Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Ας συβάλουμε ΟΛΟΙ για να ενισχύσουμε τους άστεγους



ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ... ΤΙ ΛΕΤΕ???


Οι μερες ειναι δυσκολες!μπορει να εφτιαξε ο καιρος ..ομως ακομα καποιοι συνανθρωποι μας πεινανε!!! :/



Σε μια προηγούμενη ανάρτηση της Μαργαρίτας(!!!) είχαμε δει πολλούς άστεγους και αρκετούς νεκρούς! Είχαμε λοιπόν αποφασίσει να βοηθήσουμε λιγάκι την κατάσταση με το να συνεισφέρουμε κι εμείς όσο μπορούμε ( :) )

(θυμάστε όλοι πιστεύω :P )

...κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε..και τώρα προσπαθούμε (ευχόμαστε και με τη βοήθειά σας) να το κάνουμε πράξη .

Σε συνεργασία λοιπόν με το δήμο μας..θα εφοδιάσουμε (ελπίζουμε) όλους τους άστεγους με χοντρά (παλιά) παλτό και άλλα ρούχα..κουβέρτες..ανθεκτικά στη βροχή παπούτσια..κάλτσες..και ό,τι θεωρεί ο καθένας απαραίτητο προκειμένου να προστατευθούν από το κρύο και τη βροχή του χειμώνα...

..όπως επίσης, θα συγκεντρώσουμε ένα χρηματικό ποσό με σκοπό την αγορά υπνόσακων, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι!!!

Όποιος θα επιθυμούσε να μας βοηθήσει είναι φυσικά ευπρόσδεκτος :)


Υ.Γ. εύχομαι οι ευπρόσδεκτοι να είναι πολλοί!


:D

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Πατρίδα,ελευθερία,επανάσταση

Λείπει η Θετική και δεν ξέρω πώς να αρχίσω...
Ας τα πάρουμε απ'την αρχή.

Η 25η Μαρτίου πλησιάζει και όπως καθε χρόνο
αύριο έχουμε την καθιερωμένη εκδήλωση.
Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα
θα είναι λίγο διαφορετικά. Δεν μπορώ να πω και πολλά,
(το μυστήριο πάντα γοητεύει) αλλά μαθητές
από διάφορα τμήματα του σχολείου, έγραψαν
τις σκέψεις τους για τρεις έννοιες άμεσα συνδεδεμένες με την επέτειο:
την πατρίδα,
την ελευθερία
και την επανάσταση.
Δύσκολο έτσι;
Για δείτε πώς τα κατάφεραν μερικοί/ές.

"Πατρίδα για μένα είναι η γειτονιά μου,
το μέρος που μεγάλωσα και που θέλω να πεθάνω.
Τίποτα παραπάνω."

"Είναι το παγωμένο μάρμαρο, βουτηγμένο
σε μια γουλιά αλάτι, γερασμένο απ'τον ήλιο
και τις αναμνήσεις, γεμάτο από παρελθόν,
αλλά κενό από μέλλον."

"Πατρίδα σημαίνει απογοήτευση."
"Ελευθερία: Να κάνω αυτό που εγώ επιθυμώ.
Να επιλέγω για τον εαυτό μου. Να έχω δικαιώματα,
να τα διεκδικώ και να μπορώ να εναντιωθώ σε όποιον
προσπαθεί να τα προσβάλλει. Να βγαίνω απ'το σπίτι μου
και να περπατώ χωρίς βιασύνη στο δρόμο.
Να είμαι κύριος του εαυτού μου."
"Είναι το δροσερό αεράκι που χαϊδεύει τον έρωτα,
τη φιλία, το δικαίωμα των ανθρώπων να ονειρεύονται
στο ανθισμένο πάρκο της ειρήνης."


"Ελευθερία σημαίνει επανάσταση.
Επανάσταση σημαίνει ελευθερία."

"Επανάσταση είναι τα ροδισμένα μάγουλα
στη λευκή του επιδερμίδα.
Επανάσταση είναι τα σηκωμένα μανίκια στο πουκάμισό του,
γεμάτα αίμα και τρύπες που αχνίζουν.
Επανάσταση είναι η σφιγμένη γροθιά του, ψηλά ως τον ουρανό,
που ουρλιάζει μέχρι το τέλος το δίκιο το'χω'γω."

"Η δύναμη του δίκιου σου κάνει το σώμα σου να τρέμει.
Το καλό είναι ότι γύρω σου τρέμουνε και άλλα σώματα."

"Επανάσταση για μένα είναι η αντίδραση ενός εξαθλιωμένου
λαού και η κραυγή ενός μικρού ανθρώπου."
Θα έκανα σχόλιο, αλλά λέω να αφήσω εσάς!

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

"Τούτος ο τόπος είν' ένας μύθος" Η μέρα της ποίησης στο σχολείο μας.

Οι ποιητές ήταν και φέτος στο σχολείο μας.
Βλέποντάς τους στο ταμπλό της εισόδου θα συμπληρώναμε
απλώς τα ονόματά τους κάτω από τις φωτογραφίες τους.
Και μετά θα συμπληρώναμε με στίχους του καθένα που μας άρεσαν.
Κι οι στίχοι τους ήταν παντού και σήμερα στο σχολείο.
Στα θρανία των τάξεων και της εισόδου, στους πίνακες ανακοινώσεων, στα ταμπλό της εισόδου, στην βιντεοπροβολή, στα τραγούδια που ακουγόντουσαν,
στις συζητήσεις που έγιναν στις τάξεις, στις απαγγελίες, στο κουίζ με τις φωτογραφίες, στις χρωματιστές φωτοτυπίες, στα βιβλία που κι αυτά υποδέχονταν τους μαθητές,
στο ταμπλό που συμπληρωνόταν από όλους,
ίσως να ψιθύριζε και κάποιους
ο χάρτινος ύψους 1, 80 Ελύτης που όλη μέρα άλλαζε πόστο,
πάντα κοντά στους ψίθυρους της ποίησης όμως.

Συνηθίσαμε εδώ και λίγα χρόνια τούτη τη μέρα στο σχολείο,
να αφουγκραζόμαστε τη φωνή της ποίησης,
να αλλάζουμε τους ρυθμούς μας.
Και να νιώθουμε το σχολείο μας σαν τον τόπο του Γκάτσου:

"Τούτος ο τόπος είν' ένας μύθος
από χρώμα και φως ένας μύθος κρυφός
με τον κόσμο του ήλιου δεμένος"
Έτσι θα είναι πάντα, όταν θα είμαστε
κοντά σε συναδέλφους που θρέφουν αυτό το μύθο.
Λίλα, ευγνώμονες.

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Η πυρηνική ενέργεια σήμερα

Λόγω των τελευταίων γεγονότων στην Ιαπωνία, η κυρία Χριστοπούλου πρότεινε να δημοσιεύσουμε ένα άρθρο σχετικά με την πυρηνική ενέργεια. Σύντομα, μα περιεκτικά, θα προσπαθήσουμε να διαμορφώσουμε μία σφαιρική άποψη της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας.




Περιοχές με τα περισσότερα πυρηνικά εργοστάσια



πηγή: http://interestingenergyfacts.blogspot.com/2008/03/nuclear-energy-use-in-some-countries.html






Η πρώτη ερώτηση όλων, είναι γιατί όλοι θέλουν τόσο πολύ να χρησιμοποιήσουν πυρηνική ενέργεια στη χώρα τους. Η απάντηση είναι η εξής: η πυρηνική είναι η πιο φθηνή, η πιο 'πράσινη' μορφή ενέργειας και παρέχει μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Είναι φθηνή γιατί το ουράνιο (βασικό συστατικό που της παραγωγής) είναι πολύ πιο φθηνό από το πετρελαίο και το φυσικό αέριο τα τελευταία χρόνια. Είναι η πιο 'πράσινη' μορφή ενέργειας γιατί δεν εκπέμπει σχεδόν καθόλου διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που προκαλεί πολλά, περιβαλλοντικά προβλήματα τα τελευταία πενήντα χρόνια.



"Ε, τότε, γιατί την σαμποτάρουμε τόσο πολύ;" θα ρωτούσε κάποιος.
Την σαμποτάρουμε για πολλούς λόγους μερικοί από τους οποίους είναι οι εξής: Τα πυρηνικά απόβλητα είναι ραδιενεργά που σημαίνει πως μπορούν να προκαλέσουν του κόσμου τα προβλήματα στο ανθρώπινο είδος και στο φυσικό περιβάλλον, σε περίπτωση που βρεθούν ελεύθερα. Στα εργοστάσια παλιάς τεχνολογίας, οι ίδιοι αντιδραστήρες θεωρούνται απόβλητα ύστερα από 30 χρόνια άρα είναι κι αυτοί ραδιενεργοί. Ο άνθρωπος για να ξεφορτωθεί τα απόβλητα, είτε τα θάβει βαθιά στη Γη, είτε τα βυθίζει στον πάτο της θάλασσας είτε... τα στέλνει στο διάστημα! Και οι τρεις επιλογές πάντως, είναι βλαβερές.




Σε περίπτωση που συμβεί κάποια πυρηνική έκρηξη τότε η κατάσταση θα είναι κάπως έτσι:

πηγή: http://www.lahc.edu/classes/chemistry/arias/chemistry102.html




Και εμείς, ως ταπεινοί εγκληματίες της φύσης, θα είμασταν έτσι:


Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα, είναι η δημιουργία πυρηνικών όπλων. Είχαμε γευτεί αμυδρά τη χρήση τους στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αλλά αν σκεφτούμε τα τωρινά δεδομένα, τότε θα τρομοκρατηθούμε. Το δικαίωμα κατοχής πυρηνικών όπλων έχουν οι Πέντε Μεγάλες Χώρες: Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσία και Κίνα. Αρκετές χώρες όμως στην Ασία παράγουν πυρηνικά όπλα για να αποκτήσουν κι αυτά δύναμη, όπως το Ιράν και το Ισραήλ.


Αυτές οι χώρες έχουν τη δύναμη και την ευκαιρία να καταστρέψουν τον κόσμο μας, τη Γη μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αν βρουν την κατάλληλη ευκαιρία.








Παρουσιάσαμε τα θετικά και τα αρνητικά της πυρηνικής ενέργειας.


Ποια είναι η δική σας άποψη για αυτή τη μορφή ενέργειας;

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Στον απόηχο μιας Παγκόσμιας Ημέρας


Salvador Dalí
Woman at the Window (Muchacha en la ventana) 1925

Η αναρτηση αυτή δεν είναι τυχαία ετροχρονισμένη.
Ίσως οι Παγκόσμιες Ημέρες πρέπει να κρατάνε όλο το χρόνο!
Στις 8 Μαρτίου 2011, αφήσαμε πίσω μας ακόμη μια Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας , στο ξεκίνημα της άνοιξης, μέσα στην κρίση…
8 Μάρτη του 1857, στη Νέα Υόρκη οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας κινητοποιήθηκαν στις για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών.
1908, Νέα Υόρκη :15.000 γυναίκες παρέλασαν, ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.
Ακολούθησαν αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο।
Το 1977, η 8η Μαρτίου ορίστηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας।

Όμως μέχρι τις μέρες μας τεράστιες κοινωνικές ανισότητες χωρίζουν τις γυναίκες, που από τη μια καταλαμβάνουν θέσεις υψηλές, γίνονται πρωθυπουργοί, πρόεδροι οργανισμών σημαντικότατα στελέχη κυβερνήσεων και πολυεθνικών επιχειρήσεων, παρ' όλα αυτά, η θέση της στις ίδιες κοινωνίες παραμένει μειονεκτική....


Ακόμα και οι λεγόμενες αναπτυγμένες κοινωνίες παραμένουν ανδροκρατικές , γυναίκες τρομοκρατούνται, βιάζονται, κακοποιούνται. Πολλά γίνονται δυστυχώς, και γίνονται ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους σκοτεινούς και πίσω από κλειστά παράθυρα και πόρτες. Το πρωί στο φως του ήλιου η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να χαμογελάσει. Γιατί φοβάται. Η κακοποιημένη γυναίκα φοβάται να μιλήσει. Φοβάται να καταγγείλλει τον βιαστή και βασανιστή σύζυγο, αδερφό, πατέρα.
Κάποιες άλλες γυναίκες, όμως, στο Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, το Αφγανιστάν ζουν σε χειρότερη μοίρα, κλεισμένες στα σπίτια , στερημένες τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, κάτω από την πιο σκληρή και απροσχημάτιστη καταπίεση.



Έχει η ημέρα της Γυναίκας νόημα; Μήπως οι γυναίκες δεν πρέπει να γιορτάζουν, αλλά να αγωνίζονται;
Ή μήπως , αντίθετα είναι μια αφορμή να τιμήσουμε τις γυναίκες –και τους άντρες- που πάλεψαν για τις όποιες σημερινές κατακτήσεις και να υποσχεθούμε ότι οι αγώνες θα συνεχίζονται μέχρι να δικαιωθούν;
Τι γνώμη έχετε για τις Παγκόσμιες ημέρες γενικά;

Υ।Γ। Όταν γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει γίνει ήδη ο τρομακτικός «Παγκόσμιος» σεισμός στην Ιαπωνία। Δέος και τρόμος μπροστά στις δυνάμεις της Γης,μια άλλη "σχεδία" κλυδωνίζεται πλέοντας στο μάγμα. Εκφράσουμε τη συμπαράσταση μας στους ανθρώπους που δοκιμάζονται εκεί και την οδύνη μας γι΄αυτούς που χάθηκαν.

Μπλε Ιστορία...


ΑΣ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ!!!

...
ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ... ΘΑΝΑΤΟΙ , ΣΕΙΣΜΟΙ , ΠΟΛΕΜΟΙ , ΤΣΟΥΝΑΜΙ...
τα σκεφτομαι ολα αυτα και ολο και περισσοτερο θελω να κανουμε κατι ολοι μας!!!
αυτος αλλωστε ειναι και ενας απο τους στοχους(αν μπορουμε να πουμε) του μπλοκ αυτου...ο προβληματισμος και στην συνεχεια οι πραξεις...
ομως επειδη πολλα γινονται καθημερινα...
.... λεω μηπως να πουμε κατι διαφορετικο!!! ετσι για να ξεχαστουμε λιγακι... :)

μμμ...ειναι ωρα λοιπον για μια μπλε ιστορια!!!( το ειχα υποσχεθει αλλωστε και θελω να τηρω τον λογο μου!!!)

...αρχιζω!




...
... νεκρικη σιγη!
...απολυτο σκοταδι!
...καποιος αναβει ενα σπιρτο!
...κοιταει γυρω του!
...στεναχωριεται ..και απογοητευεται οσο δεν παει...


...

τι εγινε λοιπον αγαπητοι μου φιλοι???


ηταν μια μπλε ιστορια ....
πηγη... ενας καλος φιλος :)



αυτα ειχα να πω... περιμενω σεναρια!!! :P (θα εχει πλακα)

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Η Μαργαρίτα γράφει για το μέσα κρύο


Ένα όμορφο κείμενο ιδιαίτερης ευαισθησίας και κοινωνικού
προβληματισμού έγραψε η Μαργαρίτα και θέλησε να το μοιραστεί
μαζί μας. Την ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη
και σπεύδουμε να το ανεβάσουμε:
" Αυτές τις μέρες κάνει κρύο. Βρέχει. Χιονίζει. Ακούω παντού
χαρούμενες φωνές, βλέπω χαμόγελα. Φωνές που ζητωκραυγάζουν
"επιτέλους χιονίζει!". Αλλά δεν μπορώ να χαρώ, όσο κι αν θέλω.
Νιώθω τύψεις. Όταν ήμουν ,πριν λίγες ημέρες, έξω με συμμαθητές
μου και έβρεχε καταρρακτωδώς, θυμάμαι τον εαυτό μου
και τους φίλους μου να ανυπομονούμε να φτάσουμε σπίτι
να πιούμε κάτι ζεστό και να στεγνώσουμε. "Θα αγκαλιάσω
το καλοριφέρ" είπε ο Χ."θα πιω τρία κιλά τσάι" είπα.
ΣΠΙΤΙ. Σπίτι μας. Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι.
Ζούμε σε μια εποχή τόσο δύσκολη και σε ένα κράτος
τόσο αδιάφορο, που σπίτι δεν έχουνε όλοι. Περπατάω έξω
και βλέπω ανθρώπους να κοιμούνται στα παγκάκια
και στις εκκλησίες όλο και πιο συχνά, όλο και περισσότερους.
Τις προάλλες περπατούσαμε νύχτα σε κεντρικό
δρόμο στην Καλλιθέα και πρόσεξα κατά μήκος του
πεζοδρομίου στρωσίδια. Από τη μία άκρη στην άλλη. Προσπάθησα
να καταλάβω αν κοιμούνται άνθρωποι μέσα. Μάλλον κάναμε
φασαρία, γιατί καθώς πλησίασα, ένας άστεγος κύριος
άνοιξε το κάλυμμά του και μου φανέρωσε τη φρικιαστική
αλήθεια. Φυσικά και κοιμόντουσαν άνθρωποι. Τουλάχιστον
δέκα σε εκείνο μόνο το πεζοδρόμιο. Άνθρωποι χωρίς
τίποτα στον κόσμο.
Άνθρωποι φτωχοί, αδύναμοι, ανήμποροι, εξαθλιωμένοι, που
προσπαθούν να βρουν μια γωνιά να κοιμηθούν, να ζεσταθούν.
Άνθρωποι που τους έχουν παρατήσει όλοι. Καθώς
διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας, ο κύριος ξανακουκούλωσε
το πρόσωπό του.
Ποτέ δε θα ξεχάσω το βλέμμα του όμως, τα μάτια που έσταζαν
παράπονο και λύπη, κρυμμένα πίσω από τις πονεμένες ρυτίδες.
Μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτούς τους ανθρώπους;
Και γιατί δεν κάνουμε τίποτα; Κρυώνουν κι αυτοί όπως κι εμείς.
Σε τι σάπια κοινωνία ζούμε, όταν άλλοι γυρνάμε στη ζέστη
μας ενώ άλλοι παλέυουνε κάθε μέρα για να δουν την επόμενη
να ξημερώνει, ξέροντας μάλιστα ότι θα είναι κι αυτή
ίδια με τις υπόλοιπες; Θέλω, αλλά πώς να χαρώ που χιονίζει;
Που βρέχει; Που κάνει κρύο;
Αν μπορούσαμε να χαρούμε όλοι, δε θα ήταν καλύτερα;

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Βάλτε ένα χεράκι!

Ανανεώνουμε την πρόσκλησή μας,
πρόσκληση συμμετοχής σ’ αυτό το μπλογκ,
συμμετοχής που μπορεί να εκφράζεται με ανάρτηση δικών
σας κειμένων ή σχολίων στις αναρτήσεις των άλλων.
Πρόσκληση ανοιχτή και διαρκείας σε όποιο μαθητή,
απόφοιτο, καθηγητή, αλλά και φίλο ακόμα της σχολικής
μας κοινότητας. Το ιστολόγιο αυτό θέλει να επιμείνει
να υπάρχει, όχι ως έκφραση του συλλόγου καθηγητών
ή του συνόλου των μαθητών ή του διευθυντή. Θέλει να
υπάρχει ακριβώς έτσι όπως ξεκίνησε:
Ως βήμα (δια)λόγου, χώρος ζεστής συζήτησης και νηφάλιας
ανταλλαγής απόψεων, εκκολαπτήριο δημιουργικών ιδεών,
πεδίο συνάντησης μαθητών και καθηγητών, πρόταση ευθύνης,
συμμετοχής, ομαδικότητας. Ομαδικότητας κάτω από καμιά
ομπρέλα, παρά μόνο αυτής που προσφέρει η διάθεση για συμμετοχή,
για δημιουργία, για μη παραίτηση.
Ένα μπλογκ που γεννιέται μέσα στο σχολείο αλλά δεν είναι του σχολείου.

Αναρωτιέται κανείς, βέβαια,
γιατί ένα μπλογκ μέσα από ένα σχολείο κι όχι έξω απ’ αυτό.

Γιατί θέλουμε το σχολείο να είναι το σπίτι μας.
Γιατί η ζωή μας στις αίθουσες θέλουμε να μας
εμπνέει και έξω απ’ αυτές.
Γιατί μέσα στο σχολείο θέλουμε να ζούμε κι όχι να «ζούμε».
Και το μπλογκ μας βοηθάει να είμαστε κοντά,
να μένουμε κοντά, να ζούμε.
Για τις συζητήσεις που δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε στην τάξη.
Για τα τραγούδια, τα ταξίδια, τα όνειρα που δεν προλαβαίνουμε
να κάνουμε και να ανταλλάξουμε στην τάξη.
Για τα θέλω που δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε στην τάξη.

Για να γκρεμίσουμε το τείχος που οι αναχρονιστικές αντιλήψεις
επιμένουν να βάζουν ανάμεσα στη ζωή και στο σχολείο.
Γιατί προβληματιζόμαστε, κρίνουμε, ανησυχούμε, ελπίζουμε,
δημιουργούμε, αγανακτούμε, έχουμε προσωπικές θέσεις κ
αι καμιά φορά ξεχνάμε πως κι οι μαθητές κι οι δημόσιοι
υπάλληλοι έχουνε δικαίωμα σ’ όλα αυτά.
Γιατί το κρυφό σχολειό υπήρξε επί τουρκοκρατίας.
Γιατί έτσι αποκτάει νόημα πλουσιότερο η σχολική καθημερινότητα.
Γιατί έτσι είμαστε πιο εμείς, πιο αληθινοί, πιο κοντά στην ψυχή μας.
Γιατί δε θέλουμε η εκπαίδευση να είναι η στείρα προετοιμασία
μονάδων παραγωγής ή αναπαραγωγής κανενός συστήματος.
Γιατί θέλουμε να προτείνουμε μια συμπληρωματική εκπαιδευτική
δραστηριότητα «απ’ την ψυχή ως την ψυχή»
Γιατί θέλουμε να υπάρχουμε στο χώρο που ζούμε, καταθέτοντας
τη σφραγίδα μας σ’ αυτόν.
Γιατί αγαπάμε το σχολείο μας, το πονάμε για τα χάλια του και
θέλουμε να κάνουμε κάτι για να είναι αυτά τα χάλια λιγότερα.
Γιατί θέλουμε να εκπαιδευτούμε στην ευθύνη. Της άποψης,
της θέσης, της πρότασης.
Γιατί θέλουμε να κρίνουμε και να προτείνουμε.
Γιατί στο σχολείο μάς έμαθαν πως για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολλή.
Για την ομορφιά του συνανήκειν, της συμμετοχικότητας,
της συνεργασίας. Και γιατί αυτά δεν ενθαρρύνονται
και πολύ στην εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική διαδικασία.
Γιατί ο δον Κιχώτης τα έβαζε με τους ανεμόμυλους.
Γιατί ένα ιστολόγιο που γεννιέται μέσα σε ένα σχολείο
είναι ένα παράθυρο ανοιχτό. Στη συζήτηση, στη γνώση,
στην κατανόηση της ζωής και του διαφορετικού.
Και αυτό θέλει να είναι.
Γιατί θεωρούμε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν τελειώνει
όταν χτυπάει το τελευταίο κουδούνι. Δεν τελειώνει ποτέ.

Εσείς πώς βλέπετε την ύπαρξη ενός ιστολογίου που ξεκινάει
μέσα από ένα σχολείο; Τι πρόσημο του δίνετε; Ποιες επιφυλάξεις
μπορεί να έχετε; Ποιες προϋποθέσεις λειτουργίας θα βάζατε;
Πώς θα το θέλατε – αν θα το θέλατε-;
Γιατί θα είχατε αντίρρηση στη λειτουργία του;
Γράψτε μας τη γνώμη σας;
Βάλτε ένα χεράκι στα κουπιά της σχεδίας μας.

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Περιβαλλοντική 's back!

"Περιβαλλοντική is back και εμείς επαναλαμβανόμαστε επικίνδυνα. Είναι μεσημέρι, πεινάμε και για αυτό το λόγο θα είμαστε σύντομες..."
"...λακωνικές..."
"...περιεκτικές..."
"...straight to the point..."
"...ξεκάθαρες..."
"... και πάν' απ' όλα αντιφατικές, Θεωρητική. :Ρ "

*σιωπή*

"Είδαμε σήμερα τον Θοδωρή και επηρεαστήκαμε οπότε θα υποστείτε το πρώτο μας ρεπορτάζ Β) "
"Ξεκινάμε; :S "
"Πραγματικά περιμένεις να σου απαντήσουν Θετική; ο_Ο"
"-.-"



(Η κοπή της πίτας. Μπορείτε να μαντέψετε τους δύο αριθμούς μετά το 2,0)



(Μη σας μπαίνουν ιδέες από τα πολλά χαμόγελα. Οι κούπες της περιβαλλοντικής δεν περιέχουν αλκοόλ)



(Η περιοχή ταφής των Θετικών)



(Rest in Peace... Ποια peace δηλαδή με εμάς να χοροπηδάμε πάνω στο αυτοσχέδιο τραμπολίνο... >.>)


"Τιμήσαμε το μουσείο ΄Γουλανδρή ' με την παρουσία μας. Αυτό όχι κι ιδιαίτερα..."
"Όχι πείτε μας, τι διαφορά υπάρχει στο 'αυτοκίνητο' και στο αμάξι'; -.- "
"Ηρέμησε Θετική. Την άλλη φορά θα μας ξεναγήσουν οι καθηγητές μας. ^__^ "



(Κάποιος να τον σπρώξει βρε παιδιά!)




(Τhank God που δεν υπήρχαμε τότε. ^__^)



("Θετική μη σου μπαίνουν ιδέες..."
"GO GO ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!"
"sign0089 Free Sign Emoticon"
"sign0170 Free Sign Emoticon"





(Μπορείτε να παρατηρήσετε ότι όλη η ομάδα κοιτάζει στη λάθος οθόνη! Yeah!)



"Ξέρεις τι με έκανε να συνειδητοποιήσω αυτή η ανάρτηση Θετική;"
"Nani?"
"Ότι δε θα γίνω ποτέ δημοσιογράφος xD"
"Θα σώσεις τον κόσμο από την καταστροφική δημοσιογραφική σου πένα xD"
"Από εσένα πρέπει να τον σώσω και τις πυρηνικές σου διαθέσεις -.- "
"Πες μαρή καλύτερα για τη συνάντηση της Κυριακής και άσε τις επιστημονικές μου θεωρίες"
"Α ναι... Για τσεκάρετε πάνω δεξιά την ανακοίνωση της Περιβαλλοντικής. Σας περιμένουμε την Κυριακή στις 4 το μεσημέρι! ^__^"
"Με τα εργαλεία σας..."
"... την όρεξή σας..."
"... για δουλειά και φαγητό..."
"... δεν είναι όλοι σαν εσένα Θετική... ^__^"
"... σωστά, εγώ μόνο δουλεύω... ^__^"
"... τους πάντες γύρω σου... ^__^"
"Απαξιώ. ^__^"


Αυτά από εμάς. Αν έχετε διαβάσει μέχρι εδώ, συγχαρητήρια!
Τα λέμε!




Υ.Γ. Όπως προσέξατε κι εσείς, η τελευταία μας συζήτηση ήταν λίγο εκτός τόπου. Δε φταίμε εμείς! Θέλαμε να δημοσιεύσουμε την ανάρτηση το προηγούμενο Σάββατο αλλά αλλάξαμε γνώμη. Gomen! ^__^

"Ja ne!"
"Άσε τα Ιαπωνικά στην άκρη Θετική -.-"