Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Η Βανέσσα μάς ξεναγεί στο Παρίσι



Η Βανέσσα Μελικόκη, μαζί με μαθητές από άλλα σχολεία, επισκέφτηκε το Παρίσι. Πήγε, είδε και ήρθε να μοιραστεί μαζί μας τις εντυπώσεις της. Γράφει:
" Μέρες περίμενα την εκδρομή στο…ΠΑΡΙΣΙ, που έγινε στα πλαίσια ενός προγράμματος της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Ήταν ευκαιρία να γνωρίσω όλα όσα κάνουν το Παρίσι μια ξεχωριστή πόλη.
Την πρώτη μέρα πήγαμε στη Ντίσνεϋλαντ,
ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι που ξετρελαίνει μικρούς και μεγάλους. Ένας χώρος γεμάτος από παιχνίδια ( που τα τίμησα ιδιαιτέρως) αλλά και ήρωες της Disney που συντρόφευαν τα παιδικά μας χρόνια.
Ακόμη, ιδιαίτερη εντύπωση μού έκανε
το Μουσείο του Λούβρου

το οποίο είναι πάρα πολύ μεγάλο και όπως μας είπαν θες πάρα πολύ καιρό για να δεις όλα τα αγάλματα που έχει. Αξίζει να σημειωθεί ότι έχει ένα ολόκληρο τμήμα με ελληνικά αγάλματα!! Μερικά απ' αυτά είναι
η Αφροδίτη της Μήλου
και η Νίκη της Σαμοθράκης,
τα οποία ξεχωρίζουν για την ομορφιά τους.
Επίσης, επισκεφτήκαμε και το σπίτι του Ναπολέοντα

το οποίο είναι μέσα στο Λούβρο.
Επόμενος σταθμός ήταν η επίσκεψη

στο Πομπιντού

που είναι μουσείο μοντέρνας τέχνης και μου κίνησε το ενδιαφέρον γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Το καλύτερο, βέβαια, ήταν η κρουαζιέρα με το ποταμόπλοιο στον περίφημο Σικουάνα,

γεγονός που μας έφερε πιο κοντά στο Παρίσι. Η Παναγία των Παρισίων,
ακόμα, ήταν πάρα πολύ ωραία και ήμασταν τυχεροί γιατί εκείνη τηνώρα είχε ακολουθία. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχάσω να αναφέρω το σύμβολο του Παρισιού, τον πύργο του Άιφελ,
που το ζήσαμε σε όλες τις στιγμές του: πρωί με βροχή, βράδυ, καθώς και

τα καταστήματα του Παρισιού

που τα επισκέφτηκα κι αυτά, προφανώς!
Δεν μπορώ να περιγράψω όλες μου τις εμπειρίες σε τόσες λέξεις αλλά μπορώ αντίθετα να τις περιγράψω σε μία λέξη:ΤΕΛΕΙΑ!! Και η παρέα ήταν υπέροχη αλλά και το Παρίσι αντεπεξήλθε στις προσδοκίες μου"

Βανέσσα Μελικόκη

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Τα σκίτσα της Ελένης

Σκίτσα της φοβερής Ελένης Γαλίτη σήμερα.

Με χαμηλωμένα τα μάτια, συνήθως, η Ελένη, όχι μόνο από σεμνότητα, αλλά και γιατί μπροστά της πάντα βρίσκεται μια επιφάνεια που πρέπει να πάρει μορφή.
Παιδί μέσα σε όλα και ταυτόχρονα διακριτικό, χαμογελαστό, με αισθήσεις ανοιχτές απέναντι στον κόσμο και τα πράγματα, ζωγραφίζει από μικρή - ας είναι καλά ο θείος που ζωγράφιζαν μαζί καράβια.. Από τότε δεν αποχωρίστηκε ποτέ τα μολύβια της.
Σιγά σιγά η ζωγραφική έγινε παρέα ζωής. " Ο καθένας μπορεί να ζωγραφίσει", λέει η ίδια, "έχει δεν έχει ταλέντο. Φαντασία χρειάζεται". Και προσπαθεί να βελτιώσει τις τεχνικές της από κάποια βιβλία και το πρόγραμμα corel.

Προτιμάει τα κόμικς, μπορεί να εκφραστεί καλύτερα μέσα από αυτά. Και ονειρεύεται ίσως μέσα από τη γραφιστική, να ασχοληθεί για καιρό μ' αυτά.
Της το ευχόμαστε ολόψυχα!






Η Ελένη διάλεξε να μας αφιερώσει ένα αγαπημένο
της κομμάτι που ακούει συχνά σκιτσάροντας:



Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι

Από το νέο cd της Αλεξίου με τον παραπάνω τίτλο, παραθέτω τους στίχους του τραγουδιού «Σήμερα κλαίω αύριο γελώ» που έγραψε η ίδια, και ευχαριστώ αγαπημένους συναδέλφους και φίλους που με σκέφτηκαν, μου τηλεφώνησαν και με βρήκαν με μια αγκαλιά χρυσάνθεμα όταν το είχα ανάγκη.

Για ποιον πεθαίνω πάλι εγώ,
Για ποιον πεθαίνω
Για ποιον τα όνειρα γεννάω
Και περιμένω
Στην Αφροδίτη μου ζητώ
Και στη Σελήνη
Να ξαναχτίσουν μια φωλιά
Για της ψυχής μου τα πουλιά,
Να βρούν γαλήνη

Για ποιον να ζήσω πες μου εγώ,
Για ποιον να ζήσω
Αν στην αγάπη όσα μου μείναν
Δεν χαρίσω
Ο ήλιος μού έδωσε πολλά
Κι αυτά με πνίγουν
Αν δεν μοιράσω την ψυχή,
Αυτοί που μου έστειλαν ευχή
Πώς θα με κρίνουν

Σήμερα κλαίω – αύριο γελώ
Τώρα πεθαίνω – αύριο θα ζω
Σήμερα κλαίω – αύριο γελώ
Σώμα μου ξένο – μυαλό μου φτερό

Αχ, ποιος φωνάζει το όνομά μου
Και στενάζει
Ποιο αγγελούδι τα φτεράκια του
Τινάζει
Κάποιος σκουπίζει την αυλή του
Και προσμένει
Να με κεράσει δροσερό,
Να πιώ της λήθης το νερό,
Που ανασταίνει

Στρώνω κιλίμι για την προσευχή
Που θα ‘ρθει
Ρουφάω ρόδια κι όλοι λένε
Αυτή ετρελάθη
Έτσι το δάκρυ σε χαμόγελο γυρίζω
Κι εκεί στην άκρη στο γκρεμό,
Γυρνάω την πλάτη στο χαμό
Και ξαναρχίζω

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Κινηματογράφος στο σχολείο!

αφισούλα που καλλιτέχνησε η Αγγελική Γκρίμα, της Β΄
Την Κυριακή, 22-10-2009, στις 4 το απόγεμα, η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου μας θα τιμήσει το όνομά της!
Ζηλεύοντας τις …καλοκαιρινές περιπέτειες της ταράτσας
(
δείτε εδώκαι εδώ, μετατρέπεται σε κινηματογράφο και θέλει να ελπίζει πως θα γεμίσει από παιδιά και καλεσμένους.
Ήδη στους τοίχους του σχολείου υπάρχουν αφίσες που "διαφημίζουν" το γεγονός, μοιράστηκαν οι προσκλήσεις, διακοσμήθηκε η αίθουσα, τυπώθηκαν τα προγράμματα.

Η σκέψη είναι το κυριακάτικο σχολικό σινεμά να λειτουργήσει αρκετά συχνά και γι' αυτό προγραμματίζονται θεματικά αφιερώματα. Πρώτο αυτό που ξεκινάει μεθαύριο, με θέμα "κινηματογράφος και εκπαίδευση/εφηβεία" και
πρώτη ταινία τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών.
Της προβολής θα προηγείται ένας (πολύ μικρός, μην πτοείστε!) εισαγωγικός πρόλογος και μετά, αν και όσο υπάρχει διάθεση, θα ακολουθεί συζήτηση.
Για την ταινία πρόσφατα είχε κάνει μιαν ανάρτηση η μαθήτρια της Β΄ Κωνσταντίνα Πεζούλα: δείτε εδώ

Καλεσμένοι όλοι: Παιδιά και συνάδελφοι, γονείς, γειτονιά, φίλοι, διαδικτυακοί φίλοι.Σας περιμένουμε!

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Η επέτειος δίνει τις αφορμές, εμπνέει.


Η γιορτή (πώς να την πούμε, Άρτεμη;) για την επέτειο του Πολυτεχνείου φαινόταν πως φέτος θα είχε κάτι το ιδιαίτερο. Μέρες τώρα την έγραφαν τα παιδιά στο περιθώριο του χρόνου τους. Και κατέληξαν σε ένα κείμενο πλούσιο, επίκαιρο, αληθινό, μαχητικό*.



Μια παρέα παιδιών που κουβεντιάζει επί σκηνής. Όχι εορταστική ατμόσφαιρα. Όχι χορωδία. Όχι πολλά τραγούδια - αυτά θα περίμεναν τη σειρά τους μετά, στο προαύλιο. Περνούν από μπροστά μας αγώνες και διεκδικήσεις χαραγμένες βαθιά στη μνήμη. Βιετνάμ, Γούνστοκ, Χίπις, Μάης του '68, Πολυτεχνείο, Αλέξης Γρηγορόπουλος, πορείες, διαδηλώσεις, αιτήματα σύγχρονα.


Εικόνα και λόγος. Που κρίνει, αμφισβητεί, διεκδικεί, αντιστέκεται. Παιδιά που μιλάνε τη γλώσσα τους.
Κορυφαία στιγμή. Η δραματοποιημένη συνέντευξη του οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο. Πίσω απ' την κουκούλα ένας εξαιρετικός Άγγελος Νικολόπουλος.



Ο Δημήτρης, απόφοιτος εδώ και δυο χρόνια, που ήρθε να παρακολουθήσει τη γιορτή, ψιθυρίζει:"είναι ό,τι πιο αληθινό έχω δει".
Αλλά και μετά, στο προαύλιο, στη συναυλία του συγκροτήματος ( παιδιά, βοηθήστε με, δε θυμάμαι το όνομα!) που παίζουν και τραγουδούν και τα παιδιά του 6ου Μαρία Μαστρονικόλα, Βασιλική Σκούμπα, Αλέξανδρος Μοιρόπουλος και Αλέξανδρος Οικονομάκης, Θοδωρής Τρίγκας, τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν, ο ήχος γεμίζει το χώρο, τα παιδιά και πάλι μιλάνε τη γλώσσα τους.




Και εμάς μας βοηθάνε να..βρούμε τη δική μας :-)
Τα παιδιά που μας συγκίνησαν: Χρήστος Γαλανόπουλος, Μάνος Γεωργιλάς, Βαλεντίνα Εμβαλωματά, Άρτεμη Θαλασσινού, Φάνης Παναγιώτου, Σταυρούλα Πανούση, Παναγιώτης Πλατής, Θέμης Ρέππας, Βασίλης Σάντερς, Χρήστος Σιδερίδης, Βασιλική Σκούμπα, Δήμητρα Ταχμετζίδη, Λευτέρης Τζίκας, Παναγιώτης Παυλάκης, Ελένη Γαλίτη.


Οι καθηγητές που συνοδοιπόρησαν: Άρτεμη Καλοφύρη, Σπύρος Λάης, Κωνσταντίνος Ορκόπουλος.



Σας ευχαριστούμε πολύ όλους!




* Αποσπάσματα από το κείμενο που έγραψαν τα παιδιά θα αναρτήσουμε σε μια από τις επόμενες μέρες.


Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Στον απόηχο της γιορτής του πολυτεχνείου...δυο σκέψεις



Γιά άλλη μια φορά το νοέμβρη τούτου του χρόνου τιμάται η επέτειος του πολυτεχνείου,έστω και υποτονικά,καθώς τα μηνύματά του ξεθωριάζουν χρόνο με το χρόνο. Τά γεγονότα οι μεγαλύτεροι τουλάχιστον τα γνωρίζουν. Η δικτατορία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα στις 21 Απριλίου το 1967 κατάργησε όλες τις ατομικές ελευθερίες, διέλυσε τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, φυλάκισε και βασάνισε φιλελεύθερους πολίτες, ενώ πολλούς άλλους τους εκτόπισε σε ξερονήσια,για να πάψουν να είναι απειλή για το καθεστώς των συνταγματαρχών.

Την ίδια στιγμή οι δικτάτορες παρενέβησαν και στο φοιτητικό κίνημα, απαγορεύοντας τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια , διώκοντας κάθε φιλελεύθερη έκφραση,συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας φοιτητές που τολμούσαν να εναντιωθούν στο σκληρό κατεστημένο της χούντας του Παπαδόπουλου,του Πατακού και του Ιωαννίδη. Αυτή η ζοφερή κατάσταση στην κοινωνική και πολιτική ζωή οδήγησε τους φοιτητές στη σταδιακή εξέγερση, που κορυφώθηκε το τριήμερο από 15-17 Νοέμρη, όπου οι νέοι σαν άλλοι ¨ελεύθεροι πολιορκημένοι" ταμπουρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Όπλα τους ήταν ένας αυτοσχέδιος ραδιοφωνικός πομπός και ηδύναμη της ψυχής τους,η ορμητικότητα των νιάτων τους, το ελεύθερο πνεύμα τους και το παράτολμο της ηλικίας τους.


Οι αύρες, τα τανκ,τα δακρυγόνα, οι πάνοπλοι αστυνομικοί και οι πυροβολισμοί, όλος ο κατασταλτικός μηχανισμός της δικτατορίας, επιστρατεύτηκε για να καταστείλει αυτή την εξέγερση που στο μεταξύ διάστημα πήρε λαϊκό χαρακτήρα, καθώς μεγάλες μάζες λαού έσπευσαν να βρεθούν κοντά στους φοιτητές για να τους συμπαρασταθούν αλλά και για να εκφράσουν την οργή και την αγανάκτησή τους για την τυραννίδα που ερήμην τους τους είχε επιβληθεί. Οι τύραννοι φοβήθηκαν πολύ ετούτη τη συλλογική οργή και στις 2΄5ο τα ξημερώματα του Σαββάτου ένα τανκ πέφτει με ορμή πάνω στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου εισβάλλει μέσα στο χώρο του και σταματά στις σκάλες του κτιρίου ¨Αβέρωφ¨. Μισή ώρα αργότερα ο χώρος ερημώνει. Πολλοί φοιτητές τραυματίστηκαν,κάποιοι σκοτώθηκαν,ενώ άλλοι συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.

Το Πολυτεχνείο σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ, για τη σύγχρονη νεολαία, καθώς το "ψωμί"προβλέπεται να βγαίνει δύσκολα, η "παιδεία", η σε βάθος παιδεία, αυτή που διαμορφώνει φιλελεύθερες προσωπικότητες, είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ η "ελευθερία"εκλείπει με έναν ύπουλο τρόπο, καθώς η απουσία της δεν γίνεται αισθητή στους νέους, ενώ αυτοί που την έχουν αφαιρέσει δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί. Οι περισσότεροι έφηβοι σήμερα δεν γνωρίζουν τί σημαίνει δικτατορία (δοκιμάστε να το ρωτήσετε στην τάξη και θα το διαπιστώσετε πικρά, αγαπητοί συνάδελφοι),ούτε γνωρίζουν για τα γεγονότα του πολυτεχνείου, παρά τις γιορτές που διοργανώνονται στα σχολεία αυτή τη μέρα που έχει θεσμοθετηθεί από την πολιτεία σαν μέρα αργίας, γιατί είτε δεν είναι παρόντες είτε είναι παρόντες-απόντες.... Άν αυτά τα παιδιά σήμερα δεν γνωρίζουν τα παραπάνω,πώς θα μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν τί σημαίνει δημοκρατία, ποιες είναι οι αρχές της, από ποιους εχθρούς κινδυνεύει, ποια είναι η αξία της; Πώς θα μπορέσουν να πολιτικοποιηθούν ελεύθερα,να ψηφίσουν συνειδητά αύριο που θα γίνουν ενεργοί πολίτες αυτής της πολύ ταλαιπωρημένης από τις διάφορες δυσκολίες χώρας; Πώς θα μπορέσουν να προστατέψουν αυτό το υπέροχο πολίτευμα, που είναι η δημοκρατία,από τους διάφορους φανερούς και αφανείς εχθρούς της; Κάτι πρέπει ν'αλλάξει εδώ,μέσα στο χώρο της παιδείας, και αυτό θα πρέπει να αποτελέσει μέριμνα της δημοκρατικής πολιτείας,ώστε ν'αλλάξει αυτή η επικίνδυνη κατάσταση της άγνοιας που δεν υπόσχεται τίποτα καλό για το μέλλον της νεολαίας, αλλά και για το μέλλον του τόπου μας.

Το Πολυτεχνείο ωστόσο,παρά την κατήφεια των καιρών, εξακολουθεί να στέλνει τα μυνήματά του στις επερχόμενες γενιές. Οι φοιτητές του πολυτεχνείου απέδειξαν με ωριμότητα και σοβαρότητα πώς οι νέοι μπορούν να είναι μπροστάρηδες στους αγώνες για τη δημοκρατία, την ειρήνη και την ελευθερία, γιατί απότη φύση τους είναι ατίθασοι, φιλελεύθεροι και τολμηροί.Ένα άλλο σοβαρό μύνημά του είναι πως οι κάθε λογής τύραννοι φοβούνται μια νεολαία που είναι συνειδητοποιημένη και ξέρει να διεκδικεί τα δικαιώματά της με υπευθυνότητα και σωφροσύνη.Επίσης το πολυτεχνείο αποδεικνύει πώς οι νέοι μπορούν να γίνουν φορείς αλλαγών στην κοινωνική και πολιτική ζωή,όταν είναι αληθινά μορφωμένοι, δυναμικοί και δραστήριοι.


Τελικά φάνηκε πώς ο αγώνας των φοιτητών στο πολυτεχνείο είχε πολλή ομορφιά,που γοήτευσε όχι μόνο αυτούς που αγωνίστηκαν τότε εκεί, αλλά και τις επόμενες γενιές που γνώρισαν τα γεγονότα από διάφορες πηγές.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.

36η επέτειος του Πολυτεχνείου.

Ένα γαρύφαλλο και λέξεις που καρφώνονται

σαν πρόκες μάς αφήνει ο Μανόλης Αναγνωστάκης.


Ποιήματα από τη συλλογή Ο Στόχος (1970), του Μανόλη Αναγνωστάκη, τα περισσότερα από τα οποία γράφτηκαν την εποχή της χούντας. Μιας ποίησης που ξαγρυπνά δίπλα στον άνθρωπο, μιας ποίησης ατίθασης, που αντιστέκεται, που σφυροκοπάει αδιάκοπα στο ίδιο αμόνι, που αποκαλύπτει ουσίες, που δεν ξέρει να σιωπά, που αναστατώνει τις στέρεες παρατάξεις, που κρίνει και δε φοβάται να κριθεί.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ


― Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Tην ιερότερη εκδήλωση του Aνθρώπου
Tην χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Tων σκοτεινών επιδιώξεών σας
Eν πλήρει γνώσει της ζημίας που προκαλείτε
Mε το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.

― Tο τί δ ε ν πρόδωσες ε σ ύ να μου πεις
Eσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Kαι μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά
N' ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.



Ο Ουρανός

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου ..
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν᾿ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα!
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει εδώ και χρόνια τα Ιερά ονόματα ..
Να τα συλλαβίσουμε μαζί ..
Να τα μετρήσουμε ένα - ένα .
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό.. Σαν προσευχή.

Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.
Δεν περνούν απο 'δω ξυλοκόποι.


Στο παιδί μου...

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό
σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον ά-
γριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.



Επίλογος
Κι όχι αυταπάτες προπαντός.
Το πολύ πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς προβολείς μες στην ομίχλη
Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μο-
ναδική λέξη: ζω.
"Γιατί" όπως πολύ σωστά είπε κάποτε και ο φί-
λος μου ο Τίτος,
"κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει τα καθεστώτα"
Έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

……ο καθηγητής που θα έβρισκε τρόπους να κάνει τους μαθητές να θέλουν να μάθουν.

....να μας βάζει να σκεφτόμαστε αλλά και να ανακαλύπτουμε πράγματα…..


Ποιος είναι ο ιδανικός δάσκαλος για τα παιδιά του Α5;



Να μερικά αποσπάσματα από τα κείμενά τους!

(γραμμένα κάπως βιαστικά γιατί ο χρόνος πίεζε!!!) :


Ιδανικός καθηγητής για μένα είναι αυτός που θα μπει στην τάξη με το χαμόγελο, θα αφήνει τα εξωσχολικά του προβλήματα έξω από την τάξη. Είναι αυτός που κάνει το μάθημα με μεράκι και θα μας κάνει να τον προσέχουμε, αλλά ταυτόχρονα και να περνάμε καλά μαζί του

Ακόμα , αυτός που θα έχει τη διάθεση να βοηθά το μαθητή, όχι μόνο στο μάθημά του, αλλά και σε ό,τι άλλο τον απασχολεί…..

Αγγελική Σ.




….Πάνω απ΄όλα πρέπει να έχει καλή συμπεριφορά και να επικοινωνεί με τα παιδιά….

Έπειτα πρέπει να τα αφήνει να εκφράζουν τη γνώμη τους και να συζητά μαζί τους , όχι μόνο σε σχέση με το σχολείο,ή τα μαθήματα, αλλά και για θέματα που ενδιαφέρουν και προβληματίζουν τα παιδιά.

Να έχει υπομονή και να κάνει τα παιδιά να τον παρακολουθούν ευχάριστα….

Εύη Σιδερίδη.



…..Κατά τη γνώμη μου, ένας καθηγητής για να θεωρείται ιδανικός θα πρέπει να είναι αντικειμενικός , αμερόληπτς, να μην ξεχωρίζει τους μαθητές.

Ακόμα, θα πρέπει να αποτελεί πρότυπο για τους μαθητές για την εξυπνάδα και την ευστροφία του

Πάνω απ΄όλα θα πρέπει να σέβεται τους μαθητές και να μην απαιτεί σεβασμό μόνο από αυτούς…..

Χριστίνα Σπεντζούρη


……Θα πρέπει να είναι ευγενικός με τους μαθητές και να μην πιστεύει ότι είναι ανώτερός τους.

Επίσης, θα πρέπει να ενδιαφέρεται για το μάθημά του , να εξηγεί, να μην αδιαφορεί και να λύνει τις απορίες των μαθητών……

Δημήτρης


…….Κατά τη γνώμη μου ο καταλληλότερος καθηγητής για να διδάξει είναι ο καθηγητής ο οποίος έχει μεταδοτικότητα και δεν μπαίνει μέσα στην τάξη για να μιλάει μόνος του και μετά να φεύγει.

Επίσης πολλές φορές οι καθηγητές έχουν πολλές απαιτήσεις. Για να είναι κάποιος σωστός καθηγητής θα πρέπει να προσπαθεί να έρχεται στη θέση του μαθητή και να βλέπει πόσο πιέζεται…..

Σ.X


……Εγώ τον ιδανικό καθηγητή θα τον ήθελα να κάνει καλό μάθημα , οι μαθητές να καταλαβαίνουν το μάθημα και να εκφράζουν τις απορίες τους. Παράλληλα θα ήθελα να μη μιλάει μόνος του χωρίς να συμμετέχουν οι μαθητές.

Επίσης θα ήθελα να είναι χαρούμενος όταν μπαίνει στην τάξη και να ξεχνάει όλα του τα προβλήματα……


Τόνια Σαλασίδου.



….Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να έχει καλή επικοινωνία με τους μαθητές .Ποτέ του να μη βαριέται και να έχει καλή διάθεση κατά τη διάρκεια του μαθήματος, έτσι ώστε οι μαθητές του να συμμετέχουν. Θα πρέπει να έχει και μεθοδικότητα στον τρόπο παράδοσης. Θα ήταν ευχάριστο αν διοργάνωνε και εξωσχολικές δραστηριότητες…..

Χριστίνα Χρυσοστομίδου.


….Ιδανικός καθηγητής κατά τη γνώμη μου μπορεί να γίνει αυτός που του αρέσει αυτή η δουλειά. Θα πρέπει να αγαπάει τα παιδιά και να τα καταλαβαίνει…

Βάσια Ψαλλίδα



….Ο ιδανικός καθηγητής θα πρέπει να έχει υπομονή και αγάπη στα παιδιά.

Θα πρέπει να λύνει τις απορίες των παιδιών και να μην τους αφήνει κενά…..

Φ.Σ.

….Θα πρέπει να έχει την ευχάριστη διάθεση να παραδώσει το μάθημα με τέτοιο τρόπο , ώστε οι μαθητές του να μην έχουν την τάση να κοιτάνε ο ένας τον άλλο λέγοντας συνεχώς: «βαριέμαι».

Να μην ξεχωρίζει τους μαθητές….

Α.Σ.




…Πρέπει να έχει μεταδοτικότητα. Να κάνει το μάθημα ενδιαφέρον , να βρίσκει έξυπνους τρόπους να μας μάθει κάτι και γενικά να μας βάζει να σκεφτόμαστε αλλά και να ανακαλύπτουμε πράγματα…..

Γεωργιάννα Ψιακή.


….Θα πρέπει να έχει υπομονή να εξηγεί και να ξαναεξηγεί αν κάποιος δεν κατάλαβε κάτι. Να κάνει ευχάριστα το μάθημα….

Ανώνυμος


…..Να μην είναι ούτε πολύ αυστηρός, ούτε πολύ ανεκτικός. Θα μου άρεσε να χρησιμοποιούσε στο μάθημα την τεχνολογία. Θα ήταν καλύτερο αν οι καθηγητές αναφέρονταν στα παιδιά με το όνομά τους και όχι με το επώνυμο…..

Ανώνυμος



….Να παραδίδει το μάθημα με ωραίο τρόπο για να τον καταλαβαίνουμε…..

Μάρκος Χελιώτης

Να έχει καλό χαρακτήρα, να είναι υπομονετικός, να μην είναι ειρωνικός.

Θα ήταν καλό οι καθηγητές να ήταν λιγότερο αυστηροί , με τρόπο, όμως που να μπορούν να επιβληθούν στους μαθητές...

Νίκος


Ο καθηγητής που θα έβρισκε τρόπους να κάνει τους μαθητές να θέλουν να μάθουν
Ανώνυμος





Ευχαριστούμε την Ελένη που πυροδότησε αυτή τη συζήτηση!




Και ένα απόσπασμα από το : «Σκασιαρχείο», μια ταινία που απηχεί τις απόψεις του παιδαγωγού Celestin Freinet (1896-1966).


Εδώ: οι αγωνίες του καινούργιου δάσκαλου.

video