Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Η ioanna κι η ελληνογερμανική φιλία

Η ioanna, της Γ΄Λυκείου, μας έστειλε έναν επιστολικό διάλογο
που δημοσιεύεται στο γερμανικό περιοδικό stern
και πιστεύει πως θα προκαλέσει πολλές συζητήσεις
και στο μπλογκ μας.

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».

Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι' εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν' απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι' ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι' επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι' έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι' από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι' έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι' αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.
Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.


Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !


Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.


Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω . και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, . είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση . αλλά εσείς βρε Walτer, . τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;


Πες μου σε παρακαλώ . έχω απορία: εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών !


Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, . δεν μπορούν και δεν πρέπει ! ... Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε !

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες».
αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου.
Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου,
που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ),
θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ,
που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου,
του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης!
Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω,
αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου !

Η ανάρτηση έγινε από την ioanna

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ



Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011,

η βροχή δε μας πτοεί, 16:30 -16:45 γενναία προσέλευση στο γνωστό χώρο


Παλιοί μαθητές

Πώς να μη χαιρόμαστε!

Τωρινοί μαθητές

Και…(να θεωρήσουμε) μελλοντικοί μαθητές (;),

για την προβολή της ταινίας "ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ"

των Marjane Satrapi και Vincent Paronnaud


Παρακολουθήσαμε την ταινία,

προβληματιστήκαμε,

γελάσαμε

και, φυσικά, συζητήσαμε,

  • για την καταπίεση,
  • τις σχέσεις των εφήβων,
  • τα κινούμενα σχέδια


Η κ. Νικολαϊδου μάς παρουσίασε

την κρυφή ζωή της ταινίας : τους συντελεστές, τη φιλοσοφία της σκηνοθετιδας,- το εργαστήρι και την τεχνική των κινούμενων , τις ηχοληψίες κτλ.

Ευχαριστούμε, Μαριάννα!

Και… φυσικά ευχαριστούμε τη Νίνα για την πρόταση!

φωτογραφίες:Λίζα.

ήχος: Στέλιος

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας-Γεώργιος Σουρής

Σας παρουσιάζω ένα διαχρονικό ποίημα του σατιρικού Γεωργίου Σουρή.
Είναι διαχρονικό γιατί σατιρίζει κυρίως την οικονομική συμπεριφορά της τότε εποχής (εκατό χρόνια πριν!) η οποία μάλλον παραμένει ίδια ή είναι ακόμα χειρότερη στο παρόν.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, γιατί εμείς ,οι άνθρωποι, εθελοτυφλούμε και δε μας γίνονται τα ιστορικά πάθη μαθήματα αλλά ούτε και τα σύγχρονα.


Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

συλλεγέντα καὶ ἀναρτηθέντα ἐπὶ τῇ πανηγυρικῇ ἐλεύσει τοῦ ΔΝΤ

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;
Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

* * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

* * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

* * *

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

"Να κηρύξουμε τον πόλεμο κατά της αντωνυμίας"

Αντρέας Ι. Κασέτας


Είκοσι χρόνια και, ζω με το φάντασμα του Λεονάρντο.
Με βοηθούσε και με βοηθάει να οξυγονώνομαι, να βρίσκω την ευθεία για τα μάτια των μαθητών μου, όταν τη χάνω, να λειαίνω τις γωνίες της καθεμέρας, να γίνομαι ευκολότερος στη συγχώρεση και στην κατανόηση του άλλου, να ζω, τέλος πάντων.

Το συνάντησα σε ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο και το αγόρασα έναντι 1133 δραχμών.
Περίεργο: Πώς γίνεται να μπορείς να αγοράζεις ανεκτίμητα πράγματα;
Το φάντασμα του Λεονάρντο
είναι βιβλίο. Είναι βιβλίο του φυσικού, αρθρογράφου,συγγραφέα, συναδέλφου
Αντρέα Ι. Κασέτα.
Ο υπότιτλός του είναι «σκέψεις και ημέρες ενός φυσικού». Ενός φυσικού ανθρώπου, θα συμπλήρωνα όταν θα το διάβαζα.



« Στις διακόσιες περίπου σελίδες που προέκυψαν, συμβιώνουν υποκριτικά ποικίλα θραύσματα του προσωπικού μου σύμπαντος. Φτελιές και ασημόλευκες, άνθρωποι/έφηβοι και άνθρωποι/παιδιά, κορμοράνοι και κοτσύφια, αστέρια της Εθνικής Αργεντινής και της θερινής νύχτας, γορίλες στην ομίχλη, μέρες από το Τσερνομπίλ, η Μεγάλη Πρέσπα, η Μεγάλη Άρκτος και η Μεγάλη Παρασκευή, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν και ο Γκαίτε, πράγματα που έγιναν και άλλα που ματαιώθηκαν ενώ θα μπορούσαν να γίνουν, κάποιοι περίπατοι της επιστήμης με τη φαντασία, ένας προσωπικός μου καϋμός να μιλήσω στον κόσμο για το περιεχόμενο της φυσικής επιστήμης και κυρίως κάποιες καταγραφές της σχολικής ενδοχώρας και της πραγματικότητας που βιώνουν καθημερινά οι άνθρωποι/δάσκαλοι και οι μαθητές τους»,
γράφει στο «αυτί» του βιβλίου της πρώτης έκδοσης ο συγγραφέας.

Κι αν ήθελε κανείς να δώσει ένα δείγμα γραφής, για να φανεί το πλούσιο που είναι το κείμενο του Αντρέα Ι. Κασέτα, θα είχε πραγματικά μεγάλη δυσκολία επιλογής.
Αντιγράφουμε λίγες γραμμές από τις πρώτες σελίδες – με μια αίσθηση, πάντως, αδικίας απέναντι στο υπόλοιπο κείμενο που τις αγκαλιάζει.


«Έξω από τα τείχη δεν υπάρχει μόνο τηλεόραση. Υπάρχει ένας ολόκληρος Κόσμος που «περιμένει» να τον προσέξουμε, να τον οικειωθούμε, να τον ερμηνεύσουμε, να τον ανακαλύψουμε από την αρχή.
Και ειδικά για το δάσκαλο το ζήτημα έχει και μια διάσταση ιδιαίτερα σοβαρή. Πείθουμε τον απέναντί μας νέο άνθρωπο να θέλει να μαθαίνει, να ερευνά, να αναρωτιέται, μόνο αν τον έχουμε πείσει ότι θέλουμε να μαθαίνουμε αδιάκοπα κι εμείς.
¨Εχουμε χρέος να αναζητούμε τα εναύσματα πρώτα για τους εαυτούς μας κι ύστερα για τους υπόλοιπους, τους λιγότερο μεγάλους, τους νέους ανθρώπους/μαθητές. Το παιχνίδι παίζεται πάνω στο «πόσες φωτιές θα καταφέρουμε να ανάψουμε» στις μετρημένες εκείνες δεκαετίες που θα λειτουργήσουμε ως εκπαιδευτικοί.


(…) Η γνωριμία μας με τα πράγματα ξεκινάει με το όνομά τους. Το όνομα ενός πράγματος είναι η κατεξοχήν εξοικείωσή μας μ’ αυτό. Όπως όταν μας συστήνουν σε κάποιον και λέμε «χαίρω πολύ». Μαζί με τις συστάσεις λειτουργεί και το ενδεχόμενο να τον ερευνήσουμε. Μέχρι τότε δεν ήταν παρά κάποιος μέσα στο πλήθος.(…) Στρεβλώνοντας ένα όνομα σημαίνει ότι στρεβλώνουμε το πράγμα στο οποίο ανήκει. Το μεγάλο μαυριδερό υδρόβιο πουλί με το λευκό πηγούνι και τα λευκά μάγουλα καθώς και τη λευκή κηλίδα στους μηρούς, που βγάζει ένα βαθύ και βραχνό «κρα» και που μπορεί κανείς να κλείσει μαζί του ραντεβού στους Ψαράδες της Μεγάλης Πρέσπας, το λένε «κορμοράνο». Αν ξέρεις τ’ όνομά του νιώθεις πιο κοντά σ’ αυτό, έχεις κιόλας μαζί του μια σχέση διαφορετική (…)
Να κηρύξουμε τον πόλεμο κατά της αντωνυμίας. Έχει κατακλύσει την καθημερινή μας ζωή. «Αυτό», «ετούτο», «εκείνο», το «άλλο». Μαζί με το τεντωμένο δάχτυλο που δείχνει ενώ από την άκρη του αναβλύζει η αδυναμία για έκφραση, η άγνοια του ονόματος. «Εκείνο» το άστρο κι όχι ο Σείριος. (…) Αλλά για να ανταποκριθούμε σε ένα τέτοιο ρόλο ο καθένας από μας θα πρέπει να ανοίξει ένα καινούριο προσωπικό παράθυρο στον Κόσμο ρωτώντας καταρχήν «πώς λέγεται;». Να τον ξανακοιτάξουμε με μια άλλη αθωότητα»


Κάπως έτσι πορεύεται το φάντασμα του Λεονάρντο, το γλυκύτερο φάντασμα του κόσμου, ποιητικό, ανθρώπινο, προκλητικό. Το ίδιο επίκαιρο κι ολόφρεσκο από τότε που γράφτηκε. Σαν πυξίδα προσανατολισμένο στην αθωότητα και στη ζωή, πυξίδα απαραίτητη κυρίως σε μας τους εκπαιδευτικούς, για να μην ξεχνάει « η εκπαίδευση ότι οφείλει να μπολιάζει την κοινωνική συνείδηση με υλικό ικανό να προκαλεί μεταλλάξεις και να δημιουργεί καινούριες λογικές στην κοινωνία μας», όπως γράφει ο συγγραφέας σε άλλη σελίδα του βιβλίου του.

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Μάλτα μια μικρή ήσυχη χώρα .

Είχα την ευκαιρία μέσα στις διακοπές να επισκεφθώ από 31-12 έως 3-1 την Μάλτα μια μικρή χώρα 320 τετ.χιλιομ και 400 χιλιάδων κατοίκων.Βρίσκεται στο κέντρο της Μεσογείου νότια της Σικελίας, και αποτελείται από τα νησιά Μάλτα ,Γκότζο,και Καμίνο και κάποια άλλα ακατοίκητα νησάκια.Κατοικήθηκε από διάφορους λαούς Φοίνικες,Ρωμαίους,Νορμανδούς,Ισπανούς, Γάλους,Άγγλους.Κάθε λαός που πέρασε άφησε το σημάδι του στους κατοίκους της που σήμερα αποτελούν τη σύνθεση αυτών των λαών,παρ'όλο που τα σωματικά χαρακτηριστικά που επικρατούν είναι Σημιτικά και Αγγλοσαξωνικά.Επίσης επί 300 χρόνια ήταν υπό την αραβική επιρροή(το 870μ.Χ την κατέλαβαν).Σήμερα η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι αραβικής καταγωγής και κατά το 90% είναι Χριστιανοί Καθολικοί.Οι επίσημες γλώσσες είναι τα Αγγλικά και τα Μαλτέζικα(σημιτικής προέλευσης με λεξιλόγιο από νεολατινικές και αγγλοσαξωνικές λέξεις,και αραβικά κατάλοιπα).Η αραβική κυριαρχία διακόπηκε το 1090 μ.Χ με την άφιξη των Νορμανδών.Την εποχή αυτή υπήρξε έντονος εκχριστιανισμός των νησιών αυτών.Οι Άραβες στην πόλη Μελίτα ξεχώρησαν με τάφρο ένα κομμάτι για την προστασία τους και δημιούργησαν την Mdina.Από το 1974 έγινε Δημοκρατία δεδομένου από το 1814 ήταν μέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.Από το 2004 είναι μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης και είναι επίσης μέλος της ζώνης του Ευρώ.Πρωτεύουσα είναι η Βαλέτα με 60-70 χιλιάδες κατοίκους.



Βαλέτα από το Κάστρο της.
Δρόμος στη Βαλέτα.


Στη Μάλτα υπάρχουν εργοστάσια κατασκευής γυάλινων σκευών διακοσμητικών και χρηστικών πανέμορφων,στην Mdina βρίσκει κανείς καταστήματα με τέτοια αντικείμενα.



Προθήκη του καταστήματος υαλίνων αντικειμένων στην Mdina

To τουριστικό κέντρο είναι το S.Julians μια πόλη 60 χιλιάδων κατοίκων περίπου με αξιόλογη ξενοδοχειακή υποδομή.
Είναι μια χώρα «μνημείο»αρχιτεκτονικής ομορφιάς καλωσυνάτων κατοίκων με ευγένεια και προ πάντων τιμιότητα.




άποψη του S.julians

Κατά την άποψή μου είναι μια χώρα υπόδειγμα συμπεριφοράς των κατοίκων της και σεβασμού του περιβάλοντος,με πολιτισμό αξιοζήλευτο.Είναι ένας αξιόλογος προορισμός για ξεκούραση και απόδραση από την απάνθρωπη Αθήνα που εμείς οι μεγάλοι την καταντήσαμε έτσι,με την μαζοχιστική διάθεση να δυσκολεύουμε τη ζωή μας!!!!!!


Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Πρόταση δημιουργίας ομάδας συζήτησης

Γεια σας και από εμένα.
Είναι η πρώτη μου ανάρτηση στο ιστολόγιο του σχολείου οπότε με 'γεια μου.

Πριν ένα μήνα είχα συλλάβει την ιδέα δημιουργίας μίας ομάδας στο σχολείο με κύρια δραστηριότητα της τη συζήτηση και διαβάζοντας το σχόλιο του κυρίου Μάνεση (<Ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να δούμε, να σκεφτούμε, να κουβεντιάσουμε πώς θα μπορούσε.... >)
μου ήρθε η έμπνευση να γράψω αυτήν την ανάρτηση.


Ήδη έχουμε πολλές ομάδες στο σχολείο αλλά νομίζω πως μία ομάδα συζήτησης θα μπορούσε να γίνει πιο σημαντική και δημιουργική από τις άλλες.Από μία ομάδα συζήτησης μπορούμε να κατανοήσουμε και να μάθουμε πολλά για τον πραγματικό κόσμο.Δηλαδή είναι ένα μάθημα πολύ ανώτερο των σχολικών.


Η προσωπική μου άποψη είναι πως η συζήτηση είναι από τις πιο οφέλιμες δραστηριότητες στη ζωή.Χρειάζεται να φιλοσοφούμε και ¨λίγο¨ είτε με άλλα άτομα είτε με τον εαυτό μας.


Στην ομάδα συζήτησης θα μπορούσαμε να ανταλάσσουμε απόψεις πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα κάθε φορά το οποίο θα έχει προεπιλεγεί από την προηγούμενη συνάντηση ώστε ο καθένας να έχει το χρονικο περιθώριο να σκεφτεί και να ψάξει για αυτό το θέμα.
Θα μπορούσαμε να εκφράζουμε τους προβληματισμούς μας για οτιδήποτε και άμα γίνεται να δίνουμε και λύσεις.
Ακόμα θα μπορούσαμε να οργανώναμε και κάποιες δράσεις σε ζητήματα που μας αφορούν.Δηλαδή να ακτιβιστούμε και λίγο, να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.


Όσοι καθηγητές σκέφτεστε το βάρος των ευθυνών και πώς θα βρείτε χρόνο για να οργανώνετε την ομάδα μην ανησυχείτε.Θα μπορούσαμε και μόνοι μας να ασχοληθούμε.Όποιος έχει θέληση συμμετάσχει.Δε χρειάζεται να τα περιμένουμε όλα από αλλούς.
Η ομάδα θα είναι ελεύθερη για όλους (μαθητές-καθηγητές) αλλά χωρίς την εποπτεία και την οργάνωση υποχρεωτικά από καθηγητές όπως συμβαίνει στις άλλες ομάδες.


Σκεφτόμουν να υπάρχει μια καθορισμένη ώρα μια μέρα κάθε βδομάδα.Όποιος μπορεί και θέλει έρχεται.


Αυτές ήταν οι σκέψεις μου.
Ελπίζω κάποια στιγμή να δημιουργηθεί μία τέτοια ομάδα γιατί μας έχει λείψει υπερβολικά η σοβαρή συζήτηση σε σημαντικά θέματα.Και σε κάποια θέματα ελπίζω να μην μείνουμε μόνο στη συζήτηση....

Ας σχολιάσουμε λίγο την ιδέα για να καταλήξουμε κάπου.