Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Αφιερωμένο εξαιρετικά!


Αφιερωμένο στον μαθητή μας τον Άρη το Γκέτση, που οι υποχρεώσεις της Γ΄ Λυκείου στέρησαν από την ομάδα.
Ο Άρης πέρσι τέτοια εποχή, επέμενε
«να κάνουμε κάτι»!!!
εννοώντας να φυτέψουμε στην αυλή του σχολείου.
Ένα χρόνο μετά η ιδέα καρποφόρησε, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες, που τράβηξε , ο πάντα παρών Διονύσης!



Η βιωματική δουλειά των παιδιών όμως, τράβηξε την προσοχή της δημοσιογράφου της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ , Ναυσικάς Καραγιαννίδη,που με ιδιαίτερη ευαισθησία άγγιξε το θέμα των Περιβαλλοντικών Ομάδων, σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.

Σε άρθρο της, την Δευτέρα 21 Δεκέμβρη 2009, αναφέρθηκε και στο σχολείο μας:

Περιβαλλοντικό θρανίο από το νηπιαγωγείο ώς το πανεπιστήμιο
Της ΝΑΥΣΙΚΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ

......"Μαθητές του 6ου Λυκείου Καλλιθέας, με πρωτοβουλία ενός συμμαθητή τους, αποφάσισαν πέρυσι να γίνουν κηπουροί! Αφού πρώτα καθάρισαν τον κήπο του σχολείου τους, φύτεψαν ντομάτες, μελιτζάνες και πιπεριές. Και είχαν καλή σοδειά, αφού γεύτηκαν τους καρπούς της! .......
Φέτος συμμετέχουν στο πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης με θέμα «Βιολογική καλλιέργεια: καλλιεργώντας τον κήπο του σχολείου μας» και ολοκληρώνουν ό,τι άρχισαν με τόσο μεράκι πέρυσι. Εχουν ήδη φυτέψει λάχανο, μαρούλι, κουνουπίδι, σπανάκι, παντζάρια, ρίγανη, θυμάρι, δυόσμο και δενδρολίβανο! .......

Ο Νίκος Κατσιαούνης, μαθητής της 2ης τάξης, πήρε πολύ ζεστά τον ρόλο του και ανέβηκε στην ελιά του σχολείου για να μαζέψει τις ελιές! «Η κ. Χριστοπούλου μου πρότεινε να συμμετάσχω στην ομάδα και ξεκίνησα έτσι για την εμπειρία, στην πορεία ευαισθητοποιήθηκα. Σκάβοντας τον κήπο, ένιωσα την επαφή με τη φύση και συνειδητοποίησα πόσα μας προσφέρει», λέει στην «Ε». Και η Ελενα Γκώνια, μαθήτρια της 1ης Λυκείου, παραδέχεται ότι το κίνητρό της ήταν «οι εκδρομές που θα κάναμε ως περιβαλλοντική ομάδα. Τώρα όμως το κάνω με την καρδιά μου, αισθάνομαι όπως όταν είμαι το καλοκαίρι στο χωριό που βοηθάω τον παππού και τη γιαγιά και μαζεύω μαζί τους ελιές και σταφύλια». ....


Όλο το άρθρο, μπορεί κανείς να το βρει στη διεύθυνση:

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=114122

Νάστε καλά, παιδιά!
Εύχομαι
Καλή και Δημιουργική Χρονιά σε όλους
και ιδιαίτερα
σε όλα τα παιδιά της Ομάδας
και στους συναδέλφους που την στήριξαν με κάθε τρόπο.


Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

HARRY POTTER vs. TWILIGHT , ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΑ vs. VOLVO

Η Λίζα, της Α΄Λυκείου,
συγκρίνει τα δύο εκδοτικά παγκόσμια φαινόμενα

HARRY POTTER vs. TWILIGHT

ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΑ vs. VOLVO

"Μια νέα λατρεία ξεκίνησε. Οι βρυκόλακες είναι στην μόδα πια και θεωρείται απαράδεκτο το να μην έχει δει κανείς την ταινία Twilight. Οι παλιοί μάγοι διψούν να γίνουν βρυκόλακες. Όλοι αναρωτιούνται λοιπόν: Harry Potter or Twilight Saga?
Τα τελευταία δύο χρόνια μια νέα σειρά βιβλίων, η σειρά Λυκόφως, σαρώνει σε πωλήσεις παγκοσμίως τραβώντας το ενδιαφέρον των κριτικών, πολλοί από τους οποίους συγκρίνουν την σειρά αυτή με τα βιβλία Χάρι Πότερ. Άραγε το ρομάντζο του Λυκόφωτος συγκίνησε περισσότερο τους αναγνώστες από τις περιπέτειες του μικρού μάγου; Καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας ζεσταίνοντας τα χέρια σας με το ζεστό ρόφημα που πίνετε και αφιερώστε πέντε λεπτά από την φορτωμένη με υποχρεώσεις ζωή σας για αυτό το άρθρο.

Πρώτα καλό θα ήταν να γνωρίσετε το θέμα της σειράς Λυκόφως. Τα βιβλία αναφέρονται στον τρελό έρωτα μιας έφηβης κοπέλας (Μπέλα) για τον πανέμορφο, κάτασπρο και συμμαθητή της (Έντουαρντ) που στην συνέχεια μαθαίνει πως είναι ένας... χορτοφάγος βρικόλακας (βρικόλακας που πίνει μόνο αίμα ζώων). Οι δύο νέοι περνούν πολλά για να μείνουν ευτυχισμένοι μαζί, αντιμέτωποι με όλους και με όλα όπως εχθρικούς βρικόλακες που θέλουν να τους σκοτώσουν, λυκανθρωπους που είναι ορκισμένοι να καταστρέψουν τους ομοίους του Έντουαρντ και... η απλή ζωή που δεν μπορεί να ζήσει ο Έντουαρντ ενώ θέλει να χαρίσει στην Μπέλα.

Πολλοί βγάζουν τους μανδύες από τις ντουλάπες τους, βάζουν τα στρογγυλά γυαλιά μυωπίας τους και με το μολύβι τους -κολλημένο στο μέτωπο των ανθρώπων που κρατούν στην αγκαλιά τους τα βιβλία της τετραλογίας Λυκόφως- υποστηρίζουν με θέρμη την μαγεία των βιβλίων Χάρι Πότερ. Είναι κοινώς γνωστό πως το δαιμόνιο μυαλό της

Τζ.Κ. Ρόουλινγκ

είναι πολλών επιπέδων ανώτερο από το ρομαντικό της

Στ.Μέγιερ.

Η ασύλληπτη ιστορία του Χάρι Πότερ δεν μπορεί να συγκριθεί με την προβλέψιμη τροπή των βιβλίων του Λυκόφωτος. Ο προσεγμένος τρόπος γραφής της Ρόουλινγκ, ταξιδεύει τον αναγνώστη στο κόσμο που έχει δημιουργήσει. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της επιτυχίας των βιβλίων της. Έμμεσα, χωρίς κουραστικές αναλύσεις του συναισθηματικού κόσμου των χαρακτήρων, συγκινεί τους αναγνώστες. Ποιος δεν στεναχωρήθηκε με τον θάνατο των αγαπημένων τους χαρακτήρων στα βιβλία της;
Ενώ η λατρεία, που στιγματίζει τη Μέγιερ, για τους χαρακτήρες οδηγεί σε ένα μέτριο τέλος των βιβλίων της. Αναλογιστείτε κι εσείς οι ίδιοι: συγκρίνεται ο θάνατος του Φρεντ, ενός από τους βασικούς ήρωες των βιβλίων Χάρι Πότερ, με το θάνατο της Ιρίνα;


Οι γνωστοί “Twilighters” όμως βγάζουν τα δόντια τους στους μάγους, οι μισοί απαγγέλοντας με πάθος τα λόγια του Έντουαρντ ενώ οι άλλοι περιγράφουν τα συναισθήματα που τους προκαλούν τα βιβλία της σειράς. Η Στ. Μέγιερ δείχνει ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα στην περιγραφή των συναισθημάτων των χαρακτήρων που δημιουργεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ταύτιση του αναγνώστη με τους χαρακτήρες και τη λατρεία τους. Η έκρηξη των συναισθημάτων και των αισθήσεων που υπάρχει κατά την εφηβική περίοδο περιγράφονται με λεπτότητα, έξυπνες ατάκες και προβληματισμούς ανάλογους με των μικρών κοριτσιών... θεωρώντας τον όμορφο γείτονα βρικόλακα και τον κολλητό φίλο που ασχολείται με τον αθλητισμό λυκάνθρωπο.

Εν κατακλείδι, οι δύο αυτές σειρές, διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Έτσι δεν μπορούμε να τα συγκρίνουμε αντικειμενικά. Ο Χάρι Πότερ συντρόφεψε παιδιά από την πρώτη δημοτικού μέχρι την ενηλικίωση τους ενώ το Λυκόφως βρίσκει θερμή ανταπόκριση από τους εφηβούς και τις γυναίκες. Πέρα από τις –υπερβολικές πολλές φορές- εκδηλώσεις αγάπης των φαν, τα βιβλία παραμένουν υπέροχα και ενδιάφεροντα για όλους. "
Λίζα
Εσείς; Τι ψηφίζετε;

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Χριστούγεννα



Πρώτη εικόνα, φως!
Φωτάκια ηλεκτρικά, η φλόγα του κεριού, τα άστρο…
Ζεστασιά , αγάπη, ευαισθησία και τρυφερότητα.


Όμως
και σκοτάδι που γίνεται πιο σκοτεινό,
έτσι, από την αντίθεση με το φως.
Και πόνος και φόβος που θέλουν να μοιραστούν.
Με λίγα λόγια ΖΩΗ
Σε όλες της τις εκδοχές….


Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε :
Τι είναι τα Χριστούγεννα για σας;
Μοιραστείτε μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα!
Κάντε μια ευχή!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Αν η Γη ήταν τράπεζα, θα την έσωζαν….


Σύνθημα, δανεικό από την Greenpeace, κατά τη γνώμη μας εξαιρετικά εύστοχο.

Διαβάζουμε μεταξύ άλλων, σχετικά με την Παγκόσμια Σύνοδο της Κοπενχάγης για το κλίμα:

«Το νέο σχέδιο διακήρυξης, προβλέπει ως στόχο τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 50% μέχρι το 2050, σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.
Το σχέδιο διακήρυξης παραμένει πιστό σε προηγούμενους στόχους, μεταξύ των οποίων η μείωση της αυξανόμενης θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 2 βαθμούς Κελσίου, αλλά δεν αναφέρονται δεσμεύσεις για να επιτευχθεί ο συγκεκριμένος στόχος.
Όσον αφορά το θέμα της χρηματοδότησης, οι ανεπτυγμένες χώρες θέτουν ως στόχο τα 100 δις. δολάρια το χρόνο έως το 2020, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή από τις αναπτυσσόμενες χώρες.»




Απόγνωση αναπτυσσόμενου κόσμου για κλίμα
Καταγγέλλει ανισότητα διαπραγματεύσεων


«Η ασάφεια ήταν η πρωταγωνίστρια των σχετικών διαπραγματεύσεων, με τα προσχέδια συμφωνιών και διακηρύξεων να περιέχουν διφορούμενους όρους, χωρίς να λύνουν προβλήματα. Για παράδειγμα, στο θέμα της χρηματοδότησης, το προσχέδιο διακήρυξης που κυκλοφόρησε χθες το πρωί, λίγο πριν από την έκτακτη και «καθοριστική» σύσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα με 19 ηγέτες, δεν όριζε πότε ακριβώς η οικονομική βοήθεια θα ανέλθει στα 100 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που ούτως ή άλλως δεν φθάνει, σύμφωνα με τις επανειλημμένες επισημάνσεις των αναπτυσσόμενων κρατών.
Σε γενικές γραμμές, το πρόγραμμα και το ύφος των διαπραγματεύσεων, όπως κατήγγειλαν οι αντιπροσωπείες του αναπτυσσόμενου κόσμου, χαρακτηρίστηκαν εξ αρχής από ανισότητα. Και αυτό γιατί τόσο η προεδρία της Δανίας, όσο κι οι βασικοί συνομιλητές από τα βιομηχανικά κράτη, επιχειρούσαν να χειριστούν τη συζήτηση προς όφελός τους, αντιμετωπίζοντας τις αντιπροσωπείες των φτωχών κρατών ως απλούς ακροατές.»

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_19/12/2009_384155

Ο προεδρεύων της G77 (αναπτυσσόμενες χώρες) ,Σουδανός Λουμούμπα Στανισλάς Ντία-Πινγκ: «Η συμφωνία είναι η χειρότερη στην ιστορία»
Ο εκπρόσωπος του Τουβαλού, νησιωτικής χώρας του Ειρηνικού, η οποία κινδυνεύει με «εξαφάνιση» από την άνοδο της στάθμης του νέρού, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Είναι σαν να δεχθήκαμε τα 30 αργύρια για να προδώσουμε το λαό μας και το μέλλον μας».
Επρόσωπος της Οργάνωσης «Φίλοι της Γης» δήλωσε: «Η Κοπεγχάγη υπήρξε μια αξιοθρήνητη αποτυχία. Δεν αποδόθηκε Δικαιοσύνης. Με τη μη ανάληψη δράσης, οι πλούσιες χώρες καταδίκασαν εκατομμύρια ανθρώπους στην πείνα, τη δυστυχία και το θάνατο, αφού επιταχύνονται οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Την ευθύνη φέρουν αποκλειστικά οι ανεπτυγμένες χώρες.»

Newsroom ΔΟΛ



Η Greenpeace καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την υπεροψία με την οποία οι ηγέτες των αναπτυγμένων κρατών αντιμετώπισαν τις διαπραγματεύσεις στην Κοπεγχάγη. Δίχως να είναι διατεθειμένες να κάνουν ούτε ένα βήμα παραχώρησης προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, ουσιαστικά επέλεξαν τη χειρότερη δυνατή λύση από το να δουλέψουν από κοινού για το συλλογικό καλό της ανθρωπότητας. Φεύγοντας από την Κοπεγχάγη την Παρασκευή, οι ηγέτες των αναπτυγμένων κρατών δήλωσαν ότι επετεύχθη ‘συμφωνία’. Φευ… Το μόνο που άφησαν πίσω τους, ήταν χάος και σύγχυση. Οι αντιπροσωπείες των χωρών που έμειναν πίσω για να επεξεργαστούν όλο το βράδυ το αποτέλεσμα της Διάσκεψης, προσπαθούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι αυτή η ‘Συμφωνία της Κοπεγχάγης’. Δυστυχώς, η Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για το Κλίμα ολοκληρώθηκε με έναν άδοξο, ασυνάρτητο και έντονα αμφισβητούμενοτρόπο. www.greenpeace.org/greece/

Μήπως πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας;
Να προσπαθούμε να ενημερωνόμαστε σφαιρικά, να δείχνουμε με κάθε τρόπο την αντίσταση και την αντίδραση μας στα σχέδια των μεγάλων συμφερόντων.

και ….ίσως το πιο σημαντικό
να μάθουμε να ζούμε απλά!


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Ελπίζοντας πως η Τέχνη μάς βοηθάει να ζήσουμε...

Οδός Πειραιώς:
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Τεχνόπολη: δύο χώροι που αναπνέουν.


Στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών:
Εδώ τιμούν το Δάσκαλό τους :


Η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με απόφαση της Συγκλήτου, τιμά τον Γιάννη Μόραλη, σε τελετή όπως αρμόζει στο πρόσωπό του.

[Οι μαθητές για το Δάσκαλο]:
Ενέπνεε εμπιστοσύνη, σοβαρότητα, ασφάλεια. Σημείο αναφοράς για τους περισσότερους, δίδαξε επί τριάντα ολόκληρα χρόνια στη σχολή και πολλοί μαθητές του διέπρεψαν στο χώρο.



Γιάννης Μόραλης, "Αυτοπροσωπογραφία"

Ο δάσκαλος αφουγκραζόταν την αγωνία μας, παρενέβαινε εύστοχα όταν και όπου χρειαζόταν, χωρίς νεφελώδεις θεωρίες και μεγάλα λόγια, σοβαρός σεβάσμιος. Διδαχθήκαμε από το ήθος του, το μέτρο, την οικονομία στο λόγο του και στην προβολή του έργου του


Γιάννης Μόραλης, "Επιτύμβια Σύνθεση Β΄"

Ιδιαίτερο κομμάτι της εκδήλωσης ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ Γ. ΜΟΡΑΛΗ είναι η έκθεση που πραγματοποιείται, στον εκθεσιακό χώρο της ΑΣΚΤ με έργα του, καθώς και μαθητών του που σπούδασαν κοντά του σε διαφορετικούς χρόνους, στον ίδιο, όμως, ιστορικό χώρο της ΑΣΚΤ, στον οποίο δίδαξαν και διδάσκουν ακόμη.
( κείμενο: Τριαντάφυλλος Πατρασκίδης, Καθηγητής, Πρύτανης της ΑΣΚΤ, κατάλογος έκθεσης, αποσπάσματα)


Νίκος Κεσσανλής, "Σύνθεση 1" ΔάφνηΑγγελίδου, "Διαβάσεις"



Τριαντάφυλλος Πατρασκίδης"Τριλογία 1955"


Ρένα Παπασπύρου, "Εικόνες στην ύλη"


Τάσος Χριστάκις, "Σαμαρκάνδη"

(μέχρι 19.12.2009)

Λίγα μέτρα πιο μακριά, Urban Art στην Τεχνόπολη:

εδώ εκφράζονται




iNO, Χωρίς τίτλο

(αποσπάσματα από τον κατάλογο της έκθεσης:)

Η Urban Απ είναι μια τέχνη προσιτή στον καθένα, καθώs δημιουργείται και εκτίθεται ελεύθερα στους δρόμουs και τους τοίχουs των πόλεων.


ZAP, Free fall

Με αφετηρία τη μεγάλη και μακραίωνη παράδοση τns τοιχογραφίαs, οι Urban
Artists αιχμαλωτίζουν στα έργα τους το δυναμισμό, την ενέργεια και τους
γρήγορους ρυθμούs των σύγχρονων αστικών κέντρων.



PARISKO, Kisses

Σκοπόs τους είναι να αφυπνίσουν το κοινό, να προβάλουν κοινωνικούs προβλnματισμούs και να ομορφύνουν τις γκρίζεs γωνιέs τns μοντέρναs μnτρόπολns.


BLEEPS, The privilege of choice

Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του γλύπτη CΙaes Oldenburg: «Στέκεσαι στο σταθμό, όλα είναι μουντά και γκρίζα, και ξαφνικά έρχεται ένα από εκείνα τα ζωγραφισμένα τραίνα και φωτίζει τον τόπο σαν ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια από τη Λατινική Αμερική».




ZIB, The Fragment Man



BILLY G, Χωρίς τίτλο


ΣΗΜ:
(οι φωτογραφίες των έργων προέρχονται από τους καταλόγους των εκθέσεων)

Y.Γ. Το παρακάτω βιντεάκι αφιερώνεται στο Νίκο (για τις αναζητήσεις του).

video

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Περί κοινωνικής ευθύνης

Αθήνα

Πράγα


Σκέψεις του καλού δημοσιογράφου Χρήστου Μιχαηλίδη, από ένα άρθρο του στη lifo (30.10.09), σχετικά με το θέμα της κοινωνικής ευθύνης και της ευαισθητοποίησης των πολιτών σε κοινωνικά ζητήματα σήμερα, με την ελπίδα να οδηγήσουν τόσο σε γόνιμη συζήτηση, όσο και σε άμεση (αντί)δραση.
Γράφει, λοιπόν, ο Χ. Μιχαηλίδης:



Γαϊδούρια και Γραφικοί
Η αιώνια πάλη του καλού με το κακό...

Μια φίλη βρέθηκε τις προάλλες σε ακριβό εστιατόριο των βορείων προαστίων της Αθήνας. Ψάρι τρως εκεί, και το πληρώνεις χρυσάφι. Οι πελάτες είναι από εκείνους που αντέχει η τσέπη τους, αλλά όταν έρχεται ο λογαριασμός όλο και κάποιος θα αναφωνήσει «ρε παιδιά, ούτε στο Λονδίνο δεν πληρώνεις τόσα».

Δυστυχώς, η παράλογη χρέωση (σχεδόν σε όλους τους τομείς) δεν είναι το μόνο άθλημα στο οποίο διαφέρουμε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Στο ίδιο εστιατόριο που βρέθηκε η φίλη, κάποιοι της παρέας, βλέποντας και αρκετούς άλλους τριγύρω να κάνουν το ίδιο, άναψαν τσιγάρο. Εκείνη τους υπενθύμισε ότι απαγορεύεται, αλλά εισέπραξε ομαδική αποδοκιμασία. Όταν διαμαρτυρήθηκε δε στον ιδιοκτήτη του καταστήματος, έλαβε την απάντηση «και τι θέλετε να κάνω εγώ, αφού όλοι καπνίζουν;». Η φίλη επιτόπου πήρε τηλέφωνο την «υπηρεσία καταγγελιών». «Πόσοι καπνίζουν;» τη ρώτησε ο άνθρωπος στην άλλη άκρη της γραμμής. «Ένας-δύο, ή περισσότεροι;». Αντιμέτωπη με αυτή την ηλίθια απορία (λες και έχει σημασία εάν παρανομούν ένας ή χίλιοι), η φίλη έκλεισε το τηλέφωνο και παραδόθηκε στη χλεύη των άλλων και στη δική της, πικρή σιωπή.

Η απαγόρευση του καπνίσματος που, μας αρέσει-δεν μας αρέσει, είναι νόμος του κράτους, είναι μία ακόμη από τις χιλιάδες «μη αντιμετωπίσιμες» πια, βαριές αρρώστιες αυτού του τόπου και των περισσότερων πολιτών του.


Ένας καλός φίλος, νομικός, λέει ότι η κατάσταση είναι πλέον «μη αντιμετωπίσιμη», επειδή οι παρανομούντες είναι περισσότεροι από τους νομοταγείς. Τι να σου κάνει, φερ' ειπείν, η αστυνομία, για την παράνομη στάθμευση, όταν σε όλους τους δρόμους, και ανεξαρτήτως σηματοδότησης υπάρχουν αυτοκίνητα που είναι σταθμευμένα εκεί όπου δεν πρέπει να είναι; Πώς να αντιμετωπίσεις, πάλι, το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, όταν «εμπλέκονται» σ' αυτό οι περισσότεροι εργαζόμενοι πολίτες;

Έχω γίνει κουραστικός τον τελευταίο καιρό «γκρινιάζοντας» συνέχεια για όλους εκείνους που παρκάρουν σε θέσεις αναπήρων, ή κλείνουν ράμπες απ' τις οποίες περνούν τα αναπηρικά καροτσάκια, ή τις ειδικές διαγραμμίσεις στις πλάκες των πεζοδρομίων για να διευκολύνονται στο περπάτημά τους οι τυφλοί. Δεν θα το αφήσω όμως το θέμα, γιατί αυτή η συμπεριφορά, η γαϊδουρινή, είναι μία από τις μεγαλύτερες προσβολές που μπορεί να αισθάνεται κάποιος, ο οποίος θέλει ακόμα να πιστεύει πως ζει σε έναν πολιτισμένο τόπο. Δεν θα το αφήσω, επίσης, γιατί εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για να «κυνηγήσουν» τους παρανομούντες δεν συγκινούνται με μια «πρώτη καταγγελία», και ελπίζουν, βάσιμα τις πιο πολλές φορές, ότι «θα γράψει αυτός, θα γράψουν και πέντε-έξι άλλοι, και θα ξεχαστεί το θέμα».


Η Ελλάδα μας έχει την πιο μεγάλη συλλογή «ξεχασμένων παρανομιών» στον κόσμο. Έχει, επίσης, και τη μεγαλύτερη συλλογή μη κοινωνικά ευαισθητοποιημένων πολιτών. Όλες οι κοινωνίες που προοδεύουν στηρίζονται εν πολλοίς σ' αυτόν ακριβώς τον βαθμό της «κοινωνικής ευθύνης» που έχουν οι πιο πολλοί πολίτες τους - παντού υπάρχουν γαϊδούρια, αλλά είναι λίγα, μειοψηφία, όχι «όλο το κοπάδι».

Η κοινωνική ευθύνη προϋποθέτει τη γενικότερη παιδεία που εμείς δεν διαθέτουμε. Την επικαλούμαστε, λέμε ότι όλα είναι «θέμα της», αλλά δεν την έχουμε. Είναι μία διαρκής «διαδικασία», που σου έρχεται αυθόρμητα, φυσιολογικά - δεν είναι, απλώς, μία καλή χριστιανική πράξη, ή μια ωραία... φιλανθρωπική ενέργεια της στιγμής. Η κοινωνική ευθύνη ενέχει και την έννοια της αλληλεγγύης, που επίσης εδώ είναι ανύπαρκτη. Όταν, κάθε μέρα, εκατό κυρίες που πάνε σε ένα κομμωτήριο στην οδό Χαριλάου Τρικούπη στην Κηφισιά παρατάνε τα αυτοκίνητά τους επάνω στον κύριο αυτόν οδικό άξονα, κάνοντας κόλαση, πολλές φορές, τη ζωή των άλλων που κινούνται σε αυτόν, σίγουρα δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει «αλληλλεγγύη» - έννοια άμεσα συνυφασμένη, βεβαίως, και με εκείνη του «σεβασμού».

Πριν 3 χρόνια, θυμάμαι, πέρασα, χάριν ενός δημοσιογραφικού ρεπορτάζ, τρία βράδια στα επείγοντα περιστατικά και σε νοσηλευτικές μονάδες του ΚΑΤ - του νοσοκομείου των τροχαίων, όπως είναι γνωστό σε πολλούς. Διαπίστωσα ιδίοις όμμασι, και άκουσα πολλές φορές όλα αυτά που ήδη ξέρουμε και που κατά καιρούς συζητάμε στις παρέες μας: ότι είναι άπειρες οι οικογένειες της Ελλάδας που έχουν διαλυθεί εξαιτίας τροχαίων που θα μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.

Μιλάμε για ανθρώπους -πολλά νέα παιδιά, δυστυχώς- που οδηγούσαν υπό την επήρεια αλκοόλ, που κατανάλωσαν σε νυχτερινά κέντρα. (Σε αυτά τα ίδια νυχτερινά κέντρα, που, για να παρακάμψουν σήμερα την απαγόρευση του καπνίσματος, «σπάνε» τα μαγαζιά τους σε πολλές μικρές «εταιρείες», ώστε να εμπίπτουν στην εξαίρεση των «70 τετραγωνικών», και να πετύχουν κάπνισμα παντού!) Μιλάμε για ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους οδηγούσαν χωρίς κράνος ή ζώνη ασφαλείας. Ανθρώπους, τέλος, που «μάλλον πήραν το δίπλωμά τους πολύ εύκολα», όπως μου είπαν πολλοί συγγενείς με τους οποίους μίλησα.

Κοινωνική ευθύνη είναι, επιτέλους, κάποιοι να αντιδράσουν, έντονα και συνεχώς, σε όλα αυτά. Κι ας χαρακτηριστούν γραφικοί!


Εσείς; Πώς θα ορίζατε την κοινωνική ευθύνη; Πού βλέπετε να είναι απούσα; Τι δράσεις έχετε να προτείνετε που να συμβάλλουν στην ευαισθητοποίηση των πολιτών και να βελτιώνουν την καθημερινή συμπεριφορά μας;

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Ανοίξαμε* και σας περιμένουμε!

*εντελώς, όμως!


Ανοιχτό σχολείο, με ανοιχτά παράθυρα στο φως.
Η απογοήτευση των δύο εβδομάδων, όπου η συνεννόηση στο σχολείο μας φαινόταν δύσκολη, να μένει πίσω...



( ε, παιδιά, πιο δεξιά είναι η οθόνη..)


Το απόγεμα της Κυριακής (17.30΄) την κατάληψη αυτή τη φορά θα την κάνουν οι πολλοί κινηματογραφόφιλοι του σχολείου κι οι φίλοι τους.
Προβάλλουμε τη δεύτερη ταινία του κινηματογραφικού αφιερώματός μας "εκπαίδευση και εφηβεία",

το "Ανάμεσα στους τοίχους",

του Laurent Cantet (2008).

(με ανάλογη ενδυμασία η Έλενα!)


Μας την είχε συστήσει από τον περσινό Μάη η Λίλα Τζέτζου, όταν είχε πάρει το χρυσό φοίνικα στις Κάννες ( η ταινία, όχι η κ. Τζέτζου - ακόμα..), προτού καλά καλά παιχτεί στην Ελλάδα. Δείτε την παρουσίαση που είχε γίνει στο blog μας, για να πάρετε και επαρκείς πληροφορίες για την ταινία, εδώ:

http://lykeio6o.blogspot.com/2008/05/blog-post_26.html

(μόλις αποχωρεί ο κύριος Τατί, όλοι πέφτουν με τα μούτρα στο μπουφέ. Ντροπή!)


Το περσινό Νοέμβρη την είχαμε δει, μικροί - μεγάλοι στο Άστυ (http://lykeio6o.blogspot.com/2008/11/blog-post.html)

(πάλι νηστικό θα αφήσουμε τον κύριο Τσάπλιν;)


Και τώρα ήρθε η ώρα να τη δούμε και να τη συζητήσουμε όλοι στο σχολείο μας.
Την Κυριακή στις 17.30΄, να είστε εκεί. Και την ταινία να δούμε και να συζητήσουμε και το μπουφεδάκι να τιμήσουμε ( Αντρέα, βάλε τα δυνατά σου!) και να βρίσκουμε τους ρυθμούς μας σιγά σιγά.

Άντε, γιατί κοντεύει να μας πάρει από κάτω!



ΣΗΜ. Οι φωτογραφίες είναι από την προβολή της πρώτης ταινίας του αφιερώματος
"εκπαίδευση και εφηβεία" , "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών".

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Σκέψεις για το άσυλο από το Νίκο Κατσιαούνη


Ο Νίκος Κατσιαούνης, της Β΄Λυκείου, παιδί ευαισθητοποιημένο και με ανησυχίες, μάς έδωσε το κείμενο που ακολουθεί.


"Είδαμε στις πρόσφατες διαδηλώσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου φαινόμενα που αμαυρώνουν τη μνήμη του και προσβάλλουν το νεκρό παιδί.
Ένα απ' αυτά ήταν η είσοδος στα Πανεπιστήμια από κουκουλοφόρους, η καταστροφή εγκαταστάσεων, το κατέβασμα της ελληνικής σημαίας και ο πρόσφατος τραυματισμός του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αν και δε συνέβησαν σε τέτοιο βαθμό όπως άλλες χρονιές, όμως συνέβησαν. Και κάποια στιγμή στην Ελλάδα πρέπει να σοβαρευτούμε. Το άσυλο πρέπει να διατηρηθεί μόνο ως άσυλο διακίνησης ιδεών και όχι καταστροφής και αβάτου για το νόμο. Γιατί ο θεσμός του ασύλου όπως εφαρμόζεται σήμερα είναι ένα από τα μεγαλύτερα αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων, αφ'ενός λόγω των καταστροφών που προκαλούνται στην υλικοτεχνική υποδομή των ιδρυμάτων και αφ'ετέρου λόγω του φόβου και της έλλειψης υγιούς ανάπτυξης της σκέψης που επικρατεί στα πανεπιστήμια.
Ελπίζω να μπορέσει να διορθωθεί, να διορθωθούν τα προβλήματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Και κάτι που θα συμβάλει σ' αυτό είναι η προστασία της διακίνησης των ιδεών στα πνευματικά μας ιδρύματα και όχι των κάθε είδους παρανομιών
.
"

Νίκος Κατσιαούνης

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Από κάπου πρέπει να αρχίζουμε..

Η κραυγή, του Edvard Munch
Σήμερα όλοι μας, ένα χρόνο μετά την απάνθρωπη δολοφονία ενός παιδιού, τιμάμε τη μνήμη του. Και χρειάζεται να ενδοσκοπήσουμε με περίσκεψη, ειλικρίνεια και θάρρος, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τις γενεσιουργές αιτίες της βίας που μας σόκαρε τον περασμένο Δεκέμβρη. Με θάρρος και ειλικρίνεια, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που συνειδητοποιούμε πως κι εμείς είμαστε φορείς της, είμαστε κομμάτι της. Αναλογιστείτε μόνο τις καταστάσεις που ζούμε στο σχολείο μας τις τελευταίες μέρες στο σχολείο μας. Πώς θα ερμηνευτούν οι βίαιες αντιδράσεις και συμπεριφορές; Πώς θα θωρακιστούμε ώστε να μην ξανασυμβούν στο μέλλον, στο άμεσο μέλλον που εξαρτάται από μας τους ίδιους;

Από τα πολλά ενδιαφέροντα άρθρα που συναντάει κανείς αυτές τις μέρες στον τύπο, επιλέξαμε αυτό του Παύλου Τσίμα, από τα χτεσινά Νέα (5-12-2009). Κυρίως για να προβληματιστούμε σε σχέση με την απάντηση-υπόθεση που δίνει στην τελευταία του παράγραφο. Και να βοηθηθούμε να προσδιορίσουμε την αρχή των νέων μας προσπαθειών τοποθετώντας τις σε στέρεες βάσεις.

Επέτειος μετά φόβου

"Ξημερώνει η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τη χώρα ζώνει ο φόβος. Όχι η θλίψη για το χαμένο παιδί. Όχι η έγνοια για τους χιλιάδες συνομηλίκους του που βγήκαν πέρυσι στους δρόμους εν πλήρει συγχύσει αλλά με γνήσια οργή και μοιάζουν τώρα κάπως απορημένοι με τον εαυτό τους και την εμπειρία τους. Ούτε η προσπάθεια να καταλάβουμε, έστω και καθυστερημένα, τι συνέβη πέρυσι τον Δεκέμβριο. Να καταλάβουμε αν ήταν μια τυχαία και μεμονωμένη «αστοχία υλικού» ο πυροβολισμός ενός αστυνομικού, στα καλά καθούμενα, εναντίον μιας παρέας ανήλικων παιδιών ή σύμπτωμα μιας ασθένειας που ενδημεί. Να καταλάβουμε επίσης ποια δύναμη έβγαλε στους δρόμους τόσες χιλιάδες νέους ανθρώπους να διαδηλώνουν με πάθος αλλά δίχως αίτημα, να κινητοποιούνται μαζικά αλλά δίχως σαφή στόχο. Να καταλάβουμε, τέλος, και ποιοι λόγοι επέτρεψαν να συντελεστεί η υφαρπαγή (μετά φόνου) της αυθόρμητης διαμαρτυρίας των πολλών, από δράκες «Ασσασίνων», της φωτιάς και του Καλάσνικοφ.



Τίποτε από αυτά δεν συζητεί η πόλις. Μόνο φοβάται. Φοβάται μήπως ξαναζήσει μέρες και νύχτες επιδρομών, λεηλασιών και αίματος. Φοβάται μήπως η βία κάνει ξανά κατάληψη στους δρόμους. Κι αυτός ο φόβος με τον οποίο περιμένει η χώρα το μνημόσυνο ενός εφήβου είναι ήδη μία ήττα.

Το βέβαιο είναι πως ό,τι κι αν συμβεί φέτος στην επέτειο των περυσινών Δεκεμβριανών, είτε επιβεβαιωθούν είτε όχι οι προβλέψεις για ένα νέο ξέσπασμα της βίας, δύσκολα αυτό θα εγγραφεί ξανά στην πολιτική και κοινωνική μας ατζέντα ως σημαντικό γεγονός. Θα είναι, μάλλον, γεγονός του αστυνομικού δελτίου- περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό. Στην ατζέντα της πόλεως παραμένει ωστόσο εγγεγραμμένη η απορία για όσα συνέβησαν πέρυσι και ακόμη δεν έχουμε καταφέρει να ξεδιαλύνουμε και να ερμηνεύσουμε.

Η συζήτηση, δειλά δειλά, στο περιθώριο άνοιξε ξανά αυτές τις ημέρες(...). Από όλα τα ερωτήματα ξεχωρίζω ένα που ετέθη από τον καθηγητή Στ. Καλύβα. Αν ο περυσινός Δεκέμβριος ήταν μια εξέγερση που εξηγείται από τα οικονομικά, ψυχολογικά ή ηθικά αδιέξοδα που βιώνει η νεολαία (η νεολαία ολόκληρη, γενικώς και αδιακρίτως;) γιατί δεν σημειώθηκαν αντίστοιχες εξεγέρσεις σε χώρες που έχουν συγκρίσιμα με της Ελλάδας προβλήματα; Και γιατί η μόνη χώρα που έζησε κάτι ανάλογο είναι η Γαλλία, όπου όμως στην εξέγερση μετείχαν μετανάστες δεύτερης γενιάς και όχι τέκνα της ιθαγενούς μεσαίας τάξης;

Ενδιαφέρον ερώτημα, το οποίο επιδέχεται πολλές εκδοχές απαντήσεων. Μία θα μπορούσε να είναι ότι σε καμία άλλη ίσως χώρα από αυτές που έχουν ανάλογα προβλήματα δεν είναι τόσο απομειωμένη η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς μέσω των οποίων οι κοινωνίες διαπραγματεύονται τα προβλήματά τους και τις αντιθέσεις τους και η εμπιστοσύνη προς τους κοινούς κανόνες και τη δίκαιη και αποτελεσματική εφαρμογή τους.
Αν η απάντηση- υπόθεση είναι σωστή, ξέρουμε τουλάχιστον από πού πρέπει να αρχίσουμε."


Ελπίζουμε το άρθρο να αποτελέσει αφορμή για μια γόνιμη συζήτηση τόσο σε γενικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο της κοινής ζωής μας στο σχολείο.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Σκέψεις της Βίβιαν



Με πολλή χαρά πριν λίγες μέρες πήραμε ένα γράμμα από τη
Βίβιαν Μελικόκη,
την περσινή μας Βίβιαν. Μπορεί ως αφορμή να έχει την επέτειο της 17ης Νοέμβρη, αλλά το κείμενό της, καταγγελία μιας στάσης ζωής και κάλεσμα για μιαν άλλη, διαφορετική, διατηρεί την επικαιρότητά του.
Το ανεβάζουμε, λοιπόν, σήμερα, ευχαριστώντας την, παράλληλα, πολύ που είναι μαζί μας, αν και απόφοιτη, μεταφέροντάς της τη χαρά μας που αισθάνεται ακόμα μέλος της παρέας μας, όπως γράφει.


"Χθες διάβασα κάποια πράγματα και μου'ρθαν κάποιες σκέψεις στο μυαλό που θα ήθελα να τις κοινοποιήσω..
Ναι,γιατί μπορεί να έφυγα απο το 6ο και να μην είμαι πλέον μαθήτριά του, όμως ακόμα αισθάνομαι μέλος του..

Φέτος είμαι πλέον ακαδημαϊκή πολίτης, αφού είμαι πλέον φοιτήτρια νομικής..
Φέτος ίσως είναι που κατάλαβα καλύτερα τον αγώνα τών παιδιών που έδωσαν εκείνη τη νύχτα πριν από 36 χρόνια..
Φέτος γιατί δεν έχω πια τα μαθήματα να μου τριβελίζουν το μυαλό και είχα την ευκαιρία να διαβάσω και να δω πέντε πράγματα παραπάνω...


Σήμερα όπως και κάθε άλλη χρονιά θα διεξαχθούν σχολικές γιορτές, θα ερμηνευτούν κάποια τραγούδια,θα πραγματοποιηθούν πορείες, θα κατατεθούν στεφάνια, μάλιστα κάποιοι από τους πολιτικούς θα οικειοποιηθούν τη σημερινη μέρα για να είναι πιο αρεστοί...

Πόσοι από εμάς στα αλήθεια γνωρίζουμε την ουσία αυτού του αγώνα; Πόσοι από εμάς γνωρίζουν π.χ τον Αλέκο Παναγούλη και τη δράση του;

Η πολιτική μας ζωη μοιάζει να είναι μέρος ποντιακού ανέκδοτου-με όλο το σεβασμό μου στους Ποντίους- με τον Κωστίκα και το Γιωρίκα να εναλάσσονται στο τιμόνι της εξουσίας και να διευθύνουν το πολιτικό τοπίο της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας. Η Αριστερά από την άλλη είναι μεν συνεπής με τις ιδέες της και τις τοποθετήσεις της, άκαμπτη δε όσον αφορά τη σύγχρονη πραγματικότητα,λες και έχει πάθει αγκίλωση, αν βέβαια δεν είναι απασχολημένη με το να επιλύει τις εσωκομματικές της διαφορές. Μάλιστα,πολλοί από τους φοιτητές,που συμμετείχαν εκείνη τη βραδιά,αποτελλουν τις ψηφίδες που συνθέτουν το παζλ του τωρινού θωλού πολιτικού σκηνικού.


Η τηλεόραση από την άλλη θα παίξει για μιά ακόμη φορά το ρόλο της, που δεν είναι άλλος από το να ποδηγετεί τη σκέψη του ''αφελή μέσου πολίτη'', να τον κρατά φιλήσυχο και εφησυχασμένο στον μικρόκοσμό του και πού και πού να τον τρομοκρατεί προφασίζοντας άλλοτε την υγεία του άλλοτε την οικονομική κρίση άλλοτε τους γνωστούς - αγνώστους. Έτσι και σήμερα λοιπόν, η σημερινή ημέρα θα στριμωχτεί σε μια ολιγόλεπτη αναφορά στο δελτίο των 20.00, σε αντίθεση με τις επιθέσεις των ''κουκουλοφόρων'' και την παρουσία των 6.500 αστυνομικών -που ίσως να είναι και περισσότεροι από εκείνη τη νύχτα- που θα καταλάβουν όλο τον τηλεοπτικό χρόνο. Ενδέχεται όμως να μη συμβεί ούτε καν αυτό, καθώς τέτοια πλέον περιστατικά δεν ''πουλάνε'' και τόσο.

Σ'αυτούς λοιπόν, τους χαλεπούς καιρούς καλείται η νέα γενιά, η δική μας γενιά,να ορθώσει το ανάστημά της, να αντισταθεί και να πει:


ΟΧΙ στη διαφθορά και στην αναξιοκρατία
ΟΧΙ στη μιζέρια και την τρομολαγνία που μας πλασάρει η τηλεόραση,
αλλά ΝΑΙ στον αγώνα
ΝΑΙ στην ελεύθερη σκέψη
ΝΑΙ στη ΖΩΗ!"

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Όχι για την "κατάληψη". Για το aids.


Διαβάσαμε στην εφημερίδα «Το Βήμα» 1-12-09

"Η πανδημία του ΑΙDS δείχνει σαφή σημάδια ύφεσης. Η νόσος, η οποία ξεκίνησε πριν από 28 χρόνια και έχει «σκοτώσει» 25 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη, έχει πλέον τεθεί υπό... έλεγχο, όπως ανακοίνωσαν στις αρχές της περασμένης εβδομάδας ο ΟΗΕ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Όχι όμως στην Ελλάδα. Οι... ψυχροί αριθμοί δείχνουν ότι εφέτος- όπως και πέρυσι- συνεχίζεται η ανοδική τάση στον αριθμό των κρουσμάτων. Η συχνότητα μόλυνσης νεαρών Ελληνίδων αυξάνεται ενώ, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, δύο στους πέντε νέους προκαλούν την τύχη τους καθώς δηλώνουν ότι δεν παίρνουν προφύλαξη κατά την ερωτική επαφή.

Μήπως έχουμε επαναπαυθεί;;;;

Το AIDS, όπως όλες οι ασθένειες που προκαλούν φόβο, πυροδοτεί διακρίσεις εις βάρος των πασχόντων που αντικατοπτρίζουν και ενισχύουν προϋπάρχοντες φόβους και προκαταλήψεις γύρω από τις έννοιες της ανέχειας, του φύλου, της φυλής, του σεξ και της σεξουαλικότητας.

Έτσι, οδηγούν σε ένα φαύλο κύκλο που ενθαρρύνει πράξεις και συμπεριφορές, οι οποίες διέπονται από μη ανεκτικότητα, σεξισμό και ρατσισμό.

Ο κοινωνικός στιγματισμός και οι διακρίσεις απέναντι στους ανθρώπους που πάσχουν από HIV/AIDS βασίζονται αλλά και ενδυναμώνουν κοινωνικά στερεότυπα και ανισότητες, όπως ότι "οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άνδρες και οι μαύροι από τους λευκούς", "οι ιερόδουλες δεν έχουν δικαιώματα", "οι τοξικομανείς και οι ομοφυλόφιλοι τιμωρούνται για τις επιλογές τους". Κατά συνέπεια, μέλη των παραπάνω κατηγοριών πέφτουν συχνά θύματα άνισης μεταχείρισης, εξαιτίας της επικρατούσας αντίληψης που τα κατατάσσει στις ομάδες υψηλού κινδύνου.

Έτσι το AIDS δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα υγείας· επεκτείνεται στην ανθρώπινη κατάσταση, την ασφάλεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Μια ματιά στον Παγκόσμιο Χάρτη δείχνει τις «προτιμήσεις» του ιού. Γι΄ αυτό είναι ζωτικής σημασίας να προασπίσουμε, να σεβαστούμε και να εργαστούμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, προκειμένου να μειώσουμε την ευπάθεια στη νόσο και να ελαττώσουμε τις καταστροφικές της συνέπειες.


Αναλογιστείτε τι θα συνέβαινε αν:



Οι φτωχές χώρες μπορούσαν να προμηθευτούν φθηνότερα φάρμακα .

Εφαρμόζαμε στον αναπτυσσόμενο κόσμο την ιδέα των δίκαιων εμπορικών συναλλαγών αντί της οικονομικής βοήθειας.

Υλοποιούσαμε σε όλο τον κόσμο προγράμματα σεξουαλικής αγωγής και διανομής προφυλακτικών.

Οι φορείς μπορούσαν να συνεχίσουν απρόσκοπτα την εργασία τους, ακόμη και ως λειτουργοί υγείας ( όπως ήδη γίνεται στη Βρετανία ) Ήταν ευκολότερη η ιδιωτική ασφάλισή τους.

Αρνούμαστε ρητά και κατηγορηματικά κάθε πρόταση για σεξουαλική συνεύρεση χωρίς προφυλακτικό.

Αντιμετωπίζαμε το HΙV/AIDS ως ασθένεια που μπορεί να πλήξει εμάς, τα παιδιά μας και τα αδέλφια μας και όχι μόνο τον "ΑΛΛΟ".
ΣΗΜ. Η επιμέλεια της ανάρτησης ( πλην τίτλου..) είναι της Στέλλας Χριστοπούλου