Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Γιατί η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει.

ένα κείμενο
του μαθητή της β΄λυκείου
Νίκου Κατσιαούνη
Για άλλη μια φορά ο Νίκος Κατσιαούνης, της Β΄λυκείου,
μας στέλνει μια παρέμβαση σχολιάζοντας την επικαιρότητα
και προσδοκώντας να προκαλέσει συζήτηση.
Την παραθέτουμε.

Η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει

Μέσα στο παραλήρημα των ΜΜΕ και των διαφόρων κραχτών, μέσα στη βρωμιά κάποιων ανθρώπινων καρδιών, μέσα στην υποβάθμιση κάθε τι πνευματικού και τη θεοποίηση του υλικού, μέσα στη γενικότερη ηθική υποβάθμιση, ξεπροβάλλουν ελπίδες.

Είναι άνθρωποι που διαπρέπουν σε διάφορους τομείς. Οι πραγματικοί μουσικοί, που ασχολούνται με τη συγγραφή τραγουδιών και επιδιώκουν το ωραίο, μακριά από τα διάφορα talent show και άλλες πομπώδεις ανοησίες. Κάποιοι ηθοποιοί και συγγραφείς που ποιούν ήθος, που ασχολούνται με την τέχνη τους χωρίς να τη γελοιοποιούν. Επιχειρηματίες που διαπρέπουν βοηθώντας τη σαραβαλιασμένη χώρα, χωρίς να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Αλλά και ο κάθε άνθρωπος που έχει ηθικές αξίες και βαδίζει πάνω σ' αυτές, δίνοντας έτσι ένα μήνυμα αισιοδοξίας.

Μπορεί σε δύναμη να μη φτάνουν τους ανήθικους, αλλά σιγά σιγά θέλω να πιστεύω ότι αυξάνονται. Γιατί σήμερα μπορεί να είναι "τρεις", αλλά με την πάροδο του χρόνου, αυτού του ανίκητου βασιλιά, θα γίνουν "χίλιοι δεκατρείς", όπως λέει και το τραγούδι.

Όλοι λένε ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να μη χρεοκοπήσουμε. Όμως πρέπει να σκεφτούμε ότι η οικονομική χρεοκοπία διορθώνεται, η χρεοκοπία όμως των ανθρώπων δύσκολα ανατρέπεται.

Συνεπώς, πρώτος στόχος πρέπει να είναι ο ηθικός καθαρισμός και αναβαπτισμός των ανθρώπων, γιατί με ανθρώπους φιλότιμους, τίμιους, φιλοπάτριδες, η χώρα μπορεί να ξαναχτίσει πάνω στα ερείπιά της και να προοδεύσει, όχι όμως την πρόοδο που φαντάζονται κάποιοι γραικύλοι, υποταγμένοι σε ξένα συμφέροντα, αλλά μια πρόοδο πραγματική, που σημαίνει βελτίωση των υπαρχόντων και διατήρηση όσων στοιχείων συνεισέφεραν και συνεισφέρουν αδιάκοπα στην πάροδο του χρόνου.

Επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!
Νίκος Κατσιαούνης

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Άδειες αίθουσες. Ψυχές;


Άδειες τάξεις, στον όροφο της τρίτης λυκείου τον Απρίλη, βοηθούσης και της αιφνίδιας "επιδότησης" της Απουσίας από το Υπουργείο Παιδείας.
Η εκπαιδευτική διαδικασία τραυματισμένη, λειψή, μετέωρη, παιδιά και μαθητές που δε συμπορεύονται στο τέλος του ταξιδιού.
Αδύναμοι οι εκπαιδευτικοί απέναντι στη σαρωτική φροντιστηριακή λογική της τεχνικής της προετοιμασίας. Το κοινωνικό ντόπινγκ ανακυκλούμενο, κατασκευάζοντας τους μύθους του, οδηγεί γονείς και μαθητές μακριά από τις σχολικές αίθουσες, μακριά από εκεί που ακόμα υπάρχει η ελπίδα ζύμωσης και καλλιέργειας νου και ψυχής.



Σχετικά με το θέμα ένα μικρό κείμενο-παρέμβαση
και μια παραπομπή.

Η παρέμβαση είναι του μαθητή της Γ΄τάξης
Ανδρέα Μαρκουλιδάκη,
ενός μαθητή που τρία χρόνια τώρα τιμά με τον καλύτερο τρόπο το συνεργατικό και συμμετοχικό πνεύμα στο σχολείο μας.

Και η παραπομπή είναι στο εξαιρετικό κείμενο του γνωστού φυσικού, συγγραφέα (και λογοτέχνη, αν μας επιτρέπει)
Ανδρέα Ιωάννου Κασσέτα

" Η Ιθάκη κηρύσσει τον πόλεμο στο ταξίδι",

όπου "Ιθάκη" είναι ο αυτοσκοπός και στην περίπτωση τη δική μας οι πανελλαδικές εξετάσεις , ενώ "ταξίδι" η σχολική διαδρομή. Το κείμενο είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του συγγραφέα
(http://users.sch.gr/kassetas).

Το κείμενο του Ανδρέα Μαρκουλιδάκη:
" Είμαι μαθητής του Γ΄3 , στην αίθουσα με τα χρωματιστά τουβλάκια και τους στίχους, παρ'όλα αυτά αυτές τις μέρες το χρώμα της ψυχής μου είναι πιο μαύρο από ποτέ, όταν μπαίνω στη τάξη (δυστυχώς αραιά και πού) και βλέπω ένα τμήμα ερημωμένο. Όπως δηλαδή και σε όλα τα σχολεία, οι μαθητές της τρίτης λυκείου απουσιάζουν αυτό τον καιρό.Είναι οι τελευταίες μέρες μας στο σχολείο, και θα έπρεπε να είναι οι ωραιότερες, γιατί το Σεπτέμβρη δε θα βρεθούμε κι εμείς στο προαύλιο για τον αγιασμό.
Αφήνουμε πίσω μας ένα τεράστιο κεφάλαιο που λέγετε ΣΧΟΛΕΙΟ, και αντί να περνάμε τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας στο σχολείο για να το θυμόμαστε με χαμόγελο, μας επέβαλαν να είμαστε όλη μέρα σε ένα γραφείο και να διαβάζουμε, προκειμένου να αποστηθίσουμε αυτολεξεί τεράστια κατεβατά, ξεχνώντας ότι τελειώνει ένα κεφάλαιο 12 χρόνων.
Κανείς όμως δεν μπορεί να απαντήσει στη βασική μας ερώτηση: <γιατί συμβαίνει αυτό;>Η ευθύνη δεν βαραίνει ούτε τους καθηγητές μας, αλλά ούτε και εμάς. Αυτό που καταλαβαίνω φεύγοντας απ το Λύκειο είναι ότι κάποιοι έχουν φροντίσει ώστε να εξευτελίσουν το σχολείο με το χειρότερο τρόπο, προσδίδοντάς του εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα, και όταν οι καθηγητές προσπαθήσουν να κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που οι Πανελλήνιες απαιτούν, εμείς αμέσως τους κατηγορούμε γιατί το θεωρούμε αποπροσανατολιστικό.
Το μόνο θετικό στην περίοδο αυτή είναι ότι οι καθηγητές στο σχολείο μας προσπαθούν να μας κάνουν να ξεσκάσουμε με οποιονδήποτε τρόπο τις ώρες που είμαστε εκεί.Όταν όμως δώσουμε εξετάσεις, και γυρίσουμε το βλέμμα μας στη χρονιά που πέρασε, θα δούμε ότι όλη τη χρονιά ασχολούμασταν μόνο με το διάβασμα και δεν καταφέραμε να ζήσουμε τον ΖΩΝΤΑΝΟ οργανισμό που λέγεται σχολείο.
Δυστυχώς αυτά είναι τα καλύτερά μας χρόνια, και πέφτουνε στη φωτιά... Ελπίζω από το Σεπτέμβρη, να πηγαίνουμε στον ίδιο χώρο, αλλά με άλλη διάθεση και ζωντανοί!!!"



Στο άρθρο του ο Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας, αφού θέσει το ερώτημα:
« Παροχή Παιδείας ή Προπόνηση για επικείμενες εξετάσεις; », θα το εξετάσει διεξοδικά μελετώντας το διαχρονικά με ευθυκρισία, οξεία και διεισδυτική ματιά και ταυτόχρονα με έναν υφέρποντα αλλά ευδιάκριτο πόνο.
Και μόνο ο τίτλος του " Η Ιθάκη [σκοπός/εξετάσεις] κηρύσσει τον πόλεμο στο ταξίδι" αποτελεί ένα τόσο εύγλωττο σχόλιο για την απώλεια του προσανατολισμού που παρατηρείται στο πλεούμενο της Εκπαίδευσης.
Και η κατάληξη ( " Για όλους τους σήμερα «αμυνόμενους» η Ιθάκη-αυτοσκοπός δεν μπορεί να σκιάζει τη σημασία του ταξιδιού και τον σοβαρότατο κοινωνικό του ρόλο") μας δίνει κουράγιο να πιστέψουμε και να αναζητήσουμε λύσεις.
Διαβάστε το εδώ:
και στείλτε μας και τις δικές σας γνώμες.

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ!


Τα περαστικά θα μπορούσαν να πηγαίνουν και στην ίδια τη χώρα μας,
που την κάνουμε κι υποφέρει, στην εκπαίδευση,
που βρίσκεται διασωληνωμένη στην εντατική,
στους μαθητές μας της Γ΄λυκείου,
που κοιμούνται βλέποντας εξεταστικούς εφιάλτες,
σε μας στους ίδιους,
που ώρες ώρες χάνουμε το κουράγιο μας
από όλα αυτά και άλλα πολλά,
αλλά ΟΧΙ:
Ανήκουν όλα στον καλό μας -καλυτερότερο δε γίνεται - συνάδελφο που φέτος ταλαιπωρήθηκε λίγο παραπάνω και που αυτές τις μέρες αναρρώνει στο σπίτι του.

Πολ,
η σκέψη μας, οι ευχές μας και τα λουλουδάκια ,
που με τα χεράκια μας φυτέψαμε
στον κήπο του σχολείου,
ΟΛΑ για σένα! Περαστικά!!

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Τέφρα πάνω στο όνειρο της εκδρομής!

34 καλά μας παιδάκια της Πράγας και 5 καλοί μας συνοδοί,
Μη μας στενοχωριόσαστε που αλλιώς τα έφερε ο ηφαιστειακός πυρετός.
Η Πράγα είναι εκεί, και είναι για σας. Πού θα πάει, κάπου θα πάει κι αυτή η τέφρα και θα έρθει η ώρα κι η στιγμή που θα την απολαύσετε.
Ε, την Πράγα, βεβαίως, όχι την τέφρα!

Είπαμε, λοιπόν, ένα αεράκι Πράγας να σας αφιερώσουμε σήμερα, μαζί με τις ευχές μας να μην αναβληθεί η εκδρομή που με τόσα χτυποκάρδια ετοιμάζατε τόσον καιρό.
Για σας η σημερινή ανάρτηση:

Αν επιμένετε να επιμένετε τσέχικα, λοιπόν,
διαβάστε λίγο - ή πολύ - Κούντερα,
ή, τουλάχιστον, Γιαροσλάβ Χάσεκ,


ή, πάλι, κάνετε μιαν επανάληψη

στον Κάφκα.


Αν πάλι είσαστε περισσότερο της γαστρονομίας, επισκεφτείτε το ιστορικό τσέχικο εστιατόριο "Ο καλός στρατιώτης Σβέικ", στο Νέο Κόσμο (http://www.svejk.gr/menu.html),
δοκιμάζοντας το smazeny syr (τυρί πανέ)
ή το φοβερό Svicova na smetane σερβιρισμένο με knedliky
(ψωμάκια - περίπου - στον ατμό),


ή το μνημειώδες του gulas ή το mesec του, όλα εγγυημένα και άλφα άλφα. [απίστευτο το πόση γκρίζα διαφήμιση πέφτει σε ένα σχολικό μπλοκ!]

Μπορείτε, επίσης, να ζητήσετε απ' τον κ. Καρατζή τη συλλογή του από τις φωτογραφίες της πόλης της Πράγας που επιμελώς συγκέντρωσε στα δύο ταξίδια του. [απίστευτο το πόσα καρφιά κυκλοφορούνε στο σύλλογο, κ. Καρατζή!]
Ή βολευτείτε, για την ώρα, με τη θέα της πόλης από ψηλά,

ή από το Μολδάβα που διασχίζει την πόλη.
Και, τέλος πάντων, θυμηθείτε πόσο ωραία περάσατε στις τόσες πρόβες που κάνατε, στα τραγούδια που παίξατε, στις συναντήσεις για το πρόγραμμα που δουλεύετε, το "Πολιτική και μουσική μετά τη δεκαετία του 1960 , σε Ευρώπη και Αμερική", με υπεύθυνους καθηγητές τους: κ. Κουγιουμτζόπουλο, Κωνσταντίνο Ορκόπουλο, Γιώργο Παπασταμόπουλο, Κατερίνα Πασσά, και Λίλα Τρουλάκη.

video




Αυτά, άλλωστε γράφει και η Ι.Κ στο μέιλ που μόλις μας έστειλε!
Απολαύστε το:
" Πρόγραμμα με τίτλο: Πολιτική και μουσική μετά τη δεκαετία του ’60. Δεν μπορώ να πω ότι μου προκάλεσε ρίγη συγκίνησης η ιδέα, αλλά όταν ακούστηκε η μαγική φράση <<ταξίδι στο εξωτερικό>> από την κα. Τρουλάκη, το πράγμα άλλαξε. Μπήκα αμέσως, αν και διατηρούσα τις αμφιβολίες μου ως προς το αν θα πηγαίναμε… (Όχι και τόσο αβάσιμες τελικά μόνο που η φαντασία μου δεν έφτανε μέχρι την έκρηξη ηφαιστείου!)
Παρ’ όλα αυτά, όπως λένε και οι στίχοι από ένα αγαπημένο μου τραγούδι <<καλύτερη η πορεία από τον προορισμό.>>
Η πορεία αυτή λοιπόν πλησιάζει στο τέλος της, όμως το σίγουρο είναι ότι θα έχω πράγματα να θυμάμαι από τα κυριακάτικα απογεύματα στο σχολείο.
Πρώτα απ’ όλα έμαθα επιτέλους κάτι παραπάνω για γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας που μόνο ακουστά είχα. Έτσι θα έχω καλύτερα επιχειρήματα την επόμενη φορά που θα ακούσω τη φράση <<στη δική μας γενιά τα πράγματα ήταν καλύτερα.>> Βελτιώθηκα και στην κιθάρα (λέμε τώρα) και άκουσα και αγάπησα κομμάτια, παλιότερα και πιο σύγχρονα, διευρύνοντας τους μουσικούς μου ορίζοντες.
Όμως το πιο σημαντικό για μένα ήταν ότι κατάφερα, μέσα από τις πρόβες, να γνωρίσω και να δεθώ με την ομάδα μας. Τους καθηγητές μου λοιπόν κατάφερα να τους δω με διαφορετική ματιά και να τους γνωρίσω ως άτομα και προσωπικότητες, πολλά από τα παιδιά που ήταν απλοί συμμαθητές μου τώρα είναι φίλοι μου, ενώ το σχολείο το βλέπω για ακόμα μια φορά ως ένα ζωντανό οργανισμό που όχι μόνο προάγει τη γνώση και τη σκέψη, αλλά φέρνει κοντά τους ανθρώπους και τους ενώνει κάτω από το πνεύμα της δημιουργίας.

Με λίγα λόγια νιώθω να έχω κερδίσει τόσα πολλά, ώστε η γέφυρα του Καρόλου μπορεί να περιμένει…! "

Αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση

στα παιδιά και τους συνοδούς "της Πράγας",

περιμένοντας να απολαύσουμε το Μάη και την εκδήλωση που ετοιμάζουν.

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Απόψε δεν έχουμε φίλους

" Ιστορία είναι οι ιστορίες των ανθρώπων. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως Ιστορία (με γιώτα κεφαλαίο, μακροϊστορία που θα έλεγαν κάποιοι) διαμορφώνεται από τη μικροϊστορία του καθενός από μας. Εκείνο που συνήθως σοκάρει τα παιδιά στο σχολείο είναι η στιγμή που συνειδητοποιούν (κυρίως μέσα από οπτικό υλικό, βίντεο και φωτογραφίες) πως η Ιστορία δεν είναι μεγάλα γεγονότα που συνέβησαν σε κάποιους άλλους, αλλού. Είναι όλα αυτά που έζησαν οι γονείς και οι παππούδες τους, δηλαδή ζωντανοί άνθρωποι με κεφάλι, δυο πόδια κι όνομα. Η Ιστορία είναι περίεργο πράγμα. Όσο τη ζούμε, δεν συνειδητοποιούμε ότι βράζουμε στο καζάνι της – εκτός κι αν μας κάψει."
( από συνέντευξη της Σοφίας Νικολαΐδου στην athens voice, 15/4)




Ένα πολύ ενδιαφέρον και πολυδιάστατο βιβλίο μας δίνει
η Σοφία Νικολαΐδου
, βιβλίο που έχει τίτλο του ένα σύνθημα του Δεκέμβρη του 2008:
"Απόψε δεν έχουμε φίλους" (εκδ.
Μεταίχμιο)
και που σε καιρούς δύσκολους ανάβει ένα καντηλάκι στην ισορική μνήμη ( " Όποιος θυμάται να του βγει το μάτι. Όποιος ξεχνάει να του βγουν και τα δυο", διαβάζουμε στην προμετωπίδα του βιβλίου)
Και μπορεί η ιστορία να ξεκινά και να κλείνει το Δεκέμβριο του 2008, αλλά απλώνεται κυρίως στη δεκαετία του 1980 και στα προκατοχικά και κατοχικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.
Τις δύο αυτές εποχές τις συνδέει το διδακτορικό που κάνει ο Σουκιούρογλου σχετικά με το θέμα των δωσίλογων και τις γερμανοφασιστικές οργανώσεις στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Παρακολουθούμε έτσι, μέσα από τις συνεχείς εναλλαγές των χρονικών επιπέδων, τις συμπεριφορές, την εξέλιξη των σχέσεων των ηρώων σε εποχές που η Ιστορία επιβάλλει επιλογές και στάσεις.
(φωτ από την athens voice)

Αναμφίβολα, τίθενται πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα σε σχέση με την επίδραση της Ιστορίας στην ιδιωτική και κοινωνική καθημερινότητα, αλλά και ζητήματα πρόσληψης, ερμηνείας της Ιστορίας.

Πίσω ωστόσο, αλλά και πάνω απ' αυτά, , μπορεί να αισθανθεί κανείς την περιπέτεια του ελεύθερου πνεύματος, μπορεί να ακούσει μιαν ωδή στους ανθρώπους που, ξεπερνώντας στεγανά και δογματισμούς, στέκονται κριτικά και ελεύθερα απέναντι στην Ιστορία, πληρώνοντας τις περισσότερες φορές τη στάση τους αυτή:
" Ο δάσκαλος δεν είχε πίσω του ένα κόμμα, μια ομάδα, έστω, με κοινή δράση και καταστατικό. Δεν κρύφτηκε στο απυρόβλητο έδαφος μιας ιδεολογίας, δεν απέκτησε το ηθικό επίχρισμα του κατατρεγμένου κομμουνιστή. Ξεχάστηκε, λοιπόν. Βέβαια, όταν κανένας τον μνημόνευε αραιά και πού, οι υπόλοιποι κουνούσαν τα κεφάλια τους, συμπληρώνοντας πως πήγε άδικα των αδίκων και η κουβέντα γύριζε αλλού.
Σε δύσκολους καιρούς η ιδεολογία είναι καύσιμο, έλεγε ο Ντόκος. Όποιος βασανίζει τις ιδέες βασανίζεται, αυτό έπαθε ο Νικηφορίδης. Άνοιγε τόπο μόνος του. Του το αναγνώριζαν δεν του το συγχωρούσαν."
( σελ. 225)
Ήρωες ζωντανοί, αφήγηση ρέουσα που διατρέχει τις εποχές, σκαλίζει τη μνήμη και θρέφει ένα δυνητικά γόνιμο προβληματισμό.
Τη Σοφία Νικολαΐδου, που εκτός από συγγραφέας είναι και φιλόλογος με διατριβή στις τεχνολογίες της ΠΛηροφορίας και της Επικοινωνίας για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας, μπορείτε να την ακούσετε αύριο Σάββατο στην εισήγησή της που θα κάνει ( θέμα: Διδασκαλία της Λογοτεχνίας και Νέες Τεχνολογίες. Διαδικτυακό σοκολατάκι ή ανάγκη;) στην ημερίδα για τη διδασκαλία της λογοτεχνίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Πληροφορίες για την ημερίδα αυτή εδώ:

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Ξανά εδώ, για την άνοιξη!

Επιστρέψαμε στο σχολείο, μέσα στην άνοιξη, για την τελευταία περίοδο, ίσως και την πιο … αγωνιστική.
Θέλοντας να την αντιμετωπίζουμε δυναμικά και με χαμόγελο, ανεβάζουμε στο μπλογκ φωτογραφίες από κάποιες τάξεις στις οποίες ελεύθερα τα παιδιά έκαναν κάποιες…εικαστικές παρεμβάσεις, βελτιώνοντας την αισθητική του χώρου και κατ' επέκταση και τη διάθεσή μας.
Η αντίθεση, έτσι, με την έξω άνοιξη μικραίνει, η σχολική καθημερινότητα αποκτάει περισσότερο χρώμα.

Απολαύστε τις, σχολιάστε τις, με την ελπίδα ότι η…επίθεση των χρωμάτων θα επεκταθεί και στις άλλες τάξεις, με πρωτοβουλία μαθητών και καθηγητών.

το δέντρο της γνώσης, στο Α1



μοντέρνα σύνθεση στο Α2


μια μελισσούλα
( αν δεν έχουν αντίρρηση οι μαθητές του Α3!)


γιρλάντα στο Α3

Β1, χάρτες!



ένα εκφραστικότατο και αγριεμένο μανιτάρι στο Β5(;)



πού πάνε τα καραβάκια με τέτοιον καιρό;

all in all, you´re just another brick in the wall,
δηλώνει το Γ3

την τρύπα στον τουβλότοιχο έχουν ανοίξει οι στίχοι..


λουλούδια, για να κρατάνε την άνοιξη όλες τις εποχές..
(Γ3)

Ποιες είναι οι δικές σας προτάσεις για τη διακόσμηση των αιθουσών του σχολείου;
Πείτε τις και ελάτε να προσπαθήσουμε να τις πραγματοποιήσουμε
πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

Γιατί την ομορφιά την έχουμε ανάγκη

Μυρωδιά άνοιξης,

πασχαλιές


βιολέττες, γλυσίνες

σε λίγο θα μοσχοβολήσουν
και τα άνθη της νεραντζιάς, της λεμονιάς

τα τριαντάφυλλα...

Καλωσόρισμα σε δάσκαλους και μαθητές


που επιστρέφουν τη Δευτέρα
στα σχολεία,

για να ξαναρχίσουν την προσπάθεια

να μάθουν....