Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Το καράβι που μας ταξιδεύει το λένε ….. «Ντέμιαν»


Δεύτερος χρόνος λειτουργίας της Λέσχης Ανάγνωσης στο σχολείο μας.
Στην πρώτη μας συνάντηση τις προάλλες αποχαιρετίσαμε «τα πουλιά μας που μισέψανε» (Αχ αυτή η Γ΄Λυκείου , ας όψεται που μας τους πήρε), χαιρετηθήκαμε οι παλιοί γνώριμοι και καλωσορίσαμε στην παρέα τους νέους μας συντρόφους.
Λοιπόν · «πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για …τη μαγική χώρα του «Έρμαν Έσσε». Μπαρκάραμε με το καράβι-βιβλίο του "Ντέμιαν".

« Η θάλασσα που μας ταξιδεύει είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη και ξεδιπλώνει μια απέραντη γαλήνη».
Καλός καιρός!

από την Άννα Ζωγάκη




Τα ναυτάκια που κάνουν μαζί μας το πρώτο τους μπάρκο, στέλνουν γράμματα για τη συμμετοχή τους στα ταξίδια της λέσχης.

Η ανάγνωση ενός νέου βιβλίου ισοδυναμεί με μια νέα άποψη θεώρησης του κόσμου. Μέσα σε έναν μεγάλο ή μικρό αριθμό σελίδων αναδύεται ένας ολόκληρος κόσμος, ένας κόσμος όπως κάποιος, κα΄που, κάποτε θα ήθελε να είναι. Αξίζει να ανακαλύπτει κανείς ότι τα εςώψυχα ενός τυχαίου ανθρώπου πάνω στη Γη, που από άποψη απέχει τόσο πολύ από τον ίδιο στο φύλο, εθνικότητα και τρόπο ζωής, συμπίπτουν τόσο πολύ με τα δικά του. Ότι κανείς δεν είναι εντελώς μόνος…..
Κωνσταντίνα

Στη Λέσχη ανάγνωσης συμμετέχω διότι η ανάγνωση λογοτεχνίας αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου τρόπους ψυχαγωγίας. Τα βιβλία είναι ένας θησαυρός και έχουν να δώσουν πολλά σημαντικά οφέλη και στη λέσχη θα μπορέσουμε να τα ανακαλύψουμε αυτά , αφού θα συζητήσουμε διάφορες πτυχές των βιβλίων. Θα διαβάσουμε βιβλία που ίσως δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη τους και θα προτείνουμε και εμείς τα αγαπημένα μας. Είναι μια ευκαιρία να διεισδύσουμε ακόμα βαθύτερα στο λογοτεχνικό κόσμο.
Μαργαρίτα Ιωαννίδου

Αποφάσισα να γίνω μέλος στη Λέσχη Ανάγνωσης διότι πιστεύω πως είναι μια ευκαιρία έτσι ώστε να γνωρίσω τον κόσμο της λογοτεχνίας.
Κωνσταντίνος
Στη Λέσχη Ανάγνωσης γράφτηκα επειδή μου αρέσει να διαβάζω βιβλία και μέσα από αυτά να ταξιδεύω και να γίνομαι μέρος του βιβλίου, έτσι αντιλαμβάνομαι καλύτερα αυτά που θέλει να μας περάσει ο συγγραφέας.
Αντωνία
Είμαι ο Νίκος και έχω έρθει στη Λέσχη βιβλίου, διότι μου αρέσει το διάβασμα και γενικότερα τα βιβλία.

Μπήκα στη Λέσχη Ανάγνωσης γιατί μου αρέσουν πολύ τα βιβλία. Με το βιβλίο ξεφεύγεις από την καθημερινότητα, πράγμα το οποίο είναι αναγκαίο όταν είσαι μαθητής και ασχολείσαι με το σχολείο συνέχεια.. Επίσης έχω ακούσει καλά λόγια από προηγούμενα μέλη και θέλω να ζήσω αυτή την εμπειρία. Όλες οι εμπειρίες είναι χρήσιμες.
Μαρία

"Aka the reader", Claude Monet

Γράφτηκα στη Λέσχη Ανάγνωσης γιατί όταν συζητούσαν οι μαθητές με τους καθηγητές για τα βιβλία που είχαν διαβάσει, τους ζήλευα αφάνταστα. Επίσης, πιστεύω πως θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω καινούργιους και κλασσικούς συγγραφείς.
Λίζα

Έλαβα μέρος στη Λέσχη Ανάγνωσης με σκοπό όχι μόνο να διαβάσω κάποια βιβλία αλλά και να δουλέψω πάνω σ΄ αυτά με άτομα έμπειρα (με τη βοήθεια των καθηγητών μου) και να ανακαλύψω διαφορετικές απόψεις για συγκεκριμένα θέματα (με τη βοήθεια των συμμαθητών μου).
Νίνα

Βιβλία διάβαζα από μικρή γιατί είναι κάτι που μου αρέσει και με εκφράζει. Κάθε φορά λοιπόν που τέλειωνα ένα βιβλίο ένιωθα ότι ήθελα να συζητήσω με κάποιον τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες που μου πρόσφερε. Χαίρομαι λοιπόν που από φέτος θα έχω την ευκαιρία να μοιραστώ τις σκέψεις μου και με άλλους, ν΄ ακούσω τις διαφορετικές γνώμες και συμπεράσματα και να περάσω ευχάριστα τα μελαγχολικά απογεύματα της Κυριακής.
Ισμήνη



" PaperReader " Yusuf Arakkal

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

«Είχε εκείνο το αγέρωχο και σκωπτικό ύφος που αν δε γνώριζες το παράτολμο πείσμα της , θα το περνούσες για υπεροψία» Δ.Σωτηρίου, Εντολή



Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα της Τρίτης η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στις 10:30 το πρωί του Σαββάτου στο Γ' Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.
Η οικογένειά της ζήτησε αντί στεφάνων τα χρήματα να κατατεθούν για την ενίσχυση των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

Η Έλλη Παππά (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009), γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου.



1938. Όρθιοι από αριστερά: Ο Πλάτων, η Έλλη, η Διδώ. Καθιστή από αριστερά: η μητέρα
Και συγγενείς από το Πήλιο και τη Ρόδο
(Σ.Τσακίρη, Διδώ Σωτηρίου/ Από τον κήπο της Εδέμ στο καμίνι του αιώνα μας)


Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος.



1933. Έξω από τον Άγιο Δημήτριο το Λουμπαρδιάρη, ύστερα από το γάμο της Διδώς.
Από αριστερά: Άλκη Ζέη, Διδώ , Λενούλα Ζέη, Έλλη
(Σ.Τσακίρη, ό.π)


Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της.



Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964.







Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).
Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από το γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου.

http://el.wikipedia.org/



Το 2002, η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας. σε: 60 αρχειακά κουτιά (χαρτώο υλικό, φωτογραφίες, κασέτες ήχου, αντικείμενα, χειροτεχνήματα)

http://www.elia.org.gr/entry.fds?entryID=708&pageCode=03.04&tablePageID=25&pageID=101&langid=1

Στα δεκατρία χρόνια της φυλακής, δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς Σωτηρίου.


Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με συναρπαστική λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για το γιο της η Έλλη Παππά είναι μια ακραία αντίσταση πολιτισμού σε συνθήκες βαρβαρότητας.


Είναι μια χειρονομία πλούτου, που εκφράζεται με μια πλησμονή λέξεων και χρωμάτων σε συνθήκες πλήρους στέρησης (του συντρόφου της, του παιδιού της, της ελευθερίας της).


Εκεί ακριβώς οφείλεται η διαχρονική σημασία τους: καταδεικνύουν την επιλογή –ίσως, σωστότερα, την υποχρέωση– του ανθρώπου να παραμένει στρατευμένος στο αίτημα του Λόγου και της Ομορφιάς, όταν η έλλειψή τους τον δυναστεύει.


Από το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου , η Εντολή που αναφέρεται στην Έλλη Παππά , το σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη και τα «πέτρινα χρόνια» :
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Πώς να βάλεις λάβα στο χαρτί και να μην καούν τα χέρια σου, η καρδιά σου, ακόμα και η τέχνη σου; Βαριά και ανιστόρητα τα παθήματα που ακολούθησαν τη Γερμανική κατοχή. Και μήπως γνώρισαν τελειωμό, να πεις μπόρα ήταν και πέρασε, έγινε ανάμνηση. Πήραμε ανάσα τριανταπέντε τόσα χρόνια, να με­ρέψουμε, να σταθούμε, να μετρηθούμε πεθαμένοι, ζωντανοί, ζημιωμένοι, κερδισμένοι, να δούμε πού λαθέψαμε, όλοι μαζί, δεξιοί, αριστεροί, δημοκρατικοί; Να οροθετήσουμε το χτες με το σήμερα. Να γίνουμε, όπως λένε, «αντικειμενικοί», ν' αποχτήσει και η τέχνη τη νηφαλιότητα που φέρνει η απόσταση. . .



«Με φυλάγανε πολύ. Δεν μπόρεσα να στείλω τα γράμματα Το πρόσωπο του Νίκου έσκυβε μέσα από σίδερα. Δέχτηκα αυτή τη ζωή που μού ζήτησε να ζήσω. Βαριά, σκληρή –πολλές φορές μ΄έκανε να πω «γιατί να μη μ΄έχουνε εκτελέσει…» μα κράτησα το λόγο μου –δεν έδωσα μόνη μου το τέλος. Δέχτηκα, και για τους δυο μας πια, τη χαρά σου. Σού έπλεξα το πρώτο σου παντελονάκι. Ήσουνα εφτά μηνών, ένα «ωραίο» ποίημα εφτά μηνών. Τώρα κοντεύεις έντεκα χρονών, κι ακόμα είμαι μακριά σου. Αυτή την ιστορία της Καλλιθέας σού τη γράφω με πολύ κόπο, γι΄αυτό και τόσο σύντομα. Όμως έπρεπε να σ’την πω. Για να μπορέσεις πιο πολύ να γνωρίσεις τον πατέρα σου. Κι αυτά τα φοβερά και τόσο μεγάλα χρόνια , που ζήσαμε εμείς.
Η αγάπη της μάνας σου και του πατέρα σου ας κάνουνε να είναι ευτυχισμένη η ζωή σου , αγοράκι μου , να είναι ευτυχισμένα κι όμορφα τα χρόνια της γενιάς σου. Ας είμαστε εμείς η τελευταία βασανισμένη γενιά.
Σε φιλώ γλυκά-γλυκά, μωρό μου
Η Μάνα».

Μάης 1962
Φυλακές Αβέρωφ

Η Έλλη Παππά της Αντίστασης, της Διδώς, του Νίκου Μπελογιάννη, του Νίκου Μπελογιάννη, της δημοσιογραφίας , της φυλακής, των μελετημάτων, των αγώνων, της Εντολής, της επιμονής, της ζωής...

Υ.Γ.Στην Άννα που μάς κρατάει σε εγρήγορση.
"Επί του πιεστηρίου": εξαιρετικό αφιέρωμα από την καλή μας
Εαρινή Συμφωνία:

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

χρυσάνθεμα


26 Οκτωβρίου, η γιορτή του Αη-Δημήτρη,
ένα λουλούδι, από τα λίγα που ανθίζουν αυτή την εποχή,
κυριαρχεί γύρω και δένει με προσωπικές αναμνήσεις, φθινοπώρου.....


γράφει ο Γιώργος Καρατζής

Δεν είναι τυχαία το χρυσάνθεμο το κατεξοχήν άνθος του φθινοπώρου˙
Τα σχήματα, τα χρώματα κι η οσμή του συμβαδίζουν με την εποχή που ανθίζει:
Στενά πέταλα –μικρά ή μεγάλα- σαν τις αναμνήσεις που απόμειναν απ’ το καλοκαίρι.
Ατίθαση κόμη – σαν παιδιού που αγουροξυπνημένο επιστρέφει σχολείο.
Μυρωδιά νοτισμένης στιγμής – σαν ουρανού μετά από βροχή.
Και τα χρώματά του – άσπρο, κίτρινο, μπορντώ , μαβί- σύντροφοι στο φως που όλο λιγοστεύει.



ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΟ
Ψηλά μέσα στα σύννεφα
Ένα χρυσάνθεμο άσπρο.
Ή μήπως έλαμψε
Με άσπρο φως
Ένα άστρο;


Φουτζιουάρα-Νο-Τοσιηγιούκι
( Ανθολογία ιαπωνικής ποίησης, Στίχοι γραμμένοι πάνω στο νερό, εκδ. Σμίλη, Αθήνα 1994)





Αχτένιστα ξανθά μαλλιά
Στον φθινοπωρινό αέρα˙
Πόσα πέταλα θα μετρήσει
Η αγάπη
Για να μάθω αν είναι δικιά μου;

Γλυκόστυφες μπορντώ παχιές πινελιές
Έκρηξη χρώματος από πράσινο βλαστό˙
Μα και το πάθος στη γη δεν κοκκινίζει;

Πάνω σ’ ένα τόσο δα μαβί
Γλίστησε ο έρωτας˙
Μια σταγόνα κύλησε
Και τον πήρε.

( οι στίχοι είναι του Γιώργου Καρατζή)


Χρόνια Πολλά Δημήτρη, Δήμητρα!!!

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Ο Μάνος Χατζιδάκις, παραμονές εθνικής επετείου.




23 Οκτωβρίου απόψε. Αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, θα έκλεινε τα 84 του χρόνια.
Θέλουμε να τον θυμηθούμε παραθέτοντας το κείμενό του από ένα ραδιοφωνικό σχόλιό του, του 1985. Παραμονές εθνικής επετείου και τότε (17ης Νοέμβρη), προσφέρεται για να κάνουμε συγκρίσεις και να διαπιστώσουμε το διαχρονικά επικαιρικό χαρακτήρα του.

" Οι εθνικές γιορτές έχουν καταντήσει να είναι τελετουργίες χωρίς αντίκρισμα και με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου είναι πρόσφατα - γιορτάζουμε μόλις τη 12η επέτειο- κι όμως μοιάζει η γιορτή σαν το χρυσό σταυρό που κοσμεί τους λαιμούς νεαρών ερωτιδέων ή ηλιοκαμένων καμακιών. Καμιά επαφή με το ουσιαστικό περιεχόμενο του σταυρού. Στολίδι, ένταση του αισθησιασμού. Έτσι και οι γιορτές του Πολυτεχνείου κατέληξαν σε εκτόνωση, σε κομματικό σφετερισμό και σε συνθήματα άσχετα από το ιδεολογικό περιεχόμενο των γεγονότων που η μνήμη τους συνέθεσε τους επί "εθνικού" επιπέδου εορτασμούς της επετείου. 12η σήμερα, 30ή μεθαύριο, 50ή και θα χαθεί μες στην ανυποληψία των μελλοντικών στολών και επετείων με μερικά λογύδρια στα σχολεία και παρελάσεις στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους των ενόπλων δυνάμεων, διαολοστέλνοντας οι στρατιώτες τη γιορτή και την ταλαιπωρία των παρελάσεων κάτω απ'τις επίπονες προετοιμασίες και τις στερήσεις των αδειών τους.
Όμως το τραγικό δεν είναι αυτό. Το τραγικό είναι που κάθε κυβέρνηση βρίσκει τον τρόπο να συνδεθεί κατευθείαν με τις επετείους αυτές, αγνοώντας τα αληθινά μηνύματα των γεγονότων που τις συνέθεσαν.

Θα θυμόμαστε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την επί επταετίαν χούντα του με πόσην άνεση οικειοποιούντο τις εθνικές εορτές της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.Τις ίδιες γιορτές στις οποίες οι εφημεριδογράφοι σήμερα ανακαλύπτουν σοσιαλιστικές τάσεις και προθέσεις των πολεμιστών προγόνων μας του '21 και του '40.

Γι' αυτό νιώθω την ανάγκη να εκμυστηρευτώ. Σέβομαι βαθιά αυτές τις γιορτές γι' αυτούς που χάθηκαν κι όχι για τους εναπομείναντες που προσπαθούν να τις επωφεληθούν στο έπακρον. Τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου μάς παρέχονται με περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτούς που επέζησαν παρά γι' αυτούς που χάθηκαν οριστικά. Οι εναπομείναντες παρελαύνουν επικεφαλής, βγάζουν λόγους, πραγματοποιούν τηλεοπτικές συνεντεύξεις και δεν τους άκουσα ούτε μια φορά να μνημονεύουν αυτούς που χάθηκαν οριστικά, που δεν είναι σε θέση να μιλήσουν σήμερα.


Έτσι έρχεται η σειρά να δούμε από κοντά το τραπέζι ενός Ινδιάνου που αμέριμνος με την παραδοσιακή τεχνική αμύνης υπερασπιζόταν το σπιτικό του και τον τόπο του από τους εισβολείς, ήσυχος για το δίκαιό του και για το θεό του. Όμως οι πιονέροι με το δικό τους θεό κατασκευάσανε ένα δικό τους δίκαιο και κατέκτησαν τους Ινδιάνους. Κι αφού τους εξαφάνισαν, άρχισαν να γυρίζουν ταινίες με το δίκαιο αμφίρροπο ανάμεσα στους Ινδιάνους και τους Αμερικανούς στρατιώτες. Όμως η κατάληψη είχε επιτελεστεί. Η Αμερική στους Αμερικανούς. Και η 17η Νοεμβρίου στους επιζήσαντες. Αύριο -καθόλου απίθανο- μια μελλοντική δικτατορία να οικειοποιηθεί την επέτειο του Πολυτεχνείου ως σύμβολο αντιστάσεως εναντίον των αντιπάλων της. Μήπως δεν έγινε παρόμοια πλαστοπροσωπία στα ανατολικά "σοσιαλιστικά" κράτη; Αγώνες νέων παιδιών μήπως δεν έγιναν σύμβολο εορτασμού τυραννικών καθεστώτων;Τα έχουμε δει αυτά και, τα'χουμε, αλίμονο, συνηθίσει."

( Μ.Χατζιδάκι, Ο καθρέφτης και το μαχαίρι, εκδ.Ίκαρος, σελ.111-113)


video

Είδατε; Έτσι όπως γράφει το κείμενό του, αντί να πεις πως τον θυμόμαστε, πιο εύκολα λες πως εκείνος μας θυμάται..



Ανάρτηση για το Μάνο Χατζιδάκι έχει κάνει σήμερα κι η φίλη Roadartist. Μπορείτε να τη δείτε εδώ: http://roadartist.blogspot.com/2009/10/blog-post_23.html

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Εξαίσιοι θίασοι...



Εξαίσιοι θίασοι και μεμονωμένοι καλλιτέχνες γέμισαν με τη μαγεία τους για πέντε ημέρες (16/10- 20/10/ 2009) το κέντρο της Αθήνας , συμμετέχοντας στο Διεθνές φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου , Αθήνα 2009.

ένα ελάχιστο δείγμα:

Στην Καπνικαρέα που ευώδιαζε από το άρωμα μιας ηρωικής γαζίας ,



η βραζιλιάνα -όπως τη σύστησαν- τραγουδίστρια

video

και ο νεοϋρκέζος μουσικός

video

ξεσήκωσαν τα πλήθη!

Στην Ερμού, ο μοναχικός καλλιτέχνης

video

Στο Θησείο,
οι φοβεροί ξυλοπόδαροι που θα ανηφόριζαν προς τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου .


video

Και πολλές , ακόμη, παραστάσεις στην Κλαυθμώνος, την πλατεία Αγίων Ασωμάτων, το Θησείο, την Ερμού, την πλατεία Μακρυγιάννη
Μια γιορτή « από όλο το φάσμα και τις εκφράσεις του θεάτρου Δρόμου» , όπως αναφέρεται στο Πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Εξαιρετικές φωτογραφίες από την τελετή έναρξης στο Καλλιμάρμαρο:


Και…. (αλλάζοντας κλίμα)
Λίγο παρακάτω, στην Πειραιώς,
για τους… technomaniacs
Ψηφιακή εβδομάδα στην Τεχνόπολη!



Και ρομποτική!


Και ψηφιακά βίντεο
video

και ψηφιακή μουσική



και κινητό πλανητάριο και συζητήσεις και λογισμικό ανοιχτού κώδικα

Πολύ μεγάλη προσέλευση.
Οι νεότερες γενιές εξοικειωμένες με τα πάντα ζήταγαν πληροφορίες για τη ρομποτική, δημιουργούσαν μουσική ψηφιακά, ψήφιζαν για «τα καλύτερα μυαλά!»



Κάτι κινείται;;;

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

…και το σχολείο ζωντάνεψε και ομόρφυνε


Κυριακή 18 Οκτωβρίου,
Είχαν προηγηθεί οι ευλογημένες βροχές του φθινοπώρου.
Αναρωτιόμασταν , όμως, για την επιτυχία της συνάντησης της Περιβαλλοντικής ομάδας του σχολείου μας, μια που ο στόχος ήταν : σκάψιμο και φύτεμα χειμωνιάτικων λαχανικών . Πώς θα ήταν το χώμα, άραγε;;;


Και να, που ο ήλιος φάνηκε γλυκός , στέγνωσε το χώμα, αρκετά για να επιτρέψει σε μια χαρούμενη ομάδα από κορίτσια και αγόρια ,
μαζί με τους καθηγητές τους


να απολαύσουν τη μυρωδιά του- κυρίως- , να το σκαλίσουν, να το σπείρουν, να φυτέψουν μαρούλια , λάχανα,. κουνουπίδια, να σπείρουν παντζάρια, σπανάκια , να φυτέψουν πανσεδάκια και χρυσάνθεμα, πολύχρωμα γεράνια.







Με μουσική, γέλια , κουλουράκια και κέικ και καλή διάθεση , το σχολείο ζωντάνεψε και ομόρφυνε , όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, που τράβηξε ο ακούραστος και ολοένα βελτιούμενος φωτογράφος κύριος Διονύσης Μάνεσης !


Όπως βλέπετε χάρη στο Νίκο, μαθητή του Β2 και δραστήριο μέλος της ομάδας από πέρσι, μαζέψαμε και ελιές από τη δικιά μας ελιά (!!!) και σκοπεύουμε να τις ετοιμάσουμε κατάλληλα κια να τις απολαύσουμε!

Για το τέλος κρατήσαμε ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο γεωπόνο Στράτο Αλεξανδρή και στην αγαπημένη συνάδελφο Μάντω, γονείς παλιού μας μαθητή, που με ιδιαίτερη ευαισθησία μας στήριξαν και μας πρόσφεραν τα φυτώρια και τους σπόρους των λαχανικών μαζί με πολύτιμες συμβουλές.

Φτυάρια , αξίνες, σκαλιστήρια, τσουγκράνες πλύθηκαν και φυλάχτηκαν
γιατί σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να περιποιούμαστε με αγάπη το μικρό μας κήπο!

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Οάσεις


Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης
που έφυγε μ' ανοιχτές πληγές απ' το νοσοκομείο
ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη
που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,
ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας "Στα σκοτεινά
πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε...
"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν.
( απόσπασμα από τον τελευταίο σταθμό του Γ. Σεφέρη)

Να μιλήσουμε για συναδέλφους που με πάθος τιμούν το ρόλο τους του εκπαιδευτικού, που με τη στάση τους αγωνίζονται για να νοηματοδοτείται η Εκπαίδευση.
Καταφεύγουμε σε ένα ρεπορτάζ της Ζώγιας Κουταλιανού στην Καθημερινή της 14-12-2008, στο κείμενό της και στην παρουσίαση που κάνει σε δύο (από τους πέντε) συναδέλφους εκπαιδευτικούς.

Της Ζώγιας Κουταλιανού
Καθηγητές εθελοντές. Ακούγεται ανέκδοτο, όταν στις μέρες μας ο δημοσιοϋπαλληλισμός κυριαρχεί. Κι όμως, υπάρχουν στα σχολεία καθηγητές και δάσκαλοι που με το τελευταίο κουδούνισμα της ημέρας δεν φεύγουν για το σπίτι: παραμένουν στις αίθουσες για να διδάξουν σε εθελοντές μαθητές, εκτός σχολικού ωραρίου και αμισθί, καινοτόμες δράσεις που αφορούν το περιβάλλον, την υγεία, την κατανάλωση, τον πολιτισμό, την κυκλοφοριακή αγωγή, τις σεξουαλικές σχέσεις, την πολυπολιτισμικότητα, τον σεβασμό στον «άλλον».


Μέσα από αυτή τη διαδικασία οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να κάνουν διάλογο, να ασκήσουν την κριτική ικανότητά τους, να αποκτήσουν γνωστικό υπόβαθρο και αξιακό προσανατολισμό, υιοθετώντας έτσι θετικές στάσεις και συμμετοχική συμπεριφορά σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς τους.

Κίνητρο αυτών των εκπαιδευτικών είναι το μεράκι, το φιλότιμο, αλλά και η διάθεση να προσφέρουν όσο περισσότερα μπορούν στους μαθητές τους. Φωτεινές εξαιρέσεις στον κανόνα των «ηττημένων» εκπαιδευτικών που έχασαν τη μάχη από ένα παραλυτικό εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο μετατρέπει το σχολείο σε εξεταστικό κέντρο και τους καθηγητές σε «ρομπότ», που το μόνο που προλαβαίνουν να κάνουν είναι να διδάξουν την εξεταστέα ύλη, ή οι τελευταίοι των ρομαντικών;



Μαρία Ρούσσου
«Να ονειρευτούν το καλύτερο»

Η κ. Μαρία Ρούσσου, φιλόλογος, διδάσκει στο 10ο ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης, ένα από τα σχολεία του συγκροτήματος «Ευκλείδης», γνωστού στη Θεσσαλονίκη για το υποβαθμισμένο περιβάλλον του και το «ατίθασο» μαθητικό δυναμικό του.
Επί δέκα χρόνια δεν πτοήθηκε από αυτά τα δεδομένα και υλοποιεί διάφορα πρόγραμματα. Για τα δικαιώματα των νέων – «ώστε να μάθουν ότι για να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους πρέπει να δείχνουν υπευθυνότητα», είπε η ίδια. Για τις παράνομες ουσίες και εξαρτήσεις – «να μάθουν ότι μπορούν να στηριχθούν στον εαυτό τους». Για τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την αλληλεγγύη, αλλά και για τη σεξουαλική υγεία και αγωγή, ώστε να «μάθουν τα στοιχειώδη, αλλά και να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους», εξήγησε.
«Τα παιδιά δεν χρειάζεται να τα καλομαθαίνουμε, πρέπει να τα πιστέψουμε και να τα εμπιστευθούμε», τόνισε, υπενθυμίζοντας πως δεν υπάρχουν κακοί και αδιάφοροι μαθητές, αλλά μαθητές που δεν έχουν μάθει ν’ αγαπούν το διάβασμα. Αυτή τη στιγμή μυεί τα παιδιά στην Ιστορία της Θεσσαλονίκης, προσπαθώντας να νικήσει την αποστροφή τους για το μάθημα της Ιστορίας. Ετσι, με την επίσκεψη στην πλατεία Αριστοτέλους προσπάθησε να εξηγήσει στους μαθητές της πως κάποτε η Θεσσαλονίκη υπήρξε πολυπολιτισμικό κέντρο των Βαλκανίων και μπορεί να ξαναγίνει. «Θέλω να αναγνωρίσουν τη μιζέρια και να ονειρευτούν το καλύτερο», παρατήρησε.
Η κ. Ρούσσου, όμως, πιστεύει ότι σ’ αυτά τα παιδιά ανήκει κι ένα καλύτερο σχολείο, που καλλιεργεί την κριτική ικανότητά τους, τους βοηθάει να ανοιχτούν στην κοινωνία, να ξέρουν πώς να σταθούν. Αντίθετα, οι σύγχρονοι μαθητές, λέει, ζουν «ένα σχολείο παρωχημένο που, φυσικά, απορρίπτουν επειδή ούτε ελκυστικό είναι ούτε τους ανοίγει την πόρτα της αγοράς εργασίας. Παρ’ όλα αυτά, τους βομβαρδίζει με γνώση σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια». Η διάλυση του δημόσιου σχολείου δεν βοηθάει την ελληνική κοινωνία, λέει. «Πρέπει να το περιφρουρήσουμε».

Βαγγέλης Σκουφάκης
Επικοινωνία μέσω μουσικής

Στο Διαπολιτισμικό Σχολείο Ευόσμου Θεσσαλονίκης διδάσκει ο μουσικός Βαγγέλης Σκουφάκης. Μετά το πέρας του σχολικού ωραρίου βάζει μπρος τη χορωδία και τα μουσικά σύνολα που δημιουργεί από τότε που βρέθηκε σ’ αυτήν τη θέση, εδώ και τέσσερα χρόνια. Η περυσινή χρονιά, μάλιστα, επιβράβευσε τον ίδιο, τους μαθητές του και ολόκληρο το σχολείο, με το πρώτο βραβείο στην Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας, στο πλαίσιο των Μαθητικών Καλλιτεχνικών Αγώνων, στην κατηγορία «Εντεχνο ελληνικό τραγούδι».
Για τον ίδιο, η εξωδιδακτική αυτή δραστηριότητα αποτελεί φυσική συνέχεια της εκπαιδευτικής και μουσικής ιδιότητάς του κι ας περιορίζει τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του. «Εχει ενδιαφέρον να βοηθάς αυτά τα παιδιά που προέρχονται από διαφορετικό πολιτισμικό, κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο να ενταχθούν στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά και τα Ελληνόπουλα να γνωρίσουν και να αποδεχθούν την καινούργια διαπολιτισμική κοινωνία», είπε στην «Κ». Επιπλέον, για τον τριανταεξάχρονο καθηγητή είναι κι ένας τρόπος για την προβολή του ίδιου του δημόσιου σχολείου, «που απαξιώνεται καθημερινά απ’ όλες τις πλευρές», σημείωσε.
Ο κ. Σκουφάκης βλέπει με ικανοποίηση τους μαθητές του να προσέρχονται στις εξωδιδακτικές δραστηριότητες, παρ’ ότι ο χρόνος τους είναι περιορισμένος και η κούρασή τους εμφανής. «Οταν τους δίνονται ερεθίσματα για δημιουργικότητα, πέραν των τυπικών και στενών ορίων του σχολικού ωραρίου, προσπαθούν με πάθος να ανταποκριθούν», ανέφερε και πρόσθεσε πως παλιοί μαθητές που τώρα φοιτούν στο Λύκειο, επισκέπτονται συχνά το Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Ευόσμου για να εκφράσουν τη νοσταλγία τους για τις ώρες που περνούσαν εκεί με μουσική και θεατρικό παιχνίδι. "
Τους πιο θερμούς μας χαιρετισμούς στους συναδέλφους. Ένα σφίξιμο του χεριού και ένα χαμόγελο!

Έχουμε κι εμείς πρόταση για λειτουργία μουσικής ομάδας σε ώρες εκτός σχολικού προγράμματος. Σας ενδιαφέρει;

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Με τα παιδιά της θεωρητικής στο θέατρο Τέχνης


Στην είσοδο ένα τεράστιο δίφυλλο (0,30 Χ 0,40) πρόγραμμα, μαύρο με μεγάλα, άσπρα, κεφαλαία : Χ. Δ. Κ.Δ. ( Χρονικό διάστημα, Κική Δημουλά).


Το θέατρο υπερπλήρες. Η σκηνή μαύρη, εντελώς άδεια, καμία κατασκευή, με εξαίρεση τρία Χ από άσπρη ταινία, σε οριζόντια προς τους θεατές διάταξη και σε απόσταση περίπου δυο μέτρων το ένα από τ' άλλο.
Η παράσταση ξεκινάει προτού κλείσουν τα φώτα. Σηκώνεται όρθια και ξεχωρίζει η φιγούρα της ηθοποιού (Λουκία Μιχαλοπούλου). Φοράει κι αυτή άσπρο πουκάμισο, μαύρη φούστα και μαύρα παπούτσια. Προσπαθεί να ισορροπήσει. Οι κινήσεις της, κινήσεις ισορροπιστή με σταθμούς τα τρία Χ της σκηνής. Ισορροπεί, πάνω σε μια αόρατη λεπτή γραμμή, ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, στον εαυτό και το άλλο.
Και ερμηνεύει. Απαγγελία και υποκριτική εναλλάσσονται, διαπλέκονται. Ο λόγος της Δημουλά, αυτός ο γνώριμος λόγος του πάθους και της απουσίας, του έρωτα και της φθοράς, αυτός ο τραγικά είρωνας λόγος κατακτάει και προκαλεί τη σιωπή του χώρου. Τον παρακολουθούμε φωτίζοντας όλο και πιο βαθιά τα καλά κρυμμένα. Ηχηρές σιωπές, κραυγές που πνίγονται στη σιωπή.( Καταπώς το 'θελε κι ο παλιότερος ποιητής:" Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος"-Μ. Αναγνωστάκης)



Οι φωτισμοί, η ελάχιστη υπαινικτική μουσική, η κίνηση του σώματος κι η τοποθέτησή του στη σκηνή γίνονται οι γέφυρες για να περάσουμε από ποίημα σε ποίημα, από φράση σε φράση, από λέξη σε λέξη. Η Λουκία Μιχαλοπούλου, ο λόγος της Δημουλά μας κρατούν συνεπαρμένους σχεδόν μια ολόκληρη ώρα. Το χειροκρότημα στο τέλος, στην ίδια και στην ομάδα των "παιδιών" που ετοίμασαν την παράσταση (Μ.Ξανθοπουλίδου, σκηνοθεσία, Θ.Σαμαράς, art direction, Lolek, μουσική σύνθεση, Κ.Μαραγκουδάκη, φωτισμοί), ζεστό, παρατεταμένο, ευχαριστήριο.

Πριν την παράσταση φοβόμουν για την εντύπωση των παιδιών. Μονόλογος, απαιτητικό κείμενο, καθόλου συμβατική παράσταση, πειραματισμός. Κι η Δημουλά άγνωστος τόπος για τα περισσότερα. Διστακτικά ρώτησα, όταν τελείωσε. Όλες οι γνώμες θετικές. Κάποιοι στίχοι που κυκλοφορούσαν στην περιοχή της μνήμης μας. Κάτι βιβλία που θα αγοραστούν. Κάτι CD με απαγγελίες που "μήπως τα έχετε;" Κάτι ερωτήσεις για τα ποιήματα, για την ποιήτρια, για την ηθοποιό.

Την παράσταση την υιοθετήσαμε. Την κλείσαμε μέσα μας και την πήραμε μαζί μας :-)