Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

...και κοιτώντας έξω...



Ζωγραφική, κολάζ, ήχος, εικόνες,

απαγγελίες, ξανά απαγγελίες , δοκιμές , ξανά δοκιμές (και ξανά…!) ,

ιδέες, φαντασία, διαφωνίες (;) ,

προτάσεις, προσπάθεια,διστακτικότητα, ενθουσιασμός

...και... το αποτέλεσμα ….

Αυτό που βλέπετε!





Όπως «είδαν» και όπως αισθάνθηκαν τον Ελύτη,

η Λυδία και η Ρομίνα της Β΄Λυκείου!


Και τα διαδικτυακά μας "μπράβο" στις δημιουργούς!

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Ένας ακούων στη χώρα των κωφών

Λίγες μέρες πριν, κάποιοι καθηγητές
πήγαμε να δούμε στο θέατρο του Νέου Κόσμου
τον παλιό μας μαθητή Νικήτα Αναστόπουλο
που συμμετείχε στην παράσταση

"Απόδραση".
Μια παράσταση γεμάτη φρεσκάδα , επινοήσεις, χιούμορ, νεανικό κέφι.
Γι' αυτή την παράσταση ίσως αφιερώσουμε κάποια από τις επόμενες αναρτήσεις.

Συζητώντας με το Νικήτα μετά το τέλος της παράστασης ακούσαμε ( εγώ για πρώτη μου φορά) για το θέατρο κωφών, στο οποίο ο Νικήτας επίσης συμμετέχει, φέτος ως βοηθός σκηνοθέτη. Ένα θέατρο μοναδικό στο είδος του στη χώρα μας, που υπάρχει εδώ και 25 χρόνια και που η γλώσσα του είναι η νοηματική, η γλώσσα του σώματος.
Και που ευνόητη είναι η προσφορά του στα άτομα με προβλήματα ακοής. Αλλά και που, δυστυχώς - στην Ελλάδα ζούμε - ακούγεται σχεδόν φυσιολογικά ότι έχει τεράστια προβλήματα συνέχισης της λειτουργίας του.

Ας διαβάσουμε γι' αυτό το μεγαλύτερο μέρος άρθρου της εφημερίδας "Εποχή" ( 6-12-2009), που το υπογράφει η Ζέτα Καρασπήλιου:
" Σώμα, μάτια, χέρια, πρόσωπο. Σύμβολα, κίνηση, έκφραση… Νοηματική. Μια γλώσσα ολοκληρωμένη, εντυπωσιακά άμεση, γοητευτική. Είναι μια γλώσσα γεμάτη ρυθμό και ένταση, αφού και η αμεσότητα στη νοηματική είναι έμφυτη..
Είκοσι πέντε χρόνια ζωής συμπληρώνει το, μοναδικό στη χώρα μας, Θέατρο Κωφών που ιδρύθηκε απο τη σκηνοθέτιδα Νέλλη Καρρά και το θεατρικό συγγραφέα και σύζυγό της, Στρατή Καρρά. Πρόκειται για μια από τις πιο αξιόλογες επαγγελματικές πολιτιστικές οργανώσεις των κωφών στην Ελλάδα, που αποτελείται από κωφούς ηθοποιούς και δίνει συχνά παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό σε διάφορα φεστιβάλ" Διαβάζουμε ακόμα ότι το Θέατρο κωφών έχει ανεβάσει και παρουσιάσει έργα στο Εθνικό Θέατρο της Αθήνας, στη Βαρκελώνη, το Ελσίνκι, τη Νέα Υόρκη και αλλού. Ότι έχει δημιουργήσει από το 1985 ειδικό πρόγραμμα παιδικού θεάτρου στο Εθνικό Ίδρυμα Κωφών, όπου τα παιδιά που συμμετέχουν στο πρόγραμμα διδάσκονται από μέλη του θεάτρου αλλά και δίνουν τις δικές τους παραστάσεις. "Ένα πρόγραμμα που δυστυχώς λόγω οικονομικής δυσμένειας διεκόπη, προσωρινά, όπως ελπίζουν, τα τρία τελευταία χρόνια"
"Στα σχέδιά μας για τη συνέχιση της καλλιτεχνικής μας πορείας", λέει η ιδρυτής του, κ. Καρρά, "είναι παραστάσεις στην Αθήνα, την επαρχία και το εξωτερικό, θεατρική εκπαίδευση για κωφά παιδιά και εφήβους, συνεργασία με ακούοντες ηθοποιούς και με την κοινότητα των κωφών και ειδικούς φορείς για την ανάπτυξη, τη διάδοση και τη συνειδητοποίηση της κουλτούρας των κωφών".
Σύμφωνα με την Νέλλη Καρρά, εμπόδιο σε όλα τα σχέδια του θεάτρου στάθηκε η πώληση του χώρου που νοίκιαζαν και χρησιμοποιούσαν τόσα χρόνια και η έξωση του θεάτρου από αυτόν, που για τους κωφούς ηθοποιούς ήταν το δεύτερό τους σπίτι.Είναι επιτακτική ανάγκη για εμάς, τονίζει η κα Καρρά, η απόκτηση μόνιμου θεατρικού χώρου, ώστε να στεγάσουμε τα όνειρα 25.000 κωφών και βαρήκοων από όλη την Ελλάδα για ισότιμη πρόσβαση στα πολιτιστικά δρώμενα. Ζητάμε την αρωγή της Πολιτείας και της κοινωνίας των πολιτών στην προσπάθεια ανεύρεσης χώρου, δεδομένου ότι το 2010 θα μείνουμε κυριολεκτικά στο δρόμο, με συνέπεια τη διάλυσή μας. Τόσοι κόποι 25 χρόνων δεν θέλουμε να χαθούν, τονίζει η κα Καρρά, έντονα προβληματισμένη απο την εξέλιξη της υπόθεσης..


Πάντως, παρά τις αντίξοες συνθήκες, το Θέατρο Κωφών Ελλάδας συνεχίζει τη δημιουργική του πορεία, ανεβάζοντας την επετειακή παράστασή του, για τα 25 χρόνια του Θεάτρου, με το κοινωνικό έργο «Ένας ακούων στη χώρα των κωφών», η οποία ανέβηκε πρόσφατα στο υπό έξωση στέκι του στον Ψυρρή, σε σκηνοθεσία Νίκου Αξιώτη και μουσική Γιώργου Ζυγούρη. Η υπόθεση του έργου είναι ένας άντρας που παλεύει να επικοινωνήσει με τους γύρω του, όμως έρχεται αντιμέτωπος με την ψυχρότητα και την αδιαφορία. Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο κωφός σε αυτήν τη χώρα; Το Θέατρο Κωφών στεγάζεται σε ένα χώρο στην οδό Σαχτούρη 8-10, στον Ψυρρή, στην Πλ. Κουμουνδούρου. Παραστάσεις πραγματοποιούνται: βραδινές Παρασκευή και Σάββατο, στις 9μ.μ. Τιμή εισόδου 15 ευρώ και φοιτητικό 10 ευρώ με ποτό. Κρατήσεις (μόνο μέσω SMS): 6985765550. Διάρκεια: 80 λεπτά

Είναι καλό να γίνει γνωστό το θέατρο αυτό.
Να στηριχτεί.

Γίνεται κι από 'δω η πρόταση
να παρακολουθήσουμε την παράσταση
κι εμείς, ως σχολείο.
Εσείς, τι λέτε;

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Έξω κρύο, μέσα ζούγκλα!


Οι προβλέψεις της μετεωρολογικής υπηρεσίας για την Κυριακή δε μας τρομάζουν. Κάποιοι καλοθελητές θα πάνε από νωρίς και θα ανοίξουν το καλοριφέρ. Έτσι, όταν στις 17.30΄ θα είστε ΟΛΟΙ στο σχολείο, η αίθουσα θα έχει ήδη ζεστάνει και ο καφές θα αχνίζει στον αυτοσχέδιο μπουφέ με τα αναψυκτικά, τα ποπ κορν και ό,τι άλλο χρειάζεται, για να παρακολουθήσουμε ευχάριστα την τρίτη ταινία του αφιερώματος

" εκπαίδευση και εφηβεία",
που είναι
"Η ζούγκλα του μαυροπίνακα",



μια ταινία του 1955, του του Richard Brooks,



Η υπόθεσή της ( όπως τη βρήκαμε στο sevengroup.gr- ποτέ μη γράφεις κάτι, όταν μπορείς να το αντιγράψεις, λέει ένας παλιός μαθητικός νόμος..):
Ο Ρίτσαρντ Ντάντιερ είναι ένας άνθρωπος πρόθυμος να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο ή, όπως θα έλεγαν μερικοί, οπαδός χαμένων ιδανικών. Ο Ντάντιερ μόλις διορίστηκε καθηγητής στο Νορθ Μάνιουαλ Χάι, στο κέντρο της πόλης. Φυλετικές και σεξουαλικές συγκρούσεις. Βία. Συμμορίες. Κυνισμός. Τα θέματα που έθιξε «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος» πριν 50 χρόνια, αποτελούν ακόμη φλέγοντα κοινωνικά προβλήματα στα σχολεία. Ο Γκλεν Φορντ, που ενσαρκώνει τον Ντάντιερ, εμμένει στα ιδανικά του και δεν αργεί να πληρώσει το τίμημα καθώς έρχεται αντιμέτωπος με οργισμένους έφηβους επικεφαλής των οποίων είναι ο Βικ Μόροου και ο Σίντνεϊ Πουατιέ σε μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία. Σκηνοθετημένη από τον Ρίτσαρντ Μπρουκς, «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος» βρίθει από δυναμισμό, σασπένς και είναι η πρώτη φορά που η ροκ μουσική, με το αξέχαστο «Rock Around the Clock», συμβάλλει στη μουσική επένδυση ταινίας.

Και, ε, μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε το «Rock Around the Clock»! Ακούστε το κι αυτό:





Σας περιμένουμε!

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Φωτορεπορτάζ της Κυριακής που μας πέρασε

1. Έντεκα η ώρα, χαράματα Κυριακής: Η περιβαλλοντική ομάδα ξεχορτιαριάζει, μαζεύει τα μαρούλια της, διαπληκτίζεται με τα σαλιγκάρια που τρώνε τα μαρούλια της, ακούει συμβουλές από το γεωπόνο κ. Στράτο Αλεξανδρή, φοράει γάντια και σκάβει, ξεφοράει γάντια και τρώει και πίνει, κάνει σχέδια για εκδρομές, προγραμματίζει τη δράση της, σώζει, με λίγα λόγια, το περιβάλλον.
ΣΗΜ. Ο μοβ πανσές ΔΕΝ είναι για σκηνοθεσία.
Φυτεμένος είναι, στη φυσική του θέση..

Τα πρώτα μαρούλια βγήκαν. Μερικά έχουν και τρυπίτσες.
Δεν ορκιζόμαστε ότι πρόκειται για σπάνια ποικιλία..

Βγήκαν και τ' άλλα. Εδώ, λουλούδια και μαρούλια μαζί.


Η συγκομιδή με αγαστή συνεργασία των μελών της περιβαλλοντικής.
Έχουμε να το καμαρώνουμε. Είναι ο τρόπος μας αυτός.



περιβαλλοντική με...καλλιτεχνικές ανησυχίες. (Καθαρά οικολογική συνείδηση: δεν πετάμε τίποτα. Τα κομμένα κλαδιά προορίζονται για διακόσμηση.Τς, τς!)


οι τρεις μικροί ήρωες φροντίζουν
τη νέα γενιά των μαρουλιών


σύνηθες στιγμιότυπο: ένας δουλεύει και 5-6 συζητάνε.
Ζήτημα οργάνωσης...


ο ένας που δουλεύει
( συλλεκτικό στιγμιότυπο)


ακόμα πιο σύνηθες στιγμιότυπο: λέγεται "διάλειμμα".
Κρατάει περίπου δυο ώρες χωρίς διάλειμμα.
Ο εθελοντής γεωπόνος μας, στο βάθος, ( κ. Στράτο, ευχαριστούμε!!)
στα όρια της απόγνωσης, με τους ρυθμούς που προχωράει η ομάδα
2. Ώρα 16.30΄. Πολιτιστικό πρόγραμμα "Πολιτική και μουσική 1960-1980" ( Λεπτομέρειες σε επόμενη ανάρτηση)
συζητήσεις στο γραφείο των καθηγητών...

...κιθάρες, μπάσο και φωνές στην αίθουσα εκδηλώσεων
("πού να βρω ένα φιλαράκι, Έλενα, Στέφη;)...


...κι άλλες συζητήσεις και ακροάσεις στη βιβλιοθήκη.


3. Ώρα έξι, την ώρα που τα φώτα χαμηλώνουν και καταφτάνουν τα κρητικά προϊόντα ( Νίκο, ευχαριστούμε-χικ!) για να συζητηθεί ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη στη λέσχη του βιβλίου.
Και μόνο κρητικά; Η κ. Νικολαΐδου με τα χεράκια της
μάς έφτιαξε και βασιλόπιτα, οι υπόλοιποι πνευματικοί άνθρωποι της ΒΑΒΕΛ ( =ΒΑρυστομαχιασμένοι Βιβλιοφάγοι Εκτου Λυκείου) την κάναμε φύλλο φτερό, ο κ. Καρατζής κι ο κ. Μάνεσης θυμήθηκαν τα παιδικά τους χρόνια, ο Νίκος είχε αντιρρήσεις, η Νίνα γιόρταζε, ο Άρης είχε μείνει άφωνος από το έργο και, τέλος πάντων, όλοι κάτι σπουδαίο κάναμε.
Η κ. Νικολαΐδου κόβει την πίτα που η ίδια παρασκεύασε.
Η κ. Νικολαΐδου δεν ευθύνεται για το παραδοσιακό αναψυκτικό που εμφανίζεται παραπλεύρως.


Τα μέλη της ΒΑΒΕΛ ποζάρουν για φωτογραφία.
Μη σας κάνει εντύπωση. Στη ΒΑΒΕΛ έχουμε όλοι ωραίες πλάτες.

Α, ναι! Συζητήσαμε και για το Ζορμπά..

Η κ. Νικολαΐδου επιδεικνύει με καμάρι το δώρο που συνόδευε το φλουρί της πίτας.
Της πίτας που παρασκεύασε η κ. Νικολαΐδου,
που έκοψε η κ. Νικολαΐδου και της οποίας το φλουρί κέρδισε η κ. Νικολαΐδου.
Η προανάκριση συνεχίζεται.


Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Το δικαίωμα στην απλότητα

Ένα άρθρο της Μαρίας Τζιαντζη, από την Καθημερινή της 03.01.2010, επιλέξαμε για το σαββατοκύριακο και το θέτουμε προς συζήτηση -με δικές μας τις υπογραμμίσεις. Και προσθέσαμε και λίγα ηπειρώτικα χιονάκια, να υποδεχτούμε τα πρώτα φετινά κρύα..

Aποτυπώματα
Το δικαίωμα στην απλότητα

Ενα παλιό Τογιότα με χειροκίνητα και όχι ηλεκτροκίνητα τζάμια οδηγούσε κάποτε ο Χρήστος Λαμπράκης, όπως διαβάσαμε τις τελευταίες μέρες. Γράφτηκε επίσης ότι ο εκλιπών προτιμούσε για τις μετακινήσεις του έναν κλασικό Σκαραβαίο, που τα τζάμια του μάλλον δεν ανεβοκατέβαιναν αυτόματα.

Το 2003 πέθανε ο Νιλ Πόστμαν, γνωστός και στην Ελλάδα από τα βιβλία του για τα ΜΜΕ. Λίγο μετά τον θάνατό του, ένας φίλος και συνάδελφός του, ο Tέρενς Μόραν, έγραψε ότι κάποτε ο Πόστμαν πήγε να αγοράσει ένα καινούργιο αυτοκίνητο και διαπίστωσε ότι όλα είχαν ηλεκτροκίνητα τζάμια: «Τι να τα κάνω τα ηλεκτρικά παράθυρα; Τα χέρια μου είναι μια χαρά. Αν ήμουν παράλυτος, θα χρειαζόμουν ηλεκτρικά τζάμια».

Τον καημό του Πόστμαν μάς θύμισε ένας νεότερος θεωρητικός των ΜΜΕ, ο Χένρι Τζένκινς, που περιγράφει το πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς σήμερα ένα κινητό που να χρησιμεύει «μόνο» για τηλεφωνήματα: «Δεν ήθελα κινητό με φωτογραφική μηχανή, με βιντεοκάμερα, με σύνδεση στο Ιντερνετ, με παιχνίδια, με MP3 player και GPS. Δεν ενδιαφερόμουν για μια συσκευή που θα μου έδειχνε τα νέα σόου ή θα μου επέτρεπε να διαβάζω μυθιστορήματα στην οθόνη της. Δεν ήθελα το ηλεκτρονικό ισοδύναμο ενός ελβετικού σουγιά».

Πληθαίνουν τα αξεσουάρ, οι τσαχπινιές, οι «εφαρμογές» (applications ή ΑΡΡ), αλλά όλο και πιο ακριβά και δυσεύρετα γίνονται τα βασικά. Οσο πιο σύνθετα και «πολυμορφικά» γίνονται τα αντικείμενα, τόσο μειώνεται το προσδόκιμο επιβίωσής τους. Τρίτης γενιάς κινητό, τέταρτης γενιάς υπολογιστής, ανεξιχνίαστης γενιάς ηλεκτρικό ψυγείο, νέας γενιάς υβριδικό αυτοκίνητο, τα προϊόντα επελαύνουν δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση ότι μαζί με αυτά ανανεωνόμαστε κι εμείς, πιάνουμε τον ταύρο του μέλλοντος από τα ψηφιακά του κέρατα, στροβιλιζόμαστε σε ένα σύμπαν ατέλειωτων δυνατοτήτων.

Πρέπει να είναι κανείς πολύ πλούσιος -όχι μόνο σε χρήμα, αλλά και σε αυτοπεποίθηση, σε παιδεία και σε παράδοση- για να έχει την πολυτέλεια να ζει απλά, για να μη νοιάζεται για το ποιος υπογράφει τη βαλίτσα ή το σακάκι του και να αδιαφορεί για τις σύγχρονες χάντρες και τα καθρεφτάκια. Η απλότητα, ο αθέατος και ουσιαστικός πλούτος στοιχίζει, είναι προνόμιο των λίγων. Και άλλο απλότητα, άλλο ΑΡΡ.

Ο, τι χαλάει το πετάμε για να προμηθευτούμε ένα πανομοιότυπο, αλλά πιο φανταχτερό προϊόν που θα χαλάσει ακόμα πιο γρήγορα. Φτηνό κρέας, γεμάτο τοξίνες και ορμόνες αλλά σε μεγάλη ποικιλία τρώνε πια όλης της γης τα σκυλιά, ενώ μεταβάλλονται οι επιφανειακές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη φτώχεια και τον πλούτο - γιατί οι θεμελιακές γραμμές παραμένουν και βαθαίνουν. Σήμερα ο φτωχός δεν είναι αυτός που πάλιωσε το σακάκι του και καημό το 'χει μεγάλο, δεν μπορεί να πάρει άλλο. Φτωχός είναι εκείνος που δεν μπορεί να επισκεφθεί τον οδοντίατρο, που δυσκολεύεται να πληρώσει τη ΔΕΗ ή τις δόσεις των δανείων του ή τα φροντιστήρια των παιδιών του ή τις αποκλειστικές νοσοκόμες για τον άρρωστο συγγενή. Οι αφανείς φτωχοί πιθανότατα έχουν κινητό 3G και αυτοκίνητο με ηλεκτροκίνητα τζάμια ή πίνουν καφέ με γεύση φουντούκι.


Η απλότητα, η αληθινή πολυτέλεια, όπως το παιχνίδι στον δρόμο ή μια καθαρή παραλία χωρίς ξαπλώστρες και διόδια, γίνεται αναχρονισμός. Σήμερα δεν στερούμαστε απλώς το δικαίωμα στην απλότητα αλλά μαθαίνουμε να ξεχνάμε την ύπαρξή της. Το αυτονόητο βαφτίζεται εκκεντρικότητα ή γραφικότητα κι εμείς παραιτούμαστε από την επιδίωξή του. Εύκολα βρίσκουμε λιαστή τομάτα σε βαζάκι, δύσκολα όμως θα βρούμε τον αττικό βράχο της «Κερένιας κούκλας» που, «σαν έκανε καλοσύνη, μύριζε πέτρα λιασμένη και μοναξιά βουνίσια».

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Ο Σωκράτης και η αμερικανική δημοκρατία

Γράφει ο Νίκος Κατσιαούνης, της Β΄λυκείου


David Jacques-Louis ( 1748- 1825) " Ο θάνατος του Σωκράτη"

Στο φύλλο της Καθημερινής της 3/1/2010 παρατέθηκε ένα άρθρο της ξένης εφημερίδας " the economist" σχετικά με τη θέση του Σωκράτη στη σύγχρονη αμερικανική δημοκρατία.
Εκεί υποστηρίζεται ότι, εάν ζούσε ο Σωκράτης θα επισήμαινε κάποιες ομοιότητες μεταξύ αθηναϊκής και αμερικανικής δημοκρατίας, θα έβλεπε μια ζωντανή δημοκρατία που όμως ο ίδιος θα απεχθανόταν λόγω των άξεστων και φιλήδονων κατοίκων.

Θα χρησιμοποιούσε τις ίδιες μεθόδους για να βρει την αλήθεια, κάτι που όμως θα έφερνε τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα και την ίδια τύχη που του είχαν επιφυλάξει στην αρχαία εποχή και οι Αθηναίοι, οι οποίοι εκτέλεσαν ένα 70χρονο γέροντα που ενοχλούσε με αυτά που έλεγε.
Θεωρείται ότι η μεγάλη του συνεισφορά έγκειται στο παράδειγμά του. Αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση της σοφίας, ενώ η οικογένειά του σχεδόν λιμοκτονούσε. Στο τέλος θυσιάστηκε για τις ιδέες του, παρά το γεγονός ότι είχε τη δυνατότητα να αποδράσει.

Αν ζούσε σήμερα, ο αρθρογράφος πιστεύει ότι θα επιβεβαίωνε τις εδραιωμένες του πεποιθήσεις για την ανοησία του "δημοκρατικού διαλόγου". Θα θεωρούσε τις υστερικές φωνές των "παραθύρων" των τηλεοράσεων και των πολιτικών συγκεντρώσεων εριστικές, που αποσκοπούν απλώς στο να υπερισχύσουν έναντι των αντιπάλων τους. Στο δημοκρατικό διάλογο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, αλλά κοινή αναζήτηση. Η σωκρατική διαλεκτική είναι η πιο δύσκολη μορφή διαλόγου και η πιο μακρινή από τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία.

Επιπλέον ο Σωκράτης έτρεφε σεβασμό στη Σπάρτη, το μεγαλύτερο εχθρό της Αθήνας. Έτσι παρομοιάζεται με ένα σύγχρονο αμερικάνο διανοούμενο που θα εκφραζόταν θετικά προς την ΕΣΣΔ ή τους
ισλαμιστές τρομοκράτες.

Η δόξα του Σωκράτη οφείλεται στην εντιμότητα, το γενναίο αντικομφορμισμό του και την αποφασιστικότητά του να σκέφτεται ως ελεύθερος πολίτης και όχι ως μέρος του όχλου. Η αντίδραση της Αθήνας υπήρξε υπερβολική, αλλά μήπως κάτι ανάλογο δε συμβαίνει στον κόσμο με τα βασανιστήρια υπόπτων για τρομοκρατία;


Τελικά το άρθρο ολοκληρώνεται με το εξής συμπέρασμα: Άνθρωποι όπως ο Σωκράτης δοκιμάζουν τα όρια των δημοκρατιών και, όταν αυτές αποτυγχάνουν στη δοκιμασία, η κληρονομιά του Σωκράτη τους υπενθυμίζει για πάντα το δρόμο της αρετής.
Αυτά γράφει ο αρθρογράφος του "the economist".
Τα σχόλια δικά σας.

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ

Μια από τις Επιστήμες-εργαλεία είναι τα Μαθηματικά,χρήσιμα αλλά και βασανιστικά,ευχάριστα αλλά και κουραστικά,ελκυστικά αλλά και αποκρουστικά.Γιατί όλες αυτές οι αντιφάσεις;
Κατά την ταπεινή μου άποψη πέραν από την ιδιομορφία τους,έχουν υποστεί «κακοποίηση» και από πάρα πολλούς από εμάς τους διδάσκοντες,που και εμείς έχουμε υποστεί τις συνέπειες από τους δασκάλους μας.Τα Μαθηματικά δεν είναι μέσο τιθάσευσης του εφήβου,είναι μέσο πνευματικής καλλιέργειάς του,εξάσκησης του εγκεφάλου στο να σκέπτεται σωστά και συνδυαστικά.Η Μαθηματική σκέψη δεν είναι μόνο για να λύνει κάποιος ασκήσεις και προβλήματα των μαθηματικών,αλλά και να εφαρμόζεται και στα προβλήματα της ζωής.
Την τελευταία 20 ετία όλο και περισσότερο τα Μαθηματικά εισέρχονται στις διάφορες επιστήμες εκτός από τη Φυσική,Αστρονομία,Οικονομία ,Αρχιτεκτονική,Μηχανική,που έχουν από πολύ πολιότερα στενή σχέση.Σήμερα με τη Χρήση του κλάδου των Μαθηματικών της Στατιστικής ένας μεγάλος αριθμός αριθμός δραστηριοτήτων ζητά να βρει απαντήσεις σε προβλήματα που αναφύονται.Η Μαθηματική Μοντελοποίηση είναι η προσπάθεια πρόβλεψης και εξαγωγής συμπερασμάτων σε διάφορα φυσικά αλλά και κοινωνικά φαινόμενα,όπως της Οικολογίας,Ιατρικής,Βιολογίας,Κοινωνιολογίας κλπ.Ύστερα από τα πιο πάνω θα πρέπει να «ζεσταθεί» η σχέση μεταξύ των μαθητών και των Μαθηματικών,με πρωτοβουλία και ευθύνη κυρίως ημών των διδασκόντων ,με τη χρήση και των Νέων Τεχνολογιών όπου αυτό είναι εφικτό.Πιο κάτω παραθέτουμε κάποια βιβλία που αναφέρονται στις εφαρμογές των Μαθηματικών.
Επίσης παραθέτουμε μαθηματικές κατασκευές με χρήση Μαθηματικού Λογισμικού.



Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Πάμε στην έκθεση για το Γιάννη Τσαρούχη

Έργο Γιάννη Σταύρου 
Σας προτείνουμε να επισκεφτούμε μαζί την έκθεση-αφιέρωμα για το Γιάννη Τσαρούχη στο μουσείο Μπενάκη, καθώς φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του.
Μέχρι τότε, από το ιστολόγιό μας, θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε κάποιες πτυχές της προσωπικότητας και της καλλιτεχνικής του δημιουργίας.

Σήμερα, ας περιοριστούμε σε ένα βιογραφικό, όπως το δανειστήκαμε από το 3lyk-n-filad.att.sch.gr, και σε κάποιους από τους πίνακες των πρώτων του χρόνων (1917-1936), τους οποίους βρήκαμε στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Τσαρούχη, που βρίσκεται στο Μαρούσι (http://www.tsarouchis.gr/).


Αυτοπροσωπογραφία 1926
Νερομπογιά και μολύβι σε χαρτί, 24 x 19 εκ.Aρ. ευρ. 641
"Δεν ξέρω να ζωγραφίζω ακόμη ένα πρόσωπο σωστά.
Αρκούμαι να εκφράζωτο αίσθημα του.
Αργότερα θα μου μάθει πολλά για την προσωπογραφία
η αρχαία τέχνη και ιδίως η ελληνιστική."
Γιάννης Τσαρούχης

(Πειραιάς 1910 - Αθήνα 1989). Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1929 - 1935). Παράλληλα μαθήτευσε κοντά στον Φ. Κόντογλου (1931 - 1934), ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή ζωγραφική, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Πικιώνη, Κόντογλου και Αγγ. Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.
Στα 1935 - 1936 αφού πρώτα επισκέφτηκε τη Κωνσταντινούπολη μετά ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Ήρθε σε επαφή με δημιουργίες της Αναγέννησης & του Εμπρεσιονισμού. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Ματίς και ο Τζακομέτι κ.ά.

Τέσσερις άνδρες σε καφενείο, ζωγραφισμένοι εξ απροόπτου1927
Νερομπογιά σε χαρτί,25,5 x 31,5 εκ
"Το ζωγράφισα σε ώρα που προοριζόταν να μελετήσω τα μαθήματά μου
για τις προσεχείς εξετάσεις.
Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι η απλοποίηση των επιπέδων
πλησιάζει περισσότερο την ομοιότητα
απ' ότι οι εξαντλητικές λεπτομέρειες.
"Γιάννης Τσαρούχης



Το '38, δυό χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο κατάστημα Αλεξοπούλου της οδού Νίκης/Αθήνα.
Το '40 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο Μηχανικό. Το '47 πραγματοποίησε 2 ατομικές εκθέσεις με υδατογραφίες και θεατρικά προσχέδια. Το ΄51 εξέθεσε στο Παρίσι και στο Λονδίνο και το '53 υπέγραψε συμβόλαιο με τη γκαλερί Ιόλας της Ν. Υόρκης. Το ΄56 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ και το '58 πήρε μέρος στη Μπιενάλε της Βενετίας. Το '67 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
Το '82 άνοιξε το Μουσείο Γ. Τσαρούχη στο Μαρούσι στο σπίτι του καλλιτέχνη, που ο ίδιος μετέτρεψε σε Μουσείο παραχωρώντας την προσωπική συλλογή των έργων του. Παράλληλα λειτουργεί το Ίδρυμα Τσαρούχη με σκοπό τη διάδοση του έργου του ζωγράφου.
Ποδηλάτης μεταμφιεσμένος σε τσολιά, μ΄ένα ναό δεξιά κάτω
1936, Λάδι σε πανί, 34,5 x 29 εκ

Σημαντική υπήρξε και η ενασχόληση του Τσαρούχη με την σκηνογραφία. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο του θεάτρου το '28 φιλοτεχνώντας τα σκηνικά και τα κουστούμια για τη "Πριγκίπισσα Μαλένα" του Μαίτερλιγκ. Το ΄34 με τη δουλειά του στην Ερωφίλη του Χορτάτζη σηματοδοτείται η έναρξη συνεργασίας με τον Κάρολο Κουν.
Συνεργάστηκε με την Ντάλας Σίβικ Όπερα του Τέξας, τη Σκάλα του Μιλάνου, το Κόβεντ Γκάρντεν, το Εθνικό Λαϊκό Θέατρο της Γαλλίας, το Τεάτρο Ολύμπικο της Βιτσέντζα.
Το ΄77 ανέβασε ο ίδιος τις Τρωάδες του Ευριπίδη σε δική του νεοελληνική απόδοση με δική του διδασκαλία & σκηνογραφία.
Ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων, την μετάφραση και συγγραφή βιβλίων για την τέχνη. Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε μετά από πολύχρονη παραμονή στο Παρίσι το ΄80, όπου και πέθανε το ΄89.

Σκεπτόμενος 1936
Xρωστικές σκόνεςμε ζωική κόλλα σε χαρτί,139,2 x 87,4 εκ.

"Το έργο αυτό αντιπροσωπεύειτο καταστάλαγμα της ζωγραφικής στο οποίο θέλουν να φθάσουν οι ζωγράφοι αποφεύγοντας την προοπτική. Ο τίτλος «Στοχαστής» ή «Σκεπτόμενος», που δόθηκε κάπως ειρωνικά στο ταπεινό αυτό έργο μου, έχει ένα αντίθετο αίσθημα απ' τον «Σκεπτόμενο» του Ροντέν,που ανήκει σ' έναν άλλο κόσμο.Όσο προχωρούσα στην τεχνοτροπία αυτή
έβλεπα το δίκιο και το άδικο των συμφωνούντων καί αντιφρονούντων.
Αργά κατάλαβα ότι είναι δυσκολότατο να συνενώσει κανείς τις δυο τεχνοτροπίες,
τη σχεδιαστική που λαμβάνει υπόψη το κιάρο σκούρο και την, ας πούμε, ανατολίτικη αντίληψη
που περιέχει την ποιότητα των χρωματικών επιπέδων. Το έργο αυτό έγινε από αντίδραση
προς τις ακαδημαϊκές μελέτες μου και την παράδοση.
"Γιάννης Τσαρούχης

Ο Γιάννης Τσαρούχης υπήρξε ίσως ο πλέον διακεκριμένοςς εκπρόσωπος της εικαστικής γενιάς του ΄30, που προσπάθησε ιδιαίτερα να συγκεράσει τις επιταγές της "ελληνικότητας" με το ιδίωμα του "μοντερνισμού". Ως ζωγράφος των παθών του σώματος ναρκοθέτησς την μικροαστική αισθητική της δεκαετίας του ΄50. Αργότερα στράφηκε σε μια ζωγραφική πιο δυτικότροπη. Ο ίδιος πέραν του εικαστικού του έργου θα μείνει στην ιστορία ως ο κορυφαίος έλληνας σκηνογράφος.

Η διαφορά πάντως του Τσαρούχη και του διεθνισμού της γενιάς του ΄60 έγκειται κυρίως στο ότι αυτός ενεργούσε ως κληρονόμνος ενός πολιτισμού εν ισχύι ενώ οι άλλοι ακολουθούσαν ένα πολιτιστικό σχήμα, που δεν είχε ακόμη μορφοποιηθεί.
Υλικά της δουλειάς του ήταν η λιτή χρωματική κλίμακα του Πολύγνωτου και η αυστηρά κομψή γραμμή της βυζαντινής εικόνας. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να αναβιώσει μέσα από τα έργα του χαρίεσσα η παράδοση, αλλά και να εκφράζεται ένα ισχυρό πλαστικό ένστικτο. Διαμόρφωσε με το ευρύ φάσμα των καλλιτεχνικών του δραστηριοτήτων την αισθητική των Νεοελλήνων μεταπολεμικά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
(Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα )

Ναύτης με ροζ πρόσωπο 1938
Xρωστικές σκόνεςμε ζωική κόλλα σε χαρτί,69,5 x 48 εκ.

"Ένας φίλος μου, ο απόστρατος σήμερα δικαστής Γ.Κ., για να με βοηθήσει,
ποζάρει το 1938 μ' ένα θαλασσί πουκάμισο. Χρειάζεται ακόμα μια καλή πόζα
για να τελειώσει το έργο. Δεν έρχεται όμως την μέρα που είχαμε ορίσει.
Τηλεφωνώ στη μητέρα του κι αυτή μου απαντά:
«Είναι πολλές μέρες τώρα που είναι ναύτης. Ίσως αύριο να είναι εξόδου».
Πράγματι την επόμενη έρχεται βιαστικός ντυμένος ναυτικά.
Τον σχεδιάζω δυο φορές καθισμένο σε μια πολυθρόνα καπιτονέ
και τον παρακαλώ να έρθει ακόμα δυό-τρεις φορές
για να κάνω μερικά μικρά έργα με τα ναυτικά.
Αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων είναι τα έργα «Ναύτης στην πολυθρόνα με ροζ πρόσωπο»
και «Ναύτης στην πολυθρόνα με κιτρινωπό πρόσωπο».
Έτσι ο ναύτης μπήκε μες στα θέματα μου.
"Γιάννης Τσαρούχης

Στοιχεία για την έκθεση από το in.gr:
Στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου καλλιτέχνη Γιάννη Τσαρούχη, το Μουσείο Μπενάκη φιλοξενεί μεγάλο αφιέρωμα στην οδό Πειραιώς. Η πρώτη αναδρομική έκθεση έργων του Τσαρούχη που παρουσιάζεται στην Αθήνα εγκαινιάζεται στις 19 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει έως τις 13 Μαρτίου.
Το αφιέρωμα διοργανώνουν το Μουσείο Μπενάκη, το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη και το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου.
Την έκθεση επιμελείται η Νίκη Γρυπάρη και έχει σχεδιάσει η Λίλη Πεζανού. Θα εκτείνεται σε δύο ορόφους του κτηρίου της οδού Πειραιώς και περιλαμβάνει περίπου 670 έργα, τα οποία ανήκουν σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Στο ισόγειο του κτηρίου παρουσιάζεται το ζωγραφικό έργο, ενώ στον πρώτο όροφο η θεατρική καλλιτεχνική δημιουργία του Γιάννη Τσαρούχη.
Η έκθεση έχει τίτλο: «Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989» και σκοπός της είναι να αναδείξει το πολύπτυχο έργο του καλλιτέχνη, να παρουσιάσει μια πλήρη εικόνα του πλούσιου ζωγραφικού του έργου (πίνακες, εικονογραφήσεις βιβλίων κ.ά.), καθώς και της καθοριστικής συμβολής του στο νεοελληνικό θέατρο (μακέτες σκηνικών, κοστουμιών κ.ά.).

Η επίσκεψή μας στο μουσείο Μπενάκη θα πραγματοποιηθεί μια Κυριακή του Φεβρουαρίου - που θα καθοριστεί τις επόμενες μέρες.

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Περάστε να σας κεράσουμε!

Στις 3 Ιανουαρίου το ιστολόγιό μας
γίνεται 2 χρονών!


Και μια και σ' αυτή την ηλικία πια έχουμε μάθει να μιλάμε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους, μα όλους, τους συνταξιδιώτες. Όλους όσοι έγραψαν και γράφουν κείμενα, σχόλια, όλους όσοι μας έστειλαν φωτογραφίες, βίντεο, κείμενα, ιδέες, αγάπη. Τους μαθητές και τους καθηγητές που το περιβάλλουν με τρυφερότητα. Τους διαδικτυακούς φίλους. Όλους, ακόμα, όσοι μας επισκέφτηκαν και ήρθαν μ' αυτό τον τρόπο κοντά μας.

Όπως και στα πρώτα μας, τα περσινά, γενέθλια, έτσι και φέτος θεωρούμε πως είναι αυτή η επέτειος μια ευκαιρία να δούμε πού βρισκόμαστε, τι καταφέραμε αλλά κυρίως τι χρειάζεται να κάνουμε για να καταφέρουμε να αποτελεί αυτό που απ'την αρχή επιδιώξαμε: Βήμα (δια)λόγου, χώρος ζεστής συζήτησης και νηφάλιας ανταλλαγής απόψεων,εκκολαπτήριο δημιουργικών ιδεών, πεδίο συνάντησης μαθητών και καθηγητών, πρόταση ευθύνης, συμμετοχής, ομαδικότητας.

Γράψτε μας, λοιπόν, τις σκέψεις, τις προτάσεις σας; Τι να ανεβάζουμε που δεν ανεβάζουμε; Τι να μην ανεβάζουμε που ανεβάζουμε; Πώς θα το θέλατε να είναι; Ποια στοιχεία να κρατήσει και ποια ν' αφήσει; Ας ξεκινήσουμε την ανανέωσή του από τις δικές σας ιδέες και προτάσεις.