Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

"Τα μαθητικά"

Σήμερα το πρωί ξύπνησα από τις ηλιαχτίδες του ήλιου που έπεφταν στο πρόσωπο μου(στις εννιά παρα είκοσι) και αντί να εκνευριστώ όπως συνήθως μπορώ να πω πως μου έφτιαξαν ολόκληρη τη μέρα,σε συνδυασμό βέβαια με το χαρούμενο σκύλο μου που πήδηξε επάνω στο κρεβάτι και προσπαθούσε να μπεί κάτω από το πουπουλένιο πάπλωμα που τόσο λατρεύει.Όλη η εβδομάδα ήταν αρκετά ηλιόλουστη και χαρούμενη. Πολλές ώρες χάθηκαν λόγω προβών για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου και έτσι οι μέρες πέρασαν γρήγορα και αυτή τη φορά. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί όλη η Β' και Α' λυκείου του 6ου ανυπομονεί να φύγει στις २९ του μήνα και να ταξιδέψει στα μέρη του όμορφου Βόλου και Πηλίου. Ναι, καλά κατάλαβες: επιτέλους η τετραήμερη εκδρομή έφτασε και εγώ θέλω να τη βλέπω κάτι σαν spring break το οποίο χρειάζομαι επειγόντως. Anywαy, μην αφήσεις μια τέτοια μέρα να πάει στράφι. Μια βόλτα κοντά σε θάλασσα θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Όσο για μένα θα τα πούμε ξανά σε μια εβδομάδα με πλούσιο υλικό από το Βόλο!
Μέχρι τότε tαke cαre
J

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

...γιατί εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

Είναι χρόνια τώρα που στο σχολείο μας η μέρα ποίησης είναι καλωσόρισμα των παιδιών με στίχους και μουσικές, με αναγνώσεις ποιημάτων , συναντήσεις στην αίθουσα υποδοχής, είναι αφίσες, προβολή video ποιημάτων, τραγουδιών, ποιητών, είναι συζητήσεις, είναι χρωματιστά ποιήματα στα θρανία και χρωματιστοί στίχοι παντού, σε όλους τους τοίχους.
Τα διαλείμματα αποκτούν μια ζωντάνια, ερχόμαστε πιο κοντά, γράφουμε και διαβάζουμε στίχους, κοιτάμε τη ζωή μας μέσα απ’ αυτούς.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Λίλα, που πάντα βρίσκει τρόπους να είναι κοντά μας και να συμβάλλει, στο Β4 που βοήθησε στην προετοιμασία και στα παιδιά που ξύπνησαν χαράματα για να είναι όλα έτοιμα πριν το πρώτο κουδούνι: Βαγγέλη, Χαρούλα, Δήμητρα, Ιωάννα.

Φέτος προστέθηκε και η έκθεση για την παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού.

Η Μαρία Μπερίσα έκανε το φωτορεπορτάζ


Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Τι αλχημείες γίνονται στο σχολείο μας;

Διαγωνισμός χημείας
γράφει η Στεφανία Κουτρούλη της Α΄


η δεύτερη και τρίτη ομάδα μετά την απονομή

O «1oς διαγωνισμός χημείας για το mole» πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας στις 20-24 Φεβρουάριου 2012. Στον πρωτοποριακό αυτό εργαστηριακό διαγωνισμό συμμετείχαν όλοι οι μαθητές κάθε τμήματος της A' λυκείου, χωρισμένοι συνολικά σε 20 ομάδες, πενταμελείς οι περισσότερες.



Οι μαθητές λοιπόν έπρεπε να εκτελέσουν κάποιες πειραματικές διαδικασίες, αφού πρώτα είχαν κάνει τους απαραίτητους υπολογισμούς. Όλα αυτά έπρεπε να γίνουν κατά τη διάρκεια μιας διδακτικής ώρας. Παρόντες ήταν οι καθηγητές της χημείας κος Λάης και κα Χριστοπούλου – ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της ιδέας…. οι οποίοι παρατηρούσαν τις ομάδες και κρατούσαν σημειώσεις για το κατά πόσο συνεργάζονταν και πόσο συμμετείχε ο καθένας στην εργασία με σκοπό να αναδείξουν στο τέλος το νικητή.

Μετά από μια εβδομάδα γεμάτη αγωνία, κατά την οποία αξιολογήθηκαν όλες οι ομάδες από τους 2 καθηγητές μας, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού τη Δευτέρα 5 Μαρτίου.

Έτσι την τρίτη θέση κέρδισε η ομάδα από το Α3 με τους μαθητές:Νεφέλη Στασινού, Σιδηρόπουλος Γιώργος, Πρασσάς Βεγγέλης, Σαπαλίδου Έφη, Σαβουιδάκη Μαριαλέννα.

Την δεύτερη θέση πήρε η ομαδα από το Α1 που αποτελούνταν από τους: Δουμιάς Παναγιώτης, Αστέρος Παντελής, Γεροντάρης Μάριος, Αναγνωστόπουλος Γιώργος, Αλεξοπούλου Ιωάννα.

Νικήτρια του διαγωνισμού ανακηρύχθηκε η ομάδα από το Α2 με τους μαθητές: Κροντηράς Παναγιώτης, Καδένας Στέφανος, Κουτρούλη Στεφανία, Καράμπελα Μαρία,Θεοδωροπούλου Αθηνά.

Αν και αυτός ήταν ο πρώτος χρόνος που έγινε ένας τέτοιος διαγωνισμός είναι σίγουρο πως κίνησε το ενδιαφέρον τόσο των μαθητών όσο και των καθηγητών ενισχύοντας το πνεύμα της ομαδικότητας και της συνεργασίας στους μαθητές,αφήνοντάς τους ταυτόχρονα αξέχαστες εμπειρίες!

Στεφανία Κουτρούλη

το χημικό δίδυμο  Χριστοπούλου -  Λάης, που είχε την ιδέα του διαγωνισμού

το Α2 συλλαγάται. Εξάλλου έβγαλε τη νικήτρια ομάδα

στιγμιότυπα

από την απονομή

το Α4 σε δράση

κάποιοι προβληματίζονται, άλλοι το αντιμετωπίζουν πιο χαλαρά

το Α3 σε πλήρη διάταξη

Συγχαρητήρια και από την κεφαλή του σχολείου

για καλό και για κακό ας έχουμε γραμμένα τα ονόματα των νικητών

 
Μέλη της νικήτριας ομάδας επιδίδονται σε λεπτούς χειρισμούς. Η κάμερα δεν μπορεί να αποδώσει, δυστυχώς, τη σταθερότητα των χεριών.
 
οι νικητές του διαγωνισμού ( με μια απουσία).
Στο βλέμμα τους διακρίνει κανείς ότι παραμένουν μετριόφρονες

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Μαύρη επέτειος



Πέρασε κιόλας ένας χρόνος!!!
Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο στην Ιαπωνία στις 14:46 τοπική ώρα η περιοχή ταράζεται από ένα σεισμό μεγέθους 9 ρίχτερ!!!
Η συνέχεια,γνωστή σε όλους!

Και επειδή τα νούμερα και οι εικόνες μιλάνε από μόνα τους:
Πάνω από 19.000 νεκροί, πάνω από 3.000 αγνοούμενοι, περισσότεροι από 340.000 εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. 234.000 κτίρια καταστράφηκαν.


Τι έχει γίνει όμως μετά από ένα χρόνο;
Κάποιοι είχαν πει πως το μόνο θετικό είναι ότι έγινε στην Ιαπωνία,γιατί θα ήταν η μόνη χώρα που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια τέτοια καταστροφή!
Οι εικόνες μάλλον τους δικαιώνουν!!































Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Δε θέλω ή δεν μπορώ;;;

γράφει    η    ελίτσα

Όταν γράφουμε έκθεση και καλούμαστε να γράψουμε άρθρο, μας λένε πως είναι καλό σαν πρόλογο να έχουμε ένα επίκαιρο γεγονός που μας έδωσε την αφορμή να γράψουμε το άρθρο. Έτσι κι εδώ, αφορμή έγινε μια εργασία στην Αντιγόνη, της οποίας η εκφώνηση ήταν: "Υπάρχουν δυνάμεις με τις οποίες δεν μπορείτε να αναμετρηθείτε;» Μια καθαρά προσωπική και βιωματική εργασία, η οποία, αν και δεν τη διαβάσαμε ποτέ στην τάξη, έγινε η σπίθα στο μυαλό μου για προβληματισμό πάνω στο θέμα.



Στην εργασία είχα γράψει πως όταν θέλουμε κάτι πραγματικά, τότε βρίσκουμε τρόπους για να τα καταφέρουμε και ανέφερα μία φράση που την πιστεύω: «Όταν θέλεις βρίσκεις τρόπους, όταν δε θέλεις, βρίσκεις αιτίες». Η εργασία έλεγε πως απ’ τα λίγα πράγματα για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως είναι ο θάνατος. Και αυτό είναι ένα από τα πράγματα για τα οποία δεν αμφέβαλλα, γιατί από τότε που έγραψα την εργασία πιάνω τον εαυτό μου σε διάφορες καταστάσεις να έχει μόνο να πει: «Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται. Δεν μπορώ…»

Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο όπου το γνωστό «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω!» να καταρρίπτεται ουκ ολίγες φορές και να αναρωτιέμαι τι πραγματικά συμβαίνει. Η θέληση δεν είναι τόσο δυνατή, τελικά; Τα «δεν μπορώ» μας μήπως κρύβουν υποσυνείδητά μας « δε θέλω»; Μήπως για να θέλουμε κάτι πρέπει να υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες για να επιτύχουμε το στόχο μας;

Δυστυχώς δεν έχω καταλήξει σε μια σαφή απάντηση. Παρ'όλα αυτά εξαιτίας της χρόνιας αισιοδοξίας που έχω από φύση μου, δεν απελπίζομαι. Πιστεύω πως αν θέλουμε κάτι με όλο μας το είναι και με όλη την ψυχή μας, αργά ή γρήγορα θα πραγματοποιηθεί. Ίσως τα πράγματα που δε γίνονται, γιατί δεν μπορούμε να τα κάνουμε, να είναι πράγματα ανώφελα και ανούσια. Πράγματα που νομίζουμε ότι τα θέλουμε αλλά στην πραγματικότητα είναι άχρηστα. Έτσι, ελπίζω και πιστεύω ότι δεν έχουμε χάσει τη δύναμή μας σαν άτομα, γιατί η θέληση είναι δύναμη!

Αν θέλουμε, τότε μπορούμε! Και χρειάζεται θέληση για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά πρώτα σαν άτομα και μετά σαν κονωνία.

Εσείς τι λέτε;

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Ο Παπαδιαμάντης ζει και βασιλεύει και το 6ο κυριεύει.



Την Κυριακή 4 Μαρτίου 2012 μια μικρή ομάδα από μαθητές, καθηγητές αλλά και γονείς αποφάσισαν να μορφώσουν τους εαυτούς τους πνευματικά παρακολουθώντας την θεατρική παράσταση "Άνθος του γιαλού". Και τώρα μην αρχίσετε να χτυπιέστε κάτω από τα γέλια, είναι γεγονός πηγαίνουμε και θέατρο. Η θεατρική παράσταση αποτελείται από τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη:Μοιρολόγι Φώκιας, Έρως-Ήρως, Άνθος του γιαλού. Στον ρόλο του αφηγητή ο καταπληκτικός Τάκης Χρυσικάκος που πραγματικά έσκισε με την ερμηνεία του.



Και ορίστε. Φτάνοντας στην στάση του τρόλεϊ αρχίσαμε να λέμε τα νέα μας σχετικά με το χρονικό διάστημα που πέρασε χωρίς να ιδωθούμε ( μια μέρα περίπου αλλά μην ξεχνάμε ότι είχε προηγηθεί και η χοροεσπερίδα το Σάββατο οπότε είχαμε να συζητήσουμε πολλά ζουμερά θέματα) αλλά και λέγοντας τις γνωστές μπουρδολογίες που όλοι λένε όταν βαριούνται σε μια στάση ενός Μέσου Μαζικής Μεταφοράς. Στην συνέχεια αφού ήρθε επιτέλους το λεωφορείο και διανύσαμε την απόσταση Καλλιθέα - Αμπελόκηποι στριμωγμένοι στην θέση μας και λέγοντας τις γνωστές χαζομάρες που όλοι αγαπάμε (βλέπε μπουρδολογίες) σε όλη την διάρκειά της, καταφέραμε ευτυχώς να φτάσουμε στο θέατρο όπου με τον φωτογραφικό μου φακό συνέλαβα επ'αυτοφόρω την αλήθεια για το πραγματικό πρόσωπο κάποιου. Η φωτογραφία τα λέει όλα.
Σνιφ!!!! ΙΔΟΥ.....



Χρηματίζεται δημοσίως. Τουλάχιστον κάντε το λίγο πιο διακριτικά.
Όπως καταλάβατε αστειεύομαι. Ο Κ.Μ. έκανε το παιδί για όλες τις δουλειές και μας έβγαζε τα εισιτήρια Την ουρά μόνο να βλέπατε και θα τον λυπόσασταν Ελπίζω όταν διαβάσετε αυτήν την ανάρτηση Κ.Μ. να μην πάει ο βαθμός μου υπό του μηδενός.




Αφού τελείωσε η φανταστική αυτή παράσταση, αρχίσαμε να καταχειροκροτάμε τον ταλαντούχο Κ.Χρυσικάκο που από ό,τι καταλάβαμε ήταν και λίγο άρρωστος αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε καθόλου να δώσει μια εξαιρετική παράσταση. Συγγνώμη κύριοι μπροστινοί, γυρίστε λίγο τα κεφάλια σας μπας και βγάλω καμιά φωτογραφία της προκοπής.





Έξω από το θέατρο ξεκινήσαμε τις γνωστές σε όλους μας φιλοσοφικές συζητήσεις μας σε σχέση με το έργο αλλά και άλλες απορίες για την ζωή. "Τι είναι ο άνθρωπος?". Σας καταλαβαίνω Κ.Μ. ούτε εμείς μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα πόσο μάλλον εσείς που είστε σοφότερος από εμάς.

Και τώρα τέλος, φτάνει, όχι άλλο θα φωνάζετε και θα σας έρχεται να πάρετε τον υπολογιστή και να τον κάνετε σμπαράλια για να γλυτώσετε από αυτό το μαρτύριο. Σας απαλλάσσω λοιπόν από την βδελυρή παρουσία μου και ελπίζω αυτοί που βρίσκονται στις φωτογραφίες να μου ξαναπούν μια καλημέρα και να μην μου κρατάνε κακία.

 






Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

the experiment

Γράφει η Ελπίδα Χαμζίν

Την περασμένη εβδομάδα στην Χημεία Κατεύθυνσης  κάναμε ένα πείραμα, το οποίο οφείλουμε να ομολογήσουμε,  ήταν το αγαπημένο μας. Γιατί; Επειδή αρχικά δεν ακολούθησε εργασία , από αυτές τις ωραίες με τους μεγάλους αριθμούς, τα διαγράμματα και της Παναγιάς τα μάτια. ΟΧΙ. Απλώς κάναμε το πείραμα . Δεύτερον, το πείραμα είχε πλάκα για όλους. Δεν ήταν σαν τα άλλα πειράματα, με τον ακατανόητο ενθουσιασμό του καθηγητή, για φυσαλίδες Η2 που έβγαιναν κάθε 10s και ω.. μαγεία. Το απολαύσαμε,


γιατί νιώσαμε λίγο μυστικοί πράκτορες CIA  και έτσι. Τι κάναμε;  Με μερικές (απόρρητες) ουσίες, καταφέραμε να γράψουμε ένα μήνυμα σε ένα χαρτί το οποίο εξαφανιζόταν και ύστερα,
το ζεσταίναμε με ένα πιστολάκι και –ω- εμφανιζόταν, σαν την μπλε κόλλα UHO ένα πράγμα. Πωρωθήκαμε και το επαναλάβαμε άλλες δυο-τρεις φορές. Ήταν σίγουρα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα και το θέμα είναι ότι όντως το καταλάβαμε.

Ελπίζουμε –ε, υπέροχοι καθηγητές χημείας- ότι θα ακολουθήσουν παρόμοια πειράματα!
Ελπίδα Χαμζίν