Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Για τα παιδιά της γιορτής, για όλα τα τριτάκια που ανοίγουν φτερά



Κάθομαι σταυροπόδι στην κερκιδούλα της αυλής και σας χαζεύω. Τα σχολεία έκλεισαν επισήμως χτες, εσείς το δικό μας το κρατάτε ανοιχτό. Πρωί πρωί πρόβα σήμερα, το βράδυ η γιορτή σας.
Η δική σας γιορτή, η καταδική σας. Το αντίο σας.
Τι αποχαιρετάτε, αλήθεια; Χρόνια, στιγμές, απειρία συναισθημάτων και αναμνήσεων που γέννησε ο χώρος και οι σχέσεις.

Σας βλέπω πρωτάκια να ανιχνεύετε τους χώρους. Υιοθετήσατε τη βιβλιοθήκη. Χώσατε ερευνητικά τη μύτη σας σε καθετί που γινόταν, τα πήρατε πάνω σας: κινηματογραφική λέσχη, λέσχη ανάγνωσης, γιορτές, εκδηλώσεις. Στη Δευτέρα είχατε κιόλας κλειδιά, ευθύνη για μηχανήματα, είχατε καλλιεργήσει τον κήπο, μπαινοβγαίνατε με άνεση σε όλους τους χώρους, γραφεία, εργαστήρια, παρασκήνια. Δε θυμάμαι δραστηριότητα του σχολείου χωρίς εσάς. Φέτος φτάσατε να κάνετε τη γιορτή σας ολομόναχοι, φροντίζοντας για τα πάντα χωρίς καμία καθοδήγηση.

Ζηλεύω την όρεξή σας, τη σχέση σας με το χώρο, με τους ανθρώπους του, τους μεταξύ σας δεσμούς, τον τρόπο που βιώνετε τη σχολική καθημερινότητα, τη συμμετοχικότητά σας, σας βλέπω και μου έρχονται στο νου δεκάδες άλλες στιγμές-φωτογραφίες σας των τριών χρόνων που πέρασαν. Ο Άλεξ στην απογοήτευσή του κι η Αλκμήνη δίπλα στωικά, σιωπηλά συμπαραστέκεται, ο Γιώργος σκύβει στο αυτί της Ισμήνης για ανέκδοτο, η Κατερίνα κι η Νανά απόμερα δοκιμάζουν θεατρικές φιγούρες, η Ειρήνη πειράζει, ο Χρίστος με τις μπαγκέτες στο χέρι παίζει, η Μαντώ μιλάει με έξαψη για λογοτεχνία, ο Νίκος κι ο Στέλιος τρώνε τσιπς στον καναπέ βλέποντας ταινία, η Εύη τελειώνει την έκθεσή της σε μια άδεια τάξη, η Αναστασία χορεύει φλαμένκο, η Κατερίνα παραπονιέται χαμογελώντας, όλα χαμογελώντας τα κάνει η Κατερίνα, ο Στέλιος καθισμένος μόνος στις πιο απίθανες γωνιές, η Λίζα ξεσηκώνει με το μικρόφωνο, Αλέξανδρος και Αλεξάνδρα, Αλεξάνδρα και Αλέξανδρος, όλοι μαζί στο μεγάλο τραπέζι της βιβλιοθήκης…
Ατέλειωτες φωτογραφίες-παιχνίδια της μνήμης, μιας μνήμης που τη γεμίσατε με πολύ τρυφερό φορτίο.

Τώρα, κάτω από τον ήλιο και μέσα σε αστεία και πειράγματα, κάνετε την πρώτη και τελευταία πρόβα της γιορτής σας. Και κάποιοι δε θέλετε να κάνετε διάλειμμα το μεσημέρι, να πάτε σπίτι, για να ευχαριστηθείτε την τελευταία μέρα στο σχολείο σας.

Χαίρομαι βαθιά που δε χρειάζεστε κανένα να σας μάθει το «carpe diem». Και που είσαστε εσείς που με τον τρόπο σας μας το θυμίζετε.

Σας βλέπω να ξεσηκώνετε την αγουροξυπνημένη γειτονιά με την πρόβα σας και μου έρχεται στο μυαλό ο Ρίτσος, που έβλεπε τη ζωή σα μια ανερχόμενη σπείρα. Και βλέποντάς το έτσι δεν μπορώ να διακρίνω κανένα τέλος, παρά μόνο μια συνέχεια, μια ανερχόμενη συνέχεια.

Ας είναι η καλύτερη για σας.
Πάρτε μαζί σας ένα ευχαριστώ για ό,τι μας μάθατε
και για όσα μας βοηθήσατε να κρατήσουμε ζωντανά μέσα μας.





Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Το καλοκαίρι έφτασε εμπρός βήμα ταχύ

     
Εμπρός λοιπόν σηκωθείτε από καρέκλες, κρεβάτια, ντιβανοκασέλες και βιβλία και βγείτε έξω να συμμετέχετε στο τρελό και ξέφρενο πάρτι του καλοκαιριού. Οι εξετάσεις τελείωσαν, τα σχολεία κλείνουν και το καλοκαίρι αρχίζει. Αφήστε το χρόνο να σταματήσει και απολαύστε τη μαγεία της εποχής αυτής στην οποία όλες μας οι αισθήσεις οξύνονται με αποτέλεσμα να μπορούμε να βιώσουμε το μεγαλείο του κόσμου αυτού και να λέμε ''ευχαριστώ το Θεό που ζω ''. Εκμεταλλευτείτε κάθε στιγμή και μην στεναχωριέστε υπερβολικά για ότι συμβαίνει στην χώρα μας, απλά φροντίστε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι κάθε μέρα που περνάει, γιατί αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να φτιάξουν τα πράγματα και στον τόπο μας και στις ζωές μας.