Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Σύνδεση με τον κήπο μας-"ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής"

Γράφει η Άννα Ζωγάκη


Θερμή ανταπόκριση στο φθινοπωρινό κάλεσμα της Στέλλας. Πρωινό Κυριακής ετούτου του Σεπτέμβρη -που χαίρεται να είναι ο εαυτός του, επιτέλους- ήμασταν εκεί, στον κήπο μας. Με τα σύνεργά μας, αμφίεση κατάλληλη για την περίσταση [πλάκα είχαμε] κ' προπαντός με κέφι για δουλειά! Πρώτα πρώτα να ξεριζώσουμε -με κάποια θλίψη- όσα σπείραμε την Ανοιξη κ' μας τίμησαν με τους λαχταριστούς καλοκαιρινούς τους καρπούς, ντοματούλες, μελιντζάνες, πιπεριές [πρώτη σπορά, πρώτη σοδειά -η χαρά κι ο αποχαιρετισμός του πρωτάρη].
Κι ύστερα να σκάψουμε το χώμα ν'αναπνεύσει. Η μυρωδιά του φρέσκου χώματος -τα παιδιά μαζεύουν με τρυφερή στοργή τα σαλιγκάρια, μην τα συνθλίψει η φονική τσάπα. Ιδρώτας κ' κούραση, αστεία κ' γέλια. Ουφ!
Διάλειμμα για ξεκούραση, νερό, πορτοκαλάδα, τυροπιτάκια, να στυλωθούμε γιατί έχουμε ...κόπο μπροστά μας. Ένας θεόρατος σωρός θρεπτικό χώμα περιμένει να τον σκορπίσουμε ακριβοδίκαια -σε μεγαλύτερη επιφάνεια πια -"ιμπεριαλιστικές" διαθέσεις εκμετάλλευσης κάθε ελεύθερης γης έχω να ...καταγγείλω-.
Βαθειά ανάσα, ανασκούμπωμα, τ' άμαθα χέρια πληγώνονται."Βαριά η...κηπουρική! Μια ομάδα - οι τυχεροί- φυτεύουν -για φανταστείτε- "ηδονικά μυρωδικά".Λεβάντα, δεντρολίβανο,θυμάρι κ' λεβαντίνη. Αλλοι πάλι τυχεροί φυτεύουν λουλούδια. Όσοι κάνουμε δουλειά...ουσίας, βαρυγκομούμε -ο τίμιος μόχθος του δουλευτή,- στενάζουμε περήφανοι, κραδαίνοντας σφυροδρέπανα!
Κοιταζόμαστε κ' γελάμε, κάθιδροι, ρυπαροί, ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ! Μεσημέριασε, πεινάμε.Πλην όμως "ο καλός ...κηπουρός στο ...πότισμα φαίνεται".Ποτίζουμε κ' δροσιζόμαστε, πλένουμε την αυλή, πιτσιλιζόμαστε. Τελειώσαμε;΄Όχι βέβαια, αυτή ήταν μόνο η αρχή.
Η καθ' ύλην αρμόδια Στέλλα μας μας λέει πως θα πρέπει ν'αφήσουμε τη γη να χαρεί τη λευτεριά της.Να ευωδιαστεί με τα μυρωδικά,να φάει, να πιεί κ' να μας...επιθυμήσει.Θα μας καλέσει και πάλι, όταν...γουστάρει να την σπείρουμε με σπόρους άλλους, φθινοπωρινούς. Μας δίνει ραντεβού για τα μέσα του Οκτώβρη -μεταφράζει η Στέλλα.Θα είμαστε βεβαίως εκεί! "Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες"

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Όλα γίνονται(;)



Για αποθάρρυνση της χρήσης των ΙΧ ο λόγος (και) στην ανάρτηση της περασμένης Δευτέρας , για την ενθάρρυνση της κυκλοφορίας δια…ποδών και ποδηλάτων.
Και για να μη φαίνονται όλα μακρινά και άπιαστα, ρομαντικά ή ουτοπικά, ας δούμε σήμερα το παράδειγμα της Κω. Διαβάστε το άρθρο των χτεσινών Νέων και ελάτε να συζητήσουμε αν κάποια πράγματα γίνονται, όταν υπάρχει ουσιαστική πολιτική βούληση.

" Ο παράδεισος του ποδηλάτη
12 χλμ. ποδηλατόδρομων στην Κω!

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Ζαχαριάδης

Η Κως είναι η πόλη του ποδηλάτου και οπωσδήποτε αποτελεί ένα παράδειγμα εφαρμογής των οδηγιών και των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για καθαρές μετακινήσεις». Τα πρωτεία από τις θεσσαλικές πόλεις που προτρέπουν τους κατοίκους τους να χρησιμοποιούν ποδήλατα για τις μετακινήσεις τους φιλοδοξεί να πάρει η Κως. Ήδη, το δίκτυο ποδηλατοδρόμων που κατασκευάζεται στο νησί καλύπτει όλο το παραλιακό μέτωπο της πόλης.

Όπως λέει ο δήμαρχος κ. Γιώργος Κυρίτσης, ο ποδηλατόδρομος καλύπτει μια έκταση 12 χιλιομέτρων διπλής κατεύθυνσης, δηλαδή 24 χιλιόμετρα συνολικού μήκους σε μια ωραιότατη διαδρομή στην παραλία της Κω. Ο παραλιακός ποδηλατόδρομος διέρχεται από το μεσαιωνικό κάστρο, περνάει κάτω από τη γέφυρα που συνδέει τον πλάτανο του Ιπποκράτη με την πόλη, τη φημισμένη λεωφόρο των Φοινίκων, μέσα από το λιμάνι και καταλήγει στην άκρη της πόλης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ποδηλατόδρομος προστατεύεται από φυτεμένα λουλούδια δεξιά και αριστερά, με αποτέλεσμα η διαδρομή να είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Σύντομες διαδρομές Όπως λέει ο μελετητής συγκοινωνιολόγος κ. Γιάννης Χρυσουλάκης, «όλοι οι ποδηλατόδρομοι είναι διπλής κατεύθυνσης και βρίσκονται στο άκρο των μονοδρόμων από πλευράς κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα οι ποδηλάτες να πραγματοποιούν σχεδόν το 30% της διαδρομής που χρειάζονται οι οδηγοί αυτοκινήτων για να πάνε από το ένα σημείο στο άλλο. Επίσης, διαχωρίζονται από το οδόστρωμα με διπλό κράσπεδο το οποίο σχηματίζει μια ζαρντινιέρα φυτεμένη μέσα στον δρόμο με αειθαλή φυτά και λουλούδια, δημιουργώντας επιπλέον την αίσθηση μια καταπράσινης πόλης και μάλιστα μέσα στο ιστορικό της κέντρο».




Το δίκτυο των ποδηλατοδρόμων προχωρεί και στόχος είναι να καταλήξει σε όλα τα σχολικά συγκροτήματα της Κω ώστε οι μαθητές να χρησιμοποιούν το ποδήλατο ως μέσο μετακίνησης, δεδομένου ότι η νησίδα πρασίνου παρέχει πλήρη ασφάλεια στον ποδηλάτη, αφού αυτός δεν θα έρχεται σε επαφή με τα αυτοκίνητα.

Στα σχέδια του Δήμου Κω είναι να δημιουργήσει ένα ενιαίο δίκτυο πεζοδρόμων και ποδηλατοδρόμων στους σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους και όπως λέει ο κ. Χρυσουλάκης «η περιοχή του πλάτανου του Ιπποκράτη, η αρχαία αγορά, το ρωμαϊκό ανάκτορο, το αρχαίο θέατρο και το μουσείο της πόλης θα συνδέονται πλέον μεταξύ τους».
Στην Κω δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει τουλάχιστον ένα ποδήλατο! Και σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση μελετητικής ομάδας ο αριθμός των ποδηλάτων έχει τριπλασιαστεί φέτος, αυξάνεται δε εντυπωσιακά δεδομένου ότι χρησιμοποιούνται καθημερινά από χιλιάδες ξένους τουρίστες για τις μετακινήσεις τους. Μάλιστα ο Ολλανδός σκηνοθέτης Χανς Μπότσερ, που παραβρέθηκε στην Κω στο πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου με θέματα που αφορούν την υγεία, δήλωσε «ότι η Κως μοιάζει πολύ με την πατρίδα μου λόγω της κυριαρχίας του ποδηλάτου».


«Φιλοδοξία μας είναι η Κως να είναι πρώτη ελληνική πόλη που θα ενταχθεί σε πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει θεσπίσει το δίκτυο των CΙVΙΤΑS- πόλεων που ενθαρρύνουν τη χρήση ποδηλάτου», τονίζει ο δήμαρχος κ. Κυρίτσης που υπερηφανεύεται ότι «η Κως φιλοδοξεί να είναι η μεγαλύτερη ποδηλατούπολη της Ελλάδας».

Μήπως κάτι τέτοιες ειδήσεις μάς βοηθούν να καταλάβουμε πως αυτά που λένε οι πολεοδόμοι κι οι συγκοινωνιολόγοι δεν αποτελούν μόνο (ουτοπικά) σχέδια επί χάρτου;

Φθινοπωρινό κάλεσμα


Φθινοπωρινή ισημερία σήμερα , όσο κι αν άλλαξαν οι εποχές ,
λίγη ψύχρα, κάποιες βροχές, άνοιξε και το σχολείο και …
ο κήπος μας χρειάζεται περιποίηση, ανανέωση,
μετά τους καρπούς – ντομάτες, μελιτζάνες, πιπεριές-
που μας χάρισε το καλοκαιράκι.




Ραντεβού λοιπόν για την Περιβαλλοντική μας ομάδα
και εναρκτήρια συνάντηση
την Κυριακή στις 27 Σεπτεμβρίου, στις 11 το πρωί
στο σχολείο μας
με εργαλεία και γάντια


για να ασχοληθούμε με τον κήπο μας
να πάρουμε μια μυρωδιά χώματος, μια ανάσα γης
να σχεδιάσουμε το μέλλον του,
να ονειρευτούμε τις πρασινάδες του, τα χρώματα,
τους μελλοντικούς καρπούς!

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

Σαλιγκάρια στη Σταδίου και τριφύλλια στη Σίνα


Η αυριανή μέρα των μέσων μαζικής μεταφοράς, παρά το δωρεάν εισιτήριο στις συγκοινωνίες που θα προσφέρει, θα βρει τους πολύ περισσότερούς μας κλεισμένους στα αυτοκίνητά μας και τα πεζοδρόμια εξαφανισμένα κάτω απ' αυτά.
Από πουθενά ο έλληνας δε φαίνεται να καλλιεργεί την περιβαλλοντική του συνείδηση. Αλλά και όσοι το καταφέρνουν κερδίζουν, απλώς, μεγαλύτερο μερίδιο στη θλίψη, καθώς αντικρύζουν τις αδιόρθωτα αβίωτες πόλεις τους. Δυστυχώς, η χρήση του Ι.Χ ενθαρρύνεται πανταχόθεν, το συγκοινωνιακό δίκτυο αδυνατεί να προσφέρει ισχυρή εναλλακτική πρόταση, οι πεζοί κι οι ποδηλάτες βρίσκονται λες υπό διωγμόν, ο πολεοδομικός σχεδιασμός λες και δεν αφορά κανένα.

Κι όμως. Συγκοινωνιολόγοι, πολεοδόμοι, πολιτικοί μηχανικοί μελετούν, συμβουλεύουν, προτείνουν. Εκείνο που για την ώρα λείπει είναι μια κοινωνία που να απαιτεί και να το δείχνει και μια πολιτεία που θα τολμήσει τομές. Παραδείγματα από άλλες πόλεις του εξωτερικού, παλιότερα και πρόσφατα, υπάρχουν άλλωστε αρκετά Κι αν δεν είναι τα πάντα εφικτά, περιθώριο για βελτιώσεις όλοι συμφωνούν πως υπάρχει.

Για το ελάχιστο της διαμόρφωσης της περιβαλλοντικής συνείδησης, το σχολικό μας ιστολόγιο επιλέγει και αναρτά εκτεταμένα αποσπάσματα από δύο άρθρα της Καθημερινής της Κυριακής, 20-09-09, και, καθώς και φέτος, χάρη στην αγαπημένη συνάδελφο Στέλλα Χριστοπούλου, η περιββαλλοντική ομάδα τοιυ σχολείου είναι ήδη υπό σχηματισμό, περιμένει με ενδιαφέρον τις προτάσεις σας.


1)
Ολο το κέντρο της Αθήνας
ένας πεζόδρομος

Το ΕΜΠ προτείνει να μην κυκλοφορούν αυτοκίνητα από Μοναστηράκι, Σύνταγμα μέχρι και τον ναό του Ολυμπίου Διός
Του Γιαννη Eλαφρου

Το κέντρο της Αθήνας μπορεί (επιβάλλεται) να αλλάξει, η χρήση αυτοκινήτου μπορεί να περιοριστεί δραστικά και να απελευθερωθεί χώρος για δεντροφύτευση και περίπατο και ο μεγάλος όγκος των μετακινήσεων να γίνεται από τα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό, τραμ, λεωφορεία), το ποδήλατο και... το περπάτημα. Ονειρο θερινής νυκτός; Οχι, σύμφωνα με το συμπέρασμα που προκύπτει από την πρόταση του Εργαστηρίου Βιώσιμης Κινητικότητας του ΕΜΠ για μια «άλλη Αθήνα». Oπου συνέθεσε και επεξεργάστηκε μελέτες επιστημόνων, εμπλουτίζοντας με νέες προσεγγίσεις.
«Με την υλοποίηση της πρότασης, το σύνολο της επιφανείας που περιλαμβάνει το Μοναστηράκι και την Πλάκα, το εμπορικό και διοικητικό τρίγωνο, τους αρχαιολογικούς χώρους (Ακρόπολη και Φιλοπάππου), την ενότητα Πλατεία Συντάγματος, Βουλή, Εθνικός Κήπος και Ζάππειο, μέχρι και τον ναό του Ολυμπίου Διός θα λειτουργήσει ενιαία και χωρίς εσωτερικές περικοπές από οδική κυκλοφορία! Πρόκειται για ρεαλιστική πρόταση με την οποία διαμορφώνεται ένα ποιοτικά αναβαθμισμένο, αισθητικά και περιβαλλοντικά, αστικό τοπίο», τονίζει στην «Κ» ο συγκοινωνιολόγος κ. Θάνος Βλαστός, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Τοπογράφων του ΕΜΠ. Ας δούμε αναλυτικότερα τις προτεινόμενες παρεμβάσεις:
1. Πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου
2. Ενοποίηση της «τριλογίας» της Πανεπιστημίου με το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων
3. Επέκταση της γραμμής του τραμ από την πλατεία Συντάγματος προς Πανεπιστημίου και Πατησίων και σύνδεση με άλλη γραμμή τραμ, που θα ανεβαίνει την Αλεξάνδρας.
4. Πεζοδρόμηση της Βασιλίσσης Ολγας.
5. Μείωση του πλάτους του οδοστρώματος της Βασιλίσσης Σοφίας.
6. Πεζοδρόμηση της Ηρώδου Αττικού.
7. Πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς και του τμήματος της Ερμού από Μοναστηράκι σε Θησείο.
8. Ενοποίηση του Πνευματικού Τριγώνου.


2) Τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν
του Στράτου Παπαδημητρίου, συγκοινωνιολόγου

Οι «αρμόδιοι» μας έχουν σχεδόν πείσει ότι για το κυκλοφοριακό δεν ευθύνεται κανείς και ότι η συμφόρηση λαμβάνει τον χαρακτήρα της νομοτέλειας. Τα πράγματα δεν είναι όμως έτσι και σαφώς μπορούν να αλλάξουν.
. Κατ’ αρχάς οφείλουμε να παρέχουμε αξιόπιστες και ποιοτικές εναλλακτικές λύσεις στη χρήση του Ι.Χ. αυτοκινήτου. Αυτό απαιτεί την άμεση ενίσχυση των αστικών συγκοινωνιών στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για τις μεταφορές, υποστηριζόμενου από γενναίες επενδύσεις στα σταθερά, αλλά και επίγεια μέσα μεταφοράς, και βασισμένου σε ρητή πολιτική απόφαση ανάπτυξης και προώθησης των δημόσιων συγκοινωνιακών υπηρεσιών ως την εναλλακτική πρόταση στην κατασκευή νέων έργων οδικής υποδομής.
Δεύτερον, πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα της στάθμευσης, παρά την οδό με τον αυστηρό περιορισμό της. Τρίτον, πρέπει να οργανώσουμε καλύτερα την πόλη σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της (φόρτωση - εκφόρτωση, διανομές, ταξί, σχολικά, τουριστικά λεωφορεία, κ.λπ.), παράλληλα με την όσο γίνεται μεγαλύτερη πεζοδρόμηση τμημάτων του κέντρου της πόλης και αποκλεισμού της κυκλοφορίας των Ι.Χ. αυτοκινήτων.
Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, είναι η ανάγκη ύπαρξης ενός ενιαίου κέντρου αποφάσεων τόσο για το συγκοινωνιακό όσο και για το κυκλοφοριακό. Η διάχυση της ευθύνης ανάμεσα σε πέντε υπουργεία, δέκα οργανισμούς, πενήντα δήμους με επικαλυπτόμενες αρμοδιότητες οδηγεί όχι μόνο σε σύγχυση, αλλά και στην αδυναμία ανάληψης και χρέωσης της αντίστοιχης ευθύνης στον οποιονδήποτε.








Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

κ.Πρωτονοταρίου, ευχαριστούμε!



Δε θα τη γνωρίζαμε, αν δε διωκόταν. Δε θα διωκόταν αν δεν έκανε τη δουλειά της.
Την έκανε, όμως. Και με το παραπάνω. Δίνοντας απ' τον εαυτό της. Προσπαθώντας, να καλύψει κενά που η ίδια η Πολιτεία έχει υποχρέωση να καλύπτει.
Τα κωμικοτραγικά: Ενώ εκκρεμεί η δίωξή της ( η δίκη έχει καθοριστεί για τις 20 Ιανουαρίου 2010) την κ. Πρωτονοταρίου τη δέχθηκε ο υπουργός παιδείας ο οποίος και δήλωσε θετικός για τη δουλειά της - για την οποία διώκεται!!!

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:
Η κ. Στέλλα Πρωτονοταρίου ήταν για δέκα χρόνια διευθύντρια στο 132ο δημοτικό σχολείο της Γκράβας, ένα σχολείο με 70% μετανάστες μαθητές. Στα δέκα χρόνια αυτά, με τη συνεργασία δασκάλων και γονέων ανάλαβε μία σειρά δράσεων, για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του σχολείου τα οποία καταλαβαίνει κανείς πως, λόγω και μόνης της σύνθεσης του μαθητιού πληθυσμού, ήταν τεράστια.

* έφτιαξαν τάξεις υποδοχής για παιδιά που δε γνώριζαν ελληνικά,

* έκαναν τις συναντήσεις με τους ξένους γονείς με τη βοήθεια μεταφραστών,

* οργάνωσαν, εκτός διδακτικού ωραρίου μαθήματα ελληνικών στους γονείς και

* μαθήματα μητρικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Τα πάντα έγιναν με τη συνεργασία των εκπαιδευτικών και την υποστήριξη των γονιών. Μια μικρή εκπαιδευτική όαση ξεφύτρωνε σε μια από τις πιο δύσκολες περιοχές όπου οι εκπαιδευτικοί συνήθως αποφεύγουν να πλησιάζουν. Ένα σχολείο της αποδοχής όλων, της χαράς, της δημιουργικότητας - όπως η ίδια το ονομάζει - δημιουργούνταν, μέσα στα δέκα αυτά χρόνια…

…Ένα σχολείο που σκόνταψε στην ανυπαρξία ενός υποστηρικτικού θεσμικού πλαισίου. Έτσι, η κ. Πρωτονοτάριου, αντί να τιμηθεί από τους φορείς της Παιδείας διώκεται για το γεγονός ότι παραχώρησε σχολικό χώρο για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των αλλοδαπών μαθητών, το διάστημα 2005 2007!
μια τηλεφωνική συνέντευξη της κ.Στ. Πρωτονοταρίου που βρήκαμε στο youtube

Παραθέτουμε λίγα αποσπάσματα από τα λόγια συνέντευξή της που δημοσίευσε η Καθημερινή της Κυριακής στις 13 -9-09:
" Η επιβράβευση [του εκπαιδευτικού], η ανατροφοδότηση δεν είναι απαραίτητο να έρθει μόνο από την Πολιτεία ή το υπουργείο. Αποδοχή είναι το χαμόγελο των παιδιών, η αντίδρασή τους όταν σε βλέπουν μετά από χρόνια, το χάιδεμα του γονιού και το ευχαριστώ στα μάτια τους, η χαρά των εκπαιδευτικών που βλέπουν ότι κάνουν κάτι δημιουργικό"

" Το πολυπολιτισμικό σχολείο είναι το σχολείο της αποδοχής όλων, της χαράς, της δημιουργικότητας, το οφείλουμε σε όλα τα παιδιά. Η αξιοποίηση του πολιτισμού, της γλώσσας, της κουλτούρας που μεταφέρουν οι μετανάστες μαθητές δεν είναι μόνο σε όφελος των ιδίων, αλλά και των Ελλήνων. Ετοιμάζουμε πολίτες για τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες και οφείλουμε να έχουμε ένα σχολείο που να ανταποκρίνεται σ' αυτές τις ανάγκες. Το σχολείο δεν κάνει μεταναστευτική πολιτική, δεν αποφασίζει για το αν θα μπουν μετανάστες στη χώρα. Αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα και έχει την υποχρέωση να δίνει σε όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες."

"[Το σχολείο] πρέπει να είναι δημοκρατικό και ανθρώπινο. Πρέπει να δίνει μορφωτικά αγαθά σε όλα τα παιδιά, να μην τα κατηγοριοποιεί, να αποδέχεται τη διαφορετικότητά τους - είτε αυτή είναι λόγω καταγωγής είτε λόγω φύλου είτε λόγω ιδιαιτεροτήτων - , να διδάσκει ανθρώπινες αξίες -αλληλεγγύη, σεβασμό και αποδοχή του άλλου, όποιος κι αν είναι. Με στόχο; Ούτε ένα παιδί εκτός σχολείου"
"Η αυτοεκτίμηση, ο αυτοσεβασμός,η επικοινωνία, η συνεργασία, το πώς θα κάνουμε σχέσεις, πώς θα διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας, τις αποτυχίες και τις επιτυχίες μας είναι πράγματα που πρέπει να δουλευτούν στο σχολείο. Πρέπει να προετοιμάζει τα παιδιά να σταθούν στη ζωή τους, να γίνουν πολίτες χρήσιμοι και ενεργοί και, κυρίως, να γίνουν ευτυχισμένοι."

Στην ερώτηση αν θα συμβούλευε ένα νέο συνάδελφο να πάρει το δρόμο της εκπαίδευσης, η κ. Πρωτονοταρίου απαντάει:

" Φυσικά να τον πάρει! Γνώσεις, διάβασμα, επαφή με τα σύγχρονα εκπαιδευτικά εργαλεία, την επιστημονική έρευνα και κυρίως όραμα - αυτά θα χρειαστεί. Και από κει και πέρα ας προχωρήσει φεύγοντας από το στενό πλαίσιο ενός δημοσίου υπαλλήλου. Ο εκπαιδευτικός είναι κάτι πολύ παραπάνω από δημόσιος υπάλληλος, γιατί έχει να κάνει με την ψυχή των παιδιών, έχει τεράστια ευθύνη.Αυτή την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και στα παιδιά καλείσαι να υπηρετήσεις. Και πραγματικά αξίζει τον κόπο."

Αυτή η γυναίκα στις 20 Ιανουαρίου 2010 θα είναι κατηγορούμενη στο δικαστήριο.
Ευτυχώς που δε δικάζονται και τα οράματα.
σημ.τις φωτογραφίες τις πήραμε από το "Κ" της Καθημερινής (13-9-09)

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Στο πλανητάριο για ...Van Gohg! Πάμε;


Φθινοπωράκι μπαίνει, τα μαθήματα άρχισαν, καιρός και για την πρώτη μας επίσκεψη.
Κοιτώντας πρώτα τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, πληροφορηθήκαμε σήμερα από τα "ΝΕΑ" για την ψηφιακή ταινία που θα προβάλλεται από 23 Σεπτεμβρίου, κάποιες μέρες τη βδομάδα,
στο Πλανητάριο,
που, όπως ξέρετε, βρίσκεται 5΄ με τα πόδια απ' το σχολείο μας.

Έκπληξη: Η ταινία δεν έχει θέμα της κάποιο σούπερ νόβα, πλανήτη, αστέρι. Από τα αστέρια του καμβά του ζωγράφου Βαν Γκογκ αφορμάται και μας ξεναγεί για 40 - υπέροχα, απ' ό,τι φαίνεται - λεπτά στο σύμπαν του. Να πώς παρουσιάζεται η ταινία
" Van Gogh: O πυρετός του χρώματος» από τη Μ. Αδαμοπούλου:

" Βουτιά στο χρώμα και τα μυστικά της τέχνης του Βαν Γκογκ, σε μια οθόνη ίση με δυόμισι γήπεδα μπάσκετ. Είναι η νέα πρόκληση- πρόταση του Ευγενίδειου Ιδρύματος, το οποίο πάνω στην τεράστια οθόνη του ετοιμάζεται να αποκαλύψει τον κόσμο του μεγάλου μάστορα του χρώματος Βίνσεντ Βαν Γκογκ και να αφήσει κατά μέρος- έστω και λίγο- το αστρικό για να ασχοληθεί με το καλλιτεχνικό σύμπαν.
«Πρόκειται για μια καταπληκτική εμπειρία» λέει στα «ΝΕΑ» η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα ΛαμπράκηΠλάκα, η οποία θα προλογίσει την ταινία στην επίσημη προβολή της. «Οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τον πυρετό της ζωγραφικής δημιουργίας του Βαν Γκογκ, διότι οι λήψεις των έργων είναι τέτοιες, ώστε να τονίζεται το ανάγλυφο των έργων και να αισθάνεσαι τα στάχυα, τα λουλούδια, τη γεμάτη αστέρια νύχτα».
«Αριάδνη» σε τούτη την ιστορία είναι μια ερευνήτρια που εργάζεται σε ένα μουσείο. Μίτος της, η αλληλογραφία του σπουδαίου μεταϊμπρεσιονιστή του 19ου αιώνα με τον αδελφό του, την οποία και υποτίθεται πως μελετά η ερευνήτρια. Η συνέχεια θα γραφεί ανάμεσα σε περίπου 100 έργα- από σύνολο 900 που δημιούργησε μέσα σε μία δεκαετία- που θα περάσουν μπροστά από τα μάτια των θεατών.
Έργα ζωγραφικής τα οποία «συνδιαλέγονται» με τα πραγματικά τοπία που ενέπνευσαν τον καλλιτέχνη- σπίτια, αγροί- και τα οποία είναι αναγνωρίσιμα παρά το πέρασμα του χρόνου. Πίνακες γεμάτοι ένταση και χρώμα που «μεγαλώνουν» στην οθόνη του Πλανηταρίου κατά 10 φορές (σε σχέση με μια συμβατική ταινία) αποκαλύπτουν λεπτομέρειες που θα ήταν αδύνατον να δει κάποιος με γυμνό μάτι. Και υπόσχονται 40 λεπτά γεμάτα εικόνες τις οποίες για να δει κάποιος θα έπρεπε να ταξιδέψει σε αρκετά μέρη του κόσμου, καθώς για να υλοποιηθεί η ταινία συνεργάστηκαν τα Μουσεία Ορσέ από τη Γαλλία, Βαν Γκογκ και Κρόλερ Μίλερ από την Ολλανδία, ενώ συμμετείχαν ακόμη τα Μaison Van Gogh, το Fundacion Colleccion Τhyssen- Βornemisza και το Μουσείο Ροντέν.(…)"

Η πρότασή μας, λοιπόν, είναι για την Κυριακή, 11 Οκτωβρίου, στις 16.30΄. Και είναι για όλους. Μαθητές, διδάσκοντες, απόφοιτους, φίλους. Την κράτηση των θέσεων θα την κάνουμε την επόμενη Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή είτε μέσω του mail μας είτε στο σχολείο, στον κ. Μάνεση, τον κ. Βάγια, την κ. Χριστοπούλου.

Ευχετήρια κάρτα

Η Νάντια, η Σταυρούλα, η Χαρά, που αποφοίτησαν πέρυσι από το σχολείο, φοιτήτριες πια, μας συντρόφεψαν στο φετινό αγιασμό, ανάμεσα σε άλλα αγαπημένα παιδιά. Μας στείλαν ένα σύντομο mail που με χαρά δημοσιεύουμε, ως συνέχεια της προηγούμενής μας ανάρτησης:

" Ως απόφοιτοι του ένδοξου 6ου λυκείου, ευχόμαστε στους μαθητές του καλή σχολική χρονιά!Ελπίζουμε να είναι έτοιμοι για ένα ακόμα ταξίδι στη γνώση....ειδικότερα στα παιδιά της τρίτης λυκείου συνιστούμε υπομονή και επιμονή έτσι ώστε να αποκτήσουν την πολυπόθητη
ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΖΩΗ! "
ΝΑΝΤΙΑ-ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ-ΧΑΡΑ

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Οι απόφοιτοι φοιτούν


Είναι χρόνια τώρα που την πρώτη μέρα, του αγιασμού, πολλοί απόφοιτοι έρχονται κι αυτοί, μας επισκέπτονται, καταλαμβάνουν το καθιερωμένο τους πια πόστο δίπλα στις βρύσες και παρακολουθούν την τελετή. Μόνοι τους. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη πρόσκληση. Γνωρίζοντας μόνο πως η πόρτα του σχολείου, όπως κι η αγκαλιά μας, είναι ανοιχτή και γι' αυτούς.
Έτσι, την ημέρα αυτή, το σχολείο μας λειτουργεί με τέσσερις τάξεις…
Πέρα από τη χαρά της συνάντησης και η συγκίνηση της αίσθησης της κοινότητας, του συνανήκειν.
Πάλι για αυτονόητα μιλάμε, αυτονόητα όμως που μέσα στη νεοελληνική παραζάλη τείνουν να εκλείψουν και γι' αυτό, όταν τα συναντάμε, τα εκθειάζουμε. Εκτός, δηλαδή, από τις άλλες επιτυχίες ( εισαγωγή μαθητών σε σχολές, παροχή παιδείας κλπ), μέσα στις σημερινές συνθήκες θεωρώ επιτυχία για ένα σχολείο να καταφέρνει να κάνει τα παιδιά του να νιώθουν οικεία και βολικά στο χώρο, ελεύθερα να δρασκελίζουν το κατώφλι του, να συμμετέχουν κι όταν ακόμα έχουν αποφοιτήσει, να συναντιούνται και να χαίρονται μέσα σ' αυτό.
Τα παιδιά που μας επισκέπτονται μας τιμούν και μας εμψυχώνουν.
Και θα ήθελα να τα ευχαριστήσω γι' αυτό.

ΥΓ. Αν, ίσως, καθιερώναμε, εκεί, κοντά στα Χριστούγεννα, μια μέρα/γιορτή αποφοίτων, δε θα ήταν κακή ιδέα. Τι λέτε;

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

αειφορία: θηλυκό, χωρίς πληθυντικό



αειφορία < αεί + -φορία (< φέρω)


  • η εσκεμμένη παραγωγή ενός αγαθού από ένα δάσος με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μειώνεται, αλλά να βελτιώνεται η παραγωγική ικανότητα και να μην επηρεάζονται οι περιβαλλοντικές σχέσεις του
    η
    χρήση των φυσικών οικοσυστημάτων και των πηγών ενέργειας, ώστε να εξασφαλίζεται η μελλοντική ποιότητα και ισορροπία el.wikipedia.org

αειφορία, λέξη γοητευτική,
κρύβει τρυφερότητα για τη Γη μας,
κρύβει σεβασμό και αγάπη
για τα οικοσυστήματα
για εμάς τους ανθρώπους
ένα νέο «βλέμμα» στην ανάπτυξη…

(στο πνεύμα αυτό και οι φωτογραφίες που επιλέχθηκαν για να πλαισιώσουν την ανάρτηση)



Στα σχολεία ήρθε σχετική εγκύκλιος
Και αναφέρει:

"Η νέα σχολική χρονιά 2009-2010, στο πλαίσιο της Δεκαετίας της Εκπαίδευσης για την Αειφορία, είναι αφιερωμένη στην Ενέργεια.
…….
Τα σχολικά έτη της Δεκαετίας 2005-2014, έχουν ήδη οριστεί ως η Δεκαετία της Εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη με στόχο τη διαμόρφωση, μέσω της εκπαίδευσης, των ενεργών πολιτών, δηλαδή των πολιτών εκείνων οι οποίοι θα έχουν ουσιαστική παρέμβαση στη διαμόρφωση του κοινωνικού/περιβαλλοντικού γίγνεσθαι.
Τα έτη αυτά έχουν χαρακτηριστεί με θεματικό περιεχόμενο ως εξής :

2006 Νερό – Γαλάζιος Πλανήτης
2007 Καταναλωτισμός & Περιβάλλον
2008 Δάσος – Πράσινος Πλανήτης
2009 Γεωργία, Διατροφή & Ποιότητα Ζωής
2010 Ενέργεια- Ανανεώσιμες Πηγές & Τοπικές Κοινωνίες
2011 Εκπαίδευση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
2012 Υγεία & Παραγωγικές Διαδικασίες
2013 Ανθρωπογενές Περιβάλλον & Αειφόρος Διαχείριση
2014 Ενεργοί Πολίτες


Το φιλοσοφικό υπόβαθρο της αρχής της Αειφορίας, όπως καθορίζεται για πρώτη φορά στην Έκθεση Brundtland(1987), είναι ότι οι φυσικοί πόροι, συμπεριλαμβανόμενης και της βιοποικιλότητας, δηλαδή το φυσικό κεφάλαιο του πλανήτη, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ή να αναλώνονται σε τέτοιο βαθμό που να μην επιτρέπεται η μεσο-μακροπρόθεσμη φυσική ανανέωση ή αναπαραγωγή τους. Πρέπει δηλαδή να διαφυλάσσονται οι πόροι αυτοί στο διηνεκές.

Η Αειφορία εκφράζει την υποχρέωση της παρούσας γενιάς να μεταφέρει στις επερχόμενες γενιές τον πλανήτη και το φυσικό κεφάλαιό του στην κατάσταση που αυτή τον βρήκε, αν όχι σε καλύτερη. Με άλλα λόγια, οι οικονομικές δραστηριότητες δεν επιτρέπεται να διακυβεύουν την ποιότητα της ζωής των επερχόμενων γενιών από απόψεως φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και το φυσικό κεφάλαιο του πλανήτη αυτό καθεαυτό, την ποιότητα δηλαδή των υδάτων, του αέρα, του εδάφους και τη βιοποικιλότητα αλλά και τα φυσικά αποθέματα του πλανήτη, τους φυσικούς, δηλαδή, πόρους (πετρέλαιο, ορυκτά, δάση, γλυκό νερό) που δεν είναι ανεξάντλητοι."




«ο πλανήτης αυτός δεν μας ανήκει, τον δανειστήκαμε
από τις μελλοντικές γενιές»
Προτείνονται και θέματα για δράση, όπως:


Ενέργεια και Ανθρώπινη κοινωνία
Βιώσιμη διαχείριση ενεργειακών πόρων
Εξοικονόμηση ενέργειας και ανακύκλωση
Κατανομή ενέργειας – Τρίτος Κόσμος
Ενέργεια και Γεωργία
Βιοκλιματικό σχολείο
Ενέργεια και πράσινη τεχνολογία
Ενέργεια και υπερκαταναλωτισμός




Και πολλά άλλα που ακούγονται ενδιαφέροντα.
Μια νέα σχολική χρονιά αρχίζει, εν μέσω εκλογών, απειλών γρίπης
Αλλά και σχεδίων ονείρων και ελπίδων
Που καλό θα ήταν να αφήσουμε να μας παρασύρουν……

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!!!

Ο Σύλλογος των Διδασκόντων και η Διεύθυνση του Σχολείου συγχαίρει τους επιτυχόντες απόφοιτους του σχολείου μας,που για μια ακόμη χρονιά ξεπέρασαν το 70% των αποφοίτων του 2009.Όλοι τους ευχόμαστε καλή συνέχεια με υγεία και επιτυχίες.Αλλά και όσοι δεν πέτυχαν δεν έχουν να χάσουν τίποτα,οι ευκαιρείες είναι μπροστά τους,και το μέγα πλεονέκτημα τους είναι τα νιάτα τους,που τους δίνουν δύναμη να επιχειρήσουν στη ζωή τους.Καλή σταδιοδρομία σε όλους και όλες.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Να ανοίγουμε και κανένα βιβλιαράκι...

η ανάρτηση αφιερώνεται στην Άννα,
τόσο για το καλωσόρισμά της στα διαδικτυακά λημέρια,
όσο και γιατί μας γνώρισε το Javier Marìas


Τον ισπανό Javier Marìas πρότεινε η Άννα για ανάγνωση. Τον Javier Marìas τον απολαύσαμε σε δυο του βιβλία, των εκδόσεων "σέλας", το καλοκαίρι. Το πρώτο λέγεται " Το πρόσωπό σου αύριο" (2002) και το δεύτερο " Αύριο στη μάχη να με σκεφτείς" (1994). Και τον Javier Marìas τον προτείνουμε θερμά, όχι όμως τόσο σε παιδιά, που θα τους φανεί δύσκολο ίσως να τον παρακολουθήσουν, όσο σε ώριμους αναγνώστες και κυρίως σε αυτούς που συνηθίζουν να απολαμβάνουν, στα διαβάσματά τους, το ξεδίπλωμα της σκέψης του αφηγητή ή των ηρώων.

Ας τα πούμε, λοιπόν, στοχαστικά μυθιστορήματα, με πολύ εσωτερικό μονόλογο, μυθιστορήματα όπου το περισκόπιο του αφηγητή στέκεται πάνω στα πάντα σχολαστικά σχεδόν, προβληματίζεται γι' αυτά, τα περιγράφει, τα αναλύει, φωτίζοντας σημεία που ίσως η συνείδηση του αναγνώστη τα είχε ακόμα στο σκοτάδι. Οι συμπεριφορές, οι κινήσεις, οι τρόποι, οι αντιδράσεις, τα συναισθήματα μπαίνουν στο εξεταστικό μικροσκόπιο του αφηγητή και απογυμνώνονται, αποκαλύπτουν διαστάσεις κρυφές.Ο νους ξεδιπλώνει με δεξιοτεχνία τη σκέψη, η παρατήρηση γίνεται ένα συναρπαστικό παιχνίδι, αναδεικνύεται η γοητεία της διεισδυτικής ματιάς.


Βαθιά ανθρώπινα, υπαρξιακά ανήσυχα, απευθύνονται σε αναγνώστες που περισσότερο τους ενδιαφέρει η εσωτερική δραστηριότητα παρά η εξωτερική δράση.
Η εμπιστοσύνη, η προδοσία, η αλήθεια και η κοινωνική σύμβαση, οι ανθρώπινες σχέσεις, η μνήμη και η λήθη, η ζωή και ο θάνατος, η ίδια η αφήγηση στο επίκεντρο.


Νιώθει κανείς πως η πλοκή στα βιβλία του Marìas, η οποία ούτως ή άλλως ξεδιπλώνεται με ιδιαίτερα βραδείς ρυθμούς, είναι το πρόσχημα, για να ξεδιπλωθεί ο πλούσιος προβληματισμός του συγγραφέα. Αυτός, ο προβληματισμός και ο γλαφυρός τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται με ένα λόγο σε συνεχή ροή, είναι που μπορεί να σε συνεπαίρνει σε στοχαστικά ταξίδια.

Παρόλο που ένα απόσπασμα μακριά από το κείμενο που ανήκει κινδυνεύει από ασφυξία, διαλέγω ένα σχεδόν στην τύχη, ώστε να έχετε ένα μικρό δείγμα γραφής.



" Κι όταν τα μάτια μου συνήθισαν κάπως στο σκοτάδι, διέκρινα δύο σιλουέτες στο διπλό κρεβάτι, δύο όγκους κάτω από τα σεντόνια, στη δεξιά πλευρά ήταν η Θέλια και στη δική μου δεν ήμουν εγώ αλλά ένας άλλος άντρας, τα ίδια σημεία κατειλημμένα από διαφορετικά πρόσωπα, αυτό συμβαίνει όλη την ώρα, όχι μόνο στο χρόνο που μας αναλογεί να ζήσουμε και στις συνειδητές ή εσκεμμένες ή αναγκαστικές αντικαταστάσεις ή τους σφετερισμούς, αλλά και σε όλη τη διάρκεια των αιώνων μέσα στον ακίνητο χώρο, τα σπίτια αυτών που φεύγουν ή πεθαίνουν καταλαμβάνονται από ζωντανούς ή νεοφερμένους, τα υπνοδωμάτιά τους, τα μπάνια τους, τα κρεβάτια τους, ανθρώπους που ξεχνάνε ή αγνοούν τι συνέβη σ' αυτά τα σημεία όταν εκείνοι μπορεί και να μην είχαν γεννηθεί καν ή ήταν μικρά παιδιά με τον άχρηστο χρόνο τους. Συμβαίνουν τόσα πράγματα που δεν τα αντιλαμβάνεται και δεν τα θυμάται κανείς. Σχεδόν τίποτα δεν καταγράφεται, οι σκέψεις και οι κινήσεις φευγαλέες, τα σχέδια και οι επιθυμίες, η μυστική αμφιβολία, οι ονειροπολήσεις, η σκληρότητα και οι προσβολές, οι λέξεις που ειπώθηκαν και ακούστηκαν κι έπειτα αναιρέθηκαν ή παρεξηγήθηκαν ή διαστρεβλώθηκαν, οι υποσχέσεις που δόθηκαν και αγνοήθηκαν, ακόμη κι από κείνους στους οποίους δόθηκαν, όλα ξεχνιούνται ή παραγράφονται, όλα όσα γίνονται κατ' ιδίαν και δεν σημειώνονται, αλλά και σχεδόν αυτά που μένουν τελικά από κάθε άτομο, για πόσο λίγα υπάρχει απόδειξη, κι από αυτά τα λίγα που μένουν τόσα αποσιωπούνται, κι από αυτά που δεν αποσιωπούνται μόνο ένα ελάχιστο μέρος μένει μετά στη μνήμη, και για λίγο καιρό, η ατομική μνήμη δεν μεταβιβάζεται ούτε ενδιαφέρει αυτόν που τη δέχεται, γιατί έχει και διαμορφώνει τη δική του. Όλος ο χρόνος είναι άχρηστος, όχι μόνο του παιδιού, ή είναι όλος όπως ο δικός του,όλα όσα συμβαίνουν, όλα όσα ενθουσιάζουν ή πληγώνουν στο χρόνο γίνονται αισθητά μόνο για μια στιγμή, έπειτα χάνονται και είναι όλα επισφαλή όπως το συμπαγές χιόνι και όπως είναι για τη Θέλια και τον άντρα που καταλαμβάνει τη θέση μου ο τωρινός τους ύπνος, ο ύπνος αυτής ακριβώς της στιγμής. ("Αύριο στη μάχη να με σκεφτείς", σελ. 253-4)
Βιβλία, λοιπόν, όχι τόσο συναρπαστικής πλοκής όσο απολαυστικής στοχαστικής διάθεσης. Καλήν ανάγνωση!

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

Με σηκωμένα τα χέρια ή τα μανίκια;


Οι φωτιές του Αυγούστου ήρθαν κι αυτές να προσθέσουν το βάρος τους στη συσσωρευμένη απογοήτευση των πολιτών, που βλέπουν την κοινωνία τους βαλτωμένη, να μην προχωράει. Ποια η θέση ενός ευσυνείδητου πολίτη; Ποια αντίδραση μπορεί να έχει, ποια στάση, αν θέλει να εξακολουθεί να ονειρεύεται πως πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτιώσεις;

Σ' αυτή την κατεύθυνση κινείται ο προβληματισμός της Τασούλας Καραϊσκάκη, στο άρθρο της με τίτλο " Χείμαρρος ιδεών για τηλε-κατανάλωση " ( "Καθημερινή", 30 Αυγ. 2009).

" Μια πλημμυρίδα αναλύσεων των αιτιών της μεγάλης πυρκαγιάς στη βορειοανατολική Αττική, από δημοσιογράφους, πολιτικούς, επιστήμονες, ιθύνοντες συνόδευσε την καταστροφή. Μαζί με τα πολλαπλώς αναμασημένα (απουσία πρόληψης, κρατική αβελτηρία, ανικανότητα, δυσκαμψία, ασυνεννοησία εντός του κατασταλτικού μηχανισμού) κι ένα πλήθος διαφορετικών (ευφάνταστων ή αιρετικών) απαντήσεων στο «τι έφταιξε». Επόμενη μέρα. Ενας νέος χείμαρρος συμβουλών, παροτρύνσεων, γνωμών, ειδικών υπομνήσεων, μελετών για το «τι πρέπει να γίνει». Γενικόλογες αδιερεύνητες προτάσεις ή σημαντικές τεχνικές επισημάνσεις, συχνά διαμετρικά αντίθετες. Και «ναι» και «όχι» στην αναδάσωση, και «ναι» και «όχι» στην τοποθέτηση κορμοπλεγμάτων, και «ναι» και «όχι» στις αντιπυρικές λωρίδες, και «ναι» και «όχι» στη βόσκηση στο δάσος. Ο νους θολώνει, μπερδεύεται, αδυνατεί να σχηματίσει μια καθαρή εικόνα.

Από τα ΜΜΕ παρελαύνουν αμέτρητοι λαλίστατοι «σωτήρες». Και αίφνης αντιλαμβάνεσαι ότι δεν θέλεις να συμμετάσχεις σ’ αυτήν την επίδειξη σοφίας, σ’ αυτήν την παράτα λαμπρών ιδεών, ότι για άλλη μια φορά μια μεγάλη καταστροφή, αντί να προξενήσει οδύνη και σιωπή, αναδίπλωση, αθόρυβο απολογισμό και άμεσα μέτρα, γίνεται πανηγύρι, θέαμα, κατανάλωση. Διότι, τι ενδιαφέρει τον κοινό θνητό, π. χ. το μνημόνιο ενεργειών, οι αναλύσεις ρίσκου, τα μοντέλα εκτίμησης, οι γραμμές ζωής; Σίγουρα είναι χρήσιμα όλα αυτά, αλλά για τα κυβερνητικά επιτελεία. Αυτά οφείλουν να συνεργάζονται με τους ειδικούς, να «φωτίζονται» και να δρουν. Οχι απλά να εξαγγέλουν, για τη συλλογή ψήφων.

Κι ο πολίτης, θα πρέπει να μένει αμέτοχος; Κάθε άλλο. Μόνο που η πληθωρική τηλεοπτική ενασχόληση με τον πολίτη, την «εκπαίδευσή του», «την αλλαγή νοοτροπίας του» (ανακουφιστική κατακλείδα όλων των τηλε-πάνελ») απλά διασκεδάζει εντυπώσεις, χαϊδεύει τ’ αυτιά, ξεγελά. Η εκπαίδευση δεν είναι κάτι αφηρημένο, θεωρητικό. Δεν προκύπτει από λόγια του αέρα, δηλαδή το μηδέν. Αλλά από τη γνώση που φυτεύεται και ριζώνει στη συνείδηση με πράξεις. Με συμμετοχή στη «δημιουργία του ανθρώπου από τον άνθρωπο» που έλεγε και ο Γκαροντί. Του πολιτισμένου ανθρώπου.

Αυτού που αφουγκράζεται, ανασκαλεύει, γρηγορεί, κρίνει, πράττει εκείνο που μπορεί. Ενα προσωπικό έργο μικρό για το κοινό ευ ζην, όπως ο κόκκος της άμμου, σε μια κρίσιμη στιγμή μπορεί να είναι αυθεντικό και μεγάλο. Ενα έργο τόσο ασήμαντο, όσο -για παράδειγμα- το καθάρισμα του περιαστικού αλσυλλίου ή της... πρασιάς, που σε ζυμώνει με τη φύση και κάνει αισθητή την ανάσα της, δεν είναι έργο προσκοπικό, έργο μηχανιστικό, με ηθικό δίδαγμα, αλλά αφύπνιση. Είναι μια απάντηση στο σύνολο των ερωτημάτων που θέτουν στον άνθρωπο η εποχή του, το περιβάλλον του, οι ασχολίες, οι σχέσεις του. Ο κόσμος που βλέπει ένας άνθρωπος που μοχθεί για το σύνολο πριν ή μετά την καταστροφή, που παλεύει να διατηρήσει τον σπόρο της ζωής στην καρβουνιασμένη γη, είναι ένας κόσμος εντελώς διαφορετικός από εκείνον που χαζεύει διά των τηλεοπτικών παραθύρων. Είναι ένας κόσμος αντίθετος στην παρακμή, αν και γεμάτος απορία, ανησυχία, ερωτήματα, κενά. Ομως τα όνειρα των ανθρώπων για κάτι πιο όμορφο, πιο πλήρες, πιο φωτεινό, πιο ευγενές γεννιούνται ακριβώς από τη συνειδητοποίηση αυτού που χάθηκε, αυτού που λείπει, αυτού που μένει ακόμη να δημιουργηθεί..."
(οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Κρίνετε την πρόταση που διαβάσατε και, αν θέλετε, προτείνετε κι εσείς.
…Μόνο που, όπως κι η αρθρογράφος επισημαίνει, καλό θα ήταν να μη μείνουμε στη συζήτηση και στις προτάσεις. Να σηκώσουμε τα μανίκια και ν' αρχίσουμε τη δουλειά.
Εσείς; Από πού λετε ν' αρχίζουμε;

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΡΑΓΑ μια βόλτα σ' ένα παραμύθι...

θα ανέβουμε στα φτερά του χρυσού αγγέλου

θα περάσουμε το ποτάμι..

και τον πύργο



και θα μπούμε στο κάστρο !




θα δούμε την πόλη από ψηλά





θα γευτούμε τη γοητεία της ...





θα ξαποστάσουμε σ' ωραίους κήπους




κι από κάπου μακριά θα ακουστεί ένα τραγούδι...