αιθουσών και των χώρων του σχολείου. Σας ευχαριστούμε πολύ"
Κι επιτέλους, μετά την παρέμβαση, η μικρή βιβλιοθηκούλα τού Β2 θύμιζε, επιτέλους, βιβλιοθήκη.