Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012


      ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ!!!

     Και να 'μαστε πάλι στην ίδια κατάσταση!! Προεκλογική περίοδος!! Τι έγινε και δεν τα βρήκαν τα "παλικάρια"; Μάλλον είδαμε για μια ακόμη φορά στην πράξη το πολύ γνωστό ρητό: "Όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει." Μήπως όμως στην πραγματικότητα το ρητό που ταιριάζει καλύτερα στην περίσταση είναι το: "Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει πέντε μέρες κοσκινίζει."; Ας τ' αφήσουμε όμως αυτά, καθώς δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι όχι τόσο γι αυτά καθ' αυτά τα πρόσωπα αλλά για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου προκαλούν ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ!!!
      Πίστευα ότι μετά τις εκλογές θα έπαυαν να κυκλοφορούν σε τόσο μεγάλο βαθμό στην τηλεόραση και σε αφίσες στους δρόμους οι φάτσες τους. Προφανώς έκανα λάθος... Όλοι αυτοί συνέχιζαν να εμφανίζονται στα διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα και να μου προκαλούν μια ακόμα μεγαλύτερη απέχθεια. Και μ΄αυτή την απέχθεια τους δίνω σαφώς παραπάνω αξία απ' ότι αξίζουν, γιατί ούτε γι' αυτό δεν είναι!!
     Γιατί όλοι αυτοί έχουν οδηγήσει τόσο κόσμο στην εξαθλίωση, όλοι αυτοί με έχουν κάνει να φοβάμαι να κυκλοφορήσω το βράδυ στην γειτονιά μου και να κοιτάω επιφυλακτικά όποιον κι αν περνάει δίπλα μου, όλοι αυτοί που με παρακινούν με τη συμπεριφορά τους να μην θέλω (αν ψήφιζα) να πάω να ψηφίσω, αλλά σκέφτομαι ότι πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε μέσω κάποιων να ορθοποδήσουμε, οπότε πρέπει να ψηφίσουμε, όλοι αυτοί, που μου έχουν στερήσει το δικαίωμα της ελευθερίας, απ' την στιγμή που όταν σκέφτομαι τί επάγγελμα να διαλέξω, ένας βασικός παράγοντας είναι αν θα υπάρξει στο μέλλον επαγγελματική αποκατάσταση κι έτσι μπαίνω στο δίλημμα: "να διαλέξω αυτό που μου αρέσει ή αυτό, πάνω στο οποίο θα βρω δουλειά;;", όλοι αυτοί, που με διώχνουν από την χώρα μου γιατί δεν βλέπω εδώ κάποιο αύριο, όλοι αυτοί.....
     Δεν θα τους περάσει όμως!!! Θέλουν να φύγουμε και να αφήσουμε την Ελλάδα στα χέρια τους;;;
Όπως είπε κι ο Νίκος Κακλαμανάκης,ο ολυμπιονίκης, στην τελετή που έγινε χθες στο Καλλιμάρμαρο: "Οι Έλληνες αγωνίζονται μέχρι να τους φύγει η ψυχή από το σώμα!!" έτσι και τώρα ξέρω ότι δεν θα το βάλουμε κάτω όσο δύσκολα και να 'ναι τα πράγματα αρκεί να πεισμώσουμε και να μην αφήσουμε όλους αυτούς να μας  θεωρούν ανθρωπάκους!! 

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

"Τα μαθητικά"

Πόσο γρήγορα πέρασε και αυτή η χρονιά! Σαν χθές ήταν που για ακόμη μια φορά το καλοκαίρι τελείωσε και εγώ ξαναγύρισα στον πολυαγαπημένο μου σχολείο,μέσα σε αυτό που χάρηκα,στεναχωρήθηκα,κουράστηκα και βαρέθηκα,γνώρισα καινούργια ατόμα και έχασα άλλα.Τόσα πολλά τα συναισθήματα της δευτέρας λυκείου που νομίζω πως θα με στιγματίσουν.Φυσικά και υπήρχε αρκετό διάβασμα μεσα σε όλο αυτό το εφηβικό δράμα,αν και νομίζω πως κράταω τις περισσότερες δυνάμεις για του χρόνου. Ελπίζω να είμαι αρκετά τυχερή ώστε του χρόνου να σου κρατάω παρέα και να μοιράζομαι μαζί σου όλες τις σχολικές μου εμπειρίες. Α!και κάτι τελευταίο πέρασα πολύ ωραία γράφοντας για σένα μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω.

J

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

ΜΠΛΕ ΙΣΤΟΡΙΑ...!!!

μιας και που εχω αρκετο καιρο να δημιουργησω αναρτηση... 
και μιας που σας αρεσε..
...ειπα να φερω στο μυαλο μας.. περσινες αναμνησεις! 
(ετσι για να ξεσκασουμε λιγακι!|)

αρχιζουμε...!




...εβρεχε!
...ενας αντρας οδηγαει το αυτοκινητο του!
..ξαφνικα, ακουει κατι..
σταματαει και αυτοκτονει!



(περιμενω να ακουσω τι μπορει να εχει συμβει !  :P )

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Ελλάδα 7-5-2012

Αν και λίγο νωρίς,αλλά με μια ξεκάθαρη εικόνα του αποτελέσματος των εκλογών θα κάνω μια τελευταία (καθώς οι πανελλήνιες έφτασαν) πολιτική ανάρτηση  παραθέτοντας τα δικά μου συμπεράσματα....
Συμπέρασμα 1ο)
Ίσως και να μην αλλάξουν και πολλά καθώς πράσινοι και μπλε μπορεί και να μπορέσουν οριακά να σχηματίσουν κυβέρνηση...!!!
Συμπέρασμα 2ο)
Η σκέψη των ανθρώπων στην Ελλάδα σίγουρα έχει αλλάξει,κάτι που φαίνεται από την θέση του ΣΥΡΙΖΑ η οποία οφείλεται όπως είπε και ο πρόεδρος του κόμματος στην αντιμνημονιακή  πρόταση του κόμματος! Άρα η πρώτη αντίδραση υπάρχει!
Συμπέρασμα 3ο)
Και σημαντικότερο!
Ο νικητής!
Και αυτός σήμερα δεν είναι ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Τσίπρας 
Ο νικητής ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!!!!
είναι ένα κόμμα που το 2009 είχε καταλάβει το 0,3%,ακούει στο όνομα Χρυσή Αυγή και το 6-7% που κατέχει μέχρι τώρα που κάνω την ανάρτηση(και το οποίο δεν δείχνει να αλλάζει και πολύ) όχι μόνο το βάζει στην βουλή, αλλά είναι ένα αρκετά σημαντικό ποσοστό

Όταν λέγαμε να γίνουμε Γερμανία, δεν νομίζω ότι εννοούσαμε αυτό...!!!

Χαμένος; Από ότι φαίνεται η αξιοπρέπεια!!!
Καλό σας βράδυ...   

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Επέτειοι Θανάτου...

Ε λοιπόν μπορεί μέχρι στιγμής να μίλησα για θέματα όμορφα και αισιόδοξα, για τον έρωτα και την ελπίδα, αλλά σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα και λέω να σας ρίξω λίγο και εσάς στην κατάθλιψη. (Δεν είμαι και τόσο περήφανη γι' αυτό!) 
 
Φαντάζομαι όλοι έχετε χάσει κάποιον άνθρωπο δικό σας, κάποιον που αγαπούσατε. Συγγενή, φίλο, απλό γνωστό. Όπως όλοι ξέρουμε η ζωή παραείναι μικρή και απρόβλεπτη. Ένα αγαπημένο μου πρόσωπο είχε μια φιλοσοφία για το θάνατο. Έλεγε ότι ο καθένας ζει μέχρι όσο πάει το καντηλάκι του. Κανείς δε ξέρει πότε θα πεθάνει. Ο χάρος λοιπόν καραδοκεί και περιμένει να πάρει μαζί του στον "άλλο κόσμο" όποιου το καντηλάκι έχει τελειώσει. Και εμείς δυστυχώς σπάνια είμαστε προετοιμασμένοι και ξέρουμε έστω στο περίπου πότε θα τελειώσει το καντηλάκι κάποιου. Όταν πρόκειται για αρρώστια τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα αφού είσαι προετοιμασμένος για τα χειρότερα και έχεις την ευκαιρία να αποχαιρετήσεις τον -ίσως- ετοιμοθάνατο. Τι γίνεται όμως όταν τα νέα του θανάτου σε βρίσκουν εντελώς απροετοίμαστο; Μια τρίτη βράδυ, εκεί που έβλεπες τηλεόραση; Και το χειρότερο: να μην έχεις δει αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο που κάποιος σε ενημερώνει ότι "έφυγε" για μήνες ή ακόμα και χρόνια. 


H Elisabeth K
übler-Ross έχει διατυπώσει μια θεωρία για την αντιμετώπιση του θανάτου:


The 5 stages of grief (=τα 5 στάδια του πένθους)


1. Denial (=άρνηση)
2. Anger (=θυμός)
3. Bargaining (=διαπραγμάτευση)
4. Depression (=κατάθλιψη)
5. Acceptance (=αποδοχή)


Τα 5 αυτά στάδια, τα περνάει ο κάθε άνθρωπος με το δικό του ρυθμό. Όμως, ακόμα και αν φτάσεις στο τελευταίο στάδιο, αν αποδεχτείς ότι κάποιος κοντινός σου άνθρωπος πέθανε και δε θα αναστηθεί, δε θα τον ξαναδείς ζωντανό, η θλίψη σταματάει; Σταματάει άραγε ποτέ εντελώς; αν περνάς και τα 5 στάδια παραπάνω από μια φορά; Αν περνάς και τα 5 στάδια κάθε φορά που έρχεται στη θύμησή σου το πρόσωπο που έχασες; Και τα 5 αυτά στάδια θα συνοδεύονται πάντα από μια δόση θλίψης. Δεν είμαι σίγουρη αν κάποιος μπορεί ποτέ να ξεπεράσει ένα θάνατο.. ή ακόμα, το θάνατο αυτόν καθαυτόν.


Ένας κοντινός μου άνθρωπος συνηθίζει να λέει ότι οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν παρά μόνο όταν τους ξεχάσεις. Όσο και να θέλω να το πιστέψω όμως αυτό, να φανώ αισιόδοξη, μέρες σαν κι αυτή, "επέτειοι θανάτου", δε μου το επιτρέπουν.


Όλα όσα θεωρούμε δεδομένα μπορούν να χαθούν μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε εμείς γι' αυτό, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκτιμάμε όσα έχουμε και να μην αφήνουμε μέρα να πάει χαμένη.





(Υ.Γ: αυτά τα βιντεάκια ΠΟΤΕ δε μπαίνουν στο σημείο που θέλεις να τα βάλεις;;;;;;;;; στο τέλος της ανάρτησης πχ;! :Ρ )

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

ΤΡΟΠΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Φίλε αναγνώστη. Τα πας χάλια στο σχολείο εδώ και πολύ καιρό;H απερχόμενη εκλογική αναμέτρηση σε αφήνει αδιάφορο; Η μείωση στο χαρτζιλίκι σου σε οδήγησε στην απελπισία; Έχασες πρόσφατα έναν συγγενή; Τον σκύλο σου; Νιώθεις πως δεν έχεις μέλλον και πως δεν σε χωράει ο τόπος; Σου φαίνεται η αυτοκτονία ως η μοναδική λύση; Νιώθεις πως η φράντζα σου θέλει απεγνωσμένα να μεγαλώσει;

Μην ανησυχείς είσαι ένας από εμάς. Είσαι και εσύ ένα άτομο της ηλικίας μας. Είναι απόλυτα φυσιολογικά αυτά που νιώθεις και αισθάνεσαι. Αλλά επειδή όλοι νιώθουμε έτσι δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε και απλά να περιμένουμε την καταστροφή του κόσμου. Αφού όμως χάσαμε την ελπίδα μας για τη σωτηρία αυτού του κόσμου και τη θέλησή μας για να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον....


.... να αγωνιστούμε για ένα χειρότερο μέλλον. Ας αγωνιστούμε για να καταστρέψουμε τον κόσμο(είμαστε στη χρονιά 2012! Μην ξεχνιόμαστε…). Να γίνουμε το αντίθετο των
emo. Ας χαρίσουμε στους emo και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν, την λύτρωση που αποζητούν. Ας γίνουμε επικίνδυνοι!


Ο κόσμος θα πρέπει να καταστραφεί γρήγορα και άμεσα. Γιατί εάν καθυστερήσουμε και χρησιμοποιήσουμε αργές μεθόδους όπως οι πανδημίες ή η μόλυνση υδάτων ή της ατμόσφαιρας οι άνθρωποι θα υποφέρουν πολύ καιρό και εμείς δεν έχουμε τόσο χρόνο και υπομονή. Οπότε θα προτείνουμε μερικούς τρόπους καταστροφής του κόσμου και περιμένουμε την δική σας ψήφο ώστε να διαλέξουμε τον καλύτερο τρόπο μαζί ή τώρα που διαβάζεις αυτό το άρθρο φώναξε έναν ψυχολόγο πριν να είναι αργά!!!
Τρόποι καταστροφής του κόσμου.
1. πυρηνική βόμβα
2. κατακλυσμός του Νώε (κάπως δύσκολο)
……Τα υπόλοιπα δικά σας

Α… και για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, εμείς δεν θα πεθάνουμε, απλά θα μεταναστεύσουμε στον Άρη ή σε κάποιον άλλο πλανήτη.
Τι λέτε? :)                                                                                                                 

Ε.Σ   

Made in brazil



Η κυβέρνηση της Βραζιλίας νομοθέτησε πακέτο μέτρων ενίσχυσης της οικονομίας με μια φιλοσοφία εντελώς διαφορετική από εκείνη της Ευρώπης.


 Αντί για λιτότητα προκρίνει την ανάπτυξη. Αντί για περιορισμό της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων, διοχετεύει χρήματα στην πραγματική οικονομία. Αντί για μειώσεις μισθών και απολύσεις, βοηθάει τη διατήρηση και την επέκταση των θέσεων εργασίας. Και αντί για αυξήσεις φόρων νομοθετεί σημαντικές μειώσεις.


 Τα μέτρα ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους η πρόεδρος της χώρας, Ντίλμα Ρούσεφ. «Δεν θα διστάσουμε και θα κάνουμε τα πάντα για να προστατέψουμε τις θέσεις εργασίας, την βιομηχανία μας και την ανάπτυξη της χώρας. Αυτό περιλαμβάνει και όλες τις ξένες επιχειρήσεις που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στη Βραζιλία, γιατί η οικονομία μας είναι ανοιχτή σε ξένες επενδύσεις», είπε χαρακτηριστικά η ίδια.

 Η κυβέρνηση θα μειώσει τους φόρους κατά 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια, θα δώσει πιστώσεις στις επιχειρήσεις ύψους 25 δις και θα αυξήσει τη φορολογία μόνο στις χρηματιστηριακές συναλλαγές κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

 Η Βραζιλία έχει πετύχει το 2010 ρυθμό ανάπτυξης 7,5%, ενώ για το 2012 έχει στόχο να ξεπεράσει το 4,5%, την ώρα που η κρίση μαστίζει την Ευρώπη που βρίσκεται σε ύφεση.

Μήπως η Βραζιλία έχει βρει μια πιο ελπιδοφόρα λύση;
Μήπως το ''κόλπο'' δεν κρύβεται στις περικοπές αλλά στην ανάπτυξη;
Μήπως θα πρέπει η Ευρώπη να σκεφτεί λίγο πιο σοβαρά και αυτή την ιδέα;