Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Munners of the 6th Senior High School Kallithea

MUNNERS of the 6 Senior High =)

Πολιτική.. Διπλωματία..Διεθνείς σχέσεις μεταξύ των κρατών… Συνέδρια.. Ψηφίσματα… Σας ακούγονται κινέζικα; Για εμάς τους MUNNERS αυτό είναι απλά ένα μέρος της καθημερινότητάς μας που λέγεται MUN και ξεκίνησε σαν σήμερα το Νοέμβριο του 2010.
Πριν συνεχίσουμε τη διήγησή μας θα ξεκαθαρίσουμε τι είναι το MUN. Όπως φαίνεται από τα αρχικά (Model United Nations), πρόκειται για μια προσομοίωση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στην επίσημή του γλώσσα, τα αγγλικά, στην οποία μαθητές αναλαμβάνουν την εκπροσώπηση άλλων χωρών σε διάφορους τομείς της πολιτικής και όχι μόνο! Συμμετέχουνε σε συνέδρια μαζί με εκατοντάδες μαθητές από όλο τον κόσμο. Σκοπός είναι να δουν στην πράξη την επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων μέσω της διπλωματίας και του διεθνούς διαλόγου.
Αυτές ήταν οι πρώτες πληροφορίες που είχαμε για το MUN όταν μας το ανακοίνωσε η Ms Vagiatidou! Στην αρχή νομίζαμε ότι θα ήταν κάτι απλό, ασήμαντο και μια καλή ευκαιρία να χάσουμε μάθημα. Όμως στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι κάναμε λάθος… Ήταν το πιο δύσκολο και ταυτόχρονα το πιο συναρπαστικό πρόγραμμα στο οποίο είχαμε συμμετάσχει. Αφιερώσαμε άπειρο χρόνο σε προετοιμασία, μήνες πριν το συνέδριο, και δεν καταλάβαμε για πότε έφτασε η πρώτη μέρα… :S ( να σοβαρευόμαστε, αρχίζει η συνεδρίασις!)
Βρεθήκαμε ντυμένοι με τα πιο επίσημα ρούχα, όπως προέβλεπε και το dress code του προγράμματος, σε μία απέραντη αίθουσα συνεδριάσεων γεμάτη από άλλους 500 σαν κι εμάς MUNNERS απ’ όλα τα κράτη του κόσμου. Είχαμε τρομοκρατηθεί και ευτυχώς είχαμε την ευκαιρία κάποιες ώρες να γνωριστούμε με τα άλλα παιδιά και να νιώσουμε έτσι πιο άνετα μιλώντας για τα θέματά μας(lobbying). :/ ( ψάχναμε για πρόεδρο;;)
Έτσι η επίσημη διαδικασία ακολούθησε και δεν ήταν άλλη από το debate. Με ζήλο και θέρμη υπερασπίζαμε τη χώρα μας και προτείναμε ψηφίσματα με σκοπό να πετύχουμε την εφαρμογή της πολιτικής μας και να επωφεληθούμε ως «χώρα». Αν και πρώτη μας φορά λοιπόν σε τέτοια συνέδρια (και να μη νομίζει κανείς ότι είμαστε ψώνια), δεν τρομοκρατηθήκαμε και κλέψαμε κυριολεκτικά τις εντυπώσεις! Όλοι μας συμμετείχαμε ενεργά στο debate και βγάλαμε λόγους αρκετές φορές. Επίσης, όλοι μας κατορθώσαμε να κάνουμε επωφελείς συμμαχίες και να περάσουμε τα ψηφίσματά μας ή να εμποδίσουμε την εφαρμογή αντίπαλων ψηφισμάτων. Πέρασαν τελικά οι τρεις μέρες… ( Θωμάαα, πού έχεις το νου σου, παιδί μου;;)
Τελικά, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Καταρχάς, βελτιώθηκαν τα αγγλικά μας σε πολύ μεγάλο βαθμό και αποκτήσαμε ευφράδεια λόγου. Επίσης δεν έχουμε άγχος να μιλάμε μπροστά σε μεγάλο κοινό τώρα πια και να υπερασπίζουμε τις οποιεσδήποτε απόψεις μας, έτοιμοι να αντικρούσουμε όλα τα “points of information”. Για αυτό άλλωστε τα πιστοποιητικά του MUN μετράνε στο βιογραφικό. Το καλύτερο βέβαια για μας είναι η δυνατότητα να γνωρίσουμε καινούρια και ενδιαφέροντα άτομα με τα οποία κάνουμε καλή παρέα ακόμα και μετά τη λήξη του MUN. :) ;Ρ
Όπως καταλάβατε, κολλήσαμε κυριολεκτικά με το πρόγραμμα. Για αυτό φυσικά θα συμμετέχουμε σε όσα περισσότερα MUN γίνεται μέχρι να αποφοιτήσουμε και ελπίζουμε να συνεχίσουμε τη διπλωματική μας καριέρα στο πανεπιστήμιο. B) ( κούραση, Helen, ε;)
Ελπίζουμε να σας κινήσαμε το ενδιαφέρον και να δούμε κάποιους από σας σύντομα να συμμετέχετε μαζί μας στην υπέροχη αυτή ομάδα.
Φιλάκια Πολλά, :-) :-)
Angela & Eleni,

Munners of the 6th Senior High School Kallithea

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Ο κ. Κόυνερ, η Μαντώ και ένα δίλημμα

Πέρασε πολύς καιρός απ’ όταν μας έδωσε η Μαντώ το κείμενό της για το blog ( συγγνώμη, Μαντώ!). Το ανεβάζουμε τώρα, σε μέρες που το καθιστούν πολύ επίκαιρο.
Το ερέθισμα για τη σκέψη το δίνει το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κ. Κόυνερ και τα ερωτήματα τα θέτει η ίδια η Μαντώ. Διαβάστε και απαντήστε:


« Όταν ο κ. Κόυνερ ο στοχαστής έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιαν αίθουσα μπροστά σε πολύ κόσμο ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε και αντίκρυσε τη βία. Τι έλεγες ; τον ρώτησε η βία . Εγώ, αποκρίθηκε ο κ. Κ. υποστήριζα τη βία. Σαν έφυγε η βία οι μαθητές του κ. Κ. τον ρώτησαν γιατί έσκυψε το κεφάλι. Γιατί δεν έχω κεφάλι για σπάσιμο , αποκρίθηκε ο κ. Κ. Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη βία.
Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία :
Στο σπίτι του κ. ΄Εγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα τον καιρό της παρανομίας ένα πράχτορας και του παρουσίσε ένα χαρτί, που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν την πόλη. Το χαρτί έλεγε ότι στον πράχτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, όπως και κάθε φαγητό που θα ζητούσε. Θα έπρεπε ακόμα να τον υπηρετεί και κάθε άνθρωπος που θ' αντάμωνε.
Ο πράχτορας κάθησε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε και προτού κοιμηθεί ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο στον τοίχο : Θα με υπηρετείς;
Ο κ. 'Εγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθησε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη τη μέρα, τον υπάκουσε και άλλα εφτά χρόνια. 'Ο,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράγμα απόφυγε να κάνει : δεν του είπε ποτέ μία λέξη. Σαν πέρασαν τα χρόνια κι ο πράχτορας χόντρυνε από το πολύ φαί, τον ύπνο και τις διαταγές -πέθανε. Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά κι αποκρίθηκε : Όχι.»

(από το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ Ιστορίες του κ. Κόυνερ. Μετάφραση : Πέτρος Μαρκαρης)

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο για πρώτη φορά , μου φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ο κ. Κόυνερ, προσωπίδα του Μπρεχτ, είπε ψέματα για να γλιτώσει. Ο κ. Έγκε δεχόταν και υπηρετούσε για εφτά ολόκληρα χρόνια αγόγγυστα τις διαταγές του πράκτορα, του κατακτητή. Περίμενα ότι ο Μπρεχτ ως κομμουνιστής θα έδινε ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία του. Ανυποταξία. Σθεναρή αντίσταση. Ανατροπή της εξουσίας. Και όμως, τίποτε από όλα αυτά.
Στην πρώτη περίπτωση πρυτάνευσε η λογική. Η λογική όμως μπορεί να χαρακτηριστεί δειλία και ουσιαστικά αυτό φαίνεται πως είναι σ΄αυτήν τη σύντομη ιστορία.

Στην δεύτερη περίπτωση κατέληξα στο συμπέρασμα πως τελικά δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντιστέκονται και πως όταν το κάνουν έχει ο καθένας το δικό του τρόπο. Ο κ. Έγκε υπηρέτησε τον πράκτορα και δεν τον υπηρέτησε. Θυμήθηκα αυτό που λένε πως αν είσαι ελεύθερος στην ψυχή, τίποτα δεν δύναται να σε υποδουλώσει, να σε σκλαβώσει. Θα χρειάζεται μεγάλο ψυχικό σθένος για μην εξωτερικεύσεις την ανάγκη σου για ελευθερία. Απίστευτη αυτοσυγκράτηση όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις την κατάσταση. Γιατί όμως να μην μπορείς; Τι είναι προτιμότερο, ορθότερο να αντιδράς ακόμη και όταν φαίνεται μάταιο ή να υπομένεις;
Λίγη βοήθεια, παρακαλώ!

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Έειι,εσύ!Καλημέρα!Σου μιλούν κάποιοι συμμαθητές σου και έχουν κάτι να σου πουν.Θα τους ακούσεις;;

Φέτος,η σχολική χρονιά δεν άρχισε με τις καλύτερες προϋποθέσεις για την εκπαίδευση.Μάλλον άρχισε με τις χειρότερες των τελευταίων δεκαετιών.
Το προβλήματα πολλά:Η έλλειψη όλων των διαδακτικών βιβλίων,
η σύμπτυξη τμημάτων ,η έλλειψη καθηγητών και άλλα...
Όμως στους καιρούς που ζούμε δεν αντιμετωπίζουμε μόνο
 εμείς τέτοια προβλήματα,που κυριολεκτικά μας εξευτελίζουν,
αλλά και ολόκληρη η κοινωνία.

Ωχχχ!Το παρακάναμε,ε;; Είναι σα να ακούς δελτίο ειδήσεων...ΟΧΙ,μη σκύβεις
το κεφάλι.Μη μιζεριάσεις τώρα που άρχισε η μέρα.Ίσως κάπου ανάμεσα σε
αυτόν τον κατακλυσμό να υπάρχουν αχτίδες ήλιου.Ίσως να μπορούμε να γίνουμε
και εμείς αχτίδες αντί να μαυρίζουμε κι άλλο τον ουρανό.Αλλά πώς;

Η παθητικότητα σκοτώνει τον άνθρωπο,πόσο μάλλον εμάς που είμαστε νέοι...
Άρα,δεν ακούμε μόνο και αδρανοποιούμαστε.Αντιθέτως!Ακούμε,σκεφτόμαστε,αισθανόμαστε και ενεργούμε.
Μπορεί να φαντάζει δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά δεν είναι και τόσο.Τουλάχιστον,μπορούμε να κάνουμε μια αρχή από τους ίδιους μας τους εαυτούς,εσένα,εμάς,όλους!
Ίσως δεν το είχες σκεφτεί ποτέ...
Όμως δεν είμαστε μόνοι.Δημιουργούμε ομάδες,κοινότητες.Μία τέτοια
κοινότητα είναι και το σχολείο μας.Άρα πέρα από τον εαυτό μας,χρειάζεται
να σκεφτόμαστε και να δρούμε συλλογικά για το καλό μας.
Υπάρχει μία φράση που λέει:Κανείς δε μπορεί μόνος του στην κρίση.
(Ε,γενικότερα κανείς δεν μπορεί μόνος του)
Εσύ αγαπάς το σχολείο,τη μαθητική κοινότητά μας;
Πέρα από τον εαυτό σου,πιο πέρα και από την παρέα σου,σκέφτεσαι τους 
συμμαθητές σου,το τμήμα σου,το σχολείο ή ακόμα και την κοινωνία ολόκληρη;

     Αυτά!Ώρα να σκεφτείς λίγο...

Ααα, και προς ενημέρωσή σου:
1.Υπάρχει σχολικό blog όπου ο καθένας μπορεί να ανεβάσει το κειμενάκι του ή
ό,τι άλλο θέλει και να σχολιάσει άρθρα συμμαθητών και καθηγητών.
Η διεύθυνση είναι: http://lykeio6o.blogspot.com/
2.Έχουμε και λέσχη ανάγνωσης όπου αποφασίζουμε,διαβάζουμε κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο,μαζευόμαστε και συζητάμε πάνω σε αυτό.
3.Αλλά επειδή,γενικά μάς λείπει η άμεση επαφή μεταξύ μας και η ουσιώδης συζήτηση, ίσως να οργανώσουμε μία ομάδα συζήτησης και ό,τι βγει.....
4.Κατά καιρούς,οργανώνουμε προβολές ταινιών στην αίθουσα πολλαπλών.
         Καλή και δημιουργική χρονιά!

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Στιγμές σχολείου που (δεν πρέπει να) μας λείπουν

Μαζευτήκαμε, με μερικές απουσίες, στο σχολείο την Κυριακή οι συντελεστές της περσινής παράστασης-γλεντιού για τα ελληνόφωνα της Κ. Ιταλίας. Παίξαμε λίγη μουσική, θυμηθήκαμε, είδαμε το DVD της παράστασης που η καλή μας Λίλα φρόντισε όχι μόνο να φτιάξει αλλά να το αντιγράψει και να χαρίσει από ένα σε όλους, όπως άλλωστε έκανε και με τα CD με τις φωτογραφίες, τσιμπήσαμε ( παραδοσιακά..) και τα καλούδια μας, και, τέλος πάντων, κάναμε και τις σαχλαμάρες μας, χωρίς το άγχος καμιάς πρόβας και καμιάς βροχής και καμιάς παράστασης! Ουφ!

Κι είπαμε να ξυπνήσουμε λίγο, γιατί η χρονιά φέτος ξεκίνησε πολύ μουδιασμένα με όλα αυτά που συμβαίνουν..
Και πεισμώσαμε για τις Κυριακές των συναντήσεων, του κινηματογράφου, των βιβλίων, του κήπου μας, τις Κυριακές που το σχολείο γεμίζει από τους ήχους της κάθε πρόβας, από τη ζωή που είναι το σχολείο όταν είμαστε μέσα, μαζί.

Λίγες φωτογραφίες από τη συνάντηση και 2-3 βιντεάκια από την παράσταση
O ανεπανάληπτος Οφσέπ σε ρόλο Κιθ Τζάρετ
νέα χρονιά, νέες κομμώσεις - ή καθόλου κομμώσεις...

σοβαρότης, συγκέντρωση, πειθαρχία...

η προβολή αρχίζει μετά γελώτων, χειροκροτημάτων, πειραγμάτων, γενικότερης θυμηδίας





εδώ, η Αλεξάνδρα στην αίθουσα βλέπει τον εαυτό της στην οθόνη, ο οποίος βλέπει στην οθόνη της οθόνης το σκίτσο από το κόμικ που έκανε η Αλεξάνδρα! Καταλάβατε;! ( η παράσταση ήταν μια συλλογική δουλειά)

η παραμυθού κ. Νικολαΐδου-εδώ χωρίς το καπέλο της και εν μέσω των καταπληκτικών συνεργατών

δεν άντεξα και να με συγχωρεί η σκηνοθέτιδα και η μια-παράσταση-μόνη-της Λίλα, που επιθυμούσε να παραμείνει στη σκιά. Εδώ παρέα με τα φοβερά αδελφάκια.

αποχαιρετιστήριες πόζες...









Για φέτος , τι λέτε; Πώς τα βλέπετε τα πράγματα;


Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Κρέμασε το πενάκι του

Αν κρίνω από το γεγονός ότι ακόμα και εγώ έχω διαβάσει Asterix δεν θα πρέπει να υπάρχει άτομο που να μην έχει διαβάσει ή να μην ξέρει το εν λόγω κόμιξ!

Δημιουργοί του;
Ο Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και ο Αλμπέρ Ουντερζό (σκίτσο) που επινόησαν το 1959 τον ASTERIX

Από το 1977 όμως ,έτος που Asterix έχασε τον έναν από του δημιουργού του(Ο Ρενέ Γκοσινί πεθαίνει) ο Ουντερζό ανέλαβε και τη συγγραφή του σεναρίου προκαλώντας επικρίσεις από τους φανατικούς θαυμαστές του Αστερίξ που τον κατηγόρησαν ότι δεν διαθέτει το χιούμορ και την ειρωνεία του Γκοσινί.
Πρίν από λίγες μέρες όμως ο Asterix έχασε και τον δεύτερο δημιουργό του!
Αυτή την φορά όμως όχι λόγο θανάτου !
Έπειτα από 52 χρόνια δημιουργίας, ο 84χρονος σήμερα Ουντερζό,
δήλωσε ''κάπως κουρασμένος'' και έτοιμος να αποσυρθεί παραδίδοντας τη δουλειά του σε νεότερα ταλέντα.



H ανακοίνωση της αποχώρησης του ιταλικής καταγωγής Ουντερζό έγινε την ημέρα που ο εκδοτικός οίκος Hachette γιόρτασε την πώληση 350 εκατομμυρίων βιβλίων κόμικς Asterix στον κόσμο, κάνοντας έτσι τον μικροκαμωμένο Γαλάτη ένα από τα γαλλικά εξαγώγιμα προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις.



Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, news.in.gr