Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

σα μια σειρά κεράκια αναμμένα .....





Όταν η κλοπή ..... νομιμοποιείται!
Από την ιστοσελίδα του φυσικού Ανδρέα Κασσέτα
http://users.sch.gr/kassetas/
αντιγράφουμε αποσπάσματα μιας παρουσίασης για το κερί.


Για το κερί της φυσικής, της χημείας,της ποίησης, του ρομαντισμού, της ενδοσκόπησης.
Για τη φλόγα που φωτίζει, που ηρεμεί, που ανιχνεύει τα σκοτάδια μας.
Ιδιαίτερα επίκαιρο τις μέρες του Πάσχα...



Διαβάζουμε, λοιπόν:

Λονδίνο 1860

Λονδίνο 1860 και στο ακροατήριο ο βασιλικός σύζυγος πρίγκιπας Αλβέρτος, ο Κάρολος Ντίκενς αλλά και ένα σωρό παιδιά. Είχαν πάει ν’ ακούσουν τον Μάικλ Φαρανταίη σε μια από τις διαλέξεις του για το αναμμένο κερί . « Η χημική ιστορία του κεριού» ήταν ο γενικός τίτλος έξι διαλέξεων που απαντούσαν σε ερωτήματα για τη δομή του κεριού, για το καύσιμο υλικό και για τη φλόγα, για τα προϊόντα της καύσης, τη φύση της ατμόσφαιρας και την αναλογία της αναπνοής με την καύση .



O Faraday ήταν διάσημος για τις εκλαϊκευμένες ομιλίες του πάνω στην επιστήμη. Απευθυνόμενος σε αμύητους χρησιμοποιούσε παραδείγματα από την
καθημερινή ζωή και συνόδευε τις διαλέξεις με ζωντανή εκτέλεση πειραμάτων.
Στις διαλέξεις του για το κερί χρησιμοποιούσε διάφορα είδη κεριών από ζωική λίπη, από κερήθρα, από χημικές βαφές, από παραφίνη.
.................................................................................................................................
"Ανάβουμε το φυτίλι, εκείνο αποκτά υψηλή θερμοκρασία και μεταβιβάζεται θερμότητα σε όλο το μήκος του φυτιλιού το οποίο διατηρείται σε υψηλή θερμοκρασία. Με αυτόν τον τρόπο μεταβιβάζεται συνεχώς θερμότητα από το φυτίλι στον κηρό και εκείνος θερμαίνεται και ΛΙΩΝΕΙ . Ο ρευστοποιημένος κηρός απορροφάται στη συνέχεια από το φυτίλι και - λόγω του τριχοειδούς φαινομένου – ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ προς τα πάνω.

Η επόμενη συνέπεια είναι ότι τα οι υδρογονάνθρακες – οι οποίοι συγκροτούν το κερί - φθάνουν σε υψηλή θερμοκρασία και ΑΤΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ. Οι ατμοί διαχέονται προς τα έξω, ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΧΗΜΙΚΑ με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας και οι χημικοί μιλούν για ΚΑΥΣΗ . Κατά τη χημική αυτή αντίδραση απελευθερώνεται ενέργεια με μηχανισμό θερμότητας και ακτινοβολίας.



Ο ατμοποιημένος κηρός δημιουργεί προϊόντα τα οποία σχηματίζουν σωματίδια αιθάλης . Το κίτρινο φως στην άκρη του κεριού είναι η λάμψη της πυρακτωμένης αιθάλης. Η γαλάζια βάση του κεριού οφείλεται σε ακτινοβολία προερχόμενη από τους δεσμούς άνθρακα- άνθρακα και άνθρακα-υδρογόνου στα πολυμερή του κηρού κατά τη «διαδρομή» τους προς την ατμοποίηση και την καύση. Στο γαλάζιο η θερμοκρασία είναι γύρω στους 1400 0C , στο κίτρινο γύρω στους 1200 0C και στο κόκκινο κέντρο της φλόγας γύρω στους 700 0C .

Η μορφή της κατακόρυφης λεπτής φλόγας του κεριού είναι «αποτέλεσμα της βαρύτητας». Τα θερμά αέρα ανυψώνονται αφήνοντας μια χαμηλής πίεσης περιοχή από κάτω τους. Ο αέρας έρχεται να καλύψει το «κενό» .
Η αδιάκοπη ανοδική ροή αέρα δίνει στη φλόγα το μακρόστενο σχήμα της. Σε συνθήκες ελάχιστης βαρύτητας τα κεριά καίνε -εφόσον βέβαια υπάρχει οξυγόνο - με μια αχνή γαλάζια φλόγα. "

....................................................................................................................................


και το κερί που εμπνέει τον ποιητή,


Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα –
χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά λυωμένα και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτον φως των να θυμούμαι
Εμπρός κοιτάζω τ’ αναμμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Καβάφης, Τα κεριά, 1899



Με τις ευχές μου

για Ανάσταση θαμμένων ονείρων και χαμένων ελπίδων


Καλό Πάσχα σε όλους!!!

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

όχι, δεν είναι μόδα.....



υπάρχουν πολλοί λόγοι να σβήσουμε τα φώτα:

να στείλουμε μήνυμα για τη σωτηρία της Γης
να βυθιστούμε σε ενδοσκόπηση που προκαλεί το σκοτάδι
να ψιθυρίσουμε, χαμηλώνοντας μαζί με το φως, την ένταση της φωνής
να νιώσουμε το «σκοτεινό» μέλλον που απειλεί την πατρίδα μας (και όχι μόνο)
να απολαύσουμε τη φλόγα των κεριών, ησυχάζοντας λίγο την ψυχή μας.

Προτείνω στους φίλους που θα διαβάσουν αυτές τις σκέψεις, να προσθέσουν τις δικές τους….
Η Ώρα της Γης

H Ώρα της Γης γεννήθηκε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όταν δύο εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην κλιματική αλλαγή, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, η Ώρα της Γης άγγιξε 50 εκατομμύρια πολίτες σε 35 χώρες ανά τον πλανήτη, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο κίνημα υπέρ ενός βιώσιμου μέλλοντος.


Το 2009, εκατοντάδες εκατομμύρια πολιτών σε ολόκληρο τον πλανήτη συμμετείχαν στη μεγαλύτερη παγκόσμια συμμετοχική δράση ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Περισσότερες από 4000 πόλεις και 88 χώρες βρέθηκαν στον παλμό της Ώρας της Γης πέρυσι, με την Ελλάδα να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Εκτιμάται ότι περισσότερα από ένα εκατομμύριο νοικοκυριά σε ολόκληρη την Ελλάδα σκοτείνιασαν κατά την Ώρα της Γης, στέλνοντας ένα «εκτυφλωτικό μήνυμα» κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Συνολικά 489 Δήμοι και κοινότητες 1649 επιχειρήσεις, 845 σχολεία καθώς και 325 φορείς σε ολόκληρη τη χώρα συμμετείχαν στην Ώρα της Γης 2009. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, κατά την έναρξη της Ώρας της Γης, σημειώθηκε πτώση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας κατά 500 MW, ποσότητα που είχε ως αποτέλεσμα την εξοικονόμηση 500 τόνων διοξειδίου του άνθρακα.
Οι ηγέτες των μεγάλων κρατών, στη Συνδιάσκεψη για το κλίμα στην Κοπεγχάγη, απογοήτευσαν τους πολίτες τους, η ανθρωπότητα όμως δεν σταματά τον αγώνα. Η «Ώρα της Γης 2010» δίνει φωνή και δύναμη πίσω στον πολίτη και στις τοπικές κοινωνίες. Σας καλούμε να δώσετε και φέτος τη δική σας ταυτότητα στην παγκόσμια εκστρατεία: «Ώρα της Γης 2010» στις 27 Μαρτίου, στις 20:30 μ. μ. και να πρωταγωνιστήσει η Ελλάδα, για ακόμη μία φορά στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής.
Η Ώρα της Γης διοργανώνεται από το διεθνές δίκτυο του WWF.


www.wwf.gr/earthhour/
δείτε υπέροχες φωτογραφίες, σχετικά με την ώρα της Γης στο site
www.boston.com/.../2009/03/earth_hour_2009.html

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Μιλήστε για τις κοινωνικές διακρίσεις...



Παγκόσμια ημέρα κατά των κοινωνικών διακρίσεων σήμερα.

Με τη σκέψη και την επιθυμία της συμμετοχικότητας, σας προτείνουμε να διαμορφώσουμε όλοι μαζί τη σημερινή ανάρτηση, στέλνοντας, στα σχόλια, κάποιες σκέψεις μας για το ρατσισμό.

Συγγνώμη!

Μόλις σήμερα πληροφορηθήκαμε πως δεν είχε προγραμματιστεί να γίνει
καμιά εκδήλωση απ' το μουσείο Μπενάκη για την παγκόσμια ημέρα της ποίησης.
Έχοντας πέσει κι εμείς, όπως κι άλλοι, θύματα παραπληροφόρησης,
σας ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη.

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

"Συμμετέχουμε στην υπόθεση του φωτός" Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991)


" Ενώ άλλοι δουλεύουν το μέταλλο
σκότος, εμείς προσπαθούμε
να φτιάξουμε έναν ουρανό
με λίγες λέξεις"

Το Μουσείο Μπενάκη για τη φετινή παγκόσμια ημέρα της ποίησης τιμά τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο.
Και μας δίνει την αφορμή να αφουγκραστούμε τη φωνή του, καθάρια όπως έρχεται από το χρόνο κι από την καθαρότητα του Ταΰγετου.
Στραμμένος στο φως και στον άνθρωπο, προσφέρει διακριτικά την ανοιξιάτικη ποίησή του στους "τσοπάνηδες της αγάπης", υμνώντας τη ζωή, τον ήλιο, τον αγωνιζόμενο άνθρωπο.

Και μας προτρέπει να κυματίσουμε τις μέσα μας σημαίες:

" …νέοι της γης,
του γένους, μπορεί και του σύμπαντος ίσως,
οι σημαίες που σήμερα λείπουνε
πάνω απ' τη γης υπάρχουνε μέσα σας
(αποσπ. από το ποίημα "Ο κόσμος στο τέλος του")

Και μας καλεί ν' αντιδράσουμε στην κατάπτωση:

"Κάποτε κανείς αισθάνεται στη ζωή του μεγάλο βάρος και φοβάται πως οι δυνάμεις του δε θ' ανταποκριθούν στην αισιοδοξία των προοπτικών του. Αλλά η αντίδραση στην κατάπτωση έρχεται από μέσα μας, είναι "συμφυής" με την ύπαρξη."
( από επιστολή στο γιο του Κώστα, Δεκ. 1967)
Και αγωνιά για τις πηγές της ζωής που απειλούνται:

Αὐτοβιογραφία (ἀποσπάσματα)

Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὸ νερό.


Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὰ δέντρα.

Μὴ μοῦ ξεσκίστε αὐτὲς τὶς θεῖες σελίδες ποὺ τὶς γράψανε

τ᾿ ἀσύλληπτο φῶς κι ὁ ἀσύλληπτος χρόνος

κι ὅπου σταθῶ μὲ περιβάλλουν.

Μὴ μοῦ σκοτώσετε τῆς γῆς τὸ ποίημα!

Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιότητα,

ἀνάβοντας τὸ ἄστρο: «Ἀγάπη».

Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιόττητα, ἀνάβοντας

ψηλότερα ἀπ᾿ ὅλα, πάνω ἀπ᾿ τὸ ἕτοιμο

βάραθρο, τὸ ἄστρο: «Ἀνθρώπινο μέτωπο!»

Σᾶς παρακαλοῦμε:

Ἀφῆστε μας τὰ πράγματα. Μὴ μᾶς τὰ καῖτε.

Ἀφῆστε τὰ ἔντομα νὰ βρίσκουνε τ᾿ ἄνθη τους.



Και πεισματικά επιμένει στην ομορφιά:

Γράμμα στον ἄνθρωπο τῆς πατρίδας μου

...Μὴν μὲ μαρτυρήσεις!

Καὶ προπαντὸς νὰ μὴν τοῦ πεῖς πὼς μ᾿ ἐγκατέλειψεν ἡ ἐλπίδα!

Καθὼς κοιτᾷς τὸν Ταΰγετο, σημείωσε τὰ φαράγγια

ποὺ πέρασα. Καὶ τὶς κορφὲς ποὺ πάτησα. Καὶ τὰ ἄστραποὺ εἶδα.

Πές τους ἀπὸ μένα, πές τους ἀπὸ τὰ δακρυά μου,

ὅτι ἐπιμένω ἀκόμη πὼς ὁ κόσμος

εἶναι ὄμορφος!

Και αμετακίνητα προσβλέπει στον Άνθρωπο:

" Ήθελα να τους εξηγήσω πως ο άνθρωπος είναι μεγάλο πράγμα

κι ότι οι πράξεις του θα πρέπει να είναι ανάλογες, σ' αυτόν τον κόσμο"
( αποσπ. από το αυτοβιογραφικό χρονικό "Οδύνη")

Κι αναζητά τον παράδεισο μέσα "στους λυγμούς των ποιητών":







Και μας αφήνει την ποίηση, εφόδιο ζωής και καταφύγιο αγάπης:

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,

δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.

Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.

Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,

νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,

νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο, ἡ ἔρημός μου λαό,

τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες

τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;

Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;

Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!

Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.

Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.

Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.

Ὅμως,

δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.

Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.

Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι


τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει

νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

(Το πρόγραμμα της εκδήλωσης του Μουσείου Μπενάκη εδώ: http://www.benaki.gr/files/eventfiles/links/Programmme_Vreattakos.pdf )

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

"Πάλι για τα σχολικά βιβλία; Ναι, πάλι και πάλι..."




«Πάλι για τα σχολικά βιβλία; Ναι, πάλι και πάλι. Γιατί , παρά τις ατελείωτες εδώ και ενάμιση αιώνα συζητήσεις, το θέμα εξακολουθεί στην Ελλάδα να αποτελεί καίριο πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος.»
γράφει ο Αλέξης Δημαράς στο πολύ φροντισμένο τετράπτυχο φυλλάδιο που συνοδεύει την Έκθεση:

"Καλλιτέχνες και λογοτέχνες στα Αναγνωστικά 1860-1960"



Η πολύ ζωντανή έκθεση οργανώθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης και την εταιρεία σπουδών Νεοελληνικού πολιτισμού και γενικής παιδείας (ιδρ. Σχολή Μωραίτη) στο Μέγαρο Εϋνάρδου (επιμέλεια έκθεσης: Αλέξης Δημαράς, Διονύσης Καψάλης)



Το υλικό είναι χωρισμένο στις ενότητες:

Αναγνωστικά των περιόδων: 1860-1917, 1917-1920, 1920-1940, 1940- 1960,

επίσης τα αναγνωστικά του βουνού και της υπερορίας 1944-1963

καθώς και το τρίτομο ανθολόγιο του 1975


ένα πολύ μικρό δείγμα των εκθεμάτων:





Η Λόλα διαχρονική!



Ένας ωραίος τρόπος να μάθουμε το "ι" και το "α"





Τα ψηλά βουνά που αγαπήθηκαν από τα παιδιά.

Όμως:






Ο γνωστός παραλογισμός!



Αναγνωρίσιμη η 4η Αυγούστου!

Προσχέδια, έργα τέχνης






Από την ενότητα: τα αναγνωστικά του βουνού και της υπερορίας:










Τέλος, από το 19ο αιώνα:





Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Νίκος + Νίκος = Σκάκι για έντεκα.


Συνεχίζουν και φέτος τη σκακιστική παράδοση του σχολείου μας τα έντεκα παιδιά και από τις τρεις τάξεις που θα συμμετάσχουν στο τουρνουά σκακιού αύριο το μεσημέρι και ώρα 13.00΄ στην αίθουσα της βιβλιοθήκης.


Ο Νίκος Κατσιαούνης, της Β΄ λυκείου μας αφύπνισε, αφού κόντευε να περάσει η χρονιά και τουρνουά δε γινόταν, ο συνάδελφος Νίκος Μαντζαβίνος πρόθυμα δέχτηκε να το οργανώσει, όπως, άλλωστε και τα προηγούμενα χρόνια, ο διευθυντής μας, ο Δημήτρης Βάγιας, απλόχερα πρόσφερε το ποσό που θα χρειαστεί για τα κεράσματα και τα βραβεία και οι αμιλλώμενοι μαθητές, σαν έτοιμοι από καιρό, δήλωσαν αμέσως συμμετοχή.
Τα αναμνηστικά σε όλους και το βραβείο στο νικητή θα δοθούν στην αρχή της επόμενης βδομάδας, κατά την πρωινή συγκέντρωση.



Να θυμίσουμε ότι το μικρόβιο του σκακιού στο σχολείο μας το ..πρωτόσπειρε ο καλός συνάδελφος και διακεκριμένος σκακιστής Μανόλης Μανωλάς ή αλλιώς alkinoos, τη σελίδα για το (καλλιτεχνικό) σκάκι του οποίου μπορείτε να τη βρείτε εδώ: http://kallitexniko-skaki.blogspot.com/ ( την έχουμε και στα links, στη δεξιά στήλη)




ΣΗΜ. Οι φωτογραφίες είναι από την περσινή χρονιά.

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Εντυπώσεις από την επίσκεψη στην έκθεση για το Γιάννη Τσαρούχη.


Φαίνεται πως η επίσκεψη στο Μπενάκη και η έκθεση του Τσαρούχη
άρεσε πολύ στα παιδιά που την επισκέφτηκαν.

Δύο κείμενα μάς ήρθαν, που σπεύδουμε να τα αναρτήσουμε.

Από την Έλενα Τζαννάτου:
"Ένα καθημερινό πρωινό, κάπου σε μια σχολική αίθουσα, καμιά εικοσαριά ανήσυχες και συνάμα αγνές εφηβικές ψυχές, ενημερώθηκαν για μια επίσκεψη σε εικαστική έκθεση με θέμα το έργο του έλληνα ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη. Ανάμεσά τους κι εγώ. Ομολογώντας πως, αν και με δεσμούς λατρείας και υπέρμετρου σεβασμού για την τέχνη, οι γνώσεις μου πάνω στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη δε θα χαρακτηρίζονταν ιδιαίτερα εκτενείς, πέρα βέβαια από τις αναλλοίωτες στο νου μου εικόνες
του ναύτη

και των τεσσάρων εποχών.

Μ' αυτές, λοιπόν, στο δισάκι μου ξεκίνησα για το προσωπικό ταξίδι στον κόσμο του έλληνα καλλιτέχνη ( με τη μοναδική, άλλωστε, προσέγγιση, όπου η τέχνη μπορεί να γίνει βίωμα προσωπικό και ουσιαστικό.)

Πρώτος σταθμός του ταξιδιού το θεατρικό έργο του δημιουργού, καλλιτεχνική του πτυχή σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό. Περιπλανώμενη ανάμεσα σε ζωγραφιές, σκίτσα και φωτογραφίες, περνούσαν μπροστά στα μάτια μου αμέτρητες

θεατρικές εικόνες,
όπως οι Τρωάδες, ο Περσέας, ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα. Οι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες μακέτες κουστουμιών και σκηνικών με την κάθε λεπτομέρεια αποτυπωμένη στο χαρτί και η επιτυχής μεταφορά των ιδεών αυτών απ' το χαρτί στο σανίδι, καταδεικνύουν το σκηνογραφικό και σκηνοθετικό ταλέντο του Γιάννη Τσαρούχη και ξεδιπλώνουν μια διαφορετική καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού του. Εδώ, με έντονο το ελληνικό λαογραφικό στοιχείο αλλά και με στοιχεία από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, τα πλούσια ή και πολλές φορές πομπώδη σκηνικά, δεν παύουν να κρατούν επαφή με το ρεαλισμό, μεταφέροντας ιδιαίτερα γλαφυρά τη σκηνική αναπαράσταση, ενώ το υλικό των αρχαιοελλινών θεματικά παραστάσεων δείχνει σεβασμό προς την αρχαία παράδοση αναπαράγοντάς την πολύ εύστοχα.

Κι ύστερα το καϊκάκι μου έπιασε ξανά λιμάνι, αυτή τη φορά ανάμεσα στα πινέλα και στα χρώματα. Ξεκίνησα έτσι, με ζήλο και ενδιαφέρον, την εξερευνητική περιήγησή μου στο ζωγραφικό κόσμο του Γιάννη Τσαρούχη, τον οποίο και ανυπομονούσα περισσότερο να γνωρίσω. Με μια πρώτη ματιά, τα γήινα χρώματα κυριαρχούσαν παντού γύρω.
Ανθρώπινες μορφές και κυρίως ανδρικές φιγούρες νέων,
αλλά και τοπία και θέματα απ' τη φύση σε μαγνήτιζαν με την απλότητά τους, σκιαγραφώντας με μια ρεαλιστική προσέγγιση τον ανθρώπινο ψυχισμό και την αληθινή ομορφιά του τοπίου.

Εικόνες της καθημερινότητας και της ανθρώπινης ζωής
αποτελούν αγαπημένα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο καλλιτέχνης και χαρακτηρίζουν το προσωπικό του ύφος.
Το γυμνό,
επίσης, κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στη θεματολογία του Τσαρούχη, αποτυπωμένο με απόλυτη φυσικότητα και απαλλαγμένο απ' τη σεξουαλικότητα, δίχως στολίδια και περιττολογίες, αλλά λειτουργώντας ως φυσικό μέρος της εικόνας και σε πλήρη συνοχή μ' αυτή. Ακόμη, μέσα από το προσωπικό ύφος του καλλιτέχνη, είναι εμφανείς και οι αναφορές σε άλλους δημιουργούς, κυρίως στο πρώιμο αγιογραφικό έργο του.

Η πραγματική, όμως, δεξιοτεχνία του Τσαρούχη έρχεται να φανεί μέσα από τη μεταφορά κτιρίων στον καμβά με εκπληκτικό και αξιοθαύμαστο τρόπο. Μια σειρά από πίνακές του μεταξύ των οποίων και το σπίτι του Εμπειρίκου, απεικονίζουν τα κτίρια με απίστευτη ρεαλιστικότητα, κάνοντάς τα να φαντάζουν σα ζωντανές φωτογραφίες και όλα αυτά χάρη στην εκπληκτικά προσεγμένη σκίασή τους. 'Υστερα απ' αυτό και έχοντάς με πραγματικά κερδίσει με το καλλιτεχνικό του έργο, αναζητούσα να μάθω περισσότερα για την προσωπικότητα του μοναδικού αυτού καλλιτέχνη, ευκαιρία που μου δόθηκε μέσα από τις κινηματογραφικές προβολές στον ίδιο το χώρο της έκθεσης.

Και έτσι, με μια γλυκιά γεύση, σάλπαρα και πάλι στα ανοιχτάπρος αναζήτηση του επόμενου σταθμού στον ωκεανό της τέχνης, ελπίζοντας ότι προσπάθησα αρκετά να πλησιάσω την Ιθάκη τη δική μου και του καλλιτέχνη.
Όπως και να 'χει, νιώθω κερδισμένη από το γεγονός ότι γνώρισα καλύτερα το έργο ενός τόσο σπουδαίου σύγχρονου έλληνα ζωγράφου, ο οποίος αξίζει να έχει το σεβασμό και το θαυμασμό όλων μας, όχι μόνο για το καλλιτεχνικό του έργο, αλλά και για το ήθος και την παραδειγματική σεμνότητά του, αυτός ο δημιουργός ο οποίος είχε δηλώσει ότι νιώθει περισσότερο κριτικός της τέχνης μέσα από το έργο του και όχι καλλιτέχνης, όρο που θεωρούσε ιδιαίτερα παράτολμο".
Κι από τη Δήμητρα Μαρία Πράντζαλου:
" Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε το 1910 και πέθανε το 1989. Από μικρή ηλικία του άρεσε να ζωγραφίζει κι αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι μέχρι το τέλος της ζωής του, δηλαδή μέχρι 79 ετών, ζωγράφιζε, γιατί τον ευχαριστούσε. Ο Γιάννης Τσαρούχης δεν ήταν από τους ανθρώπους που τα παρατάνε, όταν πλέον φτάνουν σε μεγάλη ηλικία.Όσο για τους πίνακές του, έχω να πω ότι μου άρεσαν τα χρώματα που έβαζε, δεν έβαζε μόνο ένα χρώμα αλλά πολλά.
Επιπλέον, το γυμνό
που έκανε με τους άντρες σε διάφορες στάσεις αλλά και
το ζεϊμπέκικο
εμένα δε μου φάνηκε πρόστυχο. Σαν έφηβη και νέα το θαύμασα."
Την επίσκεψη προετοίμασε, οργάνωσε, διεκπεραίωσε η Άννα Ζωγάκη και ο Γιώργος Καρατζής πρόθυμα και ευχάριστα συνόδευσε. Και τους δύο οι 45 μαθητές των θεωρητικών τμημάτων της β΄λυκείου τους ευχαριστούν θερμά.

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Στο Μανόλη Γλέζο...

«σ΄αυτό το δρόμο δεν υπάρχουν λιποτάχτες….»

[21.03.2009, Μουσείο Μπενάκη, παγκόσμια ημέρα ποίησης]


video


«… Η ρίζα μένει.

Ο καμένος σταυρός πετάει φύλλα

Πολύς ουρανός, πολλή καρδιά, δε λείπει τίποτα.

Γιατί οι γιορτές μας δεν τέλειωσαν , αδέλφια μου. Οι πιο καλές γιορτές μας αρχίζουν πάντοτε αύριο.

Άντε , λοιπόν, ετοίμασε για όλα την καρδιά σου.

Σ΄αυτόν το δρόμο δεν υπάρχουν λιποτάχτες. Σ΄αυτόν το δρόμο δεν πεθαίνει κανένας…»

(Γιάννη Ρίτσου, Ανυπόταχτη Πολιτεία , απόσπ.)



[05.03.2010, στον Άγνωστο Στρατιώτη, συλλαλητήριο ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ]



[φωτο: εφημ. ΤΑ ΝΕΑ online ]


και.. ΒΑΣΤΙΛΗ: http://freebastille.blogspot.com/2010/03/m_05.html

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

"Όμορφα που μυρίζει τ' άσπρο αστρουλάκι της ταπεινωσύνης." Γ. Ρίτσος

Κυριακάτικο πρωινό στην αρχαία Ολυμπία. Ο καιρός βροχερός, οι επισκέπτες λιγοστοί . Και η άνοιξη να ξεπροβάλλει στα αρχαία ιερά και γυμνάσια.

Οι γύρω καμμένοι λόφοι προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν. Ο αγώνας της φύσης συνοδεύεται από τις ομοβροντίες των κυνηγών γύρω στον Αλφειό. Και βλέπεις την ομορφιά, τη ζεις, μ’ ένα αγκάθι στην καρδιά.

Κι αν γύρω χορεύουν πυροβολώντας οι ασυνείδητοι, η γη πυροδοτεί τα δικά της όπλα: μικρές μαργαρίτες στο Γυμνάσιο, ανεμώνες στον άβατο σηκό του ιερού της Ήρας, μια ίριδα στη ρίζα αγριελιάς.








«Όταν αστράφτεις στον ήλιο που γλιστράει επάνω σου σταγόνες κι αθάνατους γυακίνθους και σιωπές, εγώ σ’ ονομάζω μόνη πραγματικότητα. Όταν γλιτώνεις το σκοτάδι και ξανάρχεσαι με την ανατολή, πηγή, μπουμπούκι, αχτίδα, εγώ σ’ ονομάζω μόνη πραγματικότητα. Όταν αφήνεις αυτούς που αφομοιώνουνται μες στην ανυπαρξία και ξαναπροσφέρεσαι ανθρώπινη, εγώ από την αρχή ξυπνώ μέσα στην αλλαγή σου…»


Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί, Η συναυλία των γυακίνθων,XVII.

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Στον απόηχο της γιορτής για την 20 ετία του 6ου Λυκείου Καλλιθέας.

Σε προηγούμενες αναρτήσεις «πάντα ν' ανταμώνουμε» 1και 2,αναφέρθηκαν αναλυτικά οι συντελεστές της γιορτής.Εδώ απλά θα συμπληρώσουμε φωτογραφικό υλικό με τις αναγκαίες εξηγήσεις.Θα ακολουθήσει σύντομα και άλλη ανάρτηση με επιπλέον φωτογραφικό υλικό.
Δέσποινα Παπουτσόγλου πρώην Διευθύντρια

Από αριστερά Χρυσοβέργης Μ σχ Σύμβουλος,Καλύβης Αστ πρ Δ/ντης,με τα γυαλιά Παπουτσόγλου Δέσποινα , Πασσά Αικ Υποδιευθύντρια,Πρώϊος Β,Μαντζαβινος Α,μπροστά Αγγελόπουλος Κώστας,Δ/ντης 40υ Γ/σίου Καλλιθέας Ο πρ.Διευθυντής Απ.Μιχαηλίδης


Ο Διευθυντής Δημ.Βάγιας

Ο Γ.Παπασταμόπουλος αφηγείται

Ο Διον.Μάννεσης επί το έργο

Δημ Βάγιας,Πολ.Τουάρντιτς,Μαν.Καπετανάκης όσοι απόμειναν από την 1η φουρνιά του 1989-90

Από αριστερά Κουγιουτζόπουλος Κυρ,Βαγιατίδου Αργ,Δημ.Βάγιας νυν Διευθυντής,Απ Μιχαηλίδης πρώην Διευθυντής,Μάρζιος Κ,Καπετανάκης Μ,Κατσαντωνης Ν,Πρώϊος Β,Σεχόπουλος Σ.πίσω η Ζωγάκη Αννα
Δέσποινα Παπουτσόγλου πρ Διευθύντρια Μαρία Μαστ,Μαρία Χαϊδ,Βίκη Ματσ.ζουζούνια
Ανδρέας,Μαρία το αηδόνι του σχολείου,Θόδωρος,Άννα Η Μαρία Μαστρονικόλα τραγουδάει
Ανδρέας-Άννα άξιοι παρουσιαστές Το νέο αίμα του σχολείου