Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

το ζητούμενο του ανθρώπου


Είχαμε αναφερθεί κι άλλη φορά στο σχολικό μας blog στο συγγραφέα Γιάννη Κιουρτσάκη (Αθήνα, 1941-).

Δεκαετίες τώρα και μέσα από δοκίμια, μελέτες, μυθιστορήματα, σκάβοντας στα ορυχεία του ατομικού και συλλογικού παρελθόντος, μελετώντας τα στοιχεία που συναπαρτίζουν την ατομική και εθνική ταυτότητα, τις σχέσεις μας με τον εαυτό μας και το άλλο, ενδοσκοπώντας ακούραστα και αναλύοντας επίμονα τα στοιχεία της συλλογικής ψυχής, μάς προσφέρει σημαντικά κείμενα, έργα μόχθου και επίμονου προβληματισμού με ανθρωποκεντρικό άξονα.

Στο τελευταίο του βιβλίο ( Οκτώβριος 2011), «Το ζητούμενο του ανθρώπου» διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο: «Ένας συγγραφέας παρατηρεί το θέαμα του κόσμου. Βρισκόμαστε στα χρόνια της ευημερίας. Όμως εκείνος βλέπει τη φύση να ρημάζει, τον άνθρωπο να αποξενώνεται από τον άλλον άνθρωπο, το κυνήγι του χρήματος να διαβρώνει το νόημα της κοινής ζωής, έχοντας καταντήσει αυτοσκοπός. Και αποζητά τον διάλογο μ’ εσένα, αναγνώστη: αυτόν ξεκινά το βιβλίο αυτό.

Τα χρόνια περνούν και μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση τσακίζει την Ελλάδα ενώ εκείνος γράφει ακόμα το βιβλίο του. Άραγε όσα συλλογιόταν έχουν γίνει ανεπίκαιρα; Ή πιο επίκαιρα από ποτέ; Μήπως, για να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει σήμερα, πρέπει να ρωτήσουμε το χθες; Μήπως η «κρίση» δεν είναι μόνο ελληνική αλλά ευρωπαϊκή, ούτε μόνο οικονομική αλλά ριζικά ανθρωπολογική; Μήπως χρειάζεται να ξανασκεφτούμε από την αρχή τα πράγματα του κόσμου και τις λέξεις που τα ονομάζουν (αυτή δεν είναι η δουλειά της λογοτεχνίας); Και πρώτα απ’ όλα να ξενακερδίσουμε το χαμένο νόημα της λέξης «οικονομία», σ’ έναν καιρό όπου οίκος μας έχει γίνει η οικουμένη και νόμος της η ανομία; Και, αν το κατορθώναμε, δεν θα απαντούσαμε καλύτερα στο ζητούμενο του σημερινού Έλληνα, στο ζητούμενο του ανθρώπου;»


Δεν είναι ένα βιβλίο, λοιπόν, γραμμένο για την κρίση. Είναι ένα βιβλίο που κατήγγελλε τις αιτίες που την προκαλούν προτού αυτή ξεσπάσει. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο από έναν άνθρωπο που ασφυκτιά ζώντας μέσα στην ψεύτικη ευημερία και που οραματίζεται την επιστροφή στην πατρίδα της ψυχής, σε μια δημοκρατία όχι ως υπαρκτό πολίτευμα αλλά ως σταθερό ζητούμενο της ανθρωπιάς, που μιλά για «το ανθρωπολογικό θεμέλιο της πολιτικής ή, πιο ταπεινά, για τον ελάχιστο ανθρώπινο δεσμό˙ για το ελάχιστο «εμείς» που μπορούν να συγκροτήσουν έστω και μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο, μα ίσως και μυριάδες» (σελ. 196-7), που επιζητά την επανεφεύρεση του ανθρώπινου διαλόγου και της δημοκατίας.
Ενδοσκοπικός, εξομολογητικός, αληθινός ο Γιάννης Κιουρτσάκης, όπως άλλωστε σε όλα τα βιβλία του.

Ας αντιγράψουμε ένα απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες, όπου ο συγγραφέας, την εποχή της τεχνητής ευδαιμονίας , επισκέπτεται το νησί του και κάνει κάποιες πικρές διαπιστώσεις:

« Τι κόσμο δείχνουν, τι κόσμο φτιάχνουν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα κότερα, αυτές οι βίλες; Προσέχω, μέρα με τη μέρα, πώς ζουν εδώ οι παραθεριστές ( πώς ζούμε όλοι εμείς) και η απάντηση έρχεται μοναχή της: έναν κόσμο που αποξενώνει και χωρίζει – τον τουρίστα από τον ντόπιο, τον γείτονα από τον γείτονα, τον γονιό απ’ το παιδί του, τον άνθρωπο από τον άνθρωπο˙ και πρώτα απ’ όλα τον άνθρωπο από τη φύση. Έναν κόσμο όπου γη, θάλασσα, φως τοπίο, σπίτια, αρχιτεκτονική, μουσική, τραγούδια και, πάνω απ’ όλα, οι ανθρώπινες αισθήσεις μας και τα ίδια τα κορμιά μας αδειάζουν, λες, σιγά σιγά, από την ψυχή που τα κατοικούσε. Σαν να μας είχε καταλάβει μια ανομολόγητη επιθυμία να μοιάσουμε με τα υλικά μας αγαθά και τα κάθε λογής πράγματα από τα οποία είμαστε εξαρτημένοι˙να γίνουμε με τη σειρά μας αντικείμενα˙ και να ζήσουμε από δω και πέρα τη ζωή μας μέσα σ’ ένα σκηνικό, έναν διάκοσμο που θα υπάρχει μόνο και μόνο για να τον απολαμβάνουμε, να τον καταναλώνουμε, να τον «αξιοποιούμε»: «να περνάμε καλά». Σάμπως οι τόποι μας να είχαν στραγγίξει από τη μνήμη και την ιστορία τους˙ από εκείνη την ιδιαίτερη ζωή που κυλούσε, ωρίμαζε και άλλαζε αχώριστα από τη δική μας». ( σελ. 18-19)

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ζωγράφος του μήνα: Σεπτέμβρης, Καραβάτζιο, ο Καταραμένος

Κάθε μήνα σκεφτόμαστε να κάνουμε μια γνωριμία με ένα ζωγράφο που γεννήθηκε το μήνα αυτό.
Έτσι, γιατί η τέχνη αναπαύει την ψυχή και μας ταξιδεύει...

Καραβάτζιο, ο Καταραμένος


Προσωπογραφία του Οτάβιο Λεόνι (π. 1621)

Ο Michelangelo Merisi da Caravaggio, ( Μιλάνο 29 Σεπτεμβρίου 1571 – Τοσκάνη  18 Ιουλίου 1610), γνωστός περισσότερο ως Καραβάτζιο, ήταν Ιταλός ζωγράφος, με καταγωγή από το χωριό Καραβάτζιο.
Ήταν ο καλλιτέχνης που απογείωσε το Μπαρόκ, ένα ρεύμα που χαρακτηρίστηκε από οργή, έκσταση και υπερβολή. Την ίδια περίπου περίοδο μετά τη Σύνοδο του Τρέντο ή Τριδέντου (1545-1563) τέθηκαν οι νέες αρχές της Αντιμεταρρύθμισης ως αντίδραση στη Μεταρρύθμιση, η οποία είχε απαγορεύσει όλους τους πίνακες ζωγραφικής και τα γλυπτά από τις εκκλησίες. Μέσω της Αντιμεταρρύθμισης ξεκίνησε μία νέα περίοδος όπου στις εκκλησίες κυριαρχούσαν διακοσμητικά στοιχεία, χρώματα, αντιθέσεις και θεατρικά ντεκόρ μαρτυρώντας και πάλι την κυριαρχία της Ρώμης. Το έργο του Caravaggio αντανακλούσε αυτήν την ατμόσφαιρα
.

"Το δείπνο στους Εμαούς",1601

Γράφτηκε γι΄αυτόν:

 « Δεν είναι μόνο η τέχνη του chiaroscuro (έντονες φωτοσκιάσεις σε σκούρο φόντο), που με τόση επιμέλεια τελειοποίησε ο Καραβάτζιο. Δεν είναι η σκιά και το φως, δεν είναι το βαθύ κόκκινο χρώμα που επιδεικτικά χρησιμοποιεί στα περισσότερα έργα του. Δεν είναι ο ρεαλισμός, τα βρώμικα πόδια, οι ρυτίδες, οι εκφράσεις που διαλέγει για να στολίσει τις μορφές του. Δεν είναι τα θέματα, τα ηδυπαθή αγόρια, οι θρησκευτικές σκηνές, οι νεκρές φύσεις.

"Ο Άγιος Ματθαίος και ο άγγελος",1603

Είναι το πάθος του πινέλου. Η αυτοπεποίθηση των γραμμών. Το βάθος.
 Είναι το πάθος.
Με συνεπαίρνει κάθε έργο του ξεχωριστά, κι όλα τα έργα του μαζί. Με συνεπαίρνουν τα λίγα που γνωρίζω για τη ζωή του. Ο βίαιος και ακραίος χαρακτήρας του. Κοιμόταν με τα ρούχα, πάντα οπλισμένος με το σπαθί του, έμπλεκε σε μικροκαβγάδες, στις 24 Απριλίου του 1604 ένας σερβιτόρος ενός πανδοχείου τον κατηγόρησε ότι του πέταξε ένα πιάτο αγκινάρες ενώ τον Οκτώβρη και το Νοέμβρη του ίδιου χρόνου ο Καραβάτζιο συνελήφθη με την κατηγορία της περιύβρισης της αρχής.   Παράνομη οπλοκατοχή και οπλοχρησία σε καβγάδες για γυναίκες, μεθύσια, φτώχια.

   Κι όλα αυτά μέχρι τις 28 Μαίου 1608, τη μέρα που δολοφόνησε τον Ρανούτσιο Τομασσόνι: κάποιοι λένε ότι ο καβγάς άναψε για μια παρτίδα παλλακόρντα (παιχνίδι σαν το σημερινό τένις). Κάποιοι άλλοι ότι ο Καραβάτζιο είχε ερωτική σχέση με τη γυναίκα του Τομασσόνι, την οποία και άφησε έγκυο. Μέχρι σήμερα, κανείς δεν ξέρει για ποιον ακριβώς λόγο ο Καραβάτζιο καταδικάστηκε σε θάνατο και ετράπη σε μια στοιχειωμένη φυγή, για να καταλήξει νεκρός σε μία παραλία στη Νάπολη, λίγο πριν πάρει μια βάρκα για να επιστρέψει στη Ρώμη. Ήταν 18 Ιουλίου του 1610 – δύο μήνες πριν κλείσει τα 37 του χρόνια.»



 "Αγόρι που το δαγκώνει σαύρα",1595-1596

 Ο Καραβάτζιο δημιούργησε μία νέα γλώσσα θεατρικού ρεαλισμού επιλέγοντας τα μοντέλα του από το δρόμο και από κακόφημες περιοχές, ακόμα και για τις πιο ιερές απεικονίσεις. Εκτός από την εξαιρετική χρήση του chiaroscuro (έντονες φωτοσκιάσεις σε σκούρο φόντο), αυτή ήταν η μεγάλη του καινοτομία. Έτσι οι ιερές μορφές του έμοιαζαν με ζητιάνους, πόρνες, ανθρώπους του δρόμου με τους οποίους αισθανόταν μεγαλύτερη οικειότητα, κάτι που προκαλούσε σοκ εκείνη την εποχή, καθώς μέχρι τότε όλες οι ιερές μορφές παρουσίαζονταν εξιδανικευμένες.


¨Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριο του". 1605
Στο Χρονικό της Τέχνης του E. H. Gobrich αναφέρεται: “Ο φόβος της ασχήμιας ήταν γι΄αυτόν αξιοκαταφρόνητη αδυναμία. Αυτός αναζητούσε την αλήθεια, την αλήθεια όπως την έβλεπε. Δεν του άρεσαν τα κλασικά πρότυπα και δεν είχε κανένα σεβασμό προς την “ιδανική ομορφιά” . Ήθελε να καταργήσει τη σύμβαση και να ξανασκεφτεί την τέχνη σαν κάτι καινούργιο”.

 


"Ιουδήθ και Ολοφέρνης", 1599

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Δεσμοί


Το αρκουδάκι που μου χάρισε στα γενέθλιά μου. Η φωτογραφία στο φόντο-εδώ στην παραλία, στη Θάσο. Η κόκκινη κούπα. Ακόμα απ’ αυτή πίνω. Α, το τραγούδι που έπαιζε στο «Must», όταν είχαμε πάει. Το άσπρο μπουφάν. Έχει φθαρεί πια, αλλά δεν το πετάω.

Κι ό,τι φτιάχνει το μικρόκοσμό μας, το μικρό μας κόσμο, το μεγάλο, τη ζωή μας όλη. Οι δεσμοί μας. Με τα πρόσωπα, τα πράγματα, τις στιγμές ακόμα που μας φιλοξένησαν ζεστά στην αγκαλιά τους. Αυτά που έτυχε να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο, να τα κάνουμε δικά μας, να τα κάνουμε κόσμο μας.
Ένα σχολείο που καλλιεργεί δεσμούς είναι ένα καλό σχολείο.
Γιατί οι δεσμοί ξεκινάνε από την καρδιά ( «Και τα άστρα είναι τόσα όση κι η καρδιά μας κι η καρδιά μας είναι πιο πολύ κι απ’ τ’ άστρα», έγραφε ο Ρίτσος).


Οι χώροι, η ζωή μέσα σ’ αυτούς, το γέλιο, η συντροφικότητα, οι κοινές δραστηριότητες, οι ομάδες, οι έξω από τα σχήματα στιγμές, οι ρωγμές στο μάθημα απ’ όπου τρυπώνουν κουβέντες ειλικρίνειας και κατανόησης, οι εκπλήξεις, η ζωή, η χωρίς προσποίηση ζωή, η συλλογικότητα,
είναι τα αμόνια μας όπου σφυρηλατούνται οι δεσμοί.
Δεν πέρασε μέρα απ’ αυτές τις πρώτες του σχολείου, που να μην είδα περσινά αγαπημένα παιδιά. Στη βιβλιοθήκη, στα παγκάκια της εισόδου έξω, στο Σύλλογο, στην αυλή, στα γραφεία. Στη βιβλιοθήκη κάπου αφημένο το χαρτί που φωτογράφισα.
Πόσο χαίρομαι.
Κάποιες στιγμές θέλεις να βλέπεις τους τοίχους του σχολείου να καμπυλώνουν και να γίνονται μια αγκαλιά.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Τα "μαθητικά"

Κάπου άκουσα πως αν τα όνειρά σου δεν σε τρομάζουν ,τότε δεν είναι αρκετά μεγάλα.Τα δικά μου με τρομάζουν,αλλά δεν τα φοβάμαι!Ξέρω πως πρέπει να παλέψω και να κουραστώ για αυτά,ακόμα και αν μείνουν όνειρα είμαι διατεθειμένη να φτάσω ψηλά και ας προσγειωθώ απότομα.Την επόμενη φορά θα ξέρω να "πιλοτάρω" καλύτερα...Η "μοίρα δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και εγώ πιστεύω πως εκεί έξω υπάρχει μια θέση για μένα,για σένα, για όλους μας.Μην απογοητεύεσαι από μία και μόνο μία αναποδιά που θα σου τύχει.Μη σπαταλάς ενέργεια στο να γκρινιάζεις, χρησιμοποίησε  την ώστε να βρεις δύναμη να ξανασταθείς γερά στα πόδια σου.Σήκω,λοιπόν,από το κρεβάτι,την καρέκλα ,τον καναπέ σου και φώναξε δυνατά να σε ακούσει όλος ο κόσμος"ΉΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΩ"

Καλό κουράγιο στην Γ' λυκείου και καλή σχολική χρονιά!

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

παρακαλώ, τι θα πάρετε;

 

Με το όνειρο να συνεχίσει να αποτελεί για όλους μας το σχολείο το δεύτερο σπίτι μας, ένα δημιουργικό κύτταρο ανοιχτό στην κοινωνία, ένα πεδίο επικοινωνίας και έκφρασης, ένας χώρος ουσιαστικής καλλιέργειας, ένας λόγος χαράς, τώρα που όλο και περισσότερο τη στερούμαστε, προτείνουμε και για φέτος κάποιες βασικές δράσεις και στην πορεία προσθέτουμε ό,τι άλλο προταθεί ή προκύψει ως ανάγκη. Περιμένοντας, λοιπόν, την εκδήλωση του ενδιαφέροντος αλλά και τις δικές σας προτάσεις, έχουμε και λέμε:



η σχεδία  lykeio6o.blogspot.com


Στο σχολείο μας, από τη σχολική χρονιά 2008-9 υπάρχει αυτό το blog. Γράφουμε και συζητάμε ελεύθερα, μικροί – μεγάλοι, θέματα που μας ενδιαφέρουν, μας προβληματίζουν ή μας διασκεδάζουν. Ερχόμαστε σε επαφή τόσο μεταξύ μας, όσο και με μαθητές-καθηγητές άλλων σχολείων, καθώς και διαδικτυακούς φίλους.


Φέτος θα θέλαμε να το αναδιοργανώσουμε, να το ζωντανέψουμε, να γίνει πιο επίκαιρο και παρεμβατικό, να ανοίξει τα θέματά του και τα ενδιαφέροντά του, να γίνει σημείο αναφοράς για όλους όσοι ζούμε στο 6ο λύκειο.
Μπες στο blog, γράψε κι εσύ το άρθρο σου, διάβασε, συζήτησε, σχολίασε.

Έλα να γίνεις συνεργάτης. Σε περιμένουμε.

η σχολική μας βιβλιοθήκη

 

Η βιβλιοθήκη του σχολείου μας λειτουργεί από το 2003. Είναι προϊόν της προσφοράς όλων μας, μαθητών και καθηγητών. Δημιουργήθηκε και αναπτύσσεται με τα βιβλία και το υλικό που εμείς οι ίδιοι προσφέρουμε.

τι μπορείτε να κάνετε στη βιβλιοθήκη
 
Εκτός από το δανεισμό βιβλίων, CD/ DVD, μπορείτε να περνάτε τα διαλείμματά σας ή τις ώρες που έχετε κενό, διαβάζοντας βιβλία και περιοδικά, μελετώντας, παίζοντας σκάκι και άλλα επιτραπέζια, σερφάροντας στο ίντερνετ, κουβεντιάζοντας στο σαλονάκι, ακούγοντας μουσική, ζωγραφίζοντας και κατασκευάζοντας, συζητώντας και παίρνοντας συμβουλές για βιβλία και άλλα από τους υπεύθυνους, έχοντας ενημέρωση από τους πίνακες ανακοινώσεων και μικρά δωράκια ( καρτούλες, αφισούλες, σελιδοδείκτες..) από αυτά που έχουμε συγκεντρώσει.
τι μπορείτε να κάνετε για τη βιβλιοθήκη

Θυμηθείτε πως μπορείτε κι εσείς να συνεισφέρετε στη βιβλιοθήκη, εκτός από την καλή σας διάθεση και το σεβασμό στο χώρο της, βιβλία, σχολικά βοηθήματα ή άλλο σχετικό υλικό που δε χρειάζεστε.
καλή σας χρονιά
( παρέα με ένα βιβλίο! )

ΒΑΒΕΛ,η αναγνωστική μας λέσχη



ΒΑΒΕΛ, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ονομάσαμε τη λέσχη ανάγνωσης που ξεκινήσαμε από τη σχολική χρονιά 2008-9 στο σχολείο μας, μαθητές και καθηγητές. ΒΑΒΕΛ: ΒΑρυστομαχιασμένοι Ββλιοφάγοι του Εκτου Λυκείου. Διαβάζουμε και συζητάμε βιβλία, γινόμαστε μια παρέα και, με αφορμή το βιβλίο που διαβάζουμε, συναντιόμαστε στο σχολείο αλλά και αλλού.
Φέτος σκεφτόμαστε να ανοιχτούμε περισσότερο. Να επισκεφτούμε χώρους σχετικούς με το βιβλίο, να συναντηθούμε με συγγραφείς, να συνεργαστούμε με άλλες σχολικές λέσχες, να οργανώσουμε εκδηλώσεις, να γίνουμε πιο ενεργητικοί και παραγωγικοί.


Η πρόσκληση για συμμετοχή είναι για όλους όσοι αγαπάνε το βιβλίο και διαβάζουν ήδη αλλά και όσοι θέλουν να ξεκινήσουν τώρα.


ENGLISH CLUB




Στο σχολείο μας δραστηριοποιούνται δύο ομάδες που έχουν ως κύριο στόχο την εξάσκηση της Αγγλικής και ….όχι μόνο!


1)Το σχολείο μας τα τελευταία 5 χρόνια συμμετέχει με μεγάλη επιτυχία σε διοργανώσεις του Μοντέλου Ηνωμένων Εθνών (ακριβής προσομοίωση των εργασιών του ΟΗΕ), συνέδρια τριών ημερών, που πραγματοποιούνται αποκλειστικά στην Αγγλική γλώσσα. Πρόκειται για μια εμπειρία μοναδική και μια σημαντική ευκαιρία που δίνεται στους μαθητές Λυκείων να ασχοληθούν με επίκαιρα θέματα, να εξασκήσουν την Αγγλική σε υψηλό επίπεδο και να γνωρίσουν συνομήλικους από όλο τον κόσμο.

2) Από την περσινή χρονιά λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία το DEBATE CLUB κατά τα πρότυπα των Αμερικάνικων σχολείων και κολλεγίων. Πρόκειται για μηνιαίες δίωρες Κυριακάτικες συναντήσεις κατά τις οποίες δύο ομάδες μαθητών επιχειρηματολογούν υπέρ και κατά ενός θέματος , κατόπιν έρευνας και προετοιμασίας.


ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ





Χρόνια τώρα έχουμε καθιερώσει τα κινηματογραφικά βράδια, το χειμώνα στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και, όταν ο καιρός φτιάχνει, στο αίθριο. Προβολές ταινιών για εφήβους και μεγάλους, που πολλές φορές συνοδεύονται και από συζήτηση και πάντα από έναν αυτοσχέδιο μπουφέ. Αφιερώματα σε θέματα, σε πρόσωπα, σε χώρες, ταινίες ήδη αγαπημένες και άλλες που αξίζει να γνωρίσει κανείς και να αγαπήσει.

Ελάτε να συμμετέχετε στην ομάδα που θα οργανώνει τις προβολές και θα μετατρέπει κάποια βράδια το σχολείο σε κινηματογράφο.

Περιβαλλοντική ομάδα



Τέσσερα χρόνια πριν γεννήθηκε μια ομάδα που ασχολείται με την καλλιέργεια του κήπου του σχολείου με λαχανικά, κηπευτικά και λουλούδια. Συναντιόμαστε κάθε τρίτη Κυριακή 3-5 το μεσημέρι για να περιποιηθούμε τα φυτά μας, να τα απολαύσουμε να μεγαλώνουν, να χαρούμε τους καρπούς τους και τα άνθη τους. Κυρίως όμως να διασκεδάσουμε να επικοινωνήσουμε κάνοντας, επιτέλους, κάτι βιωματικό.

Οι Περιβαλλοντικές Δράσεις απλώνονται και σε άλλους τομείς όπως η ανακύκλωση και άλλους που αποφασίζονται από την ομάδα.

Προβλέπονται ακόμη, περίπατοι και εκδρομές πάντα σχετικά με τις «περιβαλλοντικές μας δράσεις», που αφορούν όχι μόνο στη βιολογική καλλιέργεια, αλλά και σε οτιδήποτε μας ευαισθητοποιεί και μας κινητοποιεί.

Η μουσική συναντά την ποίηση





Προτείνουμε φέτος, όποιο παιδί θέλει, να λάβει μέρος σε ένα άτυπο πρόγραμμα, σε ώρες εκτός μαθημάτων, με τίτλο

«Η μουσική συναντά την ποίηση».

Φιλοδοξία μας να γνωρίσουμε, καταγράψουμε τα ποιήματα που έχουν μελοποιηθεί, να τα τραγουδήσουμε και να τα παρουσιάσουμε σε μικρές συναυλίες-εκδηλώσεις στο σχολείο, να φτιάξουμε video clip, να τα συνδυάσουμε με φωτογραφίες, να φιλοτεχνήσουμε σχετικό υλικό ( κάρτες, αφίσες, σελιδοδείκτες κλπ), να γράψουμε κείμενα γι’ αυτά και να τα δημοσιεύσουμε στο blog, να διοργανώσουμε συναντήσεις με δημιουργούς στο σχολείο μας και έξω απ’ αυτό, να παρακολουθήσουμε σχετικές εκδηλώσεις έξω από το σχολείο και να οδηγηθούμε, ίσως, σε μια μεγάλη εκδήλωση στο τέλος της χρονιάς.

Ένα ταξίδι στην ποίηση, δηλαδή, μέσα από τη μουσική. Τι λέτε;


θεατρική ομάδα




Έχεις ταλέντο στο θέατρο, στη σκηνοθεσία, στα σκηνικά? Θέλεις να εξερευνήσεις το χώρο του θεάτρου και να δοκιμάσεις τον εαυτό σου σε μια καινούργια δραστηριότητα? Από φέτος ξεκινάμε την λειτουργία της θεατρικής μας ομάδας με στόχο την θεατρική παιδεία, την προσωπική έκφραση μέσα από το ανέβασμα ποικίλων θεατρικών παραστάσεων.


Άπορίες; Βρήκατε κάτι να σας κάνει; Άλλες προτάσεις;

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Από πού ξεκινάνε τα μικρά θαύματα;

Στον αντίποδα της προηγούμενης ανάρτησής μας, σχετικής με τον περιορισμό της λειτουργίας του μουσείου Μπενάκη:


Στη Ζάκυνθο το 1778 γεννήθηκε ο ποιητής Ugo Foscolo, απ’όπου έφυγε για την Ιταλία στα δεκατέσσερά του χωρίς να να επιστρέψει ποτέ. Στη Ζάκυνθο, στη θέση της οικίας του Ugo Foscolo, η οποία το 1940 χτυπήθηκε από βόμβα των ιταλών και ισοπεδώθηκε με τη σεισμοπυρκαγιά του 1953, υπάρχει το κενοτάφιο του ποιητή, υπάρχει δρόμος με το όνομά του και έχει δημιουργηθεί και πολιτιστικός σύλλογος με το όνομα

« Ούγος Φώσκολος»

Σε πείσμα, λοιπόν, των καιρών, ο σύλλογος αυτός έχει οραματιστεί και έχει ξεκινήσει την προσπάθεια να υλοποιήσει την ανέγερση του ιστορικού σπιτιού του ποιητή, με προοπτική να λειτουργήσει, όπως και προπολεμικά, ως βιβλιοθήκη. Ο αντιπρόεδρος του συλλόγου, μάλιστα, ο αρχιτέκτονας, ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ Διονύσης Ζήβας έχει ήδη εκπονήσει την αρχιτεκτονική μελέτη.

Φιλόδοξό εγχείρημα, όπως κρίνει η Κατερίνα Λυμπεροπούλου στο «Βήμα της Κυριακής» (9/9/2012), αλλά «αν συμβεί, θα αποδείξει πως στην Ελλάδα μπορούν ακόμα να γίνονται θαύματα»

Εμείς εδώ μεταφέραμε την είδηση και για το παράδειγμά της. Την ώρα που μουσεία δυσκολεύονται, κλείνουν, υπάρχουν άνθρωποι, σύλλογοι, ομάδες, που προσπαθούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Και το έχουμε ανάγκη να απαντάμε στην κρίση με πείσμα, όραμα, επιμονή.



Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Μην κλείνετε τις πόρτες των μουσείων


Ακούω από τώρα τις αντιρρήσεις, τα σχετικά περί πολυτέλειας του πολιτισμού, πως σε τέτοιες εποχές ένα κλειστό μουσείο μας μάρανε, πως εδώ άνθρωποι πεινάνε κι εσύ..


Ναι, ένα κλειστό μουσείο μάς μαραίνει.


Αναφέρομαι στην απόφαση του Μουσείου Μπενάκη να περιορίσει τις μέρες που θα είναι ανοιχτό, τη στιγμή που ήδη είχε προχωρήσει σε άλλα, περιοριστικά της λειτουργίας του, μέτρα, για να μπορέσει να επιβιώσει.


Σε μια πρωτεύουσα όπου ο πολιτισμός μόνο πρωτεύουσα σημασία δεν έχει, σε μία πόλη που κάθε μέρα που περνάει οι άρχοντές της όλο και πιο πολύ την εγκαταλείπουν στην τύχη της, όπου σταδιακά υποβαθμίζονται και οι βασικότερές της λειτουργίες, σε μια πόλη που χρειάζεσαι τα εσωτερικά σου φώτα για να μπορέσεις να τη δεις, ή ακόμα καλύτερα να τη φανταστείς, τα ζωντανά μουσεία είναι φάροι. Είναι χώροι που και μόνο με την ύπαρξή τους βοηθάνε να διαμορφώνονται συνειδήσεις, συμπεριφορές, στάσεις. Πόσω μάλλον με την περιουσία τους και με τις ποικίλες δραστηριότητες που προτείνουν. Είναι ο πλούτος μας, η κληρονομιά μας, το παρελθόν το παρόν και το μέλλον μας. Υπάρχουν για να μας βοηθάνε να γίνουμε αύριο αυτό που θα θέλαμε να ήμασταν σήμερα. Πολεμάνε την κρίση στην καρδιά της. Δεν αποτελούν πολυτέλεια. Πηγή πρόσφορη και ζωογόνα διψασμένων ανθρώπων αποτελούν. Κι εμείς, όπως είχε προβλέψει πριν 40 περίπου χρόνια ο Κατσαρός ( «Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία.») το χρειαζόμαστε αυτό το νερό. Για μας, για να ποτίσουμε τους κήπους μας , όπου φυτρώνουν οι μέρες που έρχονται και τα όνειρά μας.

Ας αντιδράσουμε. Όπως σημειώνει κι η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή τής 5-9-12, «Εάν τώρα γυρίσουμε την πλάτη, ανασηκώσουμε τους ώμους και απομακρυνθούμε, αδιάφοροι στις απώλειες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, σε μουσεία, βιβλιοθήκες, χώρους παιδείας και πολιτισμού, το κόστος δεν θα βαρύνει μόνο το παρόν, θα εγγραφεί υπερτοκισμένο και στο όποιο μέλλον».

4 χρόνια πριν κάποια παιδιά των σχολείων μας έζησαν τη θαλπωρή,
την ατμόσφαιρα, την πολλαπλή προσφορά του φιλόξενου μουσείου της Πειραιώς.
Η φωτογραφία από μια πρόβα.